หยางโจว ดวงใจมหาเทพเทวะ

ตอนที่ 33 เยี่ยมชมตระกูลหยางดวงดาวสีน้ำเงิน

 " ฮ่า ฮ่า ฮ่า "

 " ผิงผิง ภรรยาข้าเรื่องที่เจ้ายังไม่รู้นั้นยังมีอีกมาก ถ้าเจ้าอยากรู้เรื่องอะไร เจ้าก็สามารถถามน้องหญิงทั้งสามคนนี้ได้ หรือไม่อย่างนั้นเจ้าก็ถามหยางโจวฟงหยางอี้ซินเอาก็ได้เพราะทั้งสองคนนี้รู้รายละเอียดต่าง ๆ มากกว่าตัวข้านี้เสียอีก และสิ่งที่เจ้าถามนั้นข้าอยู่ที่ขั้นยุทธที่เท่าไรนั้น ตัวข้าเองนั้นก็ไม่รู้อยู่ขั้นที่เท่าไรกันแน่ เพราะข้ายังไม่เคยต่อสู้กับใครที่มีขั้นยุทธเกินขั้นเซียนยุทธสักครั้งเลย อย่างดีที่สุดข้าก็เคยต่อสู้กับจอมปีศาจมารเสด็จพ่อของเจ้าเท่านั้น ตอนนั้นเองตัวข้าเองไม่มีขั้นยุทธใด ๆ เลยเพียงแค่ใช้วิชาคาธาอาคมเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น รายละเอียดเจ้าก็ไปถามเสด็จพ่อของเจ้าเอาเอง ในเมื่อเจ้าพบกับเสด็จพ่อเจ้าแล้วเจ้าก็ไปอยู่กับเสด็จพ่อของเจ้าที่ดวงดาวมารอันมืดมิดก็แล้วกัน แล้วข้าจะไปอยู่กับเจ้าตามวันที่กำหนดไว้ ส่วนวันที่เหลืออีกสามวันเจ้าและเสวี่ยเอ๋อ เยี่ยนเอ๋อ และอวี้หลันต้องมาอยู่ดวงดาวนี้กับข้า เพราะเจ้าก็เป็นนายหญิงของตระกูลหยางนี้อีกคนเช่นกันเจ้าต้องมาช่วยข้าและคนอื่น ๆ ดูแลตระกูลหยาง ส่วนหน้าที่อะไรนั้นเจ้าก็พูดคุยกับพวกนางเองก็แล้วกันนะ "

 " ได้สามีข้าถึงแม้ข้าจะอายุมากที่สุด แต่น้องเสวี่ยเอ๋อเป็นภรรยาคนแรกของเจ้า ข้าจะปฏิบัติตามที่นางบอกกล่าวมา ไม่ว่าจะให้ข้าทำสิ่งใดข้าก็ยินดี "

 " หามิได้พี่หญิงผิงผิง พวกเราเป็นภรรยาเหมือนกัน ตัวข้าและพี่เยี่ยนเอ๋อและน้องอวี้หรันนั้นไม่เคยคิดว่าใครมาก่อนมาหลัง พวกเรามีสิทธิเสมอภาคกัน มีแค่เพียงแต่สมาชิกในตระกูลหยางของเราเท่านั้นที่เรียกพวกเราตามลำดับขั้น พี่หญิงใหญ่ผิงผิงท่านอย่าได้คิดว่าใครมาก่อนมาหลังเป็นอันขาด "

 " ฮ่า ฮ่า ฮ่า "

 " พวกเจ้ารักใคร่กันดีเช่นนี้ข้าดีใจยิ่งนัก "

 " ท่านหุปปากไปเลยเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่านเรื่องเก่าพวกข้ายังชำระความกับท่านยังไม่จบเลย "

 " อ้าว ! ไหนพวกเจ้าวกกับมาเรื่องเดิมอีกละ เอ่อ ข้าไม่พูดก็ได จอมปีศาจมารเอ้ย ! ท่านพ่อตาเรื่องทวีปอสูรมังกรครามข้าก็ยกให้ท่านจัดการก็แล้วกัน ท่านก็จงจัดการพวกที่ไม่เชื้อฟังท่านก็แล้วกัน แล้วท่านก็จงหาคนไปดูแลยังทวีปอสูรมังกรฟ้าซะ ท่านไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับทวีปอสูรมังกรครามอีก ข้าไม่อยากมีปัญหากับจอมเทพอสูรมังกรคราม และจงให้คนของท่านคัดเลือกปีศาจมารที่ทวีปอสูรมังกรครามที่ไว้ใจได้ไปฝึกที่ดวงดาวอันมืดมิดของท่าน พอถึงเวลาท่านก็ให้คนเหล่านี้ไปทวีปอสูรมังกรทองดินแดนแห่งเทพเซียนพร้อมกับผิงผิงและภรรยาของข้าทั้งสามคน ท่านไปจัดการได้ส่วนทางเชื่อมมิติระหว่างดวงดาวอันมืดมิดของท่านข้าได้ทำประตูเชื่อมมิติยังดินแดนแห่งปาบเอาไว้แล้วจุดที่ข้าสร้างไว้นั้นจอมเทพอสูรมังกรครามไม่มีทางรับรู้ได้เป็นอันขาด"

