ในขณะที่ชนบทก็เฉลิมฉลองในงานเทศกาลตรุษจีน ปีนี้อี้เถา ไป๋เหยา เฉินเฉิน ลุงฉาง
ไม่อยู่แล้วเงียบเหงาจังเลยทุกๆปีจะมีพวกเขาอยู่ร่วมฉลองด้วยกัน ปีนี้เหลือแค่ข้าคนเดียว
พวกเขาจะคิดถึงข้าบ้างไหมนะ
เทศกาลตรุษจีนเมืองหลวงคึกคักมาก
คุณชายเว่นเฉินที่มองค่ำคืนจันทร์เต็มดวงสว่างไสวก็คิดถึงนางคนนั้นที่เห็นใบหน้าขาวดั่งแสงจันทร์ในคืนงานโคมลอย จึงออกไปที่ศาลาเดิมไปนั่งจิบชารอว่าครั้งนี้จะพบแม่นางคนนั้นอีกไหม ไปนั่งรอจนจบงาน
ตังกุยบ่าวรับใช้มองด้วยความสงสัยคนกลับกันหมดแล้วจึงถามขึ้นมาว่า
คุณชายขอรับคุณชายทรงรอใครอยู่หรือขอรับ ข้าอ๋อข้ารอ ข้ารอคนกลับหมด ข้านั่งชมจันทร์สักพัก ค่อยกลับ ขอรับคุณชาย คุณชายเว่ยเฉินรู้สึกผิดหวังนิดๆที่ครั้งนี้ไม่เจอสตรีนางนั้น จึงกลับไป แต่ในใจ คิดถึงแต่ใบหน้า
อันขาวผ่อง ดั่งแสงจันทร์ส่องสว่างในค่ำคืนจันทร์เต็มด้วยที่ สวยงาม ยิ่งมองยิ่งดึงดูด คุณชายเว่ยเฉินได้แต่คิดถึงใบหน้าอันงดงามใบหน้านั้น
6K
