แหวนมิติ

"ฉันไม่ได้ทำอะไร ถ้าหากฉันจะทำจริงเธอไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้หรอก!" หลางหลินค่อนข้างเย็นชา ตอนนี้เขามองหุ่นเชิดวิญญาณด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับความคิดแปลกๆ เขาเริ่มที่จะบิดข้อมือของหุ่น ซึ่งหุ่นที่บิดก็คือหุ่นที่เชื่อมต่อกับเด็กคนที่ถามเขาเมื่อกี้
"อ๊ากกก!!" ข้อมือของเด็กคนนั้นถึงกับบีดงอเหมือนกับหุ่นเชิดวิญญาณ
หลางหลินตื่นตระหนก ไม่นึกเลยว่ามันจะทำได้ถึงขนาดนี้ "ต้องขอโทษด้วย พอดีเธอปากไม่ดีเอง รู้ใช่มั้ยว่านี่หมายความว่าไง?" หลางหลินหยุดพูดก่อนจะบิดหุ่นอีกครั้ง เด็กนั่นกลิ้งไปมาด้วยความเจ็บปวด "ตอนนี้วิญญาณของพวกเธอ ไม่สิ...พวกแกเชื่อมต่อกับหุ่นเชิดวิญญาณของฉันแล้ว พวกแกจะต้องทำตามคำสั่งของฉันและ....เป็นหนูทดลอง!!"
เมื่อเด็กๆ เห็นว่าหลางหลินทำเรื่องน่ากลัวอย่างนี้ได้หน้าตาเฉย ราวกับเป็นคนละคนกับก่อนหน้านี้ ตอนนี้ถึงจะนึกเสียใจก็ไม่ทันเเล้ว หากพวกเขาเลือกที่จะปฏิเสธและหนีไป บางทีก็อาจจะหนีจากแก๊งเฉียงได้ แต่ตอนนี้โอกาสที่ว่าไม่มีเลย และ...มันน่ากลัวยิ่งกว่าพี่เฉียงเป็นร้อยเท่า!!
หลางหลินยิ้ม ตอนนี้เขาไม่ได้ใจดีเหมือนเมื่อก่อน เมื่อก่อนเขาเป็นแค่คนธรรมดาที่ใจดี แต่แล้วยังไง? เขาถูกทุกคนทิ้งให้อยู่คนเดียว แม้แต่พ่อแม่ก็ไม่ต้องการและทิ้ง พ่อบุญธรรมเก็บจากข้างทางไปเลี้ยง โลกนี้ล้วนปฏิเสธเขา
แต่แล้วยังไง?
ตอนนี้หลางหลินมีแหวนมิติ! แหวนที่จะทำให้เขาสามารถเหยียบย่ำมนุษย์ทุกคนจมลงแทบเท้า!
หากจะบอกว่านิสัยใจคอของคนเปลี่ยนได้ชั่วข้ามคืนก็ไม่ผิดนัก แต่หลางหลินเป็นคนที่ขาดความรักความอบอุ่น เขาค่อนข้างที่จะเก็บกดในเรื่องนี้ เมื่อได้แหวนมิติและมีเงิน นิสัยของเขาจึงค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นเย็นชา
เหมือนกับตอนนี้ที่เขาจะใช้เด็กๆ ทดลองเลือดของยักษ์กระดูกโบราณระดับต่ำ ไม่ต่างกับสัตว์เลยแม้แต่น้อย แต่แล้วยังไง พวกมันเป็นแค่เด็กจรจัดเท่านั้น ต้องขอบคุณเขาด้วยซ้ำที่มอบโอกาสนี้ให้
"อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนี้สิ!" สายตาของพวกเด็กๆ เต็มไปด้วยความหวาดกลัว หลางหลินพูดต่อ "ตอนนี้พวกแกก็เป็นแค่ขยะชิ้นหนึ่งสำหรับฉันเท่านั้น แต่...ฉันสามารถเปลี่ยนขยะแบบพวกแกให้เป็นเพชรได้! เพราะฉะนั้นก้าวมาด้านหน้าทีละคนซะ ฉันจะมอบพลังที่ทำให้พวกแกเจิดจรัส!! เหมือนกับดวงดาวบนท้องฟ้า!"
