ไม่รู้ว่าเวลามันผ่านไปนานแค่ไหน เพราะภายในตัวอาคารเปิดไฟั้แ่หัววันจินได้แต่นั่งนิ่งสองมือกุมแก้วกาแฟเอาไว้แน่น เขาก้มหน้าลงมองน้ำสีเข้มในแก้วจากร้อนจนกลายเป็เย็นชืด เอกเองก็ดูวุ่นวายไม่หยุดเดี๋ยวหายเดี๋ยวโผล่หลังจากที่คุยโทรศัพท์กับจัสตินเขาก็มานั่งจมจ่อมอยู่ตรงหน้าห้องผ่าตัดคิดทบทวนเื่ราวระหว่างเขากับธงที่ผ่านๆมา ความเอื้ออาทรความมีน้ำใจของธงที่มีต่อเขาถึงแม้ว่าธงจะไม่ค่อยพูดมากนักเรียกว่าปากหนักก็ว่าได้หากทว่าเขารับรู้ได้ถึงความใจดีที่ธงมีให้กับเขาเป็อย่างดี มือที่ยังมีเืสีแดงติดอยู่บ้างเพราะล้างลวกๆทำให้เขาใจหายรู้ตัวอีกทีก็มีคนมานั่งอยู่ข้างๆ
"ใจเย็นนะครับคุณหนูจินเดี๋ยวลูกพี่ก็ออกมาแล้วขานั้นอึดจะตายไปนรกเค้าคงไม่อยากได้หรอกครับ"เอกยิ้มให้น้อยๆ
"นั่นสิลูกพี่ของเอกนรกคงไม่อยากเอาไปอยู่ด้วยหรอกคงวุ่นวายเดี๋ยวสาวๆในนั้นอยู่ไม่เป็สุข"ผมยิ้มตอบคำปลอบใจประหลาดๆของเอก
"ขอบคุณนะครับที่คุณหนูยอมอยู่กับพี่ธง อันที่จริงพี่เค้าน่าสงสารดีที่เ้านายช่วยเหลือเอาไว้แต่หนิงมันไม่รักดีเองครับพี่ธงถึงไม่เอาไว้ นี่ลองคุณหนูจินได้เห็นน้องดาแล้วจะตกหลุมรักแน่ๆ"เอกเล่าให้ฟัง
"แล้วทำไมหนิงถึงเป็แบบนี้ล่ะ"
"หนิงมันชอบพี่ธงครับหวังจะจับนั่นแหละแต่พี่ธงเป็คนใจแข็งไม่รักใครง่ายๆชีวิตพวกเราก็แบบนี้แหละครับไม่อยากเอาใครมาผูกติดกับตัวเราหรอกเพราะจะตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้"
"แล้วทำไมจัสถึงไม่ทำอะไรให้ถูกต้องล่ะ"
"เ้านายไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะครับธุรกิจเก่าสืบทอดกันมาเ้านายเลยบริหารต่อแต่ตอนนี้ค่อยๆกลายเป็ธุรกิจถูกต้องแล้วครับ อย่างโรงแรมนี้ก็เหมือนกันเ้านายเค้าเตรียมให้พวกเราทำงานแบบนี้กันแล้วครับ"
"เป็เพราะคุณคิสแน่ๆ"
"นั่นก็ส่วนหนึ่งครับแต่ที่คุณจัสตัดสินใจแบบนี้คงเป็เพราะคุณหนูไอมากกว่า"
"หืม..ลูกของคุณคิสกับคิงส์?"
