ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

อยู่ใกล้กันไม่ได้

           ชิงเถายังมองไปทางเทียนซือออิ๋งอย่างสงสัยตั้งแต่นางออกมามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่นะ ฮูหยินถึงได้พานางออกงานแบบนี้ได้ แบบนี้มิใช่ว่าพามาเด่นกว่าบุตรสาวตัวเองหรืออย่างไรทำร้ายลูกสาวตัวเองชัดๆ

“เทียนซืออิ๋งคุณหนูใหญ่ที่อยู่ท้ายจวนนั่นนะหรือ” ลี่ถิงถามอย่างสงสัยด้วยตัวนางก็ไม่เคยเจอหน้าอีกคนมาก่อน แต่ก็นึกสงสัยไม่ต่างกันเพราะเรื่องของคุณหนูผู้นั้นคนล้วนรู้กันทั้งจวน

“ใช่เจ้าค่ะแต่ดูแล้วเหมือนพามาแบบไม่ได้เต็มเสียเท่าไหร่”ชิงเถาบอกออกมาแล้วยังสังเกตอีกคนอยู่มองดูแล้วอย่างไรก็เหมือนพามาด้วยเพื่อเป็นตัวแถมของยัยคุณหนูรองคู่ปรับของนางเท่านั้น

“เลิกมองได้แล้วน่าชิงเถาเดี๋ยวคนเขาก็รู้ตัวหรอก” ลี่ถิงเอ่ยเตือนน้องออกมาถ้าเพียงคุณหนูใหญ่รู้ตัวที่มีคนจ้องมองก็ไม่เป็นไรหรอกแต่ถ้าหากสองแม่ลูกที่กำลังจ้องการแสดงอยู่ไม่วางตารู้ตัวเข้าจะเป็นเรื่องเอาได้ถึงเรื่องราวจะผ่านมานานแต่นางก็คิดว่านิสัยของคุณหนูรองสกุลเทียนนิสัยไม่แปรเปลี่ยนจากเดิมหรอกนะ

“เจ้าค่ะถ้าเผลอคิดอะไรอยู่เท่านั้น” ชิงเถาเข้าใจที่พี่สาวจะสื่อดีเพราะนางหรือก็ไม่อยากมีเรื่องเท่าไหร่หรอกนะ

“มีเรื่องอะไรกันเช่นนั้นหรือลูก”นางลี่จูถามออกมา เพราะพวกลูกนางพูดคุยกระซิบกระซาบกันนางจึงไม่รู้เรื่องราวด้วย

“เจออริเก่าน่ะเจ้าค่ะ”ลี่ถิงตอบมารดาออกมายิ้มๆ ชิงเถาไม่คิดว่าพี่สาวจะใช้คำนี้สงสัยจะไม่ชอบอีกฝ่ายและยังไม่ปลงกับอีกฝ่ายเท่าไหร่ซึ่งก็ไม่ต่างจากตัวชิงเถาเลยนางก็คิดแบบเดียวกับพี่สาวเก็บความแค้นไว้สิบปีค่อยแก้แค้นก็ไม่สาย

“อะไรกันพวกเจ้าไปมีศตรูตั้งแต่เมื่อไหร่” นางลี่จูถามออกมาอย่างตกอกตกใจลูกนางถึงจะซนไปบ้างแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังขนาดนั้น

“ไม่ถึงขั้นศัตรูหรอกเจ้าค่ะเรียกว่าอยู่ใกล้กันไม่ได้มากกว่า” ชิงเถาบอกมารดาออกไปให้คลายความกังกลเรื่องเล็กๆ มารดานางไม่ควรจะเก็บไปคิดให้หนักสมอง

“เช่นนั้นก็เถอะ”นางลี่จูเอ่ยออกมาเสียงดุเล็กน้อยแต่นางก็เบาใจลงหน่อยเพราะนางคิดว่าคงจะเป็นเรื่องทั่วไปของเด็กสาว

“นี่เรื่องอันใดกันหรือ”เยว่ซินนางเองก็ไม่รู้เรื่องราวจึงกระซิบถามซึ่งชิงเถาก็ไม่ทำให้ผิดหวังนางเล่าเรื่องราวให้ฟังอย่างออกรสจนการแสดงของคุณหนูที่อยู่ตรงหน้าผ่านไปจนจบแบบไม่ได้ใส่ใจ

