ราชาสิบสองนักษัตร ศึกรวมสุโขทัย

        อาทิตย์คล้อยต่ำ หลบอยู่หลังม่านเมฆ

        อากาศยามนี้ของเดือนอ้าย กลับเย็นสบายด้วยสายลมพัด

        แต่ผู้คนบนอัฒจันทร์ข้างสนามกลางแปลงต่างร้อนใจใคร่จะได้ชมการประลองรอบต่อไปตัวอัฒจันทร์ปลูกสร้างยาวตามแนวทิศตะวันออกและตะวันตก หันหน้าไปทางทิศเหนือซึ่งเป็นลานเปิดโล่งเหมาะกับการขี่ม้าและไสช้างเข้าต่อสู้กัน

        องค์กษัตริย์ทั้งสองพระองค์ได้เสด็จขึ้นปะรำที่ประทับซึ่งจัดเตรียมไว้บริเวณตรงกลางของอัฒจันทร์เป็นที่เรียบร้อย

        เบื้องหน้าปะรำที่ประทับปรากฏร่างขุนพลธรณินก้าวออกมาพร้อมกับเจ้าทิพและสิงขรทั้งหมดคุกเข่าลงกราบถวายบังคม จากนั้นท่านขุนพลได้กราบทูลดังขึ้น

        “ขอเดชะ ฝ่าพระบาท ข้าพระพุทธเจ้าขอพระราชทานพระราชานุญาตดำเนินการประลองในฐานที่สองคือการแทงทวนบนหลังอาชาระหว่างสิงขรราชองครักษ์ชั้นเอกประจำวังหลวงและเจ้าทิพ พระพุทธเจ้าข้า..”

        ทันทีที่ขุนพลธรณินลุกขึ้นจะประกาศลั่นกลองเริ่มการประลองก็บังเกิดเรื่องไม่คาดหมาย.. เสียงอาลักษณ์หลวงซึ่งถวายงานอยู่หน้าปะรำที่ประทับพลันประกาศขึ้น

        “หยุดก่อน.. มีพระราชโองการถึงเจ้าทิพากร..”

        ขุนพลธรณินรีบคุกเข่าลงกับพื้นอีกคราพร้อมกับเจ้าทิพที่ถวายบังคมเพื่อรับสนองพระราชโองการ

        “มีพระราชโองการโปรดเกล้าฯ ถึงเจ้าทิพากรพระราชบุตรที่เกิดแต่พระสนมจันทรา..แต่เดิมนั้นไม่ประสงค์ให้เรียนรู้วิชาการรบและการต่อสู้บัดนี้เจ้าทิพเติบใหญ่พร้อมกับมีวิชาดังกล่าวติดตัวแม้จะกำหนดให้ใช้เฉพาะการติดตามค้นหาองค์ตุมพะทะนานทองกลับสู่เมืองปตานีแต่การนี้เป็นหน้าที่เฉพาะของราชาสิบสองนักษัตร.. ดังนั้นหากเจ้าทิพากรไม่สามารถชิงชัยจนได้ตำแหน่งราชาสิบสองนักษัตรในการประลองคัดเลือกของเดือนสี่ปีฉลู พุทธศักราช ๑๙๑๖ หรือไม่สามารถผ่านการคัดเลือกเป็นตัวแทนของเมืองปตานีเข้าชิงชัย..ให้สักไหล่แล้วเนรเทศเจ้าทิพากรออกจากเมืองปตานีในทันทีห้ามกลับเข้าเมืองอีกตลอดไป เพื่อมิให้เป็นภัยแก่บ้านแก่เมืองและอาณาประชาราษฎร์

        พระราชลัญจกรประทับ.. พระเจ้าฤทธิเทวาเจสุตตรา พระราชาแห่งปตานี”

        สิ้นเสียงอาลักษณ์หลวง เจ้าทิพรู้สึกหนาวสะท้านเข้าไปในทรวง..หากตนถูกขับพ้นจากปตานีแม้แต่สถูปพระมารดาก็กลับมาไหว้อีกไม่ได้แล้ว

