ไป๋เหวินหลิงที่นั่งลงบนเตียงหลังจากกลับเข้ามาในห้องแล้ว เธอกลับรู้สึกเสียใจขึ้นมา
ถึงซูฮ่าวจะเห็นร่างกายของเธอทั้งหมดแล้ว และทำให้เธอด่างพร้อย แต่การกระทำทุกอย่างของเขาหากพิจารณาดีๆ แล้ว เขาก็หวังดีกับเธอเท่านั้น
หากไม่ใช่เพราะห่วงว่าจะเกิดอันตรายอะไรกับเธอไหม ซูฮ่าวคงไม่พุ่งขึ้นมาชั้นสามอย่างรีบร้อนและพังประตูห้องอาบน้ำโดยไม่สนใจอะไรแบบนั้น
แต่ตนกลับไม่ลองคิดในมุมของเขา ทั้งยังตบเขาอีก โดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของเขาเลยแม้แต่น้อย
พอคิดดีๆ แล้ว ทุกสิ่งที่ซูฮ่าวทำมาสองวันนี้ทั้งหมดก็เพื่อเธอทั้งนั้น
ั้แ่คดีโจรกรรมของร้านเครื่องประดับพันชั่งจนถึงงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของหวางไป่ว่านและก็เงินทุนของบริษัทเตี๋ยเลี่ยนฮัวถูกปล้นอีก ในเหตุการณ์นี้ก็เพราะมีซูฮ่าวอยู่ ถึงได้ช่วยแก้ไขวิกฤติได้
นับว่าเป็ผู้ชายที่ทุ่มเทให้กับงานอย่างเต็มที่คนหนึ่งแต่กลับไม่ได้รับการให้เกียรติและเข้าใจอย่างที่ตนเองพึงมี ทุ่มเทหัวใจให้เธออย่างกระตือรือร้นได้ไม่นาน คิดไม่ถึงว่าจะถูกเธอตบจนแหลกสลาย
การที่เธอทำอย่างนี้ ไม่รู้ว่ามันเป็เื่ที่น่าเ็ปสำหรับชายคนนี้นานแค่ไหน?
ยิ่งไป๋เหวินหลิงคิดมากเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกเสียใจ และยิ่งรู้สึกผิดต่อซูฮ่าว
หากขณะที่เกิดเื่ ตนเองใจเย็นสักหน่อยและระวังคำพูด มองปัญหาในมุมของซูฮ่าวบางทีเื่ราวก็อาจจะไม่รุนแรงอย่างนั้น
ไม่ว่าอย่างไร ตนเองก็คือคู่หมั้นของซูฮ่าวต่อไปก็ต้องแต่งงาน ร่างกายของตนเองก็คือของเขาเื่วันนี้ก็แค่เื่ในภายหลังเกิดขึ้นล่วงหน้าเท่านั้น
ไป๋เหวินหลิงนึกถึงตรงนี้ ก็ยิ่งละอายใจ เธอลังเลครู่หนึ่งก่อนจะยืนขึ้น อยากจะไปขอโทษซูฮ่าว
แต่เธอยังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็กลับมาอีกแล้ว ราวกับไม่กล้าไปเผชิญหน้ากับซูฮ่าว
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา อยากจะส่งข้อความให้ซูฮ่าวแต่คิดอยู่นานมากแล้ว ก็ไม่รู้จะส่งไปว่าอย่างไร
เธอลังเลอยู่ในห้องสิบกว่านาทีแล้วสุดท้ายก็ได้แต่ล้มเลิกความคิดที่จะไปขอโทษซูฮ่าวที่ห้อง
อย่างไรวันพรุ่งนี้ก็ต้องไปคุยสัญญากับซวี่หงเฟย ตอนนั้นค่อยลากซูฮ่าวไปด้วย แล้วซื้อเสื้อผ้าให้เขาสักชุด เพื่อเป็ของขวัญขอโทษแล้วกัน
พอไป๋เหวินหลิงคิดเื่นี้แล้ว ก็รู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อยหลังจากที่ล้างหน้าแปรงฟันแล้ว ก็ปิดไฟเข้านอน
เช้าตรู่ของวันที่สอง เสียงหม้อกระทะดังมาจากห้องโถงอย่างต่อเนื่อง จนปลุกให้ไป๋เหวินหลิงตื่นจากฝันแล้ว
เธอลืมตาอย่างสะลึมสะลือพร้อมกับหาว หลังจากนั้นก็เดินลงมาที่ห้องโถง
เธอมองลงไปก็หยุดชะงักทันที ตะลึงงันกับภาพเหตุการณ์ที่เห็นตรงหน้า
เห็นว่าบนโต๊ะหินอ่อนเต็มไปด้วยอาหารเช้า มีทั้งโจ๊กข้าวโอ๊ต ไข่ตุ๋นขนมปังโฮลวีต และอาหารอื่นๆ ที่มีคุณประโยชน์มากมาย
“เหวินหลิง สวัสดีตอนเช้า!” ซูฮ่าวเดินออกมาจากห้องครัวในมือยังถือซุปปลาใส่ขิง
ไป๋เหวินหลิงมองซูฮ่าวอย่างประหลาดใจ “ของพวกนี้… เป็ฝีมือของนายหรือ?”
