Pioneer Era

***น้องเล็ก [ทัวร์มาลีน-เอท]

"----"

ระเบิดนั้นเจิดจ้าและรุนแรงจนย้อมโลกทั้งใบให้กลายเป็นสีขาว

ความร้อนสีแดงแผดเผา ประดุจเอาขุมนรกยกขึ้นมาปรากฏเหนือปฐพี

เสียงกังวาลปริแผ่ขยายกลบสิ้นซึ่งทุกสิ่งจนกลายเป็นความเงียบงัน

แต่ช่างน่าแปลก

" (... ทำไมลูกไฟมันพุ่งเป็นเสาแบบนั้นกันละ?) "

ระเบิดที่พร้อมจะเป่าทั้งทวีปให้หายไปนั้น กลับพุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้าเป็นเส้นตรง

มันไม่ได้กระจายออกข้าง แต่ถูกบีบอัดและพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ากว้าง กลายเป็นเสาสีขาวบิดเกลียวที่สวยงาม

“ (แล้วทำไมตาของเราถึงยังไม่บอด?) ”

แสงที่เจิดจ้านั้นทำได้เพียงแค่ย้อมทุกสิ่งให้เป็นสีขาว แต่ไม่ได้รุนแรงถึงขั้นทำร้ายให้ดวงตามืดบอด

ราวกับว่ามีกำแพงโปรงแสงบางอย่างคอยควบคุมความเสียหาย มิให้การทำลายล้างนั้นหลุดออกมาจากขอบเขตแดนของป่าเส้นด้ายดำได้

“ (หรือว่าจะเป็นฝีมือของท่านเทพโนอาร์?) ”

ณ ที่พำนักของเทพเจ้าตรงใจกลางทวีป หอคอยที่สูงเหยียดฟ้าซึ่งพวกข้าเคารพบูชา สิ่งนั้นกำลังส่องแสงเจิดจ้าอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

ผิวของหอคอยสีขาวถูกเส้นแสงสีแดงวิ่งตัดลากผ่าน จากปลายฐานขึ้นสู่ปลายยอดในลักษณะทรงเกลียวคลื่น

แสงสว่างแห่งปาฏิหาริย์ของเทพเจ้ากำลังแผ่พุ่งออกมากว้างไกล แล้วเข้าล้อมปกคลุมเปลวไฟแห่งการทำลายล้าง

แม้แต่ในเวลานี้ ท่านเทพก็ยังคงยื่นมือเข้ามาให้การคุ้มครองพวกเราอยู่

“ (ท่านเทพโนอาร์… ขอบคุณท่านมากค่ะ) ”

ข้าน้อยพึมพำออกมาเช่นนั้น

เส้นแสงสีแดงของหอคอยใจกลางทวีปได้มืดลงพร้อมกับที่เสาไฟแห่งการทำลายล้างจางหายไป

ในตอนนั้นเองที่ข้าน้อยได้เห็นอะไรบางอย่างปรากฏบนเส้นขอบฟ้าอันกว้างไกล

ที่ผืนขอบฟ้ามีหอคอยแห่งเทพเจ้าปรากฏอยู่ด้วยกันถึงสี่หอคอย

หนึ่งคือหอคอยพำนักของเทพเจ้าโนอาร์ ณ ใจกลางทวีป

อีกหนึ่งคือหอคอยพำนักของสาวกเทพเจ้าในทิศตะวันออกเฉียงใต้

สองหอคอยแรกนั้นไม่น่าแปลกใจ เพราะพวกข้าน้อยรู้จักมาแต่โบราณ ส่วนอีกหนึ่งหอคอยคือสัญลักษณ์ของการผ่านบททดสอบแรกที่ผู้ถูกเลือก [ไพไรน์] ทำได้สำเร็จเมื่อหลายวันก่อน

แต่อีกสองหอคอยนี่สิ

มีหอคอยสีขาวปรากฏอยู่ที่ดินแดน [ถ้ำดอกบัวเฮเดส] ซึ่งตั้งอยู่ในทิศตะวันตกเฉียงใต้ของทวีป

เมื่อสองวันก่อนยังไม่มีหอคอยแบบนั้นปรากฏให้เห็นเลยไม่ใช่หรือ?

มันเป็นหอคอยสีขาวขนาดเล็ก และมีแสงสีแดงพุ่งตรงไปที่พำนักของท่านโนอาร์

เรียกได้ว่ามีลักษณะเหมือนกับหอคอยพำนักของสาวกเทพเจ้าไม่มีผิดเพี้ยน

จะบอกว่า [ไพไรน์] คนนั้นผ่านบททดสอบที่สองภายในช่วงเวลาไม่กี่วันที่ผ่านมาเช่นนั้น?