 "รับทราบนายท่าน "

 " ส่วนภรรยาทั้งสี่คน เจ้าอยู่กับข้าที่ตระกูลหยางก่อน ข้ายังไม่เคยพาพวกเจ้าเที่ยวชมตระกูลหยางอย่างจริงจังสักที่เลย และก็ยังมีคนอีกมากที่ยังไม่เคยพบเจอข้าและพวกเจ้าสักครั้งเลย ไปกัน ไปเยี่ยมชมตระกูลหยางดวงดาวสีนำ้เงินแห่งนี้กัน " 

                                                         ..................................................

 " หยางโจวฟง หยางอี้ซิน ข้าจะพาบรรดานายหญิงทั้งสี่เยี่ยมชมตระกูลหยางทั้งดวงดาวนี้ เจ้าไม่ต้องแจ้งใครให้รู้ว่าข้าจะไป ข้าและภรรยาข้าจะไปดูความเป็นอยู่ของสมาชิกตระกูลหยางของเราว่ามีความเป็นอยู่อย่างไรกันบ้าง ข้าและภรรยาข้าจะปลอมตัวเป็นชาวบ้านธรรมดาเท่านั้นและพวกเจ้าก็ไม่ต้องติดตามข้าไป "

 " แต่ว่าท่านประมุข ข้าเกรงว่าสมาชิกที่ไม่รู้จักท่านจะทำให้ท่านไม่พอใจได้เพราะตอนนี้สมาชิกตระกูลย่อยต่าง ๆ มีมากกว่าแสนตระกูลและอยู่ทั่วดวงดาวสีน้ำเงินแห่งนี้ และเราได้สร้างเมืองมากกว่าหนึ่งแสนหัวเมืองทั่วดวงดาว มีแค่สมาชิกที่เป็นผู้นำตระกูลย่อยไม่กี่หมื่นคนเท่านั้นที่รู้จักตัวตนของท่านที่แท้จริง ข้าเกรงว่าจะทำให้ท่านไม่พอใจได้นะขอรับ และแต่ละเมืองแต่ละตระกูลย่อยของเรา จะเรียกเมืองตระกูลหยางทุกเมือง และจะนับลำดับแต่ละหัวเมืองใหญ่ตามทิศต่างๆ นะขอรับ และแต่ละทิศยังมีเมืองย่อยอีก เรานับตามตัวเลขเอานะขอรับ อย่างเช่น หัวเมืองทวีปทิศอุดรจะเรียกว่าเมืองตระกูลหยางทิศอุดร และแยกเมืองย่อยว่าเมืองตระกูลหยางทิศอุดรลำดับเมืงที่ 1 นะขอรับ"

 " อื้อข้าเข้าใจละ เจ้าไม่ต้องห่วงไปหลอกข้าอยากรู้ชีวิตความเป็นอยู่คนในตระกูลหยางของข้าเป็นเช่นไรบ้าง ขอแค่พวกเขายังยึดมั่นตามที่ข้าเคยพูดไว้ว่าจะช่วยเหลือคนดีกำจัดคนเลวก็พอแล้ว เจ้าไปทำอะไรก็ไปทำเถิดเดี๋ยวข้ากับภรรยาข้าไปกันเอง "

 " ขอรับผู้นำตระกูล "

 " ภรรยาข้าทั้งสี่เจ้าว่าอย่างไร พวกเจ้าสนใจเป็นคนธรรมดาไปเทียวชมตระกูลหยางกับข้าหรือไม่ "

 " ดีเลยสามีข้า พวกข้าอยู่ในตระกูลหยางมาก็นานแล้ว ข้าอยากไปท่องเทียวยังเมืองต่าง ๆ ทั้งดวงดาวสีน้ำเงินนี้มากเลย "

 " ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าจงลดพลังเหลือแค่ขั้นเซียนยุทธขั้นต้นเท่านั้นและเปลี่ยนชุดเป็นชาวบ้านธรรมดาก็พอ ในเมืองหลวงตระกูลหยาง มีชาวเมืองรู้จักพวกเรามากเกินไปเราควรไปเมืองตระกูลย่อยลำดับท้าย ๆ ก่อนดีกว่า ไปกันภรรยาข้า "

                                                      ........................................................