“ฉันคิดว่านอกจากฉันแล้ว ในบ้านน่าจะไม่มีใครทำงานนี้ได้” ซูฮ่าวหัวเราะเบาๆแล้วพูดว่า “รีบไปล้างหน้าแปรงฟันมากินข้าวเช้าด้วยกัน”
ไป๋เหวินหลิงซาบซึ้งใจมาก
เดิมทีคิดว่าซูฮ่าวจะเ็ากับเธอหลังจากเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่าซูฮ่าวจะไม่เพียงแต่ไม่ถือสาที่เธอตบเขา กระทั่งตั้งใจเตรียมอาหารเช้าให้เธอมากมายเช่นนี้อีกด้วย
อาหารเช้าที่อุดมสมบูรณ์อย่างนี้ คิดดูแล้วเวลาที่ใช้น่าจะไม่น้อยซึ่งก็เห็นได้ว่าซูฮ่าวตั้งใจมาก
เธอฝืนความรู้สึกตื้นตัน และพยักหน้า พร้อมกับยิ้มแย้มให้ “ได้… ”
พอพูดจบ เธอก็หันหลังเข้าไปในห้องล้างหน้าแปรงฟัน
ซูฮ่าวเห็นสถานการณ์อย่างนี้แล้ว ก็งงงัน หลังจากนั้นก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง
พูดจริงๆ เขาทำอาหารเช้ามื้อนี้ส่วนใหญ่ก็อยากจะแสดงความขอโทษไป๋เหวินหลิงที่เมื่อวานตอนเย็นไม่ระวังเห็นร่างกายเธอจนหมด
เขายังเป็กังวลว่าไป๋เหวินหลิงจะไม่ยอมรับอาหารที่แทนคำขอโทษของตนเองแต่ตอนนี้ดูแล้ว ความกังวลของเขากลับดูคิดมากเกินไป
ไป๋เหวินหลิงล้างหน้าแปรงฟันรวดเร็วมากสักพักก็เดินออกมาจากในห้องล้างหน้าแปรงฟันแล้ว
เธอมองอาหารเช้าเพื่อสุขภาพที่เต็มโต๊ะ ก็รู้สึกว่ามีความสุขขึ้นมาทันที
“มา ลองชิมสักหน่อยรสชาติของข้าวโอ๊ตเป็อย่างไรบ้าง” ซูฮ่าวชี้ชามดินเผา และพูดกับไป๋เหวินหลิงด้วยรอยยิ้ม
ไป๋เหวินหลิงพยักหน้าเล็กน้อย ก็หยิบช้อนขึ้นมาตักใส่ปาก
แค่ฉับพลัน ความรู้สึกที่หวานไปถึงหัวใจก็แผ่ขยายไปทั้งตัวราวกับดวงอาทิตย์ในฤดูหนาว มันช่างอบอุ่นมาก
ซูฮ่าวทานขนมปังโฮลวีต และถามอย่างยิ้มแย้มว่า “อร่อยไหม?”