พวกเด็กๆ รู้สึกได้ถึงสิ่งที่ไม่ดีกำลังจะเกิดขึ้น แต่ก็ไม่มีทางเลือกนอกจากทำตามความต้องการของหลางหลิน
"ฉันจะไปเป็นคนแรก!!" เด็กหญิงที่ขโมยขนมปังก้าวออกมาเป็นคนแรก
"ว้าว เป็นเธออีกแล้วงั้นเหรอที่ก้าวมาคนแรก" หลางหลินค่อนข้างประทับใจในตัวของเด็กคนนี้ เขาจึงนำเข็มฉีดยาออกมาสองเข็ม พร้อมกับพูดว่า "นี่เป็นรางวัลสำหรับความกล้าหาญของเธอ ยื่นแขนมาสิ!"
เมื่อเด็กหญิงเห็นเข็มในมือ ความกลัวก็แล่นเข้ามาสู่หัวใจเต้นตึกตัก...ราวกับจะกระดอนออกมาจากหน้าอก ในกระบอกฉีดยาเต็มไปด้วยสีแดง มันดูคล้ายกับ...เลือด!!
เลือดของอะไรกัน?
แล้วเขาจะฉีดมันเข้าไปในตัวฉันเนี่ยนะ นี่เขาบ้าไปแล้วงั้นเหรอ!
เธอไม่มีทางหนีไปจากหลางหลินได้ เมื่อรู้ถึงความสามารถควบคุมร่างกายที่น่าหวาดกลัวนั้น ไม่มีทางเลยที่จะปฏิเสธความต้องการของเขา
เธอยื่นแขนผอมกะหร่องให้หลางหลิน หลางหลินไม่ได้เช็ดแอลกอฮอล์ก่อนฉีด หลางหลินเลือกที่จะฉีดมันเลย เพราะไม่ใช่แขนของเขา
หลางหลินฉีดไปทั้งสองเข็ม เข็มที่เต็มไปด้วยเลือดของยักษ์กระดูกโบราณระดับต่ำ เลือดนี้เป็นเลือดที่ถูกทำให้เจือจางแล้ว หนึ่งหยดถูกเจือจางด้วยน้ำ 1 ลิตร แม้แต่ไก่ก็ยังสามารถพัฒนาตนเองได้ หลางหลินจึงคิดที่จะใช้เด็กพวกนี้เป็นหนูทดลอง ในขณะเดียวกันก็สร้างขุมกำลังขึ้นมา
"อึ้ก!!!" ร่างของเด็กสาวล้มลง พร้อมกับเส้นเลือดที่ใหญ่ขึ้น ร่างกายของเธอสั่นเทา พร้อมกันนั้นก็หายใจถี่รัว หน้าอกของเธอยังไม่โต แต่ก็เห็นถึงการหายใจเข้าออกที่เร็วยิ่งขึ้นได้
เด็กคนอื่นๆ เมื่อเห็นเพื่อนของตัวเองเป็นอย่างนี้ก็หนาวไปถึงสันหลัง พวกเขาไม่นึกเลยว่าชายคนนี้ที่มาช่วยจะทำแบบนี้ เหมือนกับว่าเขาเห็นพวกเธอเป็นแค่ของเล่น!
ไม่ต่างอะไรจากพวกคนเลว เขามันก็แค่คนเลว ระยำเอ้ย!!
ไม่มีใครกล้าขยับแม้แต่น้อย ถึงแม้จะเห็นสิ่งที่หลางหลินทำกับเด็กสาว เพราะพวกเขากลัวว่าจะถูกบิดแขนเหมือนกับเพื่อนคนนั้น
หลางหลินยังไม่ได้ฉีดเลือดกับเด็กคนอื่น เขาเลือกที่จะเฝ้ามองเด็กสาวตรงหน้า พร้อมกับจดมันลงไปในสมุดบันทึก สมุดบันทึกของเขาเป็นสมุดที่บันทึกขั้นตอนการเปลี่ยนแปลงของร่างกายไก่ และตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้วที่จะบันทึกเกี่ยวกับมนุษย์!