“แย่จริง”เมื่อเยว่ซินได้ฟังเรื่องราวก็อดจะเอ่ยถึงพฤติกรรมของคุณหนูรองสกุลเทียนผู้นั้นมิได้

“เจ้าค่ะเอาแต่ใจตัวเองสุดๆ” ชิงเถาเห็นด้วยกับคำนิยามที่อีกคนตั้งใจ เพราะจริงๆคุณหนูรองเทียนหลิ่งเจียผู้นั้นถ้ามีเพียงเรื่องราวเท่านี้ใช้คำว่าแย่ไปก่อนเพราะนางยังไม่ได้ถึงขั้นชั่วช้าโหดร้ายเท่าไหร่

“สำหรับการแสดงของเด็กๆคงมีเท่านี้ ใกล้ๆกับเรือนนี้มีสวนดอกไม้อยู่ข้าคิดว่าคุณหนูทั้งหลายคงอยากไปเดินเล่นแล้วนั่งนานคงจะเบื่อแย่” ฮูหยินถงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน หลังจากนั้นนางก็ให้บุตรสาวของตนเดินนำคนอื่นออกไปเดินเล่นด้านนอกด้วยการสนทนาเรื่องต่อไปอาจจะดูเกินตัวพวกเด็กสาวไปเสียหน่อยจึงให้ออกไปนั่งเล่นด้านนอกและจะได้พูดคุยกันได้สะดวกกว่า

“เช่นนั้นข้ากับพี่ใหญ่ไปก่อนจะเจ้าค่ะพวกท่านทั้งสองไม่เป็นไรแน่นะเจ้าคะ”ชิงเถาเอ่ยถามมารดาและเยว่ซินออกมาอย่างเป็นห่วง ไม่รู้จะไล่พวกเด็กออกไปทำไมไม่รู้จะพูดเรื่องอะไรกันแน่

“เจ้าเนี่ยน้าแม่ไม่ใช่เด็ก” นางลี่จูบ่นลูกสาวออกไม่จริงจังนักพร้อมโบกมือเป็นสัญญาณให้นางเดินตามคนอื่นไปได้แล้ว

           ชิงเถาและลี่ถิงเดินตามคนอื่นออกมากด้านนอกไม่ไกลจากเรือนรับรองที่จัดเลี้ยงเป็นสวนดอกไม้และยังมีบ่อปลากอีกด้วยคุณหนูทั้งหลายที่มาถึงก่อนก็จับจองพื้นที่นั่งเล่นกันแล้วทั้งนั้นด้วยพวกนางนั้นคุ้นเคยกับงานและคนอื่นดีอยู่แล้วจึงนั่งพูดคุยกันได้อย่างเป็นธรรมชาติ

“เราจะไปทางไหนดี”ลี่ถิงที่มองไปรอบๆแล้วถามน้องสาวออกมาอย่างต้องการความคิดเห็น

“นั่นสิเจ้าคะ”ชิงเถานั้นไม่ได้รู้จักกับใครเป็นการส่วนตัว แค่ถ้าคุ้นหน้าคุ้นตานั้นก็มีอยู่หลายคนเลยทีเดียวเพราะเป็นลูกค้าของพวกนาง

“ข้าขอเชิญคุณหนูทั้งสองไปนั่งด้วยกันเจ้าค่ะ”แต่ยังไม่ทันคิดก็มีคุณหนูสองคนเดินเข้ามาทักทายพวกนางอย่างกล้าๆ กลัวๆด้วยเพราะรู้ว่าทั้งสองพี่น้องนั้นเป็นบุตรสาวของพ่อค้าใหญ่และพวกนางเป็นเพียงคูณหนูของขุนนางทั่วไปเท่านั้น

“ได้สิเจ้านำไปเถอะ” ลี่ถิงยิ้มรับน้ำใจแล้วจับแขนน้องสาวเดินตามไปทันที มีคนมาผูกมิตรก็ควรจะรับไว้

