ตอนที่ 49 สัตว์เลี้ยงของดันเต้
ภายใต้ท้องทะเลอันสงบเมื่อดำดิ่งลึกลงไปปรากฏซากเรือเก่าลำใหญ่รูปร่างของมันดุจดังเรือโจรสลัดวัชพืชมากมายเกาะติดราวกับจมมานานหลายทศวรรษ ด้านในกำลังเกิดเหตึการณ์บางอย่างทำให้ฝูงหัวหน้ากลุ่มฉลามต่างคุกเข่าตัวสั่นอย่างหวาดกลัว“ปัง!!” เสียงตบโต๊ะดังสนั่น ฝูงปลาตัวเล็กตัวน้อยต่างแหวกว่ายหนีฉลามในชุดโจรสลัดกำลังโกธรเกรี้ยวจัด ในมือของมันถือสมอเรืออันใหญ่
“ไอ้พวกไร้ประโยชน์!! แค่ฉกชิงของมาจากกลุ่มพ่อค้าพวกแกยังทำไม่ได้แล้วจะทำอะไรกิน ไอ้พวกเหาฉลาม”
“ท่านดันเต้พวกเราก็แทบเอาตัวไม่รอด กลุ่มพ่อค้ามีคนคุ้มกันที่เก่งกาจไม่ว่าจะดาบหรือเวทย์มนต์ มันก็สามารถใช้ได้คล่องแคล่วมันลงมือได้โหดเหี้ยมยิ่งนัก”
“โหดเหี้ยมหรอแล้วแบบนี้ล่ะ!!”
สมอเรืออันใหญ่สะบัดอย่างรวดเร็วหัวหน้ากลุ่มฉลามตัวหนึ่งร่างผ่ากลางเป็นสองฝั่ง อวัยวะภายในล่องลอยตามกระแสน้ำเลือดของมันฟุ้งกระจายไปทั่ว หัวหน้ากลุ่มฉลามที่เหลืออีกสองตัวต่างคลานถอยหนีหวาดกลัวความตายที่อยู่ตรงเบื้องหน้า
ดันเต้นั่งลงบนเก้าอี้และหยิบตะเกียงไฟขึ้นมาดู แม้จะอยู่น้ำแต่ดวงไฟก็ไม่ดับลงรอยยิ้มอันสยดสยองปรากฏขึ้นที่ใบหน้า แล้วเหลือบมองไปทางหัวหน้ากลุ่มฉลามที่เหลือด้วยสายตาอันเหี้ยมโหดพร้อมกับโยนม้วนหนังสือไปให้พวกมันหนึ่งม้วน
“เอาเจ้านี้ไปให้สัตว์เลี้ยงข้าซะแล้วมันจะชวนพวกเจ้าจัดการเรื่องนี้”
“อ่า~!! นี้มันคราวนี้แหละพวกข้าจะนำของที่พวกพ่อค้ามาให้ท่านให้ได้”
“เออ!!ถ้าไม่ติดว่าข้าหลบซ่อนเจ้าเต่าแก่นั้นแล้วล่ะก็ข้าจะขึ้นไปจัดการเองให้สิ้นเรื่องสิ้นราว ไปได้แล้ว ถ้าพลาดอีกก็เป็นอาหารของสัตว์เลี้ยงข้าไปซะ”
หัวหน้ากลุ่มฉลามแหวกว่ายออกไปทันทีก่อนที่ดันเต้จะอารมณ์เสียแล้วพาลฆ่าพวกมัน ดันเต้หยิบตะเกียงไฟขึ้นมาดูอีกครั้งเสียงหัวเราะของมันทำให้เรือต้องสั่นสะเทือนหัวหน้ากลุ่มฉลามรวมตัวกับกลุ่มใหม่พร้อมกับฝูงพรายทะเลแหวกว่ายไปในส่วนลึกของทะเล
“ครั้งนี้แหละเจ้าหน้ากากต้องตาย ฮ่าฮ่าฮ่า!!”