“อร่อยมาก” ไป๋เหวินหลิงชมอย่างเต็มที่
หลังจากพูดจบ เธอก็ทานโจ๊กข้าวโอ๊ตอีกสองสามคำรับกับความรู้สึกหวานที่ติดอยู่ในปาก
“อย่ามัวแต่กินโจ๊ก ตรงนั้นยังมีไข่ตุ๋นกับน้ำซุปปลาใส่ขิงโดยเฉพาะน้ำซุปปลาใส่ขิง มีประโยชน์ต่อกระเพาะมาก เมื่อก่อนเธอมัวแต่ยุ่งอยู่กับงาน ไม่ค่อยกินอาหารเช้าก็เลยปวดกระเพาะบ่อยๆ น้ำซุปปลาใส่ขิงชามนี้มีประโยชน์ต่อการรักษาอาการปวดกระเพาะมาก” ซูฮ่าวผลักน้ำซุปปลาใส่ขิงให้ไป๋เหวินหลิงขณะเอ่ย
ไป๋เหวินหลิงในชาติก่อนมัวยุ่งอยู่กับงานของบริษัทเตี๋ยเลี่ยนฮัว จนไม่ค่อยได้ทานอาหารเช้าตอนที่ทำงานก็เป็ลมอยู่หลายครั้ง
ชาตินี้กลับมาเกิดใหม่ เื่ปวดกระเพาะของไป๋เหวินหลิง ตนเองจะเป็คนรักษาให้หายเอง
ไป๋เหวินหลิงมองน้ำซุปปลาใส่ขิงที่ร้อนๆ ก็ตะลึงงันอยู่นาน
เธอเป็โรคกระเพาะจริงๆ เคยปวดกระเพาะมากตอนที่กำเริบ ่ที่เป็ประจำเดือนบริเวณท้องของเธอจะบวมเป่ง กระอักกระอ่วนอยากจะอ้วก ภาพตรงหน้าก็มืดลง หลังจากนั้นเธอก็หมดสติไป
คุณหมอเคยแนะนำเธอให้ทานน้ำซุปปลาใส่ขิงในทุกๆ เช้า บอกว่าการทำอย่างนี้จะมีประโยชน์ต่อการรักษาโรคกระเพาะมากแต่เพราะยุ่งเกินไป ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ทำตามคำแนะนำของคุณหมอ
แต่กลับคาดคิดไม่ถึงว่าซูฮ่าวจะละเอียดรอบคอบอย่างนี้ และรู้ว่าเธอมีโรคกระเพาะยังตั้งใจทำซุปปลาใส่ขิงให้เธอโดยเฉพาะอีก
ไป๋เหวินหลิงรู้สึกถึงความดีที่ซูฮ่าวมีต่อเธอ ก็ตาแดงทันทีรู้สึกซาบซึ้งจนดวงตาอันงดงามมีหมอกปกคลุม
ผู้หญิงคือสัตว์ที่มีไหวพริบไวเป็อย่างมาก ถึงจะเป็ความห่วงใยเล็กๆน้อยๆ ก็ล้วนทำให้พวกเธอรู้สึกอบอุ่นเป็เท่าตัว
ในสายตาของเธอ น้ำซุปปลาใส่ขิงของซูฮ่าวคือภาชนะที่จุความเป็ห่วงเป็ใย
“วางใจเถอะ ฉันเคี่ยวนานมาก กลิ่นคาวปลาในน้ำซุปปลาใส่ขิงแทบไม่มี ไม่ส่งผลต่อรสชาติแน่นอน” ซูฮ่าวเห็นไป๋เหวินหลิงไม่ขยับอยู่นานยังคิดว่าเธอไม่ชอบกลิ่นคาวปลา จึงรีบอธิบาย
“ไม่เป็ไร ถึงกลิ่นคาวปลาแรงกว่านี้ ฉันก็ชอบ”ไป๋เหวินหลิงฉีกยิ้มเล็กน้อย และเป่าน้ำซุปปลาใส่ขิงเบาๆหลังจากนั้นก็อ้าปากทานลงไป
ทั้งหมดทั้งมวล เธอทานอย่างปลื้มปีติ ต่อมาก็ตักไข่ตุ๋นใส่ปาก
ซูฮ่าวเห็นไป๋เหวินหลิงทานอย่างเอร็ดอร่อยก็รู้ว่าเธอไม่สนใจเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ เขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นแล้ว
