เซียนกวีท่องโลกวรรณกรรม (นิยายแปล) **จบแล้ว**

ตอนที่ 48 :พวกเจ้าอยากพบผู้อาวุโสหรือ?

“กวีสลักป้ายโลหะ ? นี่คือกวีสลักป้ายโลหะหรือ......”

หลี่เหวินโป๋ได้ยินประโยคของบัณฑิตเหล่านั้น เขาก็หยุดฝีเท้าลง สีหน้าดูสับสนขึ้นมา“หากข้าเดินทางไปดูกวีสลักป้ายโลหะนั้น อาหารก็จะเย็น อาจสร้างความประทับใจมิดีนักต่อหลินอี้ทว่า......”

“หากข้าพลาดกวีสลักป้ายโลหะนี้ไปข้าคงเสียใจไปตลอดชีวิต ! ”

หลี่เหวินโป๋กัดฟันกรอด เดินถือกล่องอาหารมุ่งไปทางห้องโถงของสำนักศึกษา

เขามิอยากต้องนั่งเสียใจไปตลอดชีวิต !

......

ณ ห้องโถงของสำนักศึกษา บรรยากาศอลังการ ส่องสว่างไปด้วยแสงเทียน

บัณฑิตจำนวนมากรวมตัวกันอยู่ ณ ที่นี้ สายตาจับจ้องมาทางป้ายโลหะด้านบนห้องโถงด้วยลมหายใจรีบเร่ง

พวกเขารู้ว่าป้ายด้านบนนี้คือกวีสลักป้ายโลหะ

เป็นโอกาสอันดีสำหรับพวกเขาที่จะได้เพลิดเพลินไปกับบทกวีระดับกู่ก้องแดนพรสวรรค์

นับแต่นี้ไป สำนักศึกษาผิงโจวก็จะมีชื่อเสียงเทียบเท่าสำนักศึกษาจวินจี๋และสำนักศึกษาฉิงปิงได้อย่างแท้จริง

น่าเสียดายที่ป้ายโลหะถูกผ้าสีแดงคลุมเอาไว้

มิรู้ว่าเป็นกวีเช่นไรจึงได้สลักลงบนป้ายโลหะนี้

พวกเขาใจจดใจจ่อ

ประหม่า

คาดหวัง

ตื่นเต้น

อารมณ์หลากหลายปะปนกัน ในใจร้อนรนอดใจรอแทบมิไหว พวกเขาอยากฉีกผ้าสีแดงนั้นออกเพื่อจะได้เห็นกวีบทนี้

“ท่านคณบดี จะทำพิธีเปิดป้ายเมื่อไหร่หรือ ? ”

“ศิษย์รอแทบมิไหวแล้วอยากเห็นโฉมหน้าของกวีบนป้ายแผ่นนี้ยิ่งนัก ! ”

บัณฑิตบางคนรู้สึกอึดอัดเกินทน จึงได้เอ่ยปากถาม

“ฮ่า ๆ ! ”

เจิ้งจือชิวยิ้มแล้วเอามือลูบเคราเบา ๆ “บทกวีที่แขวนอยู่บนป้ายนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งเมื่อถึงเวลาอันควรมันจะถูกเปิดเผยออกมา ทุกคนอย่าได้รีบร้อนใจไป ! "

แท้จริงแล้วในใจของเขาเองก็ตื่นเต้นเช่นกัน

นี่คือเรื่องราวอันมีความหมายยิ่งสำหรับสำนักศึกษาผิงโจว ซึ่งสมควรแก่การจารึกลงในประวัติศาสตร์ของสำนักศึกษา

“หากท่านปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักศึกษายังมีชีวิตอยู่เขาคงรู้สึกตื้นตันใจยิ่งนัก.....”