"ช่าย นั่นหมอออกมาแล้วครับ"ทันทีที่หมอเดินออกมาเอกกับเขาก็รีบวิ่งเข้าไปถาม
"ปลอดภัยแล้วนะครับอีกชั่วโมงหนึ่งถึงจะย้ายขึ้นเครื่องได้เดี๋ยวจะให้พยาบาลตามไปดูแลบนเครื่องด้วยคนนึงแล้วนี่ใครจะเป็คนดูแลหลังจากออกโรงพยาบาลแล้วครับ"หมอมองหน้าทั้งสองคนที่ยืนดีใจอยู่
"ผมเองครับ"เขาตอบคำหมอ
"อย่าให้เค้าดื่มแอลกอฮอล์นะครับ่สามเดือนนี้เพราะเป็อันตรายต่อตับที่คุณธงโดนมันเฉียดไปนิดเดียว"
"ครับ"เขารับปากแล้วรอจนพยาบาลเข็นเตียงที่มีร่างใหญ่นอนหลับตาแขนทั้งสองข้างถูกเจาะด้วยถุงน้ำเกลือและถุงเืพวกเราเดินตามไปจนถึงห้องพักฟื้นเอกเลยปล่อยให้ผมได้อยู่กับธงตามลำพังตัวเอกเองไปเตรียมความพร้อมที่จัสกำลังจะเอาฮอมารับ
"โชคดีนะที่ปลอดภัยถ้าธงไม่อยู่ผมจะทำยังไง"ผมทรุดตัวลงนั่งข้างร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงจับมือข้างนึงเอาไว้ในมือของตัวเองมองใบหน้าที่ครึ้มไปด้วยหนวดเคราเขียวด้วยความรู้สึกท่วมท้นบอกไม่ถูก
"อย่าคิดมากเลยครับเตรียมตัวเถอะ ฮอมาถึงแล้ว"เอกเข้ามาตอนไหนผมไม่ทันรู้ตัวเสียด้วยซ้ำไป
"เอก"
"ครับคุณหนูมีอะไรหรือเปล่า"
"หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น"เขาคาดเดาไม่ด้ว่าทางจัสจะทำยังไงกับคนที่เข้ามาลอบยิงธงถึงในห้องเขากลัวที่สุดคือการแก้แค้นนี่ถ้าหากว่าธงฟื้นขึ้นมาหวังว่าคงไม่ออกไปควานหาคนทำหรอกนะ
"ไม่รู้เหมือนกันครับเื่นี้ผมไม่ได้รับคำสั่งอะไรเลยคงต้องรอพี่ธงฟื้นก่อนแหละครับมาเถอะคุณหนูอย่าคิดอะไรมากเลย"เอกพยักหน้าพวกเราเดินตามพยาบาลที่เข็นเตียงของธงออกมาแล้วไปขึ้นลิฟท์เพื่อจะไปชั้นดาดฟ้าของตัวอาคารจากนั้นพวกเราก็ถึงกรุงเทพใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น
.......................
...................................
"อาการเป็ยังไงบ้าง"จัสตินเดินมาถามหมอภายในห้องพักฟื้นที่โรงพยาบาลของแก้งค์เราเองโดยเฉพาะ
"ทางโน้นผ่าตัดได้ดีเยี่ยมเลยครับแต่คงต้องรอให้ร่างกายฟื้นตัวเป็เดือนถึงจะเข้าที่ครับ"หมอรายงานผล
"ดีขอบใจหมอมากยังไงก็ช่วยเช็คอาการใหม่อีกครั้งก็แล้วกันเพราะเดินทางมาไม่รู้อะไรจะเกิดขึ้นอีก
"ครับคุณจัส"หมอพยักหน้ารับแล้วก็หันไปวุ่นวายกับร่างที่ยังหลับสนิทของธง จากนั้นจัสตินก็หันมามองหน้าผม
"โทรมเลยนะจินเป็ไงใมากเหรอ"จัสเอ่ยทัก
"แค่ในิดหน่อยครับ"