ไม่รู้ว่าผ่านมานานเท่าไร อาจจะ 10 นาที่ได้ เด็กสาวที่นอนอยู่ก็ลุกขึ้นมา พร้อมกับแววตาสีแดงฉานครู่หนึ่งก่อนจะกลับเป็นดวงตาของมนุษย์ธรรมดา
"เธอเป็นยังไงบ้าง? รู้สึกถึงอะไรมั้ย" หลางหลินไม่เห็นร่างกายของเธอเปลี่ยน เเต่ก็ไม่น่าประหลาดใจนัก เพราะเลือดของยักษ์กระดูกโบราณระดับต่ำถูกเจือจางถึงขีดสุด มันจำเป็นต้องใช้ระยะเวลาในการเปลี่ยนแปลง ไม่เหมือนกับไก่ที่มีขนาดเล็กกว่า พวกมันจึงได้รับพลังฉีและเลือดไปเต็มๆ เพราะร่างกายที่เล็กซึ่งต่างกับมนุษย์ที่ตัวโต บางทีอาจจะต้องใช้เลือดปริมาณมากกับมนุษย์?
"ฉันรู้สึกได้ถึงพละกำลังที่เพิ่มขึ้น! มันประหลาดมาก ตอนนี้ฉันคิดว่าสามารถล้มคนห้าคนได้สบาย!" เธอมองไปที่หลางหลินด้วยความขอบคุณ ตอนนี้ร่างกายของเธอถูกฟื้นฟูอย่างช้าๆ ด้วยเลือดและฉีของยักษ์กระดูกโบราณระดับต่ำ ถึงแม้มันจะถูกเจือจาง แต่มันก็ยังเป็นถึงเลือดโบราณ การฟื้นฟูมนุษย์ธรรมดาเป็นเรื่องง่ายๆ
"ดี ถ้างั้นคนต่อไป!" เมื่อเห็นว่าร่างกายของเธอค่อยๆ ถูกฟื้นฟูจากบาดแผลหลางหลินก็ตื่นเต้น ตอนนี้เขายังไม่รีบฉีดให้กับตัวเองเพราะต้องดูสิ่งที่เปลี่ยนไปของเด็กเหล่านี้ซะก่อน บางทีอาจจะใช้เวลาเป็นเดือนเหมือนกับไก่
เมื่อเด็กคนอื่นเห็นว่าเพื่อนสาวไม่เป็นอะไร อีกทั้งยังฟื้นฟูบาดแผลได้อย่างน่าประหลาด พวกเขาก็ไม่ลังเลเลยที่จะให้หลางหลินฉีดเลือด
หลางหลินฉีดไปคนละหนึ่งเข็มเท่านั้น เพราะงั้นเด็กทุกคนจึงค่อนข้างผิดหวัง แน่นอนว่าเลือดของยักษ์กระดูกโบราณระดับต่ำเขาจะยอมเสียมากไปกว่านี้ไม่ได้ ที่ฉีดให้เด็กสาวคนนั้นถึงสองเข็มก็ไม่ใช่เพราะอะไร เพียงแค่..ชอบในความกล้าหาญของเธอเท่านั้น
เด็กแต่ละคนไม่ได้ใช้เวลานานเหมือนกับเด็กสาว เพียงไม่นานพวกเขาก็กลับมายืนได้ พร้อมกับความรู้สึกของร่างกายตัวเองเต็มไปด้วยความแข็งแกร่ง!
มันเป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์!
พวกเขาทั้งหมดมองไปที่หลางหลินด้วยความขอบคุณ ตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่าหลางหลินมอบพลังให้ ไม่ได้ใจร้ายอย่างที่คิด
แต่ความเป็นจริงคือ พวกเด็กๆ เป็นสิ่งทดลองของหลางหลินเท่านั้น ไม่ได้มีค่ามากไปกว่านั้น
"ฉันต้องการทดสอบความแข็งแกร่งของพวกแก! เพราะงั้นต่อสู้กันเองซะ ฉันจะได้วัดระดับความแข็งแกร่งถูก คนที่ชนะจะได้นี่!" หลางหลินชูเข็มที่เต็มไปด้วยเลือดของยักษ์กระดูกโบราณระดับต่ำ การต่อสู้จำเป็นต้องมีรางวัลสำหรับผู้ชนะ ในขณะเดียวกันหลางหลินก็จะได้เห็นพลังของเด็กที่สู้กันสุดกำลัง เขาจะได้รู้ว่า เลือดของยักษ์กระดูกโบราณระดับต่ำ มีประสิทธิภาพแค่ไหน
ตลอดเวลาหลางหลินแค่ทดลองมันกับไก่ จึงไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของมันนัก แต่ตอนนี้เมื่อจับมนุษย์มาสู้กันเพื่อแย่งชิงพลัง พวกเขาจะต้องสู้จนสุดตัวเลยเพื่อให้ได้มันมา
ก็เหมือนกับอาหาร คนเราเมื่อเคยได้ลิ้มรสอาหารอร่อยก็มักจะติดใจในรสชาตินั้น และไม่ต้องการที่จะกินอย่างอื่น และพลังที่พวกเด็กๆ ได้รับไปก็เหมือนกัน คงปฏิเสธไม่ได้ว่าพวกเขาถูกล่อลวงด้วยพลังเข้าแล้ว!