ฝูงฉลามกลุ่มใหญ่แหวกว่ายน้ำมาเกือบหนึ่งชั่วโมงก็มาถึงภูเขาไฟลูกใหญ่ใจกลางทะเลด้านหน้าภูเขาไฟมีถ้ำขนาดใหญ่ปรากฏอยู่ สีหน้าพวกมันต่างแสดงความหวาดกลัวอย่างที่สุดหมอกควันจากลาวาภายใต้น้ำทำให้เกิดควันสีดำปกคลุมไปทั่ว ทันใดนั้นพรายทะเลกลุ่มหนึ่งถูกบางสิ่งฉุดดึงเข้าไปในถ้ำเศษซากของมันลอยออกมาทันทีราวกับถูกกัดฉีกกระชาก
“เดียวก่อนท่านฟังเราก่อน ท่านดันเต้ส่งพวกเรา นี้คือม้วนคำสั่ง”
หัวหน้ากลุ่มฉลามผู้ถือม้วนคำสั่งคุกเข่าลงพร้อมกับยื่นม้วนคำสั่งไปด้านหน้าอย่างสุภาพที่สุดกลุ่มหมอกควันดำปกคลุมไปทั่วปรากฏดวงตาขนาดใหญ่สีทองหนึ่งคู่มันกำลังหรี่ตามองที่ม้วนคำสั่งมีบางสิ่งยื่นออกมาจากถ้ำหยิบม้วนคำสั่งก่อนจะดึงกลับเข้าไป
“ท่านพ่อส่งพวกเจ้ามา มีอะไร? ข้านึกว่าเอาอาหารมาให้ข้าซะอีก”
“ท่านดันเต้อยากให้ท่านช่วยกำจัดเรือสินค้าเพื่อนำของจากพวกพ่อค้ามาให้ท่านดันเต้”
“เหอะ!! เรื่องแค่นี้ทำไมพวกเจ้าต้องให้ข้าช่วย”
“พวกมันมีคนคุ้มกันที่แข็งแกร่ง”
“พวกไร้ประโยชน์ทำให้ข้าลำบากอีก น่าจะจับกินซะให้หมด”
ภูเขาไฟสั่นไหวเป็นระลอกส่งผลให้ลาวาทะลักไหลออกมา ฝูงปลาฉลามต่างหวาดกลัว บางอย่างกำลังคืบคลานออกมาพวกฝูงฉลามนั่งนิ่งไม่กล้าเงยหน้า เงาดำทมึนขนาดใหญ่กำลังกดทับและบดบังพวกมัน
“พวกเจ้าล่วงหน้าไปก่อนเวลานี้ข้าหิว! เมื่อข้ากินเสร็จจะตามพวกเจ้าไป หรืออย่างให้ข้ากินพวกเจ้า”
“ไม่...ไม่ครับพวกเราจะล่วงหน้าไปก่อน”
ฝูงฉลามแหวกว่ายออกไปกันทันทีอย่างรวดเร็วขณะนั้นปลาวาฬตัวใหญ่ก็แหวกว่ายผ่านมาพอดีดวงตาสีเหลืองทองจ้องมองมันอย่างหื่นกระหาย ส่วนหนึ่งของร่างกายคว้าจับปลาวาฬทันทีก่อนจะบีบรัดจนแน่น ปลาวาฬดิ้นทุรนทุรายก่อนสิ้นใจปากของเจ้าสิ่งนั้นอ้ากว้างก่อนจะค่อยๆ กินมันอย่างช้าๆ
เวลากลางวันผ่านไปอย่างรวดเร็วดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า ดวงจันทร์กลมโตกำลังขึ้นมาแทนที่ เคนจิค่อยๆลุกจากเตียงอย่างมึนงง ฤทธิ์ของน้ำผลไม้ของลุงเกนยังคงไม่สางดีเมื่อนั่งที่ขอบเตียงจนตั้งสติได้ เคนจิคว้าหยิบชุดจอมปีศาจออกมาสวมใส่จากช่องมิติ
“เห้อ!! งานอีกแล้วเมื่อไรจะขึ้นฝั่งซะที”
“อีก7 วัน ถึงจะถึงฝั่ง ยังไม่แก่แต่ขี้บ่นจริงๆ”
เคนจิบ่นกลับการเดินทางที่ล้าช้าของเรืออลันก็ปรากฏกายขึ้นมาพร้อมกับเคนจิอีกที ในมือของเขายังถือขวดเหล้าโทรน ทันใดนั้นเหมือนเคนจินึกบางอย่างออกจึงนำขวดเหล้าโทรนอีกใบออกมาจากช่องมิติแม้จะไม่ใช่ระดับของบอสโทรนแต่รสชาติของมันก็ดีพอใช้ได้ เขานำเม็ดยาวารีใส่ไปทันทีหนึ่งเม็ดแล้วเริ่มส่ายมันเบาๆ ท่ามกลางความสงสัยของอลัน