ทานอาหารเช้าเสร็จแล้วเพิ่งจะเจ็ดโมง เวลานัดคุยสัญญาโฆษณากับซวี่หงเฟยยังเหลืออีกสามชั่วโมงซูฮ่าวเดินมาที่ห้องของตนเองและนำเส้นทางการพัฒนาของบริษัทเตี๋ยเลี่ยนฮัวที่เขียนลงบนกระดาษเมื่อวานให้ไป๋เหวินหลิงดู
“ซูฮ่าว ด้านทิศทางที่นายเขียนมาคิดไม่ถึงว่าจะรวมเครื่องสำอางที่ใช้กับผู้ชายโดยเฉพาะด้วย นี่เป็ทิศทางที่ตรงกันข้ามกับสายงานเครื่องสำอางใน่นี้หากรู้ว่า เครื่องสำอางส่วนใหญ่ใช้สำหรับผู้หญิง กลุ่มผู้สนใจจะมีผู้ชายน้อยมาก จริงๆ แล้วก็อาจจะทำกำไรได้ไม่มากนัก” ไป๋เหวินหลิงมองสิ่งที่เขียนบนกระดาษแล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ผิดแล้ว เครื่องสำอางไม่ใช่เฉพาะผู้หญิงเท่านั้น ในอนาคตอีกสิบปีจะมีผู้ชายสนใจเครื่องสำอางมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วบางคนใช้ประโยชน์จากเครื่องสำอางแต่งจากชายเป็หญิงเพื่อสร้างประสิทธิภาพในการถ่ายทอดสด บางคนก็เข้าใจผู้หญิงโดยผ่านทางเครื่องสำอางโดยเฉพาะด้านการรักสวยรักงามผู้ชายยิ่งหนักกว่าผู้หญิง” ซูฮ่าวส่ายหน้าและพูดอธิบาย
“เครื่องสำอางส่วนใหญ่ในตลาดตอนนี้ ผลิตตามความ้าของผู้หญิงเท่านั้น จึงทำให้ผู้ชายหาเครื่องสำอางที่เหมาะสมกับตนเองได้ยากมากก็เพราะเหตุนี้การผลิตเครื่องสำอางเฉพาะผู้ชายก็เลยกลายเป็จุดสำคัญของสายงานเครื่องสำอางแล้ว”
“ลองคิดดู ทั้งฉวนโจวหรือกระทั่งทั้งเมืองไห่เป่ยมีแค่บริษัทเตี๋ยเลี่ยนฮัวผลิตเครื่องสำอางสำหรับผู้ชาย นี่คือโอกาสทางธุรกิจที่ดีเลยไม่ใช่หรือ?”
ไป๋เหวินหลิงได้ยินแล้ว ดวงตาก็ฉายแสงเจิดจ้าราวกับเข้าใจอะไรแล้ว
“ในแผนการที่ฉันเขียนให้เธอ จุดที่สำคัญที่สุดสองจุดเธอต้องจำให้ขึ้นใจ”ซูฮ่าวหยุดชะงัก และเตือนอีก
“จุดแรกคือรับประกันว่าเครื่องสำอางที่บริษัทเตี๋ยเลี่ยนฮัวผลิตจะต้องเป็ของแท้ด้านการผลิตและวัสดุมีการรับประกันอย่างเต็มที่ เพราะอนาคต ของปลอมจะระบาดหนักมาก หากเป็ของแท้ บริษัทจะได้รับการต้อนรับจากลูกค้านับไม่ถ้วน”
“จุดที่สองต้องเป็ธรรมชาติไม่อันตราย จุดนี้ก็สำคัญมากเหตุที่ผู้หญิงใช้เครื่องสำอาง ส่วนใหญ่เพื่อความสวยงาม หากหลังจากใช้เครื่องสำอางแล้วกลับทำร้ายผิวพวกเธอก็จะไม่ใช้อีกเด็ดขาด่นี้เครื่องสำอางส่วนใหญ่ล้วนมีบทบาทในการกระตุ้น การใช้ในหลายๆครั้งจะทิ้งอันตรายไว้ เธอไปศึกษาและผลิตเครื่องสำอางตามสูตรที่ฉันให้เธอก็จะลดผลข้างเคียงของเครื่องสำอางได้มากที่สุด”