"ก็อย่างนี้แหละคิดอยากจะอยู่กับพวกเราเหตุการณ์แบบนี้มันต้องเกิดขึ้นเสมอไม่รู้ตัวทำได้แค่ต้องระวังตัวเองเอาไว้ อีกอย่างทำไมคราวนี้ธงมันถึงพลาดง่ายจังหรือว่าาาาา"จัสลากเสียงยาวเขาเลยก้มหน้านึ่งไปสบตา
"อ่อออ เข้าใจแล้วดีใจด้วยนะ"จัสทำท่าเดาแล้วก็หัวเราะเดินเข้ามาใกล้แล้วตบไหล่เขาเบาๆ
"ถือว่าธงมันตาถึงจริงๆ"
"ยังไงเหรอครับ"เขาถามกลับด้วยความสงสัย
"ทุกทีธงมันสนใจใส่ใจใครที่ไหนล่ะแต่นี่ดูแลใส่ใจขนาดนี้ก็ต้องเห็นคุณเป็คนสำคัญแน่นอน"จัสตินยิ้มให้
"เอาล่ะๆยังไงธงก็ปลอดภัยแล้วเดี๋ยวจะให้เอกไปส่งที่คอนโดก็แล้วกันทางนี้ไม่ต้องห่วงจะให้คนมาดูแลสบายขึ้นแล้วก็ค่อยมาเฝ้าธงก็แล้วกัน"จัสบอกให้เอกที่ยืนนิ่งอยู่ด้านหลังพาไปส่ง
"แต่ว่า"
"อย่าดื้อน่ามันไม่มีอะไรแล้วคุณอยู่สภาพแย่แบบนี้พอธงฟื้นจะหาว่าผมไม่ดูแลเมียมันให้ดีๆอีก"จัสบอกขำๆผมอดที่จะหน้าแดงไม่ได้
"ขอบคุณครับ"เขาได้อุบอิบอยู่ในลำคอเดินตามหลังเอกออกไป กว่าจะถึงคอนโดก็เล่นเอาเกือบเลยวันใหม่ไปแล้วเขามาอาบน้ำแต่งตัวกำลังจะออกไปทำอะไรง่ายๆเพราะคิดขึ้นได้ว่าั้แ่ตอนนั้นจนตอนนี้อะไรยังไม่ตกถึงท้องเลยด้วยซ้ำแต่แล้วต้องสะดุ้งสุดตัวเพราะมีเงามืดๆมายืนอยู่ด้านหน้า
"โหนี่ให้เมียน้อยมาอยู่ด้วยเลยเหรอ เป็ผู้ชายแท้ๆมีอะไรดีพี่ธงถึงได้ติดใจนักหนาถึงกับลืมลูกลืมเมีย"หนิงเดินวนรอบๆตัวผมไปมา
"นี่คุณเข้ามาได้ยังไง"
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะก็ฉันเป็เมียพี่เขานี่"หนิงหยุดเดินแล้วจ้องหน้าผมนิ่งด้วยสายตาดูถูก
"นี่ไปอ่อยยังไงให้พี่ธงเอาได้ทุกทีพี่ธงไม่ชอบผู้ชายนะ"
"ไม่จำเป็ต้องทำอะไรแบบนั้นเลยนี่ผมอยู่ในส่วนของผม"เขาตอบเสียงนิ่ง
"ก็แค่ของแปลกใหม่กลับไปที่ของเธอได้แล้วถ้าพี่ธงกลับมาชั้นจะเป็คนดูแลเอง"หนิงยกไหล่
"ผมว่าคุณกลับไปดูแลน้องดาให้ดีๆจะดีกว่าเื่ของธงกับผมคุณไม่ต้องยุ่ง"
"ไอ้กระเทยปากดีแกจะมาทำตัวให้ผัวเมียเค้าแตกแยกไม่ได้นะ"หนิงตวาดเสียงดัง
"เลิกพูดเื่บ้าๆนี่เถอะตอนนี้ธงไม่สบายแถมน้องดาก็ไม่สบายคุณอ้างว่าเป็เมียแต่กลับไม่ไปดูแลลูกเป็แบบนี้ผมว่าไม่ดีหรอกนะ"
"แกอย่ามาสู่รู้อย่าคิดว่าพี่ธงให้แกมาอยู่ด้วยแล้วจะทำอะไรก้ได้ พี่ธงแค่เข้าใจชั้นผิดผัวเมียยังไงซะเดี๋ยวก็เข้าใจกันเองนั่นแหละ"
"เฮ้อ!"ผมถอนใจแล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์มาโทรหาเอกไม่นานเอกก็เดินเข้ามาในห้องเขาอดถอนใจไม่ได้ห้องของธงดูเหมือนว่าจะเป็ที่สาธารณะใครจะเข้าออกง่ายๆก็ได้