เมื่อส่ายจนได้ที่แล้วเปิดฝาออกกลิ่นของเหล้าโทรนเปลี่ยนไปทันทีกลิ่นหอมที่ลอยออกมาจางๆ ทำให้อลันต้องหันจมูกตามกลิ่นเมื่อลองยกดื่มปรากฏรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าเคนจิอลันกลืนน้ำลายดังเอื๊อกใหญ่ก่อนจะพุ่งมานั่งข้างๆเคนจิ
“เจ้าทำอะไรเจ้าใส่อะไรลงไปในนั้น”
“ผมเห็นลุงขี้เมาเขาใส่ยาวารีลงไปเลยลองทำดู แม้รสชาติจะไม่ดีเท่าของเขา แต่ก็ดีกว่าของเดิมหลายเท่า”
“ไหนเอามาลองซิอ่า~~~~ จริงๆ ไหนลองเอายามาใส่ของข้าซิ”
อลันหยิบจับขวดเหล้าของเคนจิไปทันทีโดยที่เคนจิไม่สามารถเหนี่ยวรั้งไว้ได้ เขายิ้มออกมาแล้วส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะหยิบเม็ดยาวารีให้อลันเมื่อลองทำแบบเคนจิกลิ่นหอมจากเหล้าของอลันลอยออกมา กลิ่นของมันหอมกว่าเคนจิหลายเท่านักอลันยกดื่มทันที
“อ่า~~~~~~!!! ดี ดีจริงๆฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าลองดู”
เคนจิคว้าจับขวดเหล้าจากอลันเมื่อยกขึ้นดื่มดวงตาของเคนจิเบิกโพรงกว้างรสชาติของมันดีดั่งกว่าของลุงเกนเสียอีก ทันใดนั้นดวงตาของอลันเบิกกว้างพร้อมกับกว้างจับขวดเหล้าออกมาจากเคนจิทันที
“เดียวก็หมดเจ้าบ้าไป! ไปทำงาน”
ดวงตาที่ขุ่นเคืองแสดงออกมาจากสีหน้าของเคนจิเล็กน้อยก่อนที่เขาจะสวมใส่หน้ากากก่อนเดินออกไป ท่ามกลางเสียงหัวเราะของอลันเมื่อจอมปีศาจปรากฏขึ้นบนเรือ ดวงงอาทิตย์ก็จมหายไปในท้องทะเลความมืดปกคลุมไปทั่วท้องทะเล แสงที่พระจันทร์สาดส่องมากระทบผิวน้ำคล้ายดั่งดวงดาวส่งอประกายระยิบระยับทำให้เหมือนเรือกำลังแล่นอยู่บนท้องนภา
ดุลดั่งคำกล่าวโบราณคลื่นสงบก่อนพายุจะมา พื้นผิวท้องทะเลเริ่มสั่นระลอกปรากฏครีบของปลาฉลามจำนวนมากบนท้องทะเล หยาดเหงื่อปรากฏปกคลุมทั่วใบหน้าของกลุ่มพ่อค้าและลูกเรือจำนวนของมันมากมายกว่าวันก่อนๆครีบฉลามมากมายกำลังล้อมรอบเรือแล้วพุ่งทะยานเข้ามาหาอีกไม่ไกล และใกล้ท้องเรือมาทุกที
“เงารัตติกาล”
เพียงแค่จอมปีศาจสบถเบาๆเงาของเรือที่ใหญ่โตเคลื่อนไปปกคลุมที่ท้องเรือหนามแหลมต่างพุ่งทะยานออกมาทั่วเพื่อป้องกันการโจมตีจากท้องเรือหนามแหลมที่พุ่งออกมาต่างเสียบแทงพรายทะเลตกตายเป็นจำนวนมาก รอบๆ ตัวเรือกลายเป็นทะเลเลือดทันทีแต่การโจมตีนั้นไม่สามารถฆ่าพวกหัวหน้ากลุ่มฉลามได้พวกมันสามารถหลบหลีกได้ทันอย่างรวดเร็ว
จอมปีศาจหยิบไม้เท้าเวทย์ออกมาจากช่องมิติกระโจมทะยานขึ้นสู่เสากระโดงเรือวงแหวนเวทย์ปรากฏเพียงชั่วครู่ก่อนจะปรากฏกลุ่มเมฆสีดำทมิฬมาร่วมตัวกันหากมองสังเกตดีๆ จะเห็นสายฟ้ากำลังเกรี้ยวกราดในก้อนเมฆ เมื่อโบกสะบัดสายฟ้าก็ฟาดฟันใส่ท้องทะเลทันที
“สตอมธันเดอร์!!”