        “รับ.. ด้วยเกล้า พระเจ้า ค่ะ”เจ้าทิพถวายบังคมด้วยน้ำเสียงตีบตันในลำคอ แม้เป็นคำกราบทูลรับสนองสั้นๆ ยังยากแสนเข็ญจะเอ่ยออกมาให้จบคำได้

        สมองของตนรู้สึกมึนงงไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดพระบิดาจึงจงเกลียดจงชังตนได้ถึงประมาณนี้ แม้ถูกตัดเส้นเอ็นมือให้พิการใช้อาวุธไม่ได้คงไม่เจ็บปวดทรมานเท่ากับโดนสักไหล่ประจาน เป็นคนโทษถูกเนรเทศขับไล่ห้ามผู้ใดเข้ามายุ่งเกี่ยวช่วยเหลือ...

        น้ำตาอุ่นๆ แทบจะสำลักออกมาจากดวงตาพลันรู้สึกถึงสิ่งของบางอย่างถูกประคองเข้ามาอยู่ในอุ้งมือตน.. เป็นพานเชิญพระราชโองการนั่นเอง

        ช่วงเวลานั้นตนไม่ทราบว่าได้ใช้กิริยาเยี่ยงไรรับพานทูลเชิญก้มหน้าลงมองม้วนผ้าขลิบทองที่วางบนพาน นึกถึงคำประกาศที่เขียนจารึกอยู่ภายในให้รู้สึกเจ็บแปลบใจปากสั่นระริก น้ำตาเป็นสายไหลหยดลงบนม้วนผ้าขลิบทองนั้นเอง.. ตนได้แต่ก้มหน้าซบกับพานอัญเชิญมิอาจให้ใครเห็นน้ำตาที่หลั่งออกมาได้

        เสียงกลองย่ำดังสะท้าน กลบเสียงสะอื้นของตน...

        เจ้าทิพเดินก้มหน้าไปยังม้าของตนซึ่งมีทหารนายหนึ่งจูงอยู่ซบหน้าลงกับขนแผงคอม้า พานอัญเชิญถูกนำออกไป แขนที่หุ้มห่อด้วยผ้าพันแผลถูกวาดปาดมาเช็ดรอยคราบน้ำตา

        เสียงฝูงชนมากมายเริ่มโห่ร้อง..พริบตานั้นเจ้าทิพรู้สึกตนช่างโดดเดี่ยวลำพังจริงๆ

        --------------------------------------------------

        ม้าสองตัวยืนหันหน้าเข้าหากันเจ้าทิพถือทวนด้วยมือขวาถือบังเหียนม้าด้วยมือซ้าย ยืนม้าอยู่ทางทิศตะวันออกส่วนสิงขรยืนม้าอยู่ทางทิศตะวันตก ห่างกันประมาณ ๑๐ วา

        ม้าของสิงขรเป็นม้าศึกได้คัดเลือกและฝึกหัดมาอย่างดีผิวสีดำมะเมื่อม ผิดกับม้าของเจ้าทิพที่เป็นเพียงม้าแข็งแรงเหมาะกับการควบขับเดินทาง ตามตัวเป็นสีด่างเทาเจ้าทิพออกจะเสียเปรียบเรื่องม้าอยู่มากนัก เพราะต้องปิดบังเรื่องการฝึกอาวุธ การจะมีม้าประจำกายที่มีลักษณะของม้าศึกย่อมเป็นที่สงสัยแม้มีม้าแล้วการจะนำออกไปฝึกหัดควบบังคับให้เข้ากับจังหวะแทงทวนก็จำกัดนัก

        ในสายตาของเจ้าทิพมองไปเห็นสิงขรบนหลังม้าดำที่ย่ำเท้ารุนแรงสลัดยกตัวผงกขึ้นลง เสียงออกจมูกฟึดฟัดปลายหางก็กวัดแกว่งเป็นวงกว้างคล้ายหางปลาที่พร้อมจะโบกสะบัดในสายน้ำเพื่อพุ่งไปข้างหน้า..พลันทอดถอนใจคิด การต่อสู้กันบนพื้นราบเรามีวิชาราชสีห์ก้าวแปดทิศทำให้ทุกก้าวย่างได้เปรียบคู่ต่อสู้แม้จะมีกี่สิบกี่ร้อยคนก็ตามแต่ครั้งนี้สี่เท้าของอาชาเราคงจะตามหลังจังหวะม้าศึกของสิงขรเป็นแน่

        ความรู้สึกหดหู่ถาโถมเข้าใส่ในใจเจ้าทิพ..