ข้าน้อยไม่อาจทราบความจริงนั้นได้

ส่วนหอคอยที่สี่ มัน… ปรากฏขึ้นเหนือดินแดน [ป่าเส้นด้ายดำ] …

ข้าน้อยไม่ได้ตาฝาดไปแน่นอน มันปรากฏขึ้นมาอยู่ตรงนั้นจริง ๆ

แต่ทว่า… หอคอยต้นนี้ออกจะดู…

"หอคอยอะไรดูโทรมจังดอง~"

ใช่แล้ว อย่างที่สหายสุดที่รักของข้าน้อยพูดออกมา มันดูทรุดโทรมมากทีเดียวเจ้าค่ะ

ผิวนอกของหอคอยเต็มไปด้วยราสีแดงสลับสีเขียวสกปรก แถมยังมีหลายส่วนที่ดูเปราะและผุผังกัดกร่อน

ประกายแสงสีแดงที่เชื่อมต่อกับหอคอยของท่านเทพโนอาร์เองก็ยังดูอ่อนแรงคล้ายคนสิ้นใจ

แต่หากพิจารณาถึงรูปทรงกับโครงสร้าง ก็พอจะเข้าใจได้ว่ามันเป็นหนึ่งในหอคอยสาวกของเทพเจ้าไม่ผิดแน่นอนเจ้าค่ะ

แต่ว่า… ทำไมสิ่งที่เหมือนกับหลักฐานของการพิชิตบททดสอบเทพเจ้า ถึงมาปรากฏขึ้นกันได้ละเจ้าคะ?

"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่… "

ข้าน้อยพึมพำกับตนเองเช่นนั้น---

" [แจ้งเตือนการโจมตี] "

อยู่ ๆ ก็มีตัวอักษรสีแดงปรากฏขึ้นบนแผ่นสีเหลืองที่ครอบลูกตาของข้าน้อย

ถึงไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ตอนนี้รีบเอี้ยวตัวหลบแสงสีแดงที่ขึ้นเตือนภัยก่อนดีกว่า

ในตอนนั้นเองที่หางตาของข้าน้อยมองเห็นวัตถุขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาจากด้านซ้าย

วัตถุอันตรายนั้นมีสีดำและมีปลายมนแหลมน่ากลัว

มันพุ่งตรงลงมาจากด้านบนสู่ด้านลงล่าง วิ่งถากผิวแก้มของชุดอย่างรุนแรงจนรู้สึกได้

วัตถุนั้นพุ่งทะลุลงพื้นจนเกิดเป็นหลุมลึกกว้างขนาดเท่าลูกฟุตบอล

"อึ๊ก!? "

รู้สึกเจ็บแก้มเล็กน้อย

แต่ข้าน้อยรู้ตัวดี

การโจมตีเมื่อกี้ ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะชุดแจ้งเตือน ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะเกราะแห่งเทพตัวนี้ หัวของข้าน้อยคงหลุดออกจากบ่าไปแล้ว…

"เจ้าหนูตรงนั้นรีบมาตรงนี้เร็ว! โจ๊ว! "

เผ่าอสูรแสงหัวโล้นที่คุ้นหน้าคุ้นตาตะโกนด้วยเสียงดุดันมาจากท้องฟ้า

นี่มัน… พวกเรากำลังถูกพวกทหารของอสูรกายล้อมอยู่หรอกหรือ?

ไม่สิ

"ยัยนั่นเป็นฆาตกร! รีบมาตรงนี้เร็ว! โจ๊ว! "

พวกมันมีเป้าหมายที่ข้าน้อยต่างหาก

จะว่าไปแล้ว… พวกข้าน้อยกำลังอยู่ที่ใจกลางฐานของพวกเผ่าอสูรกายนี่นะ

เพราะอยู่กับยัยดองมากจนเกินไป เลยทำให้ข้าน้อยเผลอตัวไป

ลืมไปแล้ว ว่าตั้งใจจับยัยดองเพื่อแลกชีวิตกับพวกพี่ใหญ่ที่ถูกจับตัวไป

ลืมไปแล้ว ว่าพวกเรา… คือศัตรูกัน…

ข้าน้อยหันไปมองยัยดอง

ถ้าหากเธอปกป้องข้าน้อยที่เคยฆ่าคนเผ่าของเธอมาแล้ว เธอคงไม่แคล้วถูกหาว่าเป็นพวกทรยศต่อเผ่า

