ลิขิตฟ้าให้ข้าเป็นจอมเวท

อู๋ซวงค่อยๆ ก้าวเดินขึ้นมาจากน้ำต้นกำเนิด เขาใช้นิ้วชี้ไปที่ดอกบัวสายรุ้ง กลีบดอกบัวหนึ่งกลีบพลันลอยมาหาอู๋ซวงในทันทีอู๋ซวงร่ายเวทอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่กลีบดอกบัวกลีบนั้นจะค่อย ๆ หลอมละลายกลายเป็นของเหลวที่มีสีสันต์ถึงเจ็ดสี

อู๋ซวงกลืนของเหลวนั้นทันทีพลังปราณของอู๋ซวงค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ อย่างช้า ๆ จากระดับวีระชนระดับสามค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปเรื่อย

ตูม.......!!

อู๋ซวงสามารถเลื่อนระดับพลังปราณของเขามาอยู่ในระดับวีระชนระดับเจ็ด แต่เมื่อเขาสัมผัสพลังเขาพลันรู้สึกว่าร่างกายของเขาเปลี่ยนแปลงไป ดูกระชับกระเฉงมากขึ้นเขายกมือทั้งสองข้างขึ้นมาและสังเกตดูร่างกายของเขาเขาพลันตกตะลึงเป็นอย่างมากเพราะร่างกายของอู๋ซวงในตอนนี้กลับดูเหมือนชายวัยกลางคนเท่านั้นทั้ง ๆ ที่เขาอายุมากแล้ว แต่กลับดูเหมือนชายหนุ่มอายุเพียงแค่สามสิบกว่า ๆเท่านั้น

“ท่านปู่ท่านไม่ต้องตกใจหรอก นี่เป็นผลจากโอสถหิมะหยกขาวของหลานเองตอนนี้หลานคิดว่าท่านปู่น่าจะหายเป็นปกติแล้ว”

“ใช่ปู่หายเป็นปกติแล้ว ต้องขอบใจหลานมากที่หาของดี ๆ พวกนี้มาให้ปู่ปู่คงไม่มีโอกาสเป็นปราชญ์จอมเวทได้อย่างแน่นอนหากไม่มีของดี ๆ พวกนี้ของหลาน”

เฟยหลงเก็บวิหารเทพสงครามกลับไปมันค่อย ๆ หดตัวเล็กลงและค่อย ๆ จางหายเข้าไปในร่างของเฟยหลง อู๋ซวงเองก็เริ่มคลายม่านพลังป้องกันทั้งหมดออกพวกเขาทั้งสองยังคงยืนอยู่ตรงลำธารที่เดิมทั้งคู่จ้องมองกันและกันก่อนที่เฟยหลงจะเอ่ยขึ้นมาก่อน

“ดูดูไปท่านปู่ก็หล่อไม่ใช่เล่นเลย งานนี้มีหวังสาว ๆ คงจะวิ่งมาหาท่านปู่เองเลยกระมัง”

“เจ้าเด็กนี่โตจนป่านนี้ยังมาพูดเล่นอยู่ได้ กลับไปเตรียมตัวได้แล้ว พวกเราต้องรีบกลับไปเตรียมตัวเพื่อช่วยเหลือบิดาและมารดาของเจ้าพวกเราคงต้องออกจากไปจากเกาะแห่งนี้แล้ว”

“ท่านปู่แล้วท่านคิดจะกลับมาที่นี่อีกหรือไม่?”

“เจ้าคิดว่าเมื่อช่วยบิดาและมารดาของเจ้าเรียบร้อยแล้วบิดาและมารดาของเจ้าจะให้ปู่ของเจ้ากลับมาอยู่ที่นี่อีกเช่นนั้นหรือ?”

“หากเป็นหลานหลานคงไม่ยอมให้ท่านกลับมาลำบากเช่นนี้เป็นแน่”

“ฮ่าฮ่า ฮ่า เจ้ากับบิดาของเจ้านิสัยเหมือนกันจริง ๆ เอาหละยังไงเสียที่นี่ก็มีสถาบันฟ้าครามคอยดูแลแล้วพวกเราไม่จำเป็นต้องเป็นห่วง อีกอย่างชาวบ้านที่นี่ก็ไม่ได้ลำบากอีกต่อไป ว่าง ๆปู่ก็อาจจะแวะมาเที่ยวพักผ่อนที่นี่บ้างเป็นบางครั้ง”

“ไปกันเถอะพวกเราต้องไปลาชาวบ้านแถวนี้ก่อน พวกเขาต่างเคยมีบุญคุณกับพวกเราหากจากไปโดยไม่บอกกล่าวพวกเขาจะเสียใจ”

“ขอรับท่านปู่ว่าแต่ท่านปู่ไม่สนใจสาว ๆ บนเกาะแห่งนี้เลยหรือ?”