        เห็นม้าศึกสีดำกระโจนพาร่างของสิงขรทะยานขับตรงเข้ามาเจ้าทิพจึงเสือกม้าพุ่งโจนออกไปเช่นกัน

        ม้าสองตัวควบตะบึงเข้าหากันด้วยความเร็วต่างเล็งทางวิ่งสู่เบื้องขวาของม้าฝั่งตรงข้าม พู่ประดับทวนลู่ตามแรงปะทะลมอยู่ด้านหลังคมทวนที่พุ่งปลายเข้าหาร่างเบื้องหน้าของอีกฝ่าย

        ก่อนที่ม้าจะวิ่งถึงกันปลายทวนสองเล่มด้านหน้าก็พุ่งฉวัดปัดป่ายปะทะ ต่างแย่งจังหวะเบี่ยงสะบัดปลายทวนของอีกฝ่ายออกไปจากแนวลำตัวของตนในขณะที่พยายามตรึงวิถีทวนของตนสู่เป้าหมาย กระทั่งคอม้าล่วงเข้ามาขนานกันก็ยังไม่มีฝ่ายใดชิงจังหวะได้ม้านั้นวิ่งเฉียดผ่านกัน..

        จังหวะนั้นสิงขรงัดด้ามทวนสะบัดเข้าใส่เจ้าทิพที่ขับม้าสวนไปชายหนุ่มในชุดทหารไร้ศักดิ์จึงยกด้ามทวนขึ้นรับแล้วพุ่งม้าจากไป ก่อนเร่งกระตุกม้าหันกลับแต่ก็ยังช้ากว่าม้าสีดำของสิงขรที่ม้วนตัววกกลับมารออยู่แล้ว

        ม้าศึกปราดเปรียวนัก พุ่งเข้าใส่ม้าสีด่างที่เพิ่งวกกลับตัวปลายทวนจากมือเจ้าของม้าศึกก็พุ่งแทงมาที่หน้าอกเจ้าทิพแทงทวนสวนแล้วตวัดปลายปัดทวนของอีกฝ่าย เห็นทวนที่ถูกปัดรูดกลับอย่างรวดเร็วก่อนพุ่งแทงเข้ามาอีกคำรบชายหนุ่มจึงสะบัดทวนตีไปด้วยแรงก่อนกระตุกม้าฉากมาขณะที่ม้าหันข้างด้านซ้ายให้กันแล้วยันปลายทวนป้องกันไว้

        ทวนของสิงขรอาศัยแรงที่ถูกตีสะบัดพาดหมุนวนรอบลำตัวอย่างรวดเร็วคล้ายใบพัดยักษ์หมุนอยู่รอบลำตัว ก่อนพุ่งปลายทวนออกจากด้านหลังเข้าหาซอกแขนซ้ายของอีกฝ่ายที่เป็นจุดตาย

        “กงจักรนารายณ์”เจ้าทิพคำนึงขึ้นในใจด้วยรู้ว่าเป็นท่าจู่โจมที่สองในเพลงนารายณ์อวตารของพระมหาเถระที่อาศัยจังหวะม้าฉากซ้ายออกจากกันแล้วจู่โจมหมุนทวนอ้อมกายโดยใช้มือขวาส่ง มือซ้ายรับ ก่อนพุ่งแทงทวนจากทิศทางด้านหลัง ขณะที่ฝ่ายตั้งรับยังถือทวนมือขวาอยู่อีกฝั่งม้าทำให้เสียเปรียบช่วงทวน