ไป๋เหวินหลิงได้ยินคำอธิบายที่มีเหตุผลนี้แล้ว ก็รู้สึกยอมรับอย่างลึกๆเวลานี้บนใบหน้ามีอาการประหลาดใจมาก
ซูฮ่าวอยู่ในบริษัทเตี๋ยเลี่ยนฮัวไม่มากนัก แต่เขากลับเข้าใจบริษัทมากช่องโหว่ของบริษัทที่เขียนลงบนกระดาษ กลับทำให้เธอเข้าใจมากขึ้น
“ยังมีอีกจุดหนึ่ง” ซูฮ่าวเหมือนจะคิดอะไรออกแล้วและพูดอย่างจริงจังว่า “เหวินหลิง ข้อมูลบนกระดาษเหล่านี้ อย่าให้ใครเห็นเด็ดขาด โดยเฉพาะกู้เพ่ยหลิง”
“ทำไม?” ไป๋เหวินหลิงไม่เข้าใจ
ั้แ่ก่อตั้งบริษัทเตี๋ยเลี่ยนฮัวมา กู้เพ่ยหลิงทำงานอย่างขยันหมั่นเพียรมาตลอดเธอเป็คนมีความรับผิดชอบมาก ไม่ว่าจะเื่เล็กหรือเื่ใหญ่ เธอล้วนทำสำเร็จอย่างเต็มที่การทุ่มเทที่มีต่อบริษัทเตี๋ยเลี่ยนฮัวก็ไม่น้อยไปกว่าตนเอง
โดยเฉพาะสองปีมานี้ ก็ไม่เคยเห็นเธอคิดไม่ซื่อกับบริษัท ก็เพราะเหตุนี้ตนเองจึงวางใจที่จะมอบความลับที่สำคัญของบริษัทไว้กับเธอ
ซูฮ่าวหรี่ตา และพูดเสียงหนักอึ้งว่า “สำหรับเธอ กู้เพ่ยหลิงคือผู้ช่วยที่ดีแต่สำหรับบริษัทคู่ต่อสู้แล้ว เธอก็คือผู้ช่วยที่ดีเหมือนกัน”
ไป๋เหวินหลิงหยุดชะงัก และส่ายหน้า
“ไม่หรอก ฉันรู้ว่าเพ่ยหลิงคือคนแบบไหน เธอจะไม่ทรยศบริษัทอย่างเด็ดขาด”
สองปีมานี้ตนเองกับกู้เพ่ยหลิงร่วมแรงบริหารบริษัทเตี๋ยเลี่ยนฮัว ผ่านลมฝนมาอย่างโชกโชนสำหรับกู้เพ่ยหลิงแล้ว บริษัทเตี๋ยเลี่ยนฮัวก็เหมือนกับลูกของเธอและก็รักจนอยากจะทะนุถนอมอย่างดีที่สุด
เพราะความสำคัญของบริษัทเตี๋ยเลี่ยนฮัวที่อยู่ในใจของกู้เพ่ยหลิงเธอจะทำเื่ที่มีผลร้ายต่อบริษัทได้อย่างไร?
“เหวินหลิง ฉันรู้ว่าเธอกับกู้เพ่ยหลิงเหมือนพี่น้องกันและก็รู้ว่าเธอทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับบริษัทเตี๋ยเลี่ยนฮัวนับไม่ถ้วน แต่ฉันจำเป็ต้องพูด เธอไม่ได้มีผลดีต่อบริษัทแน่นอน” ซูฮ่าวยื่นมือมาเคาะโต๊ะและค่อยๆ เอ่ย
“ยกตัวอย่างเช่นเงินทุนของบริษัทถูกโจรกรรม รหัสคลังเงินมีคนรู้แค่สองคนคนหนึ่งคือเธอ อีกคนหนึ่งคือกู้เพ่ยหลิง แล้วหัวหน้าฝ่ายการเงินจะรู้ได้อย่างไร?”
“รหัสคลังของบริษัทเตี๋ยเลี่ยนฮัวแบ่งเป็สูงต่ำสองระดับเงินทุนหนึ่งร้อยล้านลงไปคือระดับต่ำ จะมอบให้ฝ่ายการเงินโยกย้าย เงินทุนหนึ่งร้อยล้านขึ้นไปคือระดับสูงมันต้องผ่านมือของเธอกับกู้เพ่ยหลิงเท่านั้นจึงจะโยกย้ายได้ส่วนบริษัทเตี๋ยเลี่ยนฮัวถูกโจรกรรมเงินทุนไปเท่าไร? หนึ่งพันสามร้อยล้าน!”
“ความผิดปกติของเื่นี้ เธอมองไม่ออกเลยหรือ?”