“นี่พวกเจ้าทั้งสองท่านนี้คือคุณหนูเจี้ยนเฉิง” เด็กสาวคนที่เข้ามาคุยกับชิงเถาเอ่ยแนะนำกับเพื่อนอีกสองคนที่นั่งอยู่

“ยินดีที่ได้รู้จักเจ้าค่ะข้านามว่า” แล้วทั้งสี่สาวก็เริ่มแนะนำตัวเองทันที

“ส่วนข้าลี่ถิงและน้องสาวข้าชิงเถา” ลี่ถิงจึงแนะนำตัวเองกลับทันที เมื่อทั้งสี่แนะนำตัวเองแล้ว

“ยินดีที่ได้รู้จักคุณหนูลี่ถิง คุณหนูชิงเถา” พวกนางเอ่ยกับพวกชิงเถาอย่างนอบน้อม

“ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกเรียกชื่อเราธรรมดาก็ได้ เราไม่ได้เป็นคูณหนูใหญ่โตอะไร”ชิงเถาบอกทั้งสี่ออกมาอย่างเป็นกันเอง ด้วยพวกคุณหนูทั้งสี่นางเป็นเพียงคุณหนูตระกูลเล็กๆจึงต้องเจียมเนื้อเจียมตัวเองไว้มาก และก็ต้องคบหากันเองเท่านั้นเพราะคุณหนูใหญ่มีหรือจะอยากพูดคุยกับพวกนางที่ได้มางานร่วมกันแบบนี้ได้ก็นับว่าดีแล้ว

“ดีจังพวกเจ้าไม่ถือตัวเลย”คุณหนูนางหนึ่งเอ่ยอย่างยิ้มแย้มไม่คิดว่าชิงเถากับพี่สาวจะเข้าถึงง่ายเป็นกันเองสุดๆต่างกับตอนที่เห็นที่ร้านที่ดูจริงจังกับงานเป็นอย่างมากซึ่งสองสาวพี่น้องได้ยินก็ทำเพียงยิ้มรับคำชมแล้วหลังจากที่ปลดปล่อยความเขินอายตอนแรกออกไปทั้งสี่นางก็เริ่มสอบถามเรื่องราวของชิงเถาและพี่สาวอย่างสนุกสนานด้วยเรื่องราวของตระกูลเจี้ยนเฉิงที่คนรู้จักมีไม่มากนัก พวกนางจึงมีหลายเรื่องที่สงสัยอยากจะรู้จัก

“โหเรื่องราวพวกนางช่างมีอุปสรรคหลายอย่างนัก อย่างกับเรื่องราวของโรงละคร”พวกนางที่ได้ยินได้ฟังเรื่องราวแบบย่อที่สองพี่น้องได้เล่าให้ฟังจึงอดจะเอ่ยออกมาอย่างชื่นชมมิได้นี่มันยืนหยัดได้ด้วยลำแข้งตัวเองอย่างแท้จริงเลยนะ

“ใช่ฟังแล้วสนุกและตื่นเต้นมากเลย”เด็กสาวอีกนางก็อดจะเอ่ยออกมาไม่ได้เช่นกันชีวิตของนางที่เป็นคุณหนูในห้องหอคล้ายกลายเป็นสีขาวจืดชืดไปเลยเมื่อได้ฟังเรื่องราวของครอบครัวเจี้ยนเฉิงพวกเขาช่างโชคดีนักจากคนระดับล่างสุดจนก้าวขึ้นมาสูงกว่าพวกนางที่บรรพบุรุษก็รับราชการมาแล้วหลายรุ่น

“แล้วพวกเจ้าไม่รังเกียจหรือที่พวกข้า” ชิงเถาถามออกมาอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยจบประโยคแต่ก็คาดว่าอีกทั้งสี่นางจะเข้าใจความหลายได้ไม่ยาก

“ไม่หรอกๆพวกเราก็เป็นเพียงคุณหนูเล็กๆเท่านั้น”

“คนที่มีเงินมากกว่าก็อยู่สูงกว่าทั้งนั้นแหละ”