“เจ้าเด็กนี่อย่าให้ถึงทีของปู่บ้างก็แล้วกัน เจ้ายังอายุแค่นี้ อย่ามาร้องให้กับปู่ทีหลังละฮ่า ฮ่า ฮ่า”

หลังจากนั้นไม่นานสองปู่หลานก็มาถึงยังบ้านของผู้นำหมู่บ้าน

“ท่านผู้นำหมู่บ้านท่านผู้นำ ท่านทำอะไรอยู่ ข้ากับท่านปู่มีเรื่องจะมาปรึกษาท่าน”

“ข้าอยู่ด้านในรอสักครู่ ข้ากำลังจะออกไป เสียงของเจ้าเฟยหลงใช่ไหม”

“ฮ่าฮ่า ฮ่า ใช่แล้วท่านผู้นำหมู่บ้าน”

“เจ้าพึ่งจะมานี่ก็เย็นแล้ว ข้ากำลังเตรียมกับข้าวกับปลาไปที่บ้านของเจ้าทำไมเจ้าถึงได้มาบ้านข้าได้ละ มีอะไรอีกหรือเปล่า”

“จริงสิท่านปู่พวกเราลืมไปเลย ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว พวกเราพักที่นี่ก่อนพรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางดีกว่า เสี่ยวเทียนก็พึ่งจะไปพักเดินทางไปวันพรุ่งนี้น่าจะดีกว่านะท่านปู่”

“อื่มก็จริงของเจ้า ข้ามัวแต่คิดถึงเรื่องของบิดามารดาของเจ้าจนลืมไปเลย”

“ตกลงมีอะไรหรือเปล่าเฟยหลงข้าเตรียมอาหารไปให้พวกเจ้าเยอะเลยนะ”

“ไม่มีอะไรท่านผู้นำหมู่บ้านข้าแค่อยากจะมาบอกท่านว่าหาสาว ๆ ให้ปู่ข้าสักคนเท่านั้น”

โป๊ก....!!

“นี่เจ้ายังไม่เลิกเล่นใช่ไหมเดี๋ยวข้าจะให้เจ้ายืนแข็งอยู่ตรงนี้ทั้งคืนคงจะดี”

“ฮ่าฮ่า ฮ่า ท่านปู่ ข้าล้อท่านเล่นหรอกน่าไปเถอะ พวกเรากลับไปรอที่บ้านกันแล้วค่อยบอกพวกเขาทีหลังในคืนนี้ก็แล้วกัน ว่าแต่ท่านไม่เอาสาว ๆ จริง ๆ หรอ”

เฟยหลงพูดพร้อมกับพุ่งทะยานกลับไปยังบ้านของเขาอย่างรวดเร็ว

“เจ้าเด็กนี่นับวันยิ่งจะทะลึ่งนี่หากข้าไม่เกรงใจเจ้าละก็จะให้เจ้ายืนอยู่ตรงนี้จนถึงเช้าแน่แต่เจ้าเด็กนั่นก็พูดถูกนะ ตอนนี้ข้าน่าจะเปิดใจให้ใครสักคนเข้ามาได้เมื่อก่อนข้าไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย จนกระทั่งแก่ตัวจนไม่สามารถมีทายาทได้ตอนนี้ข้ากลับมาหนุ่มอีกครั้ง ข้าคงจะปล่อยโอกาสครั้งนี้ไปไม่ได้จริง ๆขอบใจเจ้าจริง ๆ เฟยหลงหลานรักของปู่”

หลังจากนั้นไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเหล่าชาวบ้านต่างพากันไปรวมตัวกันที่บ้านของผู้อาวุโสอู๋ซวงเฟยหลงเองถูกรายล้อมไปด้วยหญิงสาวภายในหมู่บ้านรวมถึงเด็กชายทั้งหลายที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเฟยหลง

เมื่อตะวันตกดินผู้นำหมู่บ้านเดินมาพร้อมกับภรรยาและลูกสาว ทุกคนต่างหิ้วของพะรุงพะรังมากันส่วนชาวบ้านทั้งหมดบนเกาะมาถึงก่อนหน้านั้นแล้ว