 " ณ เมืองตระกูลหยางทิศอุดรลำดับเมืองที่ 798 "

 " สามีข้า พวกข้าไม่เคยคิดเลยว่าตระกูลหยางของเราจะมีเมืองทียิ่งใหญ่ขนาดนี้อยู่มากมาย นี้ขนาดเป็นเมืองนี้อยู่ห่างไกลจากเมืองตระกูลหยางทิศอุดรอย่างมากและประชาชนของเราก็ดูมีความสุขยิ่งนัก ขั้นยุทธแต่ละคนก็อยู่ขั้นเซียนยุทธกันทั้งนั้นเลย "

 " ภรรยาของข้าทุกคน ดวงดาวสีน้ำเงินนี้มีขนาดใหญ่กว่าดวงดาวภายนอกมากกว่าสิบเท่า ทวีปตระกูลหยางทิศอุดรมีขนาดใหญ่กว่าดวงดาวภายนอกที่จากมาค่อนข้างมาก แต่จะว่าไปแล้วทั้งดวงดาวสีน้ำเงินนี้ยังมีพื้นที่ว่างอีกมากมาย ส่วนใหญ่ยังเป็นป่าที่อุดมสมบูรณ์มากมีสัตว์อสูรมากกว่าประชากรของดวงดาวนี้เสียอีกและแร่ธาตุสมุนไพรต่างที่ยังค้นไม่พบก็ยังมีอีกมากมาย จึงทำให้ประชาชนตระกูลหยางของเราไม่ต้องแก่งแยงกันมากมาย แต่ข้าเชื่อว่าเมืองยิ่งเจริญรุ่งเรืองมากเท่าไหร่ปัญหาก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้นก็เหมือนกับดวงดาวภายนอก คนที่อ่อนแอก็ย่อมถูกผู้ที่แข็งแรงกว่าข่มแหงรังแกเอาได้ ข้าหวังว่าคนในตระกูลหยางรุ่นหลัง ๆ คงไม่ลืมสิ่งที่ข้าเคยย้ำเตือนเอาไว้ว่า ต้องช่วยเหลือคนดีกำจัดคนเลว เอ๊ะ ! ภรรยาข้าที่ตรงนั้นเขามุงดูอะไรกันเราไปดูกันดีกว่า "

 "ขณะนั้นเองบุตรชายเจ้าเมืองตระกูลหยางลำดับเมืองที่  798 และทหารหลายร้อยคนกำลังต่อสู้กับกลุ่มคาราวานสินค้าต่างเมือง ที่ได้นำสินค้ามาขาย หยางโจวจึงได้ถามชาวเมืองว่ามันเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น "

 " เอ่อ พี่ชายมันเกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ ทำไมทหารมากมายจึงรุมทำร้ายพ่อค้าต่างถิ่นกัน พวกเขาไม่รู้หรือว่ากฏของตระกูลหยางห้ามทำร้ายคนในตระกูลหยางถึงแม้จะมาจากตระกูลย่อยอื่นเป็นอันขาด "

 " เอ่อ พ่อหนุ่มเจ้าคงเป็นคนต่างถิ่นสินะถึงไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับเมืองนี้ ถ้าอย่างนั้นข้าจะเล่าให้เจ้าฟังก็แล้วกัน ก็เจ้าบุตรชายเจ้าเมืองคนนี้นะสิ มันมีนิสัยใจคอโหดร้ายอย่างมาก มันก่อเรื่องเลวร้ายไม่เว้นแม้แต่ละวัน มันถือว่ามีทรัพยากรในการบ่มเพาะมากกว่าชาวบ้านทั่วไป มันจึงบ่มเพาะพลังลมปราณและขั้นยุทธถึงขั้นเซียนยุทธ ขั้นที่ 9 แล้ว มันจึงมาข่มแหงชาวบ้านไปทั่ว พอดีวันนี้มีพ่อค้าต่างเมืองนำสินค้ามาขายและขบวนพ่อค้านี้ได้พาหญิงสาวนางหนึ่งที่แสนงดงามมาด้วยพอเจ้าบุตรเจ้าเมืองเห็นหญิงสาวนางนี้เข้าก็นำกำลังทหารเข้าไปบังคับนางมาเป็นอนุของมัน ซึ่งมันได้ทำเรื่องแบบนี้กับบุตรสาวของชาวบ้านไปทั่ว แต่ เอ๊ะ ! แม่นางทั้งสี่คนนี้เป็นใครกันถึงได้งดงามเช่นนี้พวกเจ้าก็ระวังตัวหน่อยก็แล้วกัน เดี๋ยวเจ้าสารเลวนั้นมันเห็นเข้า มันจะมารังแกพวกเจ้าเอาได้ทางที่ดีพวกเจ้าออกจากเมืองนี้ไปเถิด "