ถึงแม้ว่าหลางหลินจะบอกให้สู้กันเอง แต่ก็ยังไม่มีใครกล้าเริ่มก่อน หลางหลินจึงเลือกหุ่นเชิดวิญญาณมาสุ่มๆ ก่อนจะบิดข้อมือของมัน "ยังไม่ขยับ? ถ้าไม่อย่างนั้นล่ะก็ ทุกคนจะโดนกันหมดนะ!"
เด็กชายผู้โชคร้ายที่ถูกหลางหลินบิดข้อมือเต็มไปด้วยความกลัวและเจ็บปวด เมื่อได้ยินหลางหลินพูดแบบนั้น เขาก็เป็นคนแรกเลยที่โจมตีเด็กคนอื่นๆ
เมื่อเด็กคนอื่นเห็นว่าเพื่อนของตัวเองโจมตี ก็ไม่ลังเลเลยที่จะโต้กลับไปด้วยความรุนแรง
ถึงแม้ว่าตอนนี้ร่างกายของพวกเขาจะยังปรับสภาพไม่ได้เพราะต้องใช้เวลา แต่ก็แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปอยู่ส่วนหนึ่ง
ไม่นานการต่อสู้ก็จบลง และคนที่ยืนอยู่คนสุดท้ายก็เป็นเด็กผู้หญิงขโมยขนมปังคนนั้น
หลางหลินไม่ประหลาดใจเมื่อเห็นเธอชนะ เขาฉีดเลือดยักษ์กระดูกโบราณระดับต่ำให้เธอไปถึง 2 เข็ม หากไม่ชนะเขาก็คงต้องล้มเลิกการทดลอง เพราะหากเลือดระดับต่ำเกินไป มันก็ไม่มีค่าพอที่จะเสียเวลา
"ยอดเยี่ยม! ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องชนะ!" หลางหลินยื่นกระบอกฉีดให้ด้วยรอยยิ้ม "รางวัลนี้เป็นของเธอ แต่...อย่าเพิ่งใช้มันจนกว่าจะครบหนึ่งเดือน"
"ทำไมคะ?" เด็กสาวถามด้วยใบหน้าสงสัย
"ร่างกายของเธอมันอ่อนแอ ต้องรอให้มันปรับสภาพกับเลือดที่ฉีดไปก่อนหน้านี้ซะก่อน แล้วค่อยฉีดเข็มที่สาม ไม่อย่างนั้นเธออาจจะตายได้!" นี่คือความจริง ด้วยการทดลองกับไก่ทำให้หลางหลินรู้ว่ามันต้องใช้เวลา ให้ร่างกายสร้างโครงสร้างใหม่ให้แข็งแรง และถึงจะฉีดเข็มต่อไปเพื่อรองรับพลังที่เพิ่มขึ้น!
"เข้าใจแล้วค่ะ แล้วจะให้เรียกคุณว่าอะไรคะ?"
"ฉันชื่อว่าหลางหลิน เรียกฉันว่าบอสก็แล้วกัน!" หลางหลินพูด
"รับทราบค่ะบอส แล้วตอนนี้จะทำอะไรต่อไปดีคะ?" เด็กสาวยังคงถามด้วยใบหน้าสงสัย
"ทำอะไรงั้นเหรอ?" หลางหลินลูบคางพร้อมกับคิด เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำอะไร เพียงแค่อยากทดสอบสิ่งต่างๆ แค่นั้น ตอนนี้มีเงินหลายล้านหยวนแล้วสิ่งที่ขาดคืออะไร? อำนาจ เส้นสาย สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่เขายังไม่มี!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่41 ฉันเป็นคนเลว?

คล้ายกับเรื่องแหวนมิติ ที่คุณอ่าน

แหวนมิติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่41 ฉันเป็นคนเลว?

คล้ายกับเรื่องแหวนมิติ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้