"หนิงมาทำอะไรที่นี่"เอกเดินมาดึงแขนหนิงออกห่างจากตัวผม
"แล้วแกมายุ่งอะไรด้วยล่ะชั้นแค่อยากจะไล่ไอ้เมียน้อยนี่ออกจากห้องพี่ธง"
"อย่าบ้ามากนักน่าหนิงเธอเองก็รู้ดีกวว่าทุกคนนะถ้าพี่ธงรู้ว่าเธอมาอาลวาดทีนี่จะเกิดอะไรขึ้น"
"แล้วยังไงล่ะตอนนี้พี่ธงอยู่โรงพยาบาลชั้นก็ต้องมาดูแลบ้านสิ"
"อ้อมาฝเาสมบัติว่างั้นอย่าไฝ่สูงจะดีกว่านี่ถ้าเธอไม่โลภพี่ธงก็จะเก็บเะอเอาไว้แต่นี่เธอทำแบบนี้อย่าคิดว่าพี่ธงจะชอบใจนะระวังตัวเอาไว้เหอะกลับไปได้แล้วอย่ามารบกวนคุณหนูเขา"
"คุณหนู...โหกระหรี่ชั้นสูงซะด้วย"
"หนิง"เอกตวาดเสียงดังกระชากแขนหนิงจนตัวเอียงผมหันขวับไปมอง
"จะออกไปดีๆหรือให้ผมเป็คนไล่แล้วต่อไปถ้าผมรู้ว่าคุณพนายามจะมายุ่งเื่ผมกับธงอีกผมจะไม่หน้าแล้วนะ"
"แก..ไอ้ก็แค่คนขายตัวอย่ามาอวดดีกับคนที่ขึ้นชื่อว่าเมียที่เป็แม่ของลูกพี่เขาจะดีกว่า อะโอ๊ยยยเจ็บนะไอ้เอก"หนิงร้องอีกครั้งเพราะคราวนี้เอกลากให้เดินออกไปที่หน้าประตู
"เลิกทำบ้าๆแบบนี้ซะทีเถอะน่าขืนยังไม่เชื่ออย่าหาว่าชั้นไม่เตือนนะหนิงพี่ธงเอาตายแน่ยิ่งมาว่าคุณหนูจินแบบนี้อีกไม่กลัวตายหรือไง"เอกโมโห
"เดี๋ยวชั้นจะเอาน้องดามานี่จะดูน้ำหน้าว่าพี่ธงจะกล้าไล่หรือเปล่า"
"เอาเหอะตามสบายเตือนแล้วไม่ฟังก็ตามนั้นตอนนี้กลับไปก่อนเถอะรบกวนคุณเขา"เอกไล่ถึงยังไงเขาก็ไม่กล้าลงมือกับหนิงหรอกขนาดพี่ธงยังเว้นเอาไว้เลย
"ก็ได้พรุ่งนี้ชั้นมาแน่"หนิงสบัดตัวเดินไปที่ลิฟท์
"อย่าคิดมากนะครับคุณหนูจินหนิงมันเป็คนไม่รู้จักกาลเทศะแบบนี้แหละครับที่พี่ธงยังเก็บเอาไว้เพราะเป็แม่น้องดาไม่อย่างนั้นลอยในอ่าวไทยไปนานแล้ว"เอกส่ายหัวไปมา
"พรุ่งนี้เอกมารับผมไปดูอาการธงหน่อยสิ"
"ครับเมื่อกี้ทางโรงบาลก็โทรมาบอกแล้วครับว่าอาการปรกติดีไม่มีอะไรแล้วรอฟื้นจากยาสลบอย่างเดียว"
"เอกแล้วธงจะหาตัวคนยิงหรือเปล่า"ผมจ้องหน้าเอกนิ่ง
"ผมตอบไม่ได้จริงๆถ้าเมื่อก่อนน่ะไม่รอดหรอกครับแต่นี่เ้านายกำลังจะเปลี่ยนทุกอย่างเลยตอบไม่ได้"
"ผมไม่อยากให้มีการแก้แค้น"
"ใครอ่อนแอก็แพ้ไปครับแต่นี่เท่าที่สืบดูเค้าแค้นเื่ที่พี่ธงไปดูสถานที่ก่อสร้างครับเสียผลประโยนช์เื่นี้น่ะนายไม่เอาไว้หรอกครับมันเื่ใหญ่ถ้าเกิดวันหน้ามามีอะไรเกิดขึ้นทางเราก็แย่"
"นั่นสินะแต่เื่หนิงผมขอบใจมาก"
