ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]

        “ข้ารู้สึกว่ามีคลื่นพลังรุนแรงมาจากทางนั้น”

        เสิ่นเสี่ยวเม่ยเงยหน้ามองตำแหน่งที่สูงขึ้นไปอีกเกือบครึ่งลี้เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างต่อสู้กันอยู่

        “อืม พวกเขาสู้กันแล้ว”

        เสิ่นเสวียนยิ้มมุมปากน้อยๆด้วยท่าทางผ่อนคลาย ตอนที่ให้เสิ่นเลี่ยนนำขึ้นไปก่อนหน้านี้ พลังจิตวิญญาณของเขาไล่ตามไปด้วยนานแล้วเพื่อสังเกตการณ์ด้านบน

        “พวกเจ้ารู้ได้อย่างไร”

        บุรุษหนุ่มสามัญชนผู้นั้นถามขึ้นด้วยสีหน้าสงสัย

        “ใช้ใจ”

        เสิ่นเสวียนตบบ่าของบุรุษหนุ่มสามัญชนแล้วกล่าวก่อนจะเดินต่อ

        “ใช้ใจ”

        บุรุษหนุ่มสามัญชนเอ่ยพึมพำแล้วจึงกล่าวออกไป “รอข้าด้วย”

        จากนั้นเขาก็เดินตามเสิ่นเสวียนไปอีก

        ที่ไหล่เขาหมังตั้ง เสิ่นเลี่ยนสู้กับหมีปีศาจธุลีดินไปหลายครั้งแล้วแต่ทุกครั้งฝ่ายที่ได้รับบาดเจ็บก็คือเขา

        หมีปีศาจธุลีดินอยู่ในขั้นสี่แต่เสิ่นเลี่ยนเป็นเพียงขั้นปรมาจารย์ระดับสูงเท่านั้น ด้อยกว่าอีกฝ่ายถึงหนึ่งขั้นใหญ่ๆเขาสู้มันไม่ได้นับเป็นเรื่องปกติ เพราะไม่ใช่ว่าใครจะท้าทายข้ามระดับได้เหมือนกับเสิ่นเสวียน

        ผัวะ!

        เสิ่นเลี่ยนใช้สองมือป้องกันไว้เบื้องหน้าปะทะเข้ากับอุ้งเท้าหมีอย่างจัง ครั้งนี้เสิ่นเลี่ยนไม่ได้โดนตบกระเด็นออกไป แต่สองเท้าของเขาลากเป็นทางยาวไปด้านหลังกว่าสองจั้งจึงตั้งหลักได้อีกครั้งครั้งนี้ในแววตาของเขาฉายความมั่นใจออกมา นี่คือการยอมรับในพลังของตนเอง และยังเป็นการยอมรับอีกว่าจะเอาชนะการต่อสู้ในครั้งนี้ได้

        ส่วนเสิ่นเสวียนและเสิ่นเสี่ยวเม่ยในตอนนี้พวกเขาขึ้นมาในระดับความสูงเดียวกันพร้อมกับบุรุษหนุ่มสามัญชน และยืนมองการต่อสู้นี้ห่างออกไป

        “รีบเข้าไปช่วยเขาสิ”บุรุษหนุ่มสามัญชนกล่าว

        “พี่ชาย ห้ามพูดขณะกำลังดูเรื่องสนุก”

        เสิ่นเสวียนกล่าวกับบุรุษหนุ่มสามัญชนอย่างเหนื่อยใจราวกับทุกอย่างนี้อยู๋ในการควบคุมของเขาในทางกลับกัน อีกฝ่ายทำตัวสนิทสนมกันมากเลยนะ! ดูแบบนี้เหมือนอยู่กลุ่มเดียวกับพวกของเสิ่นเสวียน แต่ความจริงแล้วเขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายชื่ออะไร

        “เฮ้ย”

        บุรุษหนุ่มสามัญชนทำท่าทางเหมือนจะกล่าวบางอย่างออกมาแต่ก็กลืนคำนั้นกลับไป

        ส่วนด้านที่สู้กันอยู่ เสิ่นเลี่ยนใช้วิธีเดิมเข้าปะทะกับอีกฝ่ายเสิ่นเสวียนเคยบอกแล้วว่าการเข้าปะทะไม่ได้ผลหากไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่าย แต่เขาไม่เชื่อแบบนั้นตั้งแต่แรกเริ่มที่เข้าปะทะกัน เขาพบว่าพลังของตนเองไม่ใช่ว่าจะสู้ไม่ได้

        ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายมีบาดแผลจากกระบี่เจ็ดแห่งและบาดแผลจากดาบสามแห่งบาดแผลจากดาบสามแห่งนั้นมีเลือดไหลทะลักออกมาด้วย ดูน่ากลัวเป็นอย่างมาก นี่คือร่องรอยที่เกิดขึ้นจากการที่หมีปีศาจธุลีดินตัวนี้สู้กับกลุ่มคนก่อนหน้า

        สัตว์วิเศษขั้นสี่ที่บาดเจ็บตัวหนึ่งเสิ่นเลี่ยนคิดว่าเขายังมีโอกาส

        เขาเข้าปะทะแบบนี้สิบครั้งติดต่อกันและในครั้งที่สิบเอ็ด เสิ่นเลี่ยนโค้งกายลงแล้วเข้าไปอยู่ระหว่างขาสองข้างของหมีปีศาจธุลีดินหมีปีศาจธุลีดินเห็นดังนั้นจึงสะบัดอุ้งเท้าโจมตีใส่เขาทันที ทว่าในช่วงเวลานั้นเองพลันมีกริชเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของเสิ่นเลี่ยน แล้วเขาก็แทงกริชเข้าไปตรงรอยแผลลึกจากกระบี่แห่งหนึ่ง

        ฉึก!