“เฟยหลงปู่ของเจ้าไปไหนเสียแล้ว ทำไมวันนี้ผู้อาวุโสอู๋ซวนถึงได้ช้าเช่นนี้”

“ท่านผู้นำหมู่บ้านปู่ของข้าก็นั่งอยู่กับข้าไม่เคยไปไหนเลย ท่านจะมาว่าปู่ของข้าหายไปได้ยังไง”

ผู้นำหมู่บ้านมองซ้ายมองขวา รวมถึงชาวบ้านทั้งหมด เริ่มไม่เข้าใจกับคำพูดของเฟยหลงชาวบ้านทั้งหมดเองก็มองหาผู้อาวุโสอู๋ซวนอยู่

“ท่านพ่อใครที่นั่งอยู่กับเฟยหลง ท่านดูสิ ทำไมเขาถึงได้หล่อเหลาถึงเพียงนี้ข้าชักอยากจะรู้จักเขาแล้วสิ ท่านพ่อท่านคิดว่าเขาเป็นศิษย์ของสถาบันฟ้าครามที่เฟยหลงอยู่หรือไม่”

“ลูกเหวินพ่อเข้าใจเจ้าดี เดี๋ยวพ่อจะถามเฟยหลงให้ ไม่แน่เจ้าอาจจะโชคดีก็ได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

“ท่านพ่อก็ข้าเอาของไปจัดกับท่านแม่ดีกว่า” ลูกสาวผู้นำหมู่บ้านพูดพร้อมกับทำหน้าแดงเดินตามมารดาของนางไปแต่สายตายังจ้องมองไปยังชายที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ กับเฟยหลง

ผู้นำหมู่บ้านเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ กับเฟยหลง เฟยหลงรินเหล้าใส่จอกให้กับผู้นำหมู่บ้าน

“ท่านผู้นำหมู่บ้านพรุ่งนี้ข้ากับท่านปู่คงต้องออกไปจากเกาะนี้แล้ว พวกเรามีธุระบางอย่างต้องไปสะสางข้าต้องขอบคุณท่านผู้นำหมู่บ้านที่คอยช่วยเหลือและคอยดูแลพวกเรามาโดยตลอด”

“พวกเจ้าจะไปแล้วเช่นนั้นหรือข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าจะไปทำอะไร แต่ข้าก็ต้องขออวยพรให้พวกเจ้าประสบความสำเร็จในทุกๆ เรื่อง ข้าในฐานะผู้นำหมู่บ้านต้องขอบใจเจ้าที่ช่วยเหลือหมู่บ้านของเราให้อยู่ดีกินดีได้จนถึงทุกวันนี้ข้าต้องขอบใจเจ้าเด็กเหลือขอเช่นเจ้าจริง ๆ”

“ขอบคุณท่านผู้นำหมู่บ้านว่าง ๆ ข้าจะกลับมาเยี่ยมพวกท่านโชคดีที่สถาบันฟ้าครามส่งคนมาดูแลที่นี่ ทำให้ข้าเบาใจไปมากพวกท่านเองก็อย่าลืมที่ข้าบอกพวกท่านเอาไว้ด้วยหละ สมุนไพรทุกต้นที่พวกท่านดูแลมันสามารถเข้าใจจิตใจของพวกท่านได้ ดูแลพวกมันให้ดีแล้วพวกมันจะให้ผลประโยชน์มากว่าที่พวกท่านคิดเอาไว้”

“พวกเราจะจำที่เจ้าบอกเอาไว้ว่าแต่เจ้าหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ เจ้า เป็นศิษย์พี่ของเจ้าเช่นนั้นหรือ ลูกสาวของข้าสนใจเขายังไงเจ้าก็ช่วยแนะนำให้ลูกสาวข้าหน่อยได้ไหม ว่าแต่ข้ายังไม่เห็นปู่ของเจ้าเลยท่านผู้อาวุโสไปไหนเช่นนั้นหรือ”

“ฮ่าฮ่า ฮ่า ท่านผู้นำหมู่บ้านท่านล้อข้าเล่นหรือเปล่า ลูกสาวท่านสนใจคนผู้นี้จริง ๆหรือ?”