 " นี้พี่ชายแล้วพวกท่านจึงไม่ไปร้องเรียนท่านเจ้าเมืองกัน แล้วเจ้าเมืองนี้เป็นใครกันจึงไม่ดูแลบุตรชายของตนเอง จึงปล่อยให้มาก่อเรื่องราวเหล่านี้ขึ้นมาได้พวกมันไม่เห็นกฏตระกูลหยางอยู่ในสายตาหรืออย่างไรกัน "

 " เฮ๊อะ ! เจ้าเมืองมันนั้นแหละตัวดี ถือว่าตัวเองเป็นลูกหลานของตระกูลหยางกลุ่มแรก ๆ ที่เข้ามาก่อน จึงได้อวดบารมีบรรพบุรุษประจำตระกูลตัวเองมันก็เลวไม่แพ้ลูกชายของมันหลอก มันจับทุกคนที่ร้องเรียนเรื่องบุตรชายของมัน มันยังได้จับรองเจ้าเมืองที่รักษากฏตระกูลหยางอย่างเคร่งครัดขังคุกอีก คราวนี้เลยไม่มีใครกล้าร้องเรียนพวกมันอีกนะสิ "

 " แล้วไม่มีใครไปร้องเรียนผู้ปกครองทวีปตระกูลหยางทิศอุดรนี้หลอกหรือพี่ชาย "

 " เคยมีคนคิดจะไปแต่ระยะทางมันไกลมาก ต้องมีเรือบินหรือผู้มีขั้นยุทธสูง ๆ เท่านั้นจะไปได้น้องชาย นี้ถ้าท่านประมุขหยางโจวรู้ว่ามีคนในตระกูลหยางของท่านประพฤติตัวไม่เหมาะสม ไม่ทำตามคำสั่งของท่าน ว่าให้ช่วยเหลือคนดีกำจัดคนเลว ถ้าท่านรู้เรื่องนี้เข้าท่านคงเสียใจมากเป็นแน่ แต่น้องชายเจ้ารีบพาพวกนางไปเถิดอย่าอยู่ที่เมืองนี้เลยถ้าเจ้าไปแล้วข้าฝากเจ้าแจ้งเตือนเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี้ให้กับผู้นำทวีปตระกูลหยางทิศอุดรแห่งนี้ให้ทราบด้วย "

 " ขณะนั้นเองทหารของบุตรชายท่านเจ้าเมืองตระกูลหยางลำดับเมืองที่ 798 ได้มองเห็นหยางโจวและภรรยาทั้งสี่ที่แสนงดงามยิ่งกว่าหญิงสาวที่พวกมันกำลังฉุดอยู่ พวกมันถึงกับตกตะลึงกับความงามของหญิงสาวทั้งสี่ มันจึงได้รีบแจ้งกับบุตรชายเจ้าเมืองทันที "

 " คุณชาย คุณชายทางด้านนั้นมีหญิงสาวที่งดงามมากอยู่สี่คน พวกนางงดงามมากกว่าผู้หญิงนางนี้เสียอีก "

 " เจ้าว่าอย่างไรนะพวกนางอยู่ทางไหน "

 " ทางนั้นเลยคุณชาย ให้ข้ากับทหารคนอื่นไปนำนางมาให้ท่านหรือไม่ "

 " โอ๊วว ! พวกนางช่างงดงามยิ่งนักข้าไม่เคยพบเจอใครงดงามเท่าพวกนางมาก่อน พวกเจ้าควบคุมตัวเจ้าพวกนี้เอาไว้ และนำนังผู้หญิงคนนี้ไปไว้ที่จวนข้าก่อน พวกเจ้าที่เหลือตามข้ามา ไปจับหญิงสาวที่แสนงดงามทั้งสี่คนนั้นมาให้ข้า "

 " ขอรับคุณชายหยาง พวกเราไป "

 " พรึ๊บบ "

 " ขณะนั้นเองทหารหลายร้อยคนได้ล้อมหยางโจวและภรรยาทั้งสี่และชาวเมืองที่ไม่เกี่ยวข้องเอาไว้ และได้เริ่มทำร้ายชาวเมืองที่ไม่เกี่ยวข้องจนบาดเจ็บไปหลายคนด้วยกัน "

