คลื่นอสูรยึดโลก : อัศวินรัตติกาล (อ่านฟรี)

[1 มิถุนายน | 19:00 น.]

ความสลัวรางของยามเย็นปกคลุมไปทั่วห้องพักบนยอดไม้ 

ทันใดนั้น แรงกระชากมหาศาลจากภายในจิตวิญญาณก็อุบัติขึ้น 

มันรุนแรงราวกับมีตะขอเหล็กเกี่ยวรั้งสติของอคินให้หลุดพ้นจากหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง กลับคืนสู่ร่างที่เย็นเยียบและหนักอึ้งดุจตะกั่ว

"เฮือก!"

อคินสะดุ้งสุดตัว สูดอากาศเข้าปอดอย่างแรงจนทรวงอกกระเพื่อมไหวรัวเร็ว 

ร่างกายของเขา 'ก่อตัว' ขึ้นใหม่ท่ามกลางความเงียบงัน เขานอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง 

พยายามซึมซับสัมผัสที่ขาดหายไปนานถึงสิบหกชั่วโมง 

คอนเตียงไม้ที่เขานอนทับอยู่นั้นเย็นจัด แต่เขากลับไม่รู้สึกสั่นสะท้าน 

ผิวหนังของเขาสัมผัสได้ถึงความสากของพื้นผิว แต่ไม่มีความเจ็บปวดหรือความเมื่อยขบใดๆ มารบกวน

เขาลืมตาขึ้นช้าๆ ประสาทสัมผัสเริ่มทำงานทีละอย่าง 

กลิ่นไม้ชื้นโชยมาแตะจมูก พร้อมกับกลิ่นอายความร้อนจางๆ จากสิ่งมีชีวิตที่นั่งอยู่ปลายเตียง

"ตื่นสายไปห้านาทีนะ อัศวินกระดูกเหล็ก"

เสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังดังขึ้น 

พร้อมกับแสงสีส้มจากชุดเกราะที่สว่างวาบขึ้นในม่านตาของอคิน 'มามาเลด' แมวส่มผู้วางทีท่าเคร่งขรึมนั่งกอดอกอยู่ตรงนั้น 

แววตาที่จ้องมองมาดูสงบนิ่งทว่าแฝงไว้ด้วยความนัยบางอย่าง

"มามาเลด... มาได้ยังไง?" 

อคินยันกายลุกขึ้นนั่ง ความรู้สึกเบาหวิวอันน่าประหลาดเริ่มเข้าแทนที่ความหนักอึ้ง 

เขาปาดหน้าผากที่เรียบเนียน ผิวของเขาไร้ซึ่งหยดเหงื่อ ไร้ความมันประหนึ่งรูปสลักหินที่จำลองมนุษย์ขึ้นมาอย่างประณีต

[อย่ามัวโอ้เอ้สิ! วันนี้จะได้ออกล่าอย่างมีจุดหมายนะ]

ข้อความสีฟ้าเรืองแสงกะพริบถี่ๆ ตรงหน้า อคินยิ้มบางๆ ให้กับความ 'ยวนประสาท' ของระบบที่เขาคุ้นเคย

"ข้ามีงานด่วน" 

มามาเลดเอ่ยพลางลุกขึ้นยืน เสียงเกราะกระทบกันดังแกร่ง 

"ทางสำนักนักผจญภัยฝากคำร้องมาถึงเจ้าโดยเฉพาะ พวกฮาร์ปี้ที่หลงเหลือจากคลื่นอสูรรอบก่อนเริ่มก่อตัวเป็นฝูงใหญ่ที่แนวเทือกเขาบรรทัด พวกมันขัดขวางเส้นทางขนส่งและทำร้ายหน่วยสำรวจแร่จนเราเริ่มขาดแคลนทรัพยากร"

อคินขมวดคิ้ว 

"แนวเทือกเขาบรรทัดงั้นเหรอ... นั่นมันเขตอันตรายระดับกลางเลยนะ"

"ใช่ และนั่นคือเหตุผลที่ข้าเรียก 'คนคุ้นเคย' มาให้เจ้า" 

มามาเลดแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย 

"ปาร์ตี้จากแคลนอะนีมาเนียรออยู่ข้างล่างแล้ว พวกเขาอยากออกล่ากับอัศวินที่เก่งที่สุดในกะกลางคืนอย่างเจ้าอีกครั้ง"

อคินไม่รอช้า เขาจัดการสวมเกราะและคว้าดาบกระดูกอสูรคู่ใจขึ้นสะพายหลัง 

ความรู้สึกถึงน้ำหนักของอาวุธที่คุ้นเคยทำให้เขารู้สึก 'มีชีวิต' ขึ้นมาจริงๆ 

เขาพุ่งตัวลงจากบ้านต้นไม้สู่ลานกว้างเบื้องล่างด้วยความเร็วที่มนุษย์ทั่วไปยากจะทำได้