ถึงจะสนิทกันมากแค่ไหน แต่สุดท้ายเธอคงไม่เสียงเอาคอตัวเองมาปกป้องข้าน้อยหรอก

อืม… ไม่อยากจับยัยดองเป็นตัวประกันเพื่อแลกกับพวกพี่ใหญ่แล้วด้วยซิ

แต่จะให้ปล่อยพวกพี่ใหญ่ถูกจับไปแบบนี้ก็ไม่ได้เช่นกัน

เวลาแบบนี้ควรทำยังไงดีนะ?

"อย่ามากล่าวหาเพื่อนฉันนะดอง! "

ข้าน้อยหันไปมองยัยดองด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

หยาดน้ำตาหยดหนึ่งไหลอาบแก้มโดยไม่ทันรู้ตัว

ยัยนี่ยอมเป็นศัตรูกับเผ่าตัวเองเพื่อปกป้องข้าน้อย

เธอเข้ามายืนขวางหน้าข้าน้อย กางแขนทั้งสองข้างออกกว้าง และยืนประจันหน้ากับกองทัพด้วยร่างที่เล็กจิ๋วอย่างกล้าหาญ

"เจ้าหนู! แก---"

"นี่คือเพื่อนของฉัน! ถ้าทำอะไรรุนแรงกับเธอ ฉันไม่ยอมแน่ดอง! "

เธอกรีดเสียงดังจนกลบเสียงของเจ้าหัวโล้นจนสิ้น

"ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเอทไปทำอะไรเอาไว้! แต่มายิงใส่โดยไม่บอกกล่าว มาจ่อปืนใส่เพื่อนของฉัน กระทำการเยี่ยงคนเถื่อน นี่ไม่ใช่กองทหารของหน่วยสำรวจที่ฉันชื่นชม ดอง! "

เกิดความเงียบชวนอึดอัดขึ้นมาเพราะคำพูดของเธอ

"นี่ข้าตั้งใจจะช่วยพวกแกนะไอเด็กเปรต…"

เจ้าโล้นหยุดใช้คำพูดลงท้ายที่แปลกประหลาด และเริ่มใช้น้ำเสียงที่ดูอำมหิตขึ้นมาเล็กน้อย

ข้าน้อย… สัมผัสได้ถึงความเคียดแค้นที่มีอยู่ในน้ำเสียงนั้นได้…

"ช่วยด้วยการยิงใส่เพื่อนฉันก่อนโดยไม่ไต่ถามเนี่ยนะดอง! "

ข้าน้อยสังเกตุใบหน้าของเจ้าโล้น

นั่นเป็นแววตาของคนที่เคียดแค้น จมปลักอยู่เปลวเพลิงแห่งการล้างแค้น

หรือว่าเขาตั้งใจที่จะ...

"อยากได้เหตุผลที่ข้ายิงก่อนถามใช่ไหมไอเด็กเปรต? ได้ งั้นข้าจะสาธยายให้แกฟังเอง! ไอเจ้ากระต่ายห่านรากตัวนั้นมันฆ่าลูกน้องของข้าไปสี่คน! ฆ่าคนบริสุทธิ์ที่ไม่ใช่นักรบไปอีกถึงห้าคน! แถมยังฆ่าอย่างโหดเหี้ยมด้วยการตัดคอออกจากร่าง แล้วถีบหัวกระเด็นราวกับเป็นแค่ก้อนหินริมทาง! แบบนี้ยังกล้าเป็นเพื่อนกับฆาตกรโหดแบบนี้ได้อีกเรอะ! ”

“!?! ”

ยัยดองช็อคน่าดูเลยแฮะ

อย่างว่า เธอยังไม่เคยรู้เรื่องที่ข้าน้อยฆ่าเผ่าของเธอไปเลยนี่นะ

ข้าน้อยรีบเบือนหน้าหนีไปจากสายตาของยัยดองที่กำลังหันมามองทางนี้

ไม่กล้ามอง…

ข้าน้อยไม่มีความกล้าพอที่จะมองเข้าไปในดวงตาใสซื่อบริสุทธิ์ของเพื่อนรักได้

ท่านเทพโนอาร์ค่ะ… ถ้าท่านยังมีเมตตา ได้โปรดช่วยส่งอภินิหารสักอย่างมากอบกู้สถานการณ์นี้ให้ข้าน้อยด้วยค่ะ