 " เฮ้ย ! เจ้าชาวบ้านพวกนี้เกะกะขวางทางคุณชายหยางบุตรชายท่านเจ้าเมือง พวกเจ้าออกไป "

 " ตู๊มม ! อ๊ากก ! เจ้าทำร้ายพวกข้าทำไม เจ้าไม่เห็นกฏตระกูลหยางที่ท่านประมุขหยางโจววางเอาไว้หรืออย่างไรกัน "

 " ฮ่า ฮ่า ฮ่า "

 " ข้าบุตรชายเจ้าเมืองตระกูลหยางลำดับเมืองที่ 789 ตัวข้าก็คือกฏ พวกเจ้าไม่ต้องเอาประมุขตระกูลหยางมาขู่ข้า พวกเจ้าเคยพบเจอท่านประมุขหรืออย่างไรกัน นี้ก็ผ่านมานับพันปีแล้วท่านประมุขก็คงตายไปแล้วป่านนี้ บ้านนี้เมืองนี้ตัวข้าก็คือกฏใครขวางข้า ข้าจะสังหารมันให้สิ้น พวกเจ้าออกไปให้หมด น้องสาวทั้งสี่พวกเจ้ายินดีจะไปเที่ยวจวนของข้าหรือไม่ ข้าคนนี้เป็นบุตรชายเจ้าเมืองแห่งนี้ยินดีต้อนรับพวกเจ้าทั้งสี่คน ข้าคนนี้อยากเชิญแม่นางที่แสนงดงามไปเที่ยวเล่นที่จวนของข้า "

 " หยางโจวก็นึกโมโหจึงพูดขึ้นมาว่า เฮ้ ! ไอ้หนูพวกนางเป็นภรรยาของข้า นี้เจ้ามองไม่เห็นข้าคนนี้หรืออย่างไรจึงมาเกี่ยวพาราสีภรรยาข้า ต่อหน้าต่อตาข้าแบบนี้กัน เจ้าไม่เห็นกฏตระกูลหยางอยู่ในสายตาเลยหรืออย่างไรกัน หึ ! "

 " เจ้าว่าอย่างไรนะ แม่นางที่แสนงดงามทั้งสี่คนนี้เป็นภรรยาคนพิการไม่มีพลังลมปราณและขั้นยุทธใด ๆเช่นเจ้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ช่างเสียของยิ่งนัก ทั้งเสื้อผ้าที่เจ้าสวมใส่นั้นมันมีค่าไม่ถึงหนึ่งตำลึงเงิน เจ้าจะเอาอะไรมาเลี้ยงดูพวกนางได้ หน้าตาเจ้านั้นก็ยิ่งแล้วไปใหญ่ช่างอัปลักษณ์ยิ่งนักเมื่อเทียบกับตัวข้า ข้านั้นมีทั้งอำนาจมีทั้งพลังที่มากกว่าตัวเจ้ายิ่งนัก แม่นางทั้งสี่ที่แสนงดงามพวกเจ้ามาเป็นภรรยาข้าดีกว่า ถ้าแม่นางทั้งสี่อยากได้อะไรข้าจะจัดหาให้ได้แม้แต่ดวงดาวนี้ทั้งดวง ข้าก็สามารถมอบให้พวกเจ้าได้ มามะคนดีทั้งสี่มาเป็นภรรยาข้าดีกว่า "

 "สามีข้าให้พวกข้าทั้งสี่คนจัดการเจ้าพวกสวะเหล่านี้เองดีกว่า "

 " ได้ภรรยาข้า ข้าอุตส่าจะมาเยี่ยมชมตระกูลหยางของข้า แต่ข้ามายังเมืองแรกข้าดันมาเจอกับเรื่องเลวร้ายแบบนี้อีก มันน่าโมโหยิ่งนักพวกเจ้ายังไม่ต้องทำให้พวกมันถึงตายนะ ข้าอยากจะดึงผู้ที่เกี่ยวข้องทั้งหมดมาจัดการและข้าจะได้วางกฏที่เข้มงวดมากยิ่งกว่านี้ "

 " ฮิ ฮิ ฮิ ได้สามีข้า ผิงผิงภรรยาของเจ้าคนนี้ไม่ได้เล่นสนุกแบบนี้มาหลายร้อยปีแล้ว น้องเสวี่ยเอ๋อ น้องอวี้หรันและน้องเยี่ยนเอ๋อ เจ้าจะมาเล่นสนุกกับพี่หญิงคนนี้หรือไม่ "