ที่นั่น... ภาพที่เห็นทำให้รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เย็นชาของเขา

'โบ้' หมาไทยหลังอานสีสวาดคู่ใจยืนตระหง่านอย่างทรงพลัง และบนไหล่ของมัน 'บัวลอย' แมวสามสีตัวน้อยนั่งสงบนิ่ง 

แววตาของบัวลอยจ้องมองอคินอย่างลึกซึ้ง ราวกับมันกำลังมองทะลุเข้าไปถึงตัวตนจริงๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดเกราะนี้

รอบตัวพวกมันคือสมาชิกภาคีสัตว์ที่เขาเคยร่วมตายมาแล้วในการศึกครั้งก่อนๆ

'ทองดี' เสือโคร่งยักษ์ที่มีน้ำหนักตัวเป็นตันแต่นั่งหมอบได้อย่างเงียบกริบ

'อัคคี' เสือดาวเจ้าความเร็วที่ร่างจางหายไปในเงามืดครึ่งหนึ่ง

'จูเลีย' ลีเมอร์สาวจอมแสบที่กำลังเช็กกระสุนพฤกษาในไรเฟิลดัดแปลง 

และ 'มายา' สมเสร็จลายขาวดำที่ขยับจมูกสแกนกลิ่นอายพลังเวทในอากาศ

"ไงอคิน! นึกว่าจะนอนยาวจนต้องให้บัวลอยไปปลุกซะแล้ว" 

จูเลียทักทายพลางแกว่งหางไปมา เธอส่งสัญญาณมือที่เป็นรหัสเฉพาะของแคลนอะนีมาเนียให้อคิน

มามาเลดก้าวตามลงมาและยืนกลางวงล้อม 

"เป้าหมายชัดเจน 5 วันต่อจากนี้ เคลียร์น่านฟ้าแนวเทือกเขาบรรทัดให้สะอาด อย่าให้เหลือแม้แต่ขนปีกของฮาร์ปี้สักตัว ส่วนข้ามีภารกิจด่วนต้องกลับไปที่ค่ายฝึกสัตว์ที่ตราดต่อ ฝากทางนี้ด้วยล่ะ... นักล่ารัตติกาล"

สิ้นคำสั่ง มามาเลดในชุดเกราะส้มก็ทะยานหายไปในเงามืด 

ทิ้งให้อคินยืนอยู่ท่ามกลางมิตรสหายที่เหลือ

อคินกระชับด้ามดาบ ความมืดรอบกายเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาและน้ำเงินเข้มตามประสาทสัมผัสที่เฉียบคมเกินมนุษย์ 

เขาไม่ได้รู้สึกกลัว หรือรู้สึกเหนื่อยเลยแม้แต่นิดเดียว

"เอาล่ะทุกคน..." 

อคินเอ่ยเสียงเข้ม 

"อย่าให้เสียเวลา... ไปถล่มรังพวกมันกัน"

...

[1 มิถุนายน | 20:15 น.]

บนชะง่อนผาตัดจันทร์ที่ยื่นออกไปในม่านหมอกหนา เสียงหวีดหวิวของพวกฮาร์ปี้ระงมประหนึ่งบทเพลงมรณะ 

อคินกระชับดาบแน่น สายตาของเขาปรับตัวเข้ากับความมืดได้ดีจนน่าขนลุก 

ภาพตรงหน้ากลายเป็นเฉดสีเทาและน้ำเงินเข้มที่คมชัดจน

เขาสามารถมองเห็นแม้กระทั่งการสั่นไหวของเส้นขนบนปีกศัตรูที่อยู่ไกลออกไป

‘สายตาอัศวินนี่มันสุดยอดจริงๆ’ 

เขาคิดในใจ โดยไม่รู้เลยว่านั่นคือสายตาของนักล่าสี่เท้าที่ซ้อนทับอยู่ในดวงตาของเขา

"ข้างหน้าสามร้อยเมตร... พลังงานความมืดเข้มข้น"

เสียงของ 'มายา' สมเสร็จลายขาวดำดังก้องในโสตประสาทของเขาโดยตรง 

เธอพ่นหมอกควันสีจางออกจากงวงยาวเพื่อสแกนโครงสร้างหน้าผา 

"เลี่ยงไปทางขวา... ข้าจะกางม่านเงาอำพรางให้"

ภายใต้ม่านหมอกของมายา ปาร์ตี้สัตว์เคลื่อนตัวไปอย่างเงียบเชียบ 

แม้แต่ 'ทองดี' เสือโคร่งร่างยักษ์ที่น้ำหนักเกือบตัน ก็ยังก้าวเท้าได้เบาหวิวราวกับแมวป่า 

อคินรู้สึกทึ่งในความสามารถของเพื่อนร่วมทางเหล่านี้ พวกเขาไม่ใช