        กริชแทงเข้าไปมิดเล่ม โลหิตสาดกระเซ็นไปทั่วทั้งใบหน้าและร่างกายของเสิ่นเลี่ยน

        “โฮก!”

        หมีปีศาจธุลีดินร้องคำรามด้วยความเจ็บปวดขณะที่กำลังจะแทงลงไปที่อุ้งเท้าหมีอีกครั้ง ร่างกายใหญ่โตของหมีปีศาจธุลีดินกลับกระตุกอย่างแรงแล้วล้มลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

        มันตายแล้ว!

        “แฮก!แฮก!”

        เสิ่นเลี่ยนคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นแล้วหายใจหอบหนักสุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ได้คิดผิด เขาแทงเข้าตรงจุดอ่อนของหมีปีศาจธุลีดินได้สำเร็จ

        เสิ่นเสวียนเคยบอกเขาว่า เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งอย่าคิดแต่เข้าปะทะแต่ให้ตามหาจุดอ่อนของอีกฝ่ายให้เจอ ความจริงแล้วเสิ่นเลี่ยนทำตามอยู่ตลอด ก่อนหน้านี้ดูเหมือนเขาจะเอาแต่เข้าปะทะมันแต่ความจริงแล้วเขาตามหาจุดอ่อนที่สำคัญที่สุดของหมีปีศาจธุลีดินอยู่

        ทุกครั้งที่ออกแรง รอยแผลจากกระบี่ที่อยู่ต่ำที่สุดของหมีปีศาจธุลีดินจะหดขนาดลงอยู่เสมอเหมือนกับตั้งใจหลบหลีกการโจมตีของเสิ่นเลี่ยน หลังจากที่สังเกตอยู่หลายครั้งก็มั่นใจว่าตรงนั้นคือจุดอ่อนเมื่อครู่เขาจึงสังหารมันได้ด้วยกระบวนท่าเดียว

        “ไม่เลว ไม่เลว”

        เสิ่นเสวียนกล่าวชื่นชมพลางเดินเข้าไปหารู้สึกพึงพอใจในความสามารถของเสิ่นเลี่ยนเป็นอย่างยิ่ง

        เขาคือนักสู้ที่ไม่เลว หรือกล่าวได้ว่าเป็นต้นกล้าที่เหมาะสมกับการเป็นมือสังหารคนหนึ่ง

        มือสังหารที่ว่านี้ไม่เพียงแค่สังหารคนเท่านั้นแต่สามารถซ่อนตัวอยู่ในความมืด ถึงคราวคับขันจะลงมือสังหารได้ในกระบวนท่าเดียว นี่คือจอมยุทธ์สังหาร

        ก่อนหน้านี้ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรยังมีจอมยุทธ์สังหารผู้หนึ่งที่มีชื่อเสียงพอๆกับเขา เป็นที่รู้จักกันในนาม ‘นักท่องราตรี’ ผู้ที่ตายด้วยน้ำมือของเขาแบ่งออกเป็นขั้นหยวนก่อกำเนิดเจ็ดสิบสามคนขั้นแยกเทวะสิบสามคน ขั้นมหายานเจ็ดคน และยอดฝีมือขั้นอมตะระดับปลายอีกสามคน ยอดฝีมือที่รอดพ้นด่านเคราะห์สวรรค์หลังจากฝึกฝนถึงขั้นอมตะระดับปลายได้เรียกว่าอยู่ในขั้นสูงสุดของโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรแล้ว แต่แม้จะเป็นเช่นนี้ก็ยังต้องสังเวยชีวิตให้กับน้ำมือของเขาอยู่ดี

        และในตอนนั้นที่เขาสังหารยอดฝีมือขั้นอมตะระดับปลายเป็นครั้งแรกเขามีพลังยุทธ์ขั้นมหายานเท่านั้น ตอนแรกที่ได้ยินเรื่องความสามารถของอีกฝ่าย แม้แต่เสิ่นเสวียนยังรู้สึกเหลือเชื่อ

        เขาเคยเจอกับฝ่ายนั้นหนึ่งครั้งแต่ไม่มีใครเอาชนะใครได้เลย ต่อมาเสิ่นเสวียนฝ่าด่านเคราะห์ล้มเหลว แต่อีกฝ่ายใช้ความเป็นจอมยุทธ์สังหารข้ามผ่านไปได้แล้วก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย

        “ขอบคุณท่านผู้นำที่ชี้แนะ”

        เสิ่นเลี่ยนลุกขึ้นยืน พยายามควบคุมลมหายใจของตนเองแล้วก้มหัวคารวะเสิ่นเสวียน

        “นี่คือสิ่งที่เจ้าเรียนรู้ได้ด้วยตนเองไม่ต้องขอบคุณข้า เจ้าอยากเปลี่ยนวิธีการฝึกตนไหม”

        เสิ่นเสวียนถามเสิ่นเลี่ยน

        “เปลี่ยนวิธีการฝึกตน?”

