ระหว่างนั่งคอยแฟนหนุ่มประชุมงานอยู่นั้น พิมพ์พาเดินสำรวจห้องประธานบริษัทปัญญาพิพัฒน์ไปพลางๆ บริษัทที่ผลิตชิ้นส่วนอะไหล่รถยนต์ กำไรต่อปีหลายพันล้านบาท ไม่นานเธอจะเข้ามาเป็เ้าของที่นี่ทุกอย่างตามที่ปรารถนาไว้ ร่างสูงระหงเดินชมนั่นนี่ไปเรื่อยด้วยความปลื้มใจ จนสะดุดกับรูปภาพ ที่ติดอยู่กับผนังห้อง สองเท้าเลื่อนตัวเข้าไปใกล้ ก่อนจะขมวดคิ้วพินิจแล้วเบิกตากว้าง
“คุณวา!” พิมพ์พาอุทานออกมาด้วยความใ ก่อนจะถอยกรูออกไปสองสามก้าว หัวใจรัวถี่ผลิตเหงื่อจำนวนมาก ออกมาจนเต็มหน้าผาก คนในภาพทำให้เสี้ยวความคิดนั้นนึกว่าตนฝันไป ดวงตาส่อแววระส่ำจ้องมองภาพนั้นครู่หนึ่ง ก่อนที่สองเท้าจะถอยหลังกรูไปทรุดอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ สายตาหวานจับจ้องไปยังภาพถ่ายนั้นไม่ละ หัวใจเต้นเป็จังหวะถี่ขึ้น เธอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ มือสั่นระริกกดมือถือโทรออกในทันที
“พายุ ฉัน...ฉัน...” พิมพ์พาเสียงสั่นเครือ พลางหันไปมองภาพนั้นเป็ระยะ เม็ดเหงื่อจำนวนมากถูกผลิตขึ้นมา ตามอัตราการเต้นของหัวใจ
“มีอะไร” ปลายสายถามด้วยความสงสัย ยังคงมีโทนนุ่มละมุนลึก
“พายุ คุณต้องไม่เชื่อฉันแน่ๆ” ยิ่งกระตุ้นให้ปลายสายอยากรู้มากขึ้น
“เสียงเหมือนคนโดนผีหลอกขนาดนี้ คุณเป็อะไร”
“คุณต้องไม่เชื่อฉันพายุ” น้ำเสียงคล้ายจะร้องไห้ ทำให้ปลายสาย เงียบไปครู่หนึ่งเพื่อให้เธอมีจังหวะตั้งสติ
“ฉันมาหาคุณวิน แต่สิ่งที่ฉันเจอในห้องทำงานคุณวิน คือรูปของคุณวา”
“อะไรนะ!” คำพูดของพิมพ์พาทำให้ชายหนุ่มสุขุม หลุดใออกมาไม่ต่างกัน
“ถ้าฉันเจอคุณวาที่นี่ ฉันจบแน่พายุ เขาสองคนรู้จักกัน ไม่เท่านั้นดูเหมือนเขาจะเป็คนในครอบครัวเดียวกันด้วย”
พิมพ์พายกมือขึ้นมากุมศีรษะ แววตาแสดงอาการวิตกอย่างเห็นได้ชัด ยังไม่ทันขาดคำ เสียงประตูห้องถูกเปิดเข้ามา ทำให้พิมพ์พาสะดุ้งตัวโหยงด้วยความใสุดขีด จึงกดปิดมือถือไปอย่างอัตโนมัติ หากเมื่อเห็นเป็ธาวินจึงผ่อนลง แล้วพยายามส่งยิ้มให้เขาเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เหตุการณ์นี้ทำให้หญิงสาวผู้มีความมั่นใจนั้น ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจัดการต่อไปอย่างไร เธอรู้สึกอยากออกไปจากห้องนี้ทุกวินาที ก่อนที่อีกคนของเธอจะโผล่เข้ามา แล้วทำทุกอย่างพัง
“รอผมประชุมนานไหมครับที่รัก” ธาวินเดินตรงเข้ามาสวมกอดหญิงสาว ด้วยความคิดถึง ต่างกันตรงที่ร่างระหง ยังคงมองไปยังประตูด้วยความหวาดระแวง พร้อมรอยยิ้มแห้งๆ หันไปหาธาวิน
“ไม่เป็ไรค่ะคุณวิน พิมพ์รอได้ค่ะ เราไปกันเลยไหมคะ”
“ไปไหนครับ” ธาวินขมวดคิ้ว
“ไปจากที่นี่ไงคะ หาที่คุยกันก็ได้ พิมพ์คิดถึงคุณจะแย่” พิมพ์พาพยายามโน้มน้าวหาทางออกจากบริษัทนี้โดยเร็วที่สุด
“ผมมีงานหลายอย่างต้องจัดการนะที่รัก ไปตอนนี้ไม่ได้” ดวงตาคมมองหญิงสาวด้วยความอ่อนโยน พิมพ์พาชะงักเล็กน้อยแล้วส่งยิ้มหวานให้เขา เธอมองดูชายหนุ่มเดินตรงไปยังโต๊ะทำงาน ก่อนจะหันไปมองยังประตูเป็ครั้งสุดท้าย เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครตามเขาเข้ามา อาการกังวลจึงค่อยๆ คลายลง หญิงสาวเดินเข้าไปโอบไหล่แล้วก้มลงหอมแก้มเขาฟอดใหญ่