ไป๋เหวินหลิงฟังอย่างนี้แล้ว ก็พูดปฏิเสธว่า “เงินทุนถูกโจรกรรมเพราะหัวหน้าฝ่ายการเงินร่วมกับแฮกเกอร์ใช้ประโยชน์จากช่องโหว่โจมตีคลังเงินของพวกเรา ไม่ใช่ฝีมือของเพ่ยหลิง”
“เช่นนั้นขอถามหน่อย ข้อมูลคลังของบริษัทเตี๋ยเลี่ยนฮัวในสองปีนี้ไม่เคยเกิดปัญหา แต่ทำไมกลับมีช่องโหว่ในวันที่สองหลังจากที่เธอได้ที่ดิน T1?” ซูฮ่าวถามกลับ
ไป๋เหวินหลิงหยุดพูด ก่อนจะเงียบไป
“เหวินหลิง ฉันหวังว่าเธอจะจำไว้ ในฐานะนักธุรกิจคนหนึ่งย่อมต้องเหลือทางหนีทีไล่ไว้ให้ตนเองเสมอ อย่าแสดงสิ่งที่เธอมีทั้งหมดให้คนที่อยู่ข้างๆ โดยเฉพาะคนที่มีค่าพอที่จะเชื่อได้เพราะเธอไม่รู้ว่าคนที่มีค่าพอที่จะเชื่อได้พวกนี้ จะแทงข้างหลังเธอเมื่อไร”
ไป๋เหวินหลิงเห็นว่าซูฮ่าวจริงจังมากขึ้นก็ถามทันทีว่า “แล้วนายจะทำแบบนั้นไหม?”
“ไม่ เธอเห็นว่าฉันเป็คนที่ควรค่าแก่การเชื่อใจได้เลย” ซูฮ่าวมีสีหน้าเด็ดเดี่ยวเป็อย่างยิ่ง
“ให้เหตุผลฉันหน่อย” ไป๋เหวินหลิงจ้องซูฮ่าว และพูดออกมาช้าๆ
ซูฮ่าวพูดไม่ออก
ด้วยภาพลักษณ์และชื่อเสียงของเขาเหมือนจะไม่มีเหตุผลไปยืนยันว่าตนเองคือคนที่มีค่าพอที่สุดที่ไป๋เหวินหลิงจะเชื่อ
ไป๋เหวินหลิงเห็นอย่างนี้แล้วก็โบกมือว่าช่างเถอะ
“ซูฮ่าว เื่ของเพ่ยหลิงก็พอแค่นี้เถอะ เธอไม่มีทางเป็ผู้ช่วยของคู่ต่อสู้ได้ฉันขอกลับห้องไปพักก่อน ตอนเก้าโมงครึ่งพวกเราจะเดินทางไปศาลาซวีสุ่ยหลานด้วยกัน”
ขณะที่พูดก็ยืนขึ้นแล้วเดินขึ้นไปที่ชั้นบน ไม่ให้โอกาสซูฮ่าวพูดแม้แต่น้อย
ซูฮ่าวมองไป๋เหวินหลิงก็จมอยู่ในความเงียบอยู่นาน
เพราะไป๋เหวินหลิงชาติก่อนเชื่อกู้เพ่ยหลิงเกินไป หลังจากที่รู้ว่าคนที่เชื่อใจที่สุดทรยศก็เลยรู้สึกผิดหวังอย่างหนัก สุดท้ายก็ตกต่ำถึงขั้นะโตึกฆ่าตัวตาย
ชาตินี้ไป๋เหวินหลิงยังคงเหมือนชาติก่อน เชื่อใจกู้เพ่ยหลิงมาก
แต่ชาตินี้มีเขาอยู่ เขี้ยวเล็บใดๆที่ปรากฏอยู่ข้างกายไป๋เหวินหลิง เขาจะทำให้มันเผยธาตุแท้ออกมาให้หมด
“กู้เพ่ยหลิง หวังว่าเธอจะไม่ทำเกินไป มิฉะนั้น… ” สายตาของซูฮ่าวจ้องมองอย่างแหลมคม เขาบีบแก้วอย่างรุนแรง
เสียงเพล้งดังขึ้น แก้วใบนั้นแตกละเอียด เศษแก้วตกเต็มโต๊ะ เป็ภาพที่น่ากลัวไม่น้อย
อีกด้านหนึ่ง ไป๋เหวินหลิงที่กลับถึงห้องก็นั่งลงตรงหน้าโต๊ะหนังสือ คำพูดของซูฮ่าวก่อนหน้านี้ดังสะท้อนอยู่ในหัวของเธอ
หากคิดดีๆ แล้ว คำพูดของซูฮ่าวก็ไม่ได้ผิดตรงไหน เงินทุนบริษัทถูกโจรกรรมครั้งนี้มันแปลกจริงๆ
แต่เธอกลับไม่อยากไประแวงกู้เพ่ยหลิง เพราะเธอไม่มีทางเชื่อว่าคนที่ทำงานหนักเพื่อบริษัททั้งคืนทั้งวัน โดยเฉพาะป่วยจนนอนโรงพยาบาลเพราะคำนึงถึงบริษัทคนหนึ่งจะปล่อยข้อมูลคลังเงินทุนบริษัทรั่วไหลออกไป
“กริ๊งๆ !”