“ใช่คนที่มีความสามารถเป็นที่ยอมรับของคนทั้งหลาย” ทั้งสี่สาวเอ่ยออกมาตามความคิดของตนพวกนางนึกอิจฉาทั้งสองพี่น้องด้วยซ้ำที่ในชีวิตได้ทำอะไรตั้งหลายอย่าง

“ใครจะยอมรับได้ก็ยอมรับไปเถอะข้าคนหนึ่งล่ะ รับไม่ได้กับคนชั้นที่ต่ำกว่าทำอย่างไรก็ขึ้นมาสูงเหมือนพวกเราไม่ได้หรอก ฮ่าๆๆๆ”

“ใช่แล้วฮ่าๆๆๆ”

“ฮ่าๆๆ”เสียงพูดคุยพร้อมเสียงรหัวเราะรับเป็นกลุ่มอยู่ไปไกลจากที่ชิงเถานั่งนักสงสัยพวกนางจะนั่งฟังพวกชิงเถาคุยกันจึงได้ต่อประโยคออกมาเช่นนี้ได้

“ใครกันช่างพูดคุยหัวเราะเสียงดังไม่นึกถึงคำที่มารดาพร่ำสอนเอาเสียเลย”ชิงเถาที่ใช้เพียงหางตาดูก็รู้ว่าเป็นใครกันที่เริ่มประโยคกับเพื่อนนางนั้นหรือสงสัยไม่ได้ลับคมฝีปากมานานพอมาเจอชิงเถาและพี่สาวจึงอดจะต่อปากต่อคำไม่ได้

“นี่เจ้าหมายความว่า” เทียนหลิ่งเจียที่ได้รับฟังประโยคของชิงเถานางนึกตามคำพูดอยู่เพียงครู่ก็รู้ได้ว่าชิงเถาด่านางไม่มีมารยาทหนิ

“”เงียบ พวกชิงเถานั่งนิ่งเงียบไม่โต้ตอบอะไรทั้งสิ้น เพราะนอกจากชิงเถาแล้วอีกสี่นางก็ไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับคุณหนูเทียนหลิ่งเจีออยู่แล้วดังนั้นถ้าชิงเถายังเงียบ คนอื่นก็ยิ่งปิดปากเงียบยิ่งกว่า

“นี่เจ้าถามทำไมไม่ตอบ” เทียนหลิ่งเจียที่ส่วนตัวเป็นคนความอดทนต่ำอยู่แล้วเจออย่างนี้นางยิ่งร้อนตัวเข้าไปใหญ่ นางเร่งฝีเท้าเดินเข้ามาหาเรื่องชิงเถาทันทีไม่อย่างนั้นนางคงลดความร้อนในหัวออกไปไม่ได้

“ถามใครหรือเจ้าคะ”ชิงเถาที่เห็นว่าอีกคนวิ่งแจ้นเข้ามาหาแบบนี้ คงเดือดแล้วหละ จึงยิ่งยั่วโมโหเทียนหลิ่งเจียเข้าไปอีก

“เจ้านั่นแหละยัย ยัยคุณหนูปลอม” เทียนหลิ่งเจียไม่รู้จะเรียกพวกชิงเถาว่าอย่างไรดีจะด่าว่าเรื่องเก่าเก็บก็กลัวจะโดนลงโทษเหมือนคราวก่อนที่สร้างเรื่องไว้จะเรียกด้วยคำหยาบช้ากว่านี้นางก็ไม่อยากใช้ให้สะเทือนปาก ด้วยคนที่นี่ก็มากมายนางจะต้องมีขีดจำกัดบ้าง ไม่ใช้คำต่ำเกินไปให้ไม่งามจนให้อภัยไม่ได้

“หึใช้คำน่ารักดีนะเจ้าคะ” ชิงเถาแกล้งเอ่ยออกมาอย่างชื่นชมอีกฝ่ายโตขึ้นก็มีหักห้ามใจได้บ้างเช่นกันหนิ

“นี่เจ้าย้อนข้ารึ”เทียนหลิ่งเจียไม่ชอบให้ใครมายอกย้อนและยิ่งชิงเถายังทำหน้าตากวนประสาทท้าทายนางขนาดนี้ด้วยแล้วชิงเถานางชักจะเก่งไปเสียแล้ว