“แล้วยังมีอีก! เมื่อสองวันก่อนพอพวก ผอ.บานากับนักเรียนกลับบ้านไปแล้ว พรรคพวกของยัยกระต่ายห่านรากตัวนั้นก็เปิดฉากแหกคุกทันที! พวกมันไล่ฆ่าผู้คุมไปเป็นจำนวนมาก! แกลองนึกภาพของครอบครัวที่ข้าต้องพาศพไปส่งดูเซ่! เข้าใจหรือเปล่า! ความรู้สึกของคนที่ไม่อาจดูแลชีวิตของลูกน้องตัวเองได้นะ! เชี่ยเอ้ย! ”

เจ้าหัวโล้นระบายทุกอย่างออกมาจากปากของเขาทั้งน้ำตา

นั่นคงเป็นความรู้สึกจริง ๆ ของเขา

เป็นความรู้สึกเคียดแค้นที่ไม่ต่างไปจากตอนที่ข้าน้อยเสียท่านผู้กล้า [ควอร์ตไซต์] ไป

ดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นนั้นช่างดูคมกริบและบาดลึกจนน่าหวาดกลัว

ข้าน้อยเองก็เคยมีดวงตาเช่นนั้นไม่ต่างกันสินะ…

“ไอพวกเด็กเปรต! ตอนนี้ในเมื่อรู้ความจริงแล้วก็รีบมาตรงนี้ซะ! ข้าจะได้สังหารมันเหมือนกับที่ข้ายิงพวกแม่งทิ้งไปเมื่อวันก่อนนั่นละ! ”

หืม?

เมื่อกี้นี้มันพูดว่าอะไรนะ?

“ยัยดอง… เมื่อกี้นี้ข้าน้อยฟังผิดไปเองหรือเปล่า? ไม่ใช่ว่าข้าน้อยแปลภาษาของพวกเจ้าผิดไปเองหรอกนะ? มันพูดว่า---”

“เออ! มึงฟังไม่ผิดหรอก! ข้า [ฆ่า] ไอพวกกระต่ายบ้าทั้งเจ็ดตัวนั้นทิ้งไปแล้ว! อยากโง่แหกคุกกันเอาเองตามใจชอบทำไมละฟะ! ”

ทุกอย่างในหัวขาวโพล้นไปหมด

พวกพี่ใหญ่… ตายไปแล้วหรือ?

ไม่… บอกข้าน้อยทีว่าไม่จริง?

ท่านเทพโนอาร์เจ้าค่ะ ได้โปรดช่วยบอกข้าที

ว่านั่นไม่ใช่ความจริง

“...นั่นมึงจะทำอะไร! ทุกคนยิงเลย! ”

ทำไมพวกพี่ใหญ่ถึงตาย?

เพราะว่าข้าน้อยมาช่วยช้าไปหรือคะ?

“พวกแกมัวทำอะไรอยู่! มันมีตัวเดียวเองนะเฟ้ย! ”

“เหวอ!? กระสุนยิงไม่เข้าครับท่าน! ”

“ทะ… ทำไมพวกชนเผ่าท้องถิ่นถึงมีชุดรบแบบนั้นกันได้! ”

เสียท่านผู้กล้าที่เปรียบเสมือนแม่

แล้วคราวนี้ต้องมาเสียพวกพี่ใหญ่ที่เปรียบเสมือนครอบครัวเพียงหนึ่งเดียว

“บินได้ ปล่อยแสงได้!? หัวหน้า แค่พวกเราเอาไม่อยู่แน่ครับ! ”

“รู้แล้ว! พวกแกหนีไปซะ! ข้าจะต้านมันคนเดียวเอง! ”

“แต่ว่า---”

“ไม่มีแต่! ชีวิตลูกน้องยังปกป้องไม่ได้แล้วจะมาเป็นหัวหน้าหาพระแสงอะไรกันฟะ! ”

ทุกสิ่งทุกอย่าง…

ของสำคัญของข้าน้อยถูกช่วงชิงไปหมดแล้ว

ถูกช่วงชิงด้วยฝีมือของเผ่าที่เรียกว่า

[เผ่าอสูรกาย]

“อ๊ากกกกกกกกกกกก! ”

“หัวหน้าาาาาา! ”

ท่านโนอาร์… หรือว่านี่จะเป็นการชี้นำของท่านเช่นนั้นหรือเจ้าคะ? ถึงได้มอบชะตากรรมที่โดดเดี่ยวมาให้?

