Beyond the journey end เมื่อตำนานรักอวสาน

ตอนที่ห้าสิบสอง เฒ่าตกปลา 8

คัมภีร์หกวิถีของเจียงไท่กงที่ทำให้สามารถครองอำนาจแผ่นดินได้สิ่งที่หลายคนแสวงหา...มันไม่ได้ทำให้ผมดีใจเสียเท่าไร

เพราะจากวิวัฒนาการทางการเมืองเราค้นพบสามสาเหตุของการปฏิวัติที่ประสบความสำเร็จ

Displace elite

ชนชั้นสูงที่ไม่ได้รับตำแหน่ง

Depressed population

ประชาชนที่โศกเศร้า

ชนชั้นสูงที่มีการศึกษาที่ดีแต่ไม่ได้รับตำแหน่งในราชสำนักหรือรัฐบาลจะเริ่มรวมตัวกันเพื่อสร้างกลุ่มอำนาจของตนเองและพวกนี้จะกลายเป็นแกนนำของคณะปฏิวัติ

ประชาชนที่เศร้าโศก ไม่พอใจรัฐบาลจะกลายเป็นทรัพยากรแรงงาน เชื้อเพลิงให้กับคนประเภทแรก

และอย่างสุดท้ายที่สำคัญที่สุด

Weak government

รัฐบาลที่อ่อนแอ

จะทำให้การปฏิวัตินั้นได้ผล

หากรัฐบาลยังเข้มแข็งไม่เกิดความวุ่นวายภายในหรืออันเป็นไปเสียก่อน

แบบเดียวกับร่างกายของมนุษย์เราหากมีภูมิคุ้มกันที่ดีพอพักผ่อน ฟื้นฟูตนเองก็หายไป

แบบเดียวกับที่โรคภูมิคุ้มกันบกพร่องสังหารมนุษย์เรา

ทำลายการป้องกันตนเองและการฟื้นฟูตนเองมนุษย์เราก็จะค่อยๆอ่อนแอลงจนเสียชีวิตในที่สุด

แบบเดียวกับที่ทางการแพทย์พยายามเต็มที่เพื่อล้างสมองคนทั่วไปให้คิดว่า

เอดส์ไม่ได้อันตรายอยู่ร่วมกันได้

และอธิบาย

คนไม่ได้ตายด้วยเอดส์แต่ตายเพราะโรคแทรกซ้อน

และพยายามจะบอกว่าคนที่อธิบายเป็นอย่างอื่นคือคนที่ไม่มีความรู้มีอคติ

เอ่อ โว๊ย

ผมไม่ได้ตายด้วยกระสุนปืนผมตายเพราะอวัยวะภายในล้มเหลวเสียเลือดมากเพราะไอ้กระสุนบ้านั่นล่ะ

นั่นคือตรรกะที่ทางการแพทย์และกระทรวงสาธารณสุขพยายามทำให้เราคิดไปทางตรรกะบ้าบอเช่นนั้น

เทคนิคนี้คือ เทคนิค

Pilpul

การเล่นคำ

สร้างสำนวน ตีความหมายให้เข้ารกเข้าพงทำให้เสียเวลากับเรื่องยิบย่อย ไม่ได้ทำอะไรเพื่อแก้ปัญหาจริงๆ

ที่ใกล้เคียงกับแนวคิดแดนจงหยวนที่สุดคือแนวคิด

ม้าขาวไม่ใช่ม้า

ที่นักคิดโต้วาทีตามตำนานของแดนจงหยวนเถียงหัวชนฝานั่นล่ะว่าม้าขาวไม่ใช่ม้าโดยการพยายามเล่นคำแต่ก็โดนคนเฝ้าประตูเมืองเก็บภาษีไปในที่สดุเพราะเรานับว่าม้าขาวคือม้า

การปฏิบัติหน้าที่ที่ได้ผลหรือเป็นระเบียบไม่ควรจะมีช่องรอดขนาดม้าขาวไม่ใช่ม้าที่หน้าประตูเมือง

นายประตูทำถูกแล้วในการปฏิบัติหน้าที่และนักคิดนั้นคือตัวอย่างที่ไม่ดีของการเล่นคำเพื่อหาผลประโยชน์เข้าตัว

ไม่ได้ทำเพื่อประโยชน์ของประชาชนแต่อย่างใดแต่พยายามใช้ความรู้ของตนเองหาช่องโหว่จากกฎเกณฑ์ของระบบ

หากกงซุนหลงจื่อมีจิตใจใช้ความรูเพื่อประโยชน์ประชาราษฏร์ประดิษฐ์คำศัพท์ขึ้นมาใหม่ก็เรื่องหนึ่ง

แต่แนวคิดนี้ไม่ต่างกับชาวหุยหมวกน้ำเงินประเภทนักกฎหมายที่ตีความเอากฎเข้าข้างตนเอง

สังคมที่เต็มไปด้วยกงซุนหลงจื่อน่ะมันไปไม่รอดหรอก...หากไม่มีเหยื่อให้หลอกอีกต่อไป

ซึ่งผมมองว่าไอ้เฒ่าตกปลานี่น่ะ

มันพยายามบิดเบือนกฎบางอย่างคัมภีร์ครึ่งบทก็ชวนสงสัยตั้งแต่แรกแล้ว

รวมไปถึงพฤติกรรมที่อ้อมค้อมไปมานี่อีก