จู่ ๆ ในใจของเจิ้งจือชิวก็นึกขึ้นมาได้ น้ำตาคลอเบ้า

กาลครั้งหนึ่งนั้น

สำนักศึกษาผิงโจวนับว่ามีชื่อเสียงในจินโจว ทว่านับแต่นี้ไป สำนักศึกษาผิงโจวจะมีชื่อเสียงเทียบเท่าสำนักศึกษาจวินจี๋และฉิงปิงมีชื่อเสียงโด่งดังในจังหวัดหนานเซียง

ทุกสิ่งทุกอย่างนี้เป็นผลงานของหลินอี้

เขาคือผู้เปลี่ยนแปลงชะตาของสำนักศึกษาผิงโจว !

“ท่านอาจารย์มาแล้ว! ”

“อาจารย์เฉิน ! ”

“อาจารย์หลี่......”

ทันใดนั้นเอง อาจารย์ของสำนักศึกษาก็เดินทางมาเพราะได้ยินเรื่องนี้ เหล่าศิษย์พากันโค้งกายเคารพ

แม้แต่ท่านอาจารย์ก็รีบเดินทางมา

คาดว่าคงใกล้ถึงเวลาเปิดป้ายแล้ว !

“เร็วเข้า......เร็ว! ”

“ใกล้ถึงเวลาแล้วกระมังข้าคันหัวใจยิ่งนัก ! ”

บรรยากาศท่ามกลางห้องโถงเริ่มครึกครื้นขึ้นมา เหล่าบัณฑิตนับถอยหลังทุกวินาทีพวกเขาต่างเงยหน้าขึ้นมองไปยังผ้าสีแดงที่คลุมสลักป้ายโลหะนั้นไว้

“ได้เวลาแล้ว ! ”

ในมิช้า เมื่อเจิ้งจือชิวใช้นิ้วคำนวณเรียบร้อย เขาจึงได้ประกาศอย่างหนักแน่น

ขณะเดียวกันพลังพรสวรรค์ทั้งสองก็พุ่งเข้าสู่ป้ายด้านบนนั้น

พรึ่บ !

ผ้าสีแดงเลื่อนลงจากแผ่นป้ายนั้น

รอบข้างดูเงียบสงบเสียจนน่ากลัว

อาจารย์และบัณฑิตทั้งหลายเบิกตากว้างมองดู จับจ้องไปยังแผ่นป้ายที่แขวนไว้ณ ห้องโถง

มิมีใครกล้าส่งเสียงออกมา

วินาทีนี้ กวีที่แขวนด้านบนนี้ก็ปรากฏต่อสายตาของทุกคนที่นั่น

“โอ้ ! ”

ฝูงชนพากันส่งเสียงฮือฮา ดวงตาจ้องไปยังป้ายกวีมิกะพริบ

ลำแสงพรสวรรค์แห่งฟ้าดินอันบริสุทธิ์พุ่งมาจากทุกทิศทุกทาง รวมตัวกันรอบป้ายสลักนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของตำราในอากาศ

ชั่วพริบตาเดียวทุกคนก็รู้สึกได้ถึงความสดชื่น ร่างกายและสมองปลอดโปร่ง

“เป็นจริงดังนั้น! ข้าคิดไว้แล้วเชียว......”

อาจารย์เฉินยิ้มขึ้นเล็กน้อย

กวีสลักป้ายโลหะนี้คือกวีระดับกู่ก้องแดนพรสวรรค์ที่หลินอี้ประพันธ์ออกมาได้ภายในสามก้าวเมื่อครั้นประชันกับเหอเหวยจวิน คณบดีสำนักศึกษาจวินจี๋

อาจารย์ท่านหนึ่งอ่านกวีบทนี้ออกมา

ชั่ววินาทีนั้น อาจารย์ท่านนี้ก็ตกตะลึง พลังพรสวรรค์ในร่างกายแผ่ซ่านออกมาอย่างมิอาจควบคุมได้เขากล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ข้าเพียงเปล่งกวีบทนี้ออกมา พลังพรสวรรค์ก็พลุ่งพล่านเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมถึง3 เท่าตัว ! ”

“อะไรกัน มีเรื่องดีเช่นนี้ด้วยหรือ ? ”