ท่านต้องการให้ข้าน้อยต่อสู้ต่อไปเช่นนั้นหรือเจ้าคะ?

เป็นแบบนั้นหรือเจ้าคะ?

ท่านค่ะ… ได้โปรดช่วยมอบคำตอบให้ฉันหน่อยจะได้หรือไม่คะ?

ท่านโนอาร์คะ? ทำไมถึงเงียบไปละคะ?

“...”

มันคือทะเลเลือด

เป็นเลือดหลากสีที่ถูกย้อมไปด้วยน้ำมือของข้าน้อย

ข้าน้อยไม่ได้นับ ไม่รู้เลยว่าวันนี้สังหารทิ้งไปกี่ศพ

ฆ่าโดยไร้ความรู้สึก ฆ่าราวกับเป็นสัตว์ปีศาจที่หิวกระหาย

ไม่สิ อาจแย่ยิ่งกว่าสัตว์ปีศาจเพราะไร้ความรู้สึกนี่แหละ

และพอรู้ตัวอีก ข้าน้อยก็ฆ่าหมดทุกคนไม่มีใครเหลือรอดอยู่ในฐานทัพแห่งนี้อีกต่อไป

ไม่สิ

ยังเหลืออยู่อีกกลุ่มหนึ่ง

“ดอง!? ”

ยัยดองกับพรรคพวกของมันกำลังนั่งตัวสั่นอยู่ด้านหลังของเมดสีขาวที่ชื่อว่า [จาวิส]

ดวงตาของพวกเธอดูหวาดกลัวและไม่เหลือเค้าของความเป็นมิตรอยู่อีกต่อไป

“อึ๊ก…”

ดวงตานั้นทำร้ายจิตใจของข้าน้อยมาก

แต่ดีแล้วละ...

ข้าน้อยรู้สึกทั้งโล่งใจและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน

โล่งใจที่ไม่เผลอมือฆ่าสหายรักไป

แต่หวาดกลัวตัวเองที่สามารถสังหารโหดทุกคนได้โดยที่ไม่ทันรู้ตัว

เพียงแค่ได้ยินว่าพวกพี่ใหญ่ถูกสังหาร ข้าน้อยก็ลงมือสังหารศัตรูอย่างคุมสติไม่ได้

ถ้าหากเมื่อกี้ข้าน้อยเผลอมือ---

ในหัวของข้าน้อยมีภาพของสหายรักตัวน้อยผมสีเขียวกำลังถูกบีบคอตายคามืออยู่

“... ข้าน้อยขอโทษ”

“เดียว---”

ต้องรีบวิ่งหนีไปให้ไกลโดยไม่หันกลับไปมองอีก

ไปให้ไกลจากที่นี่

วิ่งให้เป็นหนึ่งเดียวกับสายลมโดยไม่สนสิ่งอื่นใดอีก

“... แต่ว่าจะให้ไปที่ไหนดีละ? ”

ข้าน้อยไม่รู้

“จะร้องไห้...ไม่ได้…”

ข้าน้อยพยายามเช็ดน้ำตาของตัวเอง

แต่ลืมไปว่าสวมเกราะอยู่ เลยทำได้เพียงแต่เอามือเปื้อนเลือดมาสัมผัสหมวกเกราะเท่านั้น

แผ่นครอบตาสีเลืองได้แปดเปื้อนไปด้วยเลือดสีดำ แดง เขียว และโปรงแสง ที่ผสมปนเปมาจากเลือดของพวกเผ่าอสูรกาย

“อ๊า…”

รอบตัวไม่มีสิ่งใดอยู่เลย นอกจากผืนทะเลทราย กับหยาดเลือดที่ถูกทิ้งเป็นทางยาวด้านหลัง

หยาดเลือดของชีวิตที่เกิดจากฝีมือของข้าน้อยเอง

วันนี้ฆ่าไปอีกกี่ชีวิตกันนะ?

น่าจะถึงหนึ่งร้อยคนได้

พวกเขาหนึ่งร้อยคนนั้นก็คือคนที่พรากเอาชีวิตครอบครัวของข้าน้อยไป

แล้วทีนี้ข้าน้อยก็เอาชีวิตของพวกเขาเพื่อแลกกับครอบครัวของข้าน้อยเพียงเจ็ดคน

เป็นหนึ่งร้อยชีวิตที่อาจมีครอบครัวรออยู่ที่บ้าน

“อ๊า… อ๊าาาาา! ว๊ากกกกกกกกกกกกกก! ”

ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ทำไมถึงเป็นแบบนี้!

กลับไปที่หมู่บ้านดีมั้ย?

ข้าน้อยเบื่อที่จะฆ่า เบื่อที่จะสู้แล้ว

ไม่เอาแล้ว ไม่อยากสู้ ไม่อยากรู้สึกสูญเสียสิ่งสำคัญอะไรไปอีกแล้ว

สู้เพื่อเทพเจ้าโนอาร์ สู้เพื่อเผ่าบ้าบอ ของแบบนั้นข้าน้อยขอพอได้แล้ว

สู้แล้วได้อะไรกลับมา?

เสียทั้งคนที่เลี้ยงดูตัวเองมา

เสียทั้งครอบครัว

เสียทั้ง… สหายรัก

นี่นะหรือคือการชี้นำของเทพเจ้า?

นี่นะหรือคือผลลัพธ์ของความพยายามนั้น?

ทำทุกอย่างเพื่อต่อวงจรอุบาทของความแค้นเนี่ยนะ!

ข้าน้อยเดินต่อมาด้วยสภาพที่หมดแรงทั้งกายและใจ

เดินมาจนถึงหอคอยขนาดใหญ่ที่ดูทรุดโทรม

ที่นี่คือ… หอคอยที่เคยเห็นเมื่อกี้ไม่ใช่หรือ?

เป็นหอคอยที่ปรากฏหลังจากมีลูกไฟพวยพุ่งขึ้นมาตรง [ป่าเส้นด้ายดำ]

“...ทะเลทรายที่เดินมาเมื่อกี้คือผืนป่าที่ถูกเผาไปเองหรอกหรือ? ”

ป่าที่เคยเต็มไปด้วยธรรมชาติสีดำได้กลายเป็นผืนทะเลทรายไปแล้ว

“ไม่มีอะไรสักอย่าง ฮะ ฮะ ฮะ เหมือนกับ… ข้าน้อยเลย...”

หมดแรงแล้ว

ข้าน้อยใช้ร่างกายนอนพิงใส่กำแพงของหอคอยที่ผุพัง

“... นั่นใคร? ”

ท่ามกลางสติที่เรือนราง ข้าน้อยเห็นเงาของกลุ่มผู้คน

พวกเขาใช้วัตถุประหลาดบินเลียบต่ำมาตามพื้นทราย

“พบบางสิ่งตรงนั้นครับ”

“เป็น [หุ่นยนต์พัง ๆ ที่เอาแต่พูดว่า [สล็อต] หมายเลข BAAL-07] แบบที่พวกเราเก็บมาได้เมื่อกี้หรือเปล่า? ”

“ไม่ใช่ครับ อันนี้ดูเหมือนจะเป็นชุดเกราะ… มีคนสวมมันอยู่ด้วยครับ”

“รีบช่วยขึ้นมาก่อนที่พวกหน่วยสำรวจจะมาเห็น เร็วหน่อย”

“รับทราบครับ”

พวกมันใช้ภาษาของเผ่าอสูรกาย

จะช่วยข้าน้อยอย่างงั้นหรือ?

โชคชะตาช่างเล่นตลก ที่ชีวิตของข้าน้อยกำลังจะถูกพวกเผ่าอสูรกายช่วยเหลือเอาไว้ในอีกครั้งหนึ่ง

“หุ่นยนต์สวมชุดเกราะหรือ? ”

“ไม่ใช่ครับ เป็นพวกชนเผ่าท้องถิ่นของที่นี่ครับ”

“ไหนขอดูหน่อย”

ข้าน้อยถูกอุ้มร่างขึ้นมาด้วยอ้อมกอดที่อบอุ่นและเป็นมิตร

ทำไมถึงยังไม่ปล่อยให้ข้าน้อยตายอีกละเจ้าค่ะท่านเทพโนอาร์?

ไม่สิ การที่ถูกเผ่าอสูรกายมาช่วยหลายครั้ง บางทีอาจเป็นการชี้นำของเทพเจ้าอสูรกายก็เป็นไปได้กระมั้ง?

ชายที่มาช่วยข้าน้อยนั้น เป็นเผ่าอสูรแมลง สูงสามเมตร มีผิวสีน้ำตาลแดง และสวมชุดสูทสีเทาดูน่าเกรงขาม

ดูเหมือนจะมีชื่อว่า---

“นี่ครับท่านประธาน [เซอร์ไว] ”

---มีชื่อว่า [เซอร์ไว] สินะ..