“ผมควรจะตอบแทนหอมนี้ของคุณยังไงดีนะ” ธาวินเงยหน้ามองหญิงสาวด้วยแววตาขี้เล่น พลางรวบตัวร่างบางลงมานั่งบนตัก
“คุณวินคะ ปล่อยค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” เธอตีไปที่อกของเขาหนึ่งครั้ง
“ก็คุณมายั่วผมก่อน” ธาวินยังคงเล่นกับแฟนสาว อย่างต่อเนื่องไม่ยอมปล่อย ขณะนั้นพิมพ์พาเหลือบไปเห็นรูปที่ติดผนัง จึงค่อยๆ ผละตัวออกจากอ้อมอกของแฟนหนุ่ม ก่อนจะเลียบเคียงถาม
“รูปนั้นคุณวินถ่ายกับใครหรือคะ” ธาวินมองตรงไปยังผนังห้อง ก่อนรอยยิ้มเมื่อครู่หายวับไป แล้วเปลี่ยนสีหน้าในทันที เขาขยับตัวนั่งในท่าถนัดพลางหันหน้าไปทางอื่น
“พี่วา เขาเป็พี่ชายผม” หญิงสาวชะงักครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าโลกจะกลมได้ถึงเพียงนี้ เขาสองคนเป็พี่น้องคลานตามกันมา ยิ่งกว่านั้นเธอไม่เคยรู้ถึงภูมิหลังของทิวามาก่อน หญิงสาวที่มั่นใจในตัวเองกลับมาตายน้ำตื้นที่ทิ้งพี่มาเอาน้อง
“คุณวินมีพี่ชายด้วยหรือคะ” พิมพ์พาพยายามเก็บอาการเอาไว้
“ผมมีพี่ชายคนเดียวคือพี่วา คนในรูปนั่นแหละ แต่ตอนนี้เขาไม่อยู่แล้ว”
“ไปไหนหรือคะ” หญิงสาวหน้านวลขมวดคิ้วเล็กน้อย
“พี่ชายผมฆ่าตัวตายไปเมื่ออาทิตย์ก่อน”
“ตุบ!” เธอใจนเผลอโดนแฟ้มเอกสารที่วางอยู่ใกล้มือ ร่วงลงพื้นทันทีที่ชายหนุ่มพูดจบ หัวใจหล่นวูบจนเกือบคุมตัวเองไม่อยู่ หญิงสาวเริ่มมีอาการหายใจหอบขึ้นมา ก่อนที่ชายหนุ่มจะพยุงตัวเธอเอาไว้
“พิมพ์คุณเป็อะไร” เขาถามด้วยความเป็ห่วง
“เปล่าค่ะ” เธอรีบปฏิเสธ ก่อนธาวินเข้ามาประคอง และย้ายเธอมานั่งที่โซฟาซึ่งมีขนาดพื้นที่กว้างกว่า
“เป็เพราะพิมพ์อาจจะไม่ได้ทานข้าวมาค่ะ” หญิงสาวแก้ตัวพลางๆ ขณะรวบรวมสติ
“ถ้างั้นเดี๋ยวผมออกไปเอาขนมปังให้คุณรองท้องก่อนแล้วกัน”
“ไม่เป็ไรค่ะคุณวิน” พิมพ์พาเอื้อมมือไปรั้งเขาไว้ แล้วหันไปมองภาพที่ผนังเพราะเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา
“ได้ไง คุณหิวจนเป็ลมขนาดนี้ รอผมเดี๋ยวเดียว” ว่าแล้วธาวินจึงเดินออกจากห้องไป
พิมพ์พาหมุนตัวมายังรูปถ่ายของทิวา นึกไม่ถึงว่าการบอกเลิกในครั้งนั้นจะสร้างความเ็ป ให้กับทิวาจนถึงขนาดฆ่าตัวตาย ซ้ำร้ายกว่า เธอไม่เคยรู้ความจริงเลยว่า ทิวาเป็ถึงเ้าของบริษัทที่ใหญ่โตถึงเพียงนี้ หากย้อนเวลากลับไปได้เธอจะกลับไปแก้ไขทุกอย่าง หญิงสาวนั่งมือสั่นระริก ด้วยความสับสน ดวงตากลมกลอกกลิ้งไปมา ก่อนเสียงเปิดประตูจะทำให้เธอสะดุ้งตัวโหยงเป็ครั้งที่สอง
“รองท้องก่อนนะครับที่รัก” ธาวินเดินยิ้มมาพร้อมกับจานขนมปัง เขาเลื่อนจานไว้ตรงหน้าของหญิงสาว พลางก้มไปจูบที่หน้าผากเธอหนึ่งครั้ง แล้วเดินเลี่ยงกลับเข้าไปทำงาน
พิมพ์พาหยิบขนมปังเข้าปากและเคี้ยวช้าๆ พลางทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ภาพความรักในอดีตระหว่างเธอและทิวาลอยลิ่วเข้ามาในสมอง ก่อนน้ำตาเอ่อขึ้น หญิงสาวยกมือขึ้นปาด พลางเบี่ยงตัวหลบเพื่อไม่ให้ธาวินเห็น
5K