“นี่คือบทกวีอันสูงส่งเพียงแค่อ่านบทกวีสลักบนป้ายโลหะนี้ออกมา พลังพรสวรรค์ก็จะเพิ่มขึ้นทำให้บัณฑิตทั้งหลายมีเหวินกงที่ปลอดโปร่งพลังพรสวรรค์จึงพลุ่งพล่านอย่างรวดเร็วมากกว่าเดิมหลายเท่าตัว ! ”

“แม้นร่างกายเป็นผุยผงก็มิขลาดจักต้องเหลือไว้แต่ความดี......พวกเราเหล่าปัญญาชนควรที่จะมีความรู้สึกอันสูงส่งเช่นนี้! ”

บัณฑิตทั้งหลายดูตื่นเต้น พวกเขาพยายามสัมผัสกวีบทนี้จากใจอย่างมิหยุดหย่อน

พวกเขากำมือแน่น สีหน้าแดงเรื่อ ราวกับกำลังเข้าสู้เส้นทางที่จะถูกบดเป็นผุยผง

และนี่คือพลังแห่งเสียงสะท้อนของบทกวี

เมื่อพลังพรสวรรค์จากสวรรค์และโลกามารวมกัน ห้องโถงใหญ่ของสำนักศึกษาจึงดูเหมือนมีพลังพรสวรรค์เพิ่มขึ้นอย่างมากมาย

แต่ละคนล้วนสัมผัสได้ถึงความสดชื่นราวอยู่ในลานศักดิ์สิทธิ์ที่สืบทอดมานับพันปี

เจิ้งจือชิวมองไปยังปฏิกิริยาท่าทางของทุกคน แล้วยกมือลูบเคราของตนก่อนที่จะยิ้มขึ้น

เขาเลือกมิผิดไป

หากเขาเก็บกวีบทนี้ไว้เพียงผู้เดียว แม้จะมีประโยชน์ต่อเขามาก

แต่......การนำออกมาสลักบนป้ายโลหะเช่นนี้ ความหมายของมันย่อมมิธรรมดา

“ท่านคณบดีขอรับ กวีสลักโลหะแผ่นนี้ ผู้อาวุโสท่านใดเป็นผู้ประพันธ์ ? เขาอาศัยอยู่ในจังหวัดหนานเซียงหรือไม่ ? เมื่อครู่ศิษย์ได้ทำการอ่านกวีบทนี้สัมผัสได้ถึงพลังปลุกใจ ศิษย์ประสงค์คุกเข่าลงคารวะต่อหน้าผู้อาวุโสท่านนี้สักสามหน! ”

บัณฑิตคนหนึ่งก้าวออกมากล่าวประโยคนี้ สีหน้าของเขาดูหนักแน่น ส่งผลต่อคนอื่นๆ ยิ่งนัก

“ศิษย์เองก็อยากมีโอกาสได้พบท่านอาวุโสผู้นี้......”

“กวีสลักป้ายโลหะแผ่นนี้จะอยู่เคียงคู่กับเรายามที่ได้ศึกษาที่นี่ดังนั้นท่านผู้อาวุโสก็ดุจดั่งอาจารย์ ศิษย์ประสงค์จะคารวะท่านด้วยเช่นกัน ! ”

บัณฑิตทั้งหลายพากันก้าวออกมามากขึ้น

แววตาของพวกเขาดูเร่าร้อน ต้องการจะพบหน้าผู้อาวุโสท่านนี้เหลือเกิน

กวีบทนี้มีพลังมหาศาลดั่งพลังของเทพเซียน เสมือนเมล็ดพันธุ์ที่เพาะปลูกลงไปในใจของพวกเขาให้มิหวาดกลัวและเสียสละตน

บนชีวิตทางเดินของคนเรานั้น พวกเขาค้นพบสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน......นั่นก็คือเผชิญหน้ากับความตายอย่างกล้าหาญ

ในขณะเดียวกันนี้

เหล่าบัณฑิตที่ก้าวออกมาล้วนมีพลังอันสดใส รังสีที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของพวกเขาเปลี่ยนไปมิเหมือนเมื่อก่อน