ขณะที่สายฟ้ากำลังจะฟาดปะทะใส่พื้นผิวน้ำบรรดาหัวหน้ากลุ่มฉลามก็พุ่งทะยานขึ้นจากทะเลทันทีแต่ก็มีบางตัวที่โดนสายฟ้าฟาดฟันใส่ แม้จะไม่ตกตายในทันทีแต่ก็บาดเจ็บสาหัสดวงตาพวกมันต่างมองจอมปีศาจอย่างโกธรแค้น เมื่อสิ้นสุดการโจมตีจากสายฟ้าฝูงฉลามเริ่มโต้กลับ พวกมันต่างอมน้ำในปากแล้วพ่นใส่เรือเป็นลูกๆ
“Water Ball!!”
ลูกบอลน้ำโจมตีจากทั่วสารทิศท่ามกลางความตื่นกลัวของผู้คน หากถูกโจมตีเรือต้องจมอย่างแน่นอนจอมปีศาจหรี่ตาที่แดงก่ำเขาไม่สามารถใช้กำแพงอสูรได้เนื่องจากไม่มีพื้นดินจะใช้เวทย์น้ำก่อเป็นกำแพง เขาก็ใช้ได้แต่เพียงเวทย์พื้นฐานเท่านั้น หยาดเหงื่อของจอมปีศาจปรากฏขึ้นภายใต้หน้ากาก
ทันใดนั้นก่อนที่ลูกบอลน้ำจะปะทะเข้ากับลำเรือคลื่นน้ำขนาดใหญ่ก่อตัวขึ้นสูงบิดเป็นเกลียวคลื่นหมุนรอบเรืออย่างรุนแรงพัดพาลูกบอลน้ำสลายหายไปทันที ท่ามกลางความมึนงงของจอมปีศาจผู้คนในเรือต่างร้องเฮลั่น พวกเขารอดจากความตายอย่างหวุดหวิดต่างเหลือบมองไปทางจอมปีศาจพร้อมก้มศีรษะขอบคุณ
“ข้าช่วยแค่ครั้งนี้เท่านั้นจำไว้ หากมีครั้งหน้าเจ้าก็ใช้เวทย์ลมบิดหมุนรอบเรืออย่างรุนแรงเอาตั้งสติหน่อยเจ้าหนู”
เสียงที่คุ้นเคยผ่านเข้ามาในหูจอมปีศาจแต่ไม่ทราบได้ว่าเป็นของใคร [ขอบคุณ] จอมปีศาจสบถออกมาเบาๆแม้จะไม่รู้ว่าเป็นใครที่ช่วยเขาไว้ก็ตามฝูงหัวหน้ากลุ่มฉลามเริ่มโจมตีด้วยลูกบอลน้ำอีกครั้ง จอมปีศาจกางมือออกอย่างรวดเร็วเกิดลมพายุรวมตัวกันแล้วหมุนรอบเรืออย่างรวดเร็วแม้จะไม่ใช่เวทย์ที่ใหญ่อะไรแต่ก็สามารถป้องกันการดจมตีจากลูกบอลน้ำได้
เมื่อฝูงฉลามเห็นว่าบอลน้ำไม่สามารถโจมตีเรือได้พวกมันเริ่มพุ่งทะยานขึ้นสู่เรือ จอมปีศาจเปลี่ยนอาวุธในมือเป็นคาตานะ แล้วพุ่งทะยานออกไปขณะที่หัวกลุ่มฉลามจะลงมาบนลำเรือบางตัวต้องเผชิญหน้ากับจอมปีศาจและถูกสะบั้นขาดกลางอากาศกลับไปสู่ท้องทะเล เลือดพวกมันสาดกระจายต่างกระเซ็นบนท้องฟ้าบางตัวเมื่อขึ้นเรือมาได้ก็พุ่งเข้าหาพ่อค้าทันที
ด้วยทักษะเคลื่อนที่พริบตาพร้อมกับท่วงท่าดาบล่องนภาจอมปีศาจปรากฏตัวขวางหน้าพวกมันอย่างรวดเร็วพร้อมกับโบกสะบัดคาตานะฟาดฟันฉลามยักษ์ปัดป้องกันได้ทันท่วงที ก่อนจะถอยออกไปจำนวนหัวหน้ากลุ่มฉลามเริ่มเพิ่มจำนวนมากขึ้นบนลำเรือเสียงกัดฟันของมันถี่ระรัวเป็นการส่งคลื่นเสียงเพื่อป้องกันการลอบโจมตี