        เสิ่นเลี่ยนไม่ค่อยเข้าใจการฝึกตนไม่ใช่วิธีการที่ได้รับสืบทอดมาหรอกหรือ มันต้องเริ่มจากการฝึกฝนชีพจรตนเองเพิ่มพลังเลื่อนขั้นต่อไปเรื่อยๆ ยังมีวิธีอื่นอีกหรือ

        บุรุษหนุ่มสามัญชนที่ดูอยู่ข้างๆกำลังมองเสิ่นเสวียนอย่างสนใจ อยากรู้ว่าเสิ่นเสวียนมีวิธีอะไรอีก

        “การฝึกตนไม่ได้มีเพียงอย่างเดียวไม่ว่าอะไรก็ฝึกตนได้ทั้งนั้น เจ้าเป็นคนเงียบขรึม ไม่ตื่นตกใจง่ายๆ เหมาะสมกับการลอบสังหาร”

        “การลอบสังหาร!ไม่ใช่ว่าเป็นสมาคมมือสังหารหรอกหรือ สิ่งนี้ข้ารู้จัก”

        ขณะนั้นบุรุษหนุ่มสามัญชนเดินเข้ามาพลางกล่าว

        เสิ่นเลี่ยนหันมองบุรุษหนุ่มสามัญชนด้วยความสงสัยแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรแล้วจึงหันมองเสิ่นเสวียนอีกครั้ง

        เมื่อได้ยินคำของบุรุษหนุ่มสามัญชนเสิ่นเสวียนยิ้มออกมาพลางส่ายหัว สมาคมมือสังหารเขาเคยเจอในความทรงจำ มันคือกลุ่มคนที่คล้ายกับสมาคมทหารรับจ้างในทวีปหลิงโซ่วสมาคมนี้คล้ายกับจอมยุทธ์สังหารอยู่บ้าง เน้นการลอบสังหารเป็นหลัก แต่มีพื้นฐานต่างไปจากจอมยุทธ์สังหารที่เขากล่าวถึงในตอนนั้นเขากับอีกฝ่ายต่อสู้กันยาวนานหลายวัน แม้จะไม่สามารถสังหารฝ่ายนั้นได้ แต่ก็ได้เรียนรู้ความสามารถของคนผู้นั้นมามากมาย

        ความสามารถเหล่านี้ เขาสามารถถ่ายทอดให้เสิ่นเลี่ยนได้ทั้งหมด

        “ใช่แล้ว เจ้ากล่าวถูกต้องเป็นมือสังหารนั่นเอง”

        เสิ่นเสวียนกล่าวกับบุรุษหนุ่มสามัญชนด้วยรอยยิ้มแม้คนผู้นี้จะเข้ามาตีสนิท แต่เขาก็ไม่ได้น่าเบื่อขนาดนั้น

        ในทางกลับกัน เขารู้สึกคุ้นเคยกับคนผู้นี้อยู่เล็กน้อยแต่กลับตรวจสอบตื้นลึกหนาบางของอีกฝ่ายไม่ได้

        คนที่สามารถทำให้เขารู้สึกประหลาดใจได้เสิ่นเสวียนมักจะให้ความสนใจเป็นพิเศษ อีกฝ่ายเข้าใกล้เขาขนาดนี้ต้องมีเป้าหมายอื่นอย่างแน่นอน

        “เสิ่นเลี่ยนจะทำตามที่ท่านผู้นำต้องการ”เสิ่นเลี่ยนพยักหน้า พร้อมทำตามแผนการของเสิ่นเสวียน

        “เอ๋? นี่คืออะไร”

        ขณะนั้น บุรุษหนุ่มสามัญชนหันมองร่างของหมีปีศาจธุลีดินเห็นว่าร่างของมันมีบางอย่างเปล่งประกายแสงอยู่จึงรีบวิ่งเข้าไป

        เมื่อมาถึงตรงหน้าร่างใหญ่โตของหมีปีศาจธุลีดินเขาก็เอากริชออกมากรีดลงไปที่หัวของหมีปีศาจธุลีดินในทันที กริชของเขาคมกริบไม่ธรรมดาเขากรีดเปิดหัวของหมีปีศาจธุลีดินแล้วควักเอาไข่มุกสีเขียวเข้มออกมา

        ทุกขั้นตอนเขาทำได้อย่างช่ำชองไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกตนขั้นปรมาจารย์คนหนึ่งจะทำได้เลย

        และเสิ่นเสวียนที่ยืนอยู่ข้างๆได้ประจักษ์แจ้งกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น จึงกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย