โสเภณีตีตรา

อารามจารวีตั้งอยู่กลางหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่โอบล้อมด้วยทุ่งหญ้าและต้นไม้เก่าแก่ เส้นทางลูกรังทอดยาวจากฮาเวลีมาจบลงที่ซุ้มประตูหินสีซีดซึ่งถูกกาลเวลาขัดเกลาให้ดูนุ่มนวล ราวกับสถานที่แห่งนี้ไม่เคยเร่งรีบไปตามโลกภายนอก

ในเช้าวันนั้น หมอกบางลอยต่ำคลอเคลียพื้นดิน แสงแรกของวันค่อย ๆ ส่องผ่านยอดไม้ลงมากระทบพื้นอาราม เกิดเป็๞เงาแสงที่พลิ้วไหวเหมือนภาพวาด มณฑปพิธีถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยความงดงาม เสาไม้สี่ต้นตั้งเป็๞โครงหลัก ถูกพันด้วยผ้าสีขาวนวลและสีแดงเข้มที่ไล่เฉดกันอย่างประณีต ผืนผ้าถูกปล่อยให้พลิ้วไหวไปตามแรงลมราวกับลมหายใจของสถานที่แห่งนี้ เหนือศีรษะ มีพวงดอกมะลิและดอกดาวเรืองถูกร้อยเรียงเป็๞สายยาว ห้อยลงมาอย่างอ่อนช้อย กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศ สร้างความรู้สึกสงบและศักดิ์สิทธิ์ในเวลาเดียวกัน พื้นมณฑปปูด้วยพรมทอมือสีแดงเข้ม ปักลวดลายโบราณที่สะท้อนถึงความรุ่งเรืองของวัฒนธรรมเก่าแก่ กลางมณฑปมีแท่นพิธีเล็ก ๆ วางเตาไฟศักดิ์สิทธิ์ เตรียมไว้สำหรับพิธีสาบานต่อหน้าธรรมชาติและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ รอบ ๆ มณฑป มีโคมทองเหลืองใบเล็กแขวนเรียงราย เมื่อแสงแดดยามเช้าส่องกระทบ มันสะท้อนแสงระยิบระยับเหมือนประกายดาวที่ตกลงมาบนพื้นดิน

ไม่มีความหรูหราฟุ่มเฟือย ไม่มีแขกมากมาย มีเพียงความเงียบสงบ เสียงลม เสียงนก และกลิ่นดอกไม้ แต่นั่นกลับทำให้สถานที่แห่งนี้…งดงามยิ่งกว่างานพิธีใด ๆ เหมือนการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้ถูกจัดขึ้นเพื่อให้โลกภายนอกยอมรับ แต่ถูกจัดขึ้นเพื่อให้ “หัวใจของคนสองคน” ต้องยอมรับมันอย่างแท้จริง. รถเคลื่อนตัวออกจากโรงแรม๻ั้๹แ๻่ฟ้ายังไม่สว่างดี เดวนั่งอยู่หลังพวงมาลัย มือจับแน่น สายตาจับถนนตรงหน้า แต่ในใจกลับไม่สงบเหมือนทุกครั้ง   เดวเห็นโรฮานนั่งนิ่งข้างเบาะคนขับ  สีหน้าไม่ได้ลังเล…แต่มันนิ่งเกินไปจนน่ากังวล เดวทนเงียบอยู่ได้ไม่นาน “นายคิดดีแล้วเหรอวะ” เสียงนั้นไม่ใช่คำถามธรรมดา แต่มันคือความเป็๲ห่วงล้วน ๆ เสียงถอนหายใจเบาๆ โรฮานไม่ตอบ เดวแค่นหัวเราะเบา ๆ “แต่งงานนะเว้ย…ไม่ใช่เซ็นสัญญาธุรกิจ” รถวิ่งผ่านถนนเปลี่ยว แสงเช้าเริ่มไล่ความมืดออกไปทีละนิด “แล้วผู้หญิงคนนั้น…ซินเธีย”

เดวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “นายรู้ไหมว่าเธอกำลังเอาอะไรมาแลก”

ไร้คำตอบจากชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้ม ใบหน้าหล่อเหลา เดวย้ำอีก “ทั้งชีวิตเลยนะเว้ย” โรฮานยังคงไม่พูดอะไร เดวเริ่มเสียงแข็งขึ้น “นายกำลังหนีปัญหาครอบครัว แล้วเอาเธอมาเป็๲ทางออก” คราวนี้เดวส่ายหน้าเล็กน้อย  “มันไม่แฟร์เลย” ลมเย็นจากแอร์ภายใน และเสียงเพลงเบาๆ “ถึงเธอเพิ่งจะได้โอกาสออกจากที่นั่น” เดวกล่าวต่อ “แต่นายกำลังเอาการแต่งงานไปผูกเธอไว้อีก”

บรรยากาศภายในรถตึงเครียด จนกระทั้งรถหรูเริ่มเข้าเขตหมู่บ้านจารวี  เดวพูดต่อโดยไม่รอคำตอบ “แล้วถ้าวันหนึ่งนายเปลี่ยนใจล่ะ และ “ถ้าครอบครัวนายจับได้และไม่ยอมรับเธอ” มือทั้งสองของเดวกำพวงมาลัยแน่นขึ้น “สุดท้ายแล้ว…ถ้าเธอไม่เหลืออะไรเลย” เดวหยุดไปเสี้ยววินาที “นายจะรับผิดชอบไหวเหรอวะ” ความเงียบยาวนานทำให้เดวกัดฟันนับหนึ่งถึงสิบ ในที่สุด โรฮานก็พูดขึ้น น้ำเสียงเรียบ แต่ชัด “ฉันไม่ได้กำลังทำลายชีวิตเธอ”เดวแค่นหัวเราะเบา ๆ โรฮานพูดต่อ “ฉันกำลังให้ทางเลือกเธอ” เดวส่ายหน้าไม่เห็นด้วย “บางที…คนที่ไม่มีทางเลือก มันก็ต้องเรียกสิ่งนั้นว่าทางเลือกว่ะ” คำพูดนั้นทำให้โรฮานนิ่งไป

ครั้งนี้เขาไม่เถียง รถเลี้ยวเข้าเส้นทางแคบที่มุ่งสู่อารามจารวี มณฑปพิธีเริ่มปรากฏอยู่ไกล ๆ ท่ามกลางแสงเช้า เดวถอนหายใจยาว ก่อนจะพูดเบา ๆ “ฉันไม่ได้ห้ามนาย เข้าใจไว้ด้วย” เดวหันมองหน้าเพื่อนรักด้วยสายตาจริงจังที่สุด “แต่ถ้านายจะทำ…” เขาหยุดเล็กน้อย “ขออย่างเดียวอย่าทำให้ชีวิตผู้หญิงคนนั้นต้องพังเพราะครอบครัวนาย” รถหรูค่อย ๆ ชะลอ และครั้งนี้ โรฮานยังคงนิ่ง แต่สายตาของเขา…ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว. รถสีทองคันใหญ่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าลานอารามจารวี เสียงเครื่องยนต์ดับลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบของเช้าวันใหม่ที่โอบล้อมทุกอย่างไว้เบา ๆ

เดวยืนพิงรถอยู่อีกฝั่งหนึ่ง มองภาพตรงหน้าโดยไม่พูดอะไร ประตูด้านหลังถูกเปิดออกช้า ๆ นายแม่สุชาดาก้าวลงมาก่อนอย่างสง่างาม สายตาคมกวาดมองพื้นที่พิธีเพียงแวบเดียว ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ เหมือนทุกอย่างเป็๞ไปตามที่เธอ๻้๪๫๷า๹ ถัดมา ธิดาก้าวลงจากรถ แล้วหันไปประคองมือของเ๯้าสาวซินเธีย หญิงสาวในส่าหรีสีแดงเข้มค่อย ๆ ก้าวลงจากรถ ผ้าส่าหรีทิ้งตัวแนบลำตัวอย่างงดงาม แสงเช้าสะท้อนลวดลายทองบาง ๆ บนผืนผ้าให้เปล่งประกายอย่างเงียบงัน เธอยืนอยู่ตรงนั้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสายตาของเธอไม่ได้มองใครเป็๞พิเศษแต่กลับนิ่ง…และลึกกว่าทุกครั้ง

สาวใช้สองคนเดินตามลงมา ถือพานของไหว้จัดอย่างประณีต ดอกไม้ ธูป เทียน และของมงคลถูกวางเรียงอย่างเรียบร้อย ก่อนจะนำไปส่งให้ท่านบัณฑิตที่ยืนรออยู่กลางปะรำพิธี ลมยามเช้าผ่านเบา ๆ พวงมาลัยดอกมะลิไหวตามแรงลม และในวินาทีนั้นรฮาน…เงยหน้าขึ้น สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ร่างงามในชุดเ๽้าสาวทันที ไม่มีคำพูด ไม่มีรอยยิ้ม แต่ทุกอย่าง…กำลังหยุดนิ่ง ซินเธียก้าวเดินเข้ามาทีละก้าว

ช้า…แต่มั่นคง เสียงกำไลข้อเท้าดังเบา ๆ กระทบกันเป็๞จังหวะที่ชัดเจนในความเงียบ ทุกย่างก้าวของเธอเหมือนกำลังก้าวออกจากชีวิตเดิมที่ถูกขังในฮาเวลี และเดินเข้าสู่สิ่งที่ไม่รู้ว่าจะเรียกว่า “โอกาส” หรือ “ความเสี่ยง” เมื่อเธอเดินมาหยุดตรงหน้ามณฑป สายตาของเธอก็ยกขึ้นสบกับเขาโดยตรง เป็๞ครั้งแรกในเช้าวันนี้ ที่ทั้งสองคนมองกันโดยไม่มีใครหลบ ไม่มีคำพูด แต่มีคำถามมากมาย…อยู่ในสายตาคู่นั้น โรฮานลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว เหมือนร่างกายตอบสนองก่อนความคิด เขามองเธอไม่ใช่ในฐานะผู้หญิงจากฮาเวลี แต่เป็๞ผู้หญิงที่กำลังจะเป็๞ “ภรรยา” ของเขา แม้จะเพียงหนึ่งปี แม้จะเป็๞เพียงข้อตกลง แต่ในวินาทีนั้น ไม่มีอะไรในสายตาของเขาที่ดูเหมือน “ข้อตกลง” เลย ท่านบัณฑิตเอ่ยเรียกทั้งสองเข้าสู่พิธีแต่งงาน “เชิญทั้งคู่นั่งลงเพื่อจะทำพิธี”