อาทิเช่น ก่อนหน้านี้หากพวกเขายืนอยู่ท่ามกลางปัญญาชนมากมายคงมิมีผู้ใดใส่ใจมองพวกเขา

ทว่าบัดนี้......มิว่าพวกเขาจะยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายเพียงไร ก็กลายเป็นจุดสนใจได้ในทันที

มิได้เกี่ยวข้องกับรูปร่างหน้าตาภายนอก แต่เป็นเพราะพลังภายในเหวินตั่นอย่างหนึ่ง

“เยี่ยม ยอดเยี่ยมยิ่งนักพวกเจ้าสัมผัสและตระหนักได้ถึงพลังภายในเหวินตั่นด้วยกวีบทนี้ พวกเจ้าจะมีความกล้าแห่งปัญญาชนอย่างแท้จริง! ”

คณบดีเจิ้งจือชิวมองเห็นถึงแนวทาง แววตาของเขาเป็นประกายมองไปทางบัณฑิตทั้งหลายด้วยความชื่นชมจากนั้นกล่าวอย่างจริงจังว่า “เมื่อมีเหวินตั่น นับแต่นี้ไปยามพวกเจ้าศึกษาตำราหรือประพันธ์กวีพวกเจ้าทุกคนก็จะมีเสน่ห์น่าพิศมัยประจำตน และนี่คือความหมายอันแท้จริงของกวีสลักป้ายโลหะ! ”

“ดูเหมือนว่ากวีสลักป้ายโลหะนี้ข้าจะเลือกได้ถูกต้องแล้ว ! ”

ร่างของเจิ้งจือชิวสั่นคลอนเล็กน้อย เขาคิดมิถึงว่าบทกวีของหลินอี้จะทำให้บัณฑิตแห่งสำนักศึกษาตระหนักได้ถึงเหวินตั่น

แต่จะว่าไปก็เป็นเช่นนั้น

แม้แต่เหอเหวยจวินคณบดีแห่งสำนักศึกษาจวินจี๋ก็ตกตะลึงจนทำอะไรมิถูก เนื่องด้วยพลังพรสวรรค์ระดับกู่ก้องแดนของกวีบทนี้

เขามิรีรอที่จะปลดตำแหน่งซูหลี่เหรินทิ้ง แล้วแทนที่ด้วยหลินอี้

นั่นก็เป็นเพราะเขารู้ถึงความสำคัญของกวีบทนี้มิใช่หรือ ?

“เหวินตั่น ? พวกเราเริ่มตระหนักรู้ได้ถึงเหวินตั่นแล้วหรือ ? ”

“ท่านหวังฉุน ดูเหมือนว่าท่าน......รังสีที่แผ่ซ่านออกมาของท่านเปลี่ยนไปราวกับอาจารย์ที่ผู้สง่างาม ! ”

“เจ้าก็เช่นกัน นี่คงจะเป็นผลประโยชน์ของเหวินตั่นที่นำมา! ”

บัณฑิตทั้งหลายพากันแตกตื่น

พวกเขาคิดมิถึงว่าการพิจารณาตระหนักถึงข้อความบนกวีสลักป้ายโลหะแผ่นนี้จะนำพาซึ่งความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ให้แก่พวกเขา

เหวินตั่น

คือความกล้าของผู้รู้หนังสือ มนุษย์เรามักกล่าวว่าใครสักคนหากมีความกล้ามีความรู้ ล้วนมีเสน่ห์น่าพิศมัย

เมื่อคนเรามีความกล้าหาญ เขาก็จะมีจิตวิญญาณแห่งพลังงาน ซึ่งน่าชื่นชม

มิจำเป็นต้องแสดงออกให้โดดเด่น มิว่าเขาผู้นั้นเดินไปที่ใด ทุกคนก็จะมองออกว่าเขามิธรรมดา

“พวกเจ้าอยากพบผู้อาวุโสท่านนี้หรือ ? ”

เจิ้งจือชิวยิ้มแล้วมองไปทางบัณฑิตทั้งหลาย เขายกมือขึ้นลูบเคราเบา ๆ