        ตนนั้นแม้รู้วิธีคลี่คลายแต่จนใจที่ปลายฝีเท้าม้าฉากออกมาไม่ถนัดอีกทั้งหากแก้ไขแต่ไม่อาจตัดตอนการจู่โจมระลอกใหม่ได้ท่าจู่โจมที่สามที่ตามมาจะยิ่งร้ายกาจและรุนแรงขึ้นไปอีกเพราะสามารถพลิกแพลงเข้าสู่ท่าจู่โจมที่สามของทั้ง๙ เพลงทวน ซึ่งสิงขรผู้ชำนาญคงเลือกเพลงต่อเนื่องที่ข่มจุดอ่อนของตนมากที่สุด

        ชั่ววูบแห่งความคิดเจ้าทิพจึงตั้งสติทิ้งลมหายใจออกไป เข้าสู่วิชาปิดปราณเปลี่ยนมิติ

        ขณะที่ปลายทวนใกล้แทงสัมผัสเจ้าทิพก็เอนกายหงายราบกับหลังม้า ทวนที่แทงมาจึงคร่อมเหนือร่างซึ่งถูกม้าสีด่างเทาพาลอดผ่านไป

        ครั้นพ้นแล้วจึงลุกขึ้นมาใช้เท้ากระตุ้นสีข้างม้าให้วกซ้ายย้อนกลับเข้าหาสิงขรทันทีเป็นจังหวะที่ม้าศึกสีดำยังไม่ทันหันกลับมาตั้งยัน เจ้าทิพรีบพุ่งม้าจ้วงทวนแทงออกไป

        สิงขรหันกายมองเห็นทวนแทงมาจึงสะบัดม้าให้ทะยานหนีออกไปข้างหน้าประหนึ่งรู้ว่าการวกม้ากลับมามีแต่จะเสียเปรียบแล้วยกทวนขึ้นเหนือศีรษะหมุนกวาดลงมารอบลำตัวก็พอดีสะบัดปลายทวนของเจ้าทิพออก

        ม้าดำของสิงขรอยู่หน้าตั้งใจโจนทะยานหนีออกให้ไกลจึงทิ้งระยะห่างจากม้าสีด่างเทาที่พุ่งเข้าหาในจังหวะแรก.. ครั้นเจ้าทิพเห็นอีกฝ่ายควบหนีดังนั้นได้แต่เร่งม้าติดตามไป

        ม้าทั้งสองควบขับตามกันสิ่งที่สิงขรคาดไม่ถึงคือฝีเท้าม้าของเจ้าทิพแม้ไม่ใช่ม้าศึกที่คล่องแคล่วในจังหวะลีลาประสานเพลงทวนแต่ฝีเท้าควบตะบึงนั้นรวดเร็วนักเพราะเป็นม้าเหมาะสำหรับการควบขับเดินทางเมื่อมาห้อตามหลังม้าศึกของสิงขรจึงประกบชิดเข้าใกล้กว่าเดิมตลอดเวลา

        ครั้นเร่งจนใกล้ถึงสะโพกม้าตัวหน้าเจ้าทิพเลือกขับม้าเข้าทางด้านซ้ายของสิงขร ด้วยทวนของคู่ต่อสู้อยู่ด้านขวาพอไล่มาอยู่เยื้องเบื้องหลัง ชายหนุ่มจึงกระตุ้นม้าสีด่างเทาให้ทะลึ่งกระโจนเบี่ยงเข้าใส่พร้อมพุ่งทวนหมายซอกแขนบุตรชายขุนพลใหญ่

        ทั้งจังหวะม้าที่โจนเข้าใส่ปลายคมทวนที่พุ่งออกไป กลับคล้ายอสรพิษพุ่งฉกกัดเหยื่อที่เผลอเปิดอวัยวะรอไว้.. ทั้งเจ้าทิพยังใช้วิชาปิดลมปราณเปลี่ยนมิติทวนนี้คงแทงสิงขรตกม้าแน่แล้ว