เวลานี้เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น
ไป๋เหวินหลิงจ้องมอง ก็พบว่าคนที่โทรศัพท์มาก็คือกู้เพ่ยหลิง
เธอหยุดชะงัก ขจัดความคิดฟุ้งซ่านที่อยู่ในใจ และรับสาย
“เพ่ยหลิง มีอะไรหรือเปล่า?”
เสียงของทางกู้เพ่ยหลิงอ่อนเพลีย “ประธานไป๋วันนี้ฉันไม่ค่อยสบาย ไปศาลาซวีสุ่ยหลานเป็เพื่อนคุณไม่ได้แล้ว่นี้บริษัทกำลังพัฒนาแผนการปลูกฝังคนใหม่มีคนใหม่คนหนึ่งที่ฉันให้ความสำคัญมากฉันอยากให้เขาไปศาลาซวีสุ่ยหลานกับคุณแทนฉัน เพื่อพัฒนาประสบการณ์ คุณคิดว่าอย่างไร?”
“เื่นี้ไม่ใช่ปัญหา แต่เธอไม่สบายเป็อะไร? ไปตรวจที่โรงพยาบาลแล้วหรือยัง?” ไป๋เหวินหลิงถามอย่างเป็ห่วง
“ตัวร้อนนิดหน่อย ไม่มีแรง กินยาแล้วล่ะ ประธานไป๋ไม่ต้องเป็ห่วง”
“แบบนั้นก็ดีแล้ว” ไป๋เหวินหลิงโล่งใจแล้วก่อนจะมองกระดาษแผนการบริษัทที่ซูฮ่าวเขียนที่อยู่ในมือพลางพูดว่า “เพ่ยหลิง ฉันมีหนังสือแผนการพัฒนาบริษัทในอนาคตหนึ่งชุด เธออยากจะดูหน่อยไหม?”
“หนังสือแผนการ? ประธานไป๋เขียนเองหรือคะ? ได้ค่ะ!”กู้เพ่ยหลิงประหลาดใจ
ขณะที่ไป๋เหวินหลิงอยากจะถ่ายรูปส่งไปทางวีแชตแต่ทันใดนั้นเหมือนจะคิดอะไรออก ก็เลยหยุดถ่าย ก่อนจะพูดว่า “ฉันลองมาคิดดูอีกที ฉันยังทำไม่เสร็จ รอทำเสร็จแล้วค่อยให้เธอดูอีกที”
“ได้ค่ะ” กู้เพ่ยหลิงตอบตกลง
“เอาล่ะ เธอเองก็พักผ่อนให้เยอะๆ นะ” ไป๋เหวินหลิงพูดอย่างเป็ห่วงอีกครั้งแล้วก็วางสาย
่ที่วางสาย บนใบหน้าของเธอมีความรู้สึกซับซ้อน
เสียงตอนที่กู้เพ่ยหลิงป่วยเธอเคยได้ยินนับครั้งไม่ถ้วนแล้วมีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ที่ไม่ว่าเธอจะฟังอย่างไร ก็ฟังไม่ออกว่าเป็เสียงของคนป่วย
เห็นได้ชัดว่ากู้เพ่ยหลิงกำลังแกล้งป่วย
ไป๋เหวินหลิงเงียบไปนาน ก็หยิบกระดาษแผนการของบริษัทที่ซูฮ่าวเขียนเ่าั้ออกมา ก่อนจะตั้งใจจำมันทั้งหมด
หลังจากที่มั่นใจว่าจำกระดาษแผนการได้อย่างชัดเจนแล้วเธอก็หยิบไฟแช็กออกมาและเผาแผนการทั้งหมดนั้นทิ้ง…
3K