"ไม่เป็ไรครับเมียลูกพี่ก็เหมือนเมียผม เอ้ย..ไม่ใช่ๆเหมือนเมียลูกพี่ผมต้องดูแลอย่างดีไปครับๆอย่าคิดเยอะเดี๋ยวตื่นมาหน้าโทรมพี่ธงจะด่าผมได้"เอกแหย่ผลักหลังผมเข้าไปในห้อง
"เดี๋ยวก่อนๆเอกหยุดก่อนผมหิว"ผมยันตัวเองเอาไว้เพราะเอกยังดันให้กลับเข้าห้องไม่หยุด
"อ่าวแล้วก็ไม่บอก"เอกเกาหัวผมอดหัวเราะไม่ได้
"กินด้วยกันหรือเปล่า"
"ที่นี่มีอะไรให้ทำกินด้วยเหรอครับ"
"แน่นอนสิ"
"หวังว่าคงไม่ใช่มาม่านะครับ"เอกถามขำๆ
"ไม่หรอกเดี๋ยวรอแปปจะทำอะไรให้กิน"พวกเราเดินเข้าไปนั่งในครัวดูท่าแล้วเอกคงเป็ผู้ช่วยไมไ่ด้แน่เขาเลยไปทำอะไรง่ายๆมานั่งกิน
"พาสต้าได้นะผมทำพาสต้าซอสเห็ดกับปีกไก่ทอดแล้วกัน"
"โอ๊ยคุณหนูแค่นี้ก็หรูมากแล้ว"เอกบอกเอาสองมือถูกันไปมารอผมเอาจานพาสต้ากับปีกไก่มาวางจากนั้นพวกเราก็นั่งกินกันจนอิ่ม เอกไม่กลับห้องบอกว่าจะนอนที่โซฟาข้างนอกกันหนิงมารบกวนให้ผมกลับไปนอนได้เลยเช้ามาจะได้พากันไปหาธงที่โรงพยาบาล
"พี่ธงดูนี่ใครมาเยี่ยมเอ่ย"เอกเปิดประตูเดินนำเข้าไปในห้องส่งเสียงดังปล่อยให้ผมเดินหิ้วซุปที่ผมลุกมาตุ๋นแต่มืดกับผลไม้ที่เตรียมเอาไว้เดินตามหลัง
"แหกปากทำไมวะคนแตกตื่นหมด"เสียงดุไที่ดังมาก่อนที่ผมจะเห็นตัวทำให้ผมยิ้มหว้าง
"สบายดีแล้วเหรอธง"ผมเอาของไปวางไว้บนโต๊ะแล้วเดินมาหาคนที่นั่งนิ่วหน้าอยู่บนเตียง
"เจ็บอะไรตรงไหนหรือเปล่า"ธงถามสายตาเข้มสำรวจไปทั่วตัวผม
"ไม่ครับผมปลอดภัยดี"
"ดีแล้ว"
"ไอ้เอกมึงไปเอาอะไรให้กูหน่อยสิ"
"อะไรอะลูกพี่"
"มานี่เถอะน่ะี้เีะโ จินคุณลงไปซื้อครีมโกนหนวดให้หน่อยสิที่ร้านขายของในโรงพยาบาลน่าจะมี"เอกทำหน้างงๆเดินเข้าไปหาธงส่วนผมก็เดินกลับออกห้องไป
"ได้ตัวหรือเปล่า"ธงถามเสียงเบา
"นายกำลังให้คนตามอย่างหนักเลยพี่มันน่าจะไปซุกคนมีสีแถวนั้นแน่ๆ"เอกลดเสียงตามลง
"อืมอย่าให้คุณหนูจินของมึงรู้เื่ก็แล้วกัน"
"น้อยไปสิพี่เห็นแบบนี้ฉลาดชิบหายแล้วนี่นะไอ้หนิงมันก็มากวนคุณเขาจังเมื่อคืนก็ไปหาถึงห้อง"เอกบ่น
"เดี๋ยวกูจัดการเื่นี้เองขอบใจมึงมากที่ดูแลจินเขาให้กู"
"โหลูกพี่นั่นน่ะเมียพี่นะไม่ดูแลได้ไง"
"หึหึปากมึงนี่ซักวันจะโดนตีนกู"ธงหัวเราะในลำคอ
"กล้าทำคนคุ้มครองเมียเหรอพี่"ธงกับเอกได้ยินเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินเข้าประตูเลยรีบเปลี่ยนเื่พูดเพื่อไม่ให้จินสงสัย