“อุบะเจ้านี่ก็จริง ๆ สิ ไม่งั้นข้าจะบากหน้ามาขอเจ้าทำไม”

“ท่านผู้นำหมู่บ้านท่านลองมองดูเขาให้ดี ๆ แล้วท่านค่อยยืนยันคำพูดของท่านกับข้าอีกที”

ผู้นำหมู่บ้านจ้องไปยังชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ เฟยหลง เขาพิจารณาดูอย่างละเอียดเพียงไม่นาน

“ข้าน้อยขออภัยท่านผู้อาวุโสข้าน้อยมิบังอาจ ข้าน้อยขออภัย”

โป๊ก....!!

“โอ้ยท่านปู่ท่านทำอะไรข้านะท่านไม่เห็นหรือไงว่าแม้แต่ลูกสาวผู้นำหมู่บ้านยังสนใจท่านเลย”

โป๊ก...!!

“เจ้านี่เล่นไม่เลิกจริงๆ สินะ ข้าต้องขออภัยแทนหลานของข้าด้วย ที่ใบหน้าข้ากลับมาเป็นหนุ่มเช่นนี้ก็เพราะเจ้านี่นั่นแหละโอสถที่เขาหลอมกลั่นออกมาทำให้ข้ากลับเป็นหนุ่มอีกครั้ง ผู้นำหมู่บ้านพวกเราต้องขอบคุณพวกท่านจริง ๆที่ช่วยเหลือคอยดูแลข้าและหลานของข้าจนได้ดิบได้ดีเช่นทุกวันนี้”

“ท่านผู้อาวุโสอย่าได้เกรงใจพวกเราต่างหากที่ต้องขอบคุณพวกท่าน ทุกวันนี้ชาวบ้านทุกคนต่างอยู่ดีกินดีก็เพราะท่านกับเฟยหลง รวมทั้งเพื่อน ๆ ของเฟยหลงด้วยทุกคนเป็นคนที่ไม่เคยลืมบุญคุณของที่นี่โดยเฉพาะเจ้าเฟยหลง ทุกอย่างที่อยู่บนเกาะแห่งนี้เจ้าเป็นคนสร้างมันมากับมือของเจ้า ข้าเองต่างหากที่ต้องขอบคุณเจ้า”

“เอาหละตอนนี้พวกเรามาดื่มกันให้สนุกดีกว่าเอาไว้ว่าง ๆ ข้ากับหลานของข้าจะมาเที่ยวเกาะนี้บ่อย ๆ ว่าแต่พวกเจ้าต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับหากมีใครถามก็ต้องบอกว่าทุกอย่างเป็นของสถาบันฟ้าครามเท่านั้น”

“ขอรับท่านผู้อาวุโสอู๋ซวง”

ตลอดทั้งคืนพวกเขาดื่มกินกันอย่างสนุกสนานอู๋ซวงเองก็ไม่อยากจะจากที่นี่ไป แต่ด้วยภาระหน้าที่ของเขา ทำให้เขาต้องจำใจจากไปเช้าวันรุ่งขึ้น สองปู่หลานต่างบอกอำลาผู้นำหมู่บ้านและชาวบ้านที่คอยมาส่งทั้งคู่ ณ ลานหมู่บ้าน

“ขอบคุณทุกคนที่มาส่งหากพวกเราว่าง พวกเราจะกลับมาเยี่ยมพวกเจ้าที่เกาะแห่งนี้พวกเจ้าจงตั้งใจทำในสิ่งที่ถูกต้อง แล้วพวกเจ้าจะมีความสุขเองพวกข้าต้องไปก่อนแล้ว โชคดีทุกคน”

“ขอบคุณท่านผู้อาวุโสอู๋ซวงขอบคุณเฟยหลง ไว้พบกันใหม่”

“ไว้พบกันใหม่”

เฟยหลงนำกระบี่บินของเขาออกมาเมื่อมันขยายตัวขึ้น เฟยหลงและปู่อู๋ซวงของเขากระโดดขึ้นไป พวกเขาบินทะยานออกไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาที่อาวรของเหล่าชาวบ้านที่มาส่ง”

เฟยหลงและปู่อู๋ซวงของเขาเดินทางได้ราวๆ ห้าสิบกิโลเมตร เฟยหลงบังคับดาบบินของเขาให้หยุดลงพร้อมกับเรียกเสี่ยวเทียนให้มารับพวกเขาทันทีเพียงไม่นานเสี่ยวเทียนพลันบินมาหาเฟยหลงในทันทีเมื่ออู๋ซวงได้เห็นเสี่ยวเทียนพลันต้องอ้าปากค้าง