คาตานะหายไปอย่างรวดเร็วในช่องมิติพร้อมกับไม้เท้าเวทย์ที่ปรากฏขึ้นมาแทนที สายฟ้าสีดำเริ่มรวมตัวกันอีกครั้งเมื่อฝูงฉลามเห็นสายฟ้าที่มารวมตัวกันที่ไม้เท้าพวกมันกระโจมทะยานออกจากลำเรือทันที ราวกับว่าพวกมันรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นสายฟ้าสลายหายไป พวกฉลามรู้ทันการโจมตีของจอมปีศาจ
จอมปีศาจเปลี่ยนอาวุธอีกครั้งพุ่งเข้าหาฉลามที่กำลังล่องลอยอยู่บนท้องฟ้าขณะที่พวกมันกำลังกลับลงทะเล เลือดของหัวหน้ากลุ่มฉลามต่างไหลนองย้อมทะเลกลายเป็นสีของเลือดแดงฉานรอบเรือ พวกมันไม่สามารถโจมตีจอมปีศาจได้ฝูงพรายทะเลก็ถูกหนามแหลมทิ่มแทงจากท้องเรือไม่ขาดสายพวกมันอับจนปัญญาที่จะล่มเรือ
ทันใดนั้นเองท้องทะเลสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับว่าจะเกิดสึนามิรอยยิ้มจนเห็นฟันที่น่ากลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกลุ่มฉลามเงาดำทมิฬขนาดใหญ่กำลังคืบคลานมาที่เรือสินค้าอย่างเชื่องช้า สีหน้าผู้คนเริ่มแตกตื่นกับสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่กำลังคืบคลานมาแม้แต่จอมปีศาจยังปรากฏเม็ดเหงื่อที่ไหลเย็นที่กลางหลัง
“นั้นไงสัตว์เลี้ยงของท่านดันเต้มาแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า!! พวกแกเตรียมตัวตายกันได้เลย”
น้ำทะเลพุ่งขึ้นราวกับภูเขาบดบังร่างกายของสิ่งที่มาจะมิด เมื่อน้ำทะเลเริ่มไหลลงสู่เบื้องล่างก็ปรากฏร่างกายของสิ่งที่มา เนื้อตัวของมันยืดหยุ่นคล้ายกับของแหละดวงตาของมันใหญ่โตและกลม บนตัวของมันไม่มีมือไม่มีเท้าแต่กลับมีหนวดที่ยืดยาวออกมาแปดเส้นใหญ่ขนาดของมันใหญ่กว่าเรือสินค้าเกือบสามเท่า
“ปลาหมึกยักษ์!?”
จอมปีศาจสบถเบาๆผู้คนต่างแตกตื่นหวาดกลัว ต่างสบถในใจความตายกำลังคืบคลานมาหาพวกเขาแล้ว
“โฮก~~~!!!”
เสียงคำรามอันดังลั่นปรากฏเขี้ยวที่แหลมคมของมันดวงตาของมันจ้องมองจอมปีศาจที่ยืนอยู่บนเสากระโดงเรืออย่างกลืนกิน
“ข้ามีนามว่าคราเคน วันนี้ข้าจะจมเรือพวกเจ้าให้พ่อข้า”
“คิดว่าทำได้รึพอดีเลยข้ากำลังอยากได้ของแกล้มน้ำผลไม้พอดี มาเป็นหมึกย่างให้ข้าซะเถอะ เข้ามา!!”
“โฮก!!!! บังอาจ!!”
“ย้าก~~~~~!!!”
ปลาหมึกยักษ์คราเคน LV.300 - ???
2.91M
![เทพยุทธ์แห่งใต้หล้า [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1624012540_89168410.webp)