"ธงมันไม่มียี่ห้อที่คุณเคยใช้ผมเลยหยิบ..."เขาชะงักอยู่หน้าประตูเพราะมีความรู้สึกว่าบรรยากาศในห้องมันครึมๆอยู่
"มีอะไรกันหรือเปล่า"ผมถามเสียงเรียบ
"ไม่มีอะไรยืนอยู่ทำไมรีบเข้ามาสิแล้วมาโกนเคราให้หน่อยพยาบาลไม่ถูกใจสิ่งนี้"ธงบอกหน้าเฉย
"แหมลูกพี่ระวังนะแถวนี้ได้ข่าวมีคนหึงแรง"เอกแซว
"เอกเงียบไปเลยนะเดี๋ยวไม่ต้องกินหรอกข้าวผัดซอสน่ะ"ผมทำเสียงดุ
"นี่มึงกินข้าวฝีมือเมียกูก่อนกูเหรอไอ้เอก"
"โอ๊ยลูกพี่อย่าเวอร์น่าแค่กับข้าว"
"แต่ฝีมือเมียกู"
"พอๆพูดอะไรกันเนี่ย"ผมดุทั้งคู่เสียงหัวเราะกลับมาอีกครั้งยังไม่ทันจะจัดการเื่อาหารเช้าเสียงประตูห้องก็ถูกเคาะเอกกระชับปืนที่เอวธงเองก็ระวังตัวมากขึ้นดึงผมไปอยู่อีกฝั่งของเตียงผู้ป่วย
"พี่ธงเจ็บจริงหรือเปล่าเนี่ยเสียงหัวเราะดังไปถึงนอกห้อง"คนที่ส่งเสียงเข้ามาคือหนิงที่หอบเอาเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักเอาไว้ในอ้อมแขนใบหน้าเล็กๆนั่นมีผ้าแมสปิดปากรูปการ์ตูนน่ารักๆอยู่ด้วย
"หนิงทำไมเอาน้องดามาโรงพยาบาลลูกหายดีแล้วหรือไง"ธงดุเสียงดังเมื่อเห็นน้องดาที่ดูเหมือนจะยังเป็ไข้อยู่
"มันหายแล้วน่าแค่สำออยเท่านั้นแหละ"หนิงบอกก้มลงเอาน้องดาลงยืนกับพื้นธงถึงกับผวาจะลงจากเตียงจนผมต้องกดเอาไว้
"เธอนี่มัน"ธงกัดฟันแน่น
"เดี๋ยวผมไปอุ้มเองธงนอนลงเถอะแผลจะฉีก"ผมเดินอ้อมไปหาเด็กผู้หญิงที่ยืนโงนเงนอยู่กำลังจะเอื้อมมือไปอุ้มก็ถูกปัดแรงๆจากหนิง
"อย่ามาถูกตัวลูกชั้นไอ้กระเทย"
"หนิง!!"เสียงของเอกกับธงดังขึ้นหร้อมกันเอกรีบเดินเข้าไปหาน้องดาแล้วอุ้มขึึ้นแทน
"คุณหนูไปอยู่กับพี่ธงเถอะครับผมพาหนิงออกไปก่อน"
"ทำไม พูดแค่นี้ถึงกับรับไม่ได้เลยเชียวกระแดะ"หนิงทำเสียงเย้ย
"ชั้นให้เธออกไปก่อนที่จะลุกไปจัดการเองอย่าคิดว่าแผลแค่นี้จะหยุดฉันได้นะ"ธงบอกเสียงเย็นดวงตาลุกวาวจนหนิงต้องหลบสายตา
"พวกแกรังแกชั้นจะไปฟ้องคุณจัสตินคอยดูสิ"หนิงก้าวถอยหลังขณะที่ธงทำท่าจะลุกขึ้นจากเตียงกระทั่งหนิงออกจากห้องไปแล้วเหลือไว้แค่น้องดาที่กำลังโยเยเพราะไม่สบายเนื้อไม่สบายตัว
"จินอุ้มลูกหน่อยเถอะผมยังไม่ถนัด"ธงพยักหน้าให้รับน้องดามาจากเอก
"เอกมึงไปตามหนิงเอาไปกักไว้สองสามวันเดี๋ยวกูลุกไหวจะไปจัดการเอง"ธงสั่งผมต้องรีบเอามือสองข้างปิดหูของน้องดาเอาไว้ได้แค่นึกในใจว่าถ้าหากน้องดาเป็ลูกของธงจริงๆสุขภาพจิตคงแย่ที่พ่อและแม่เป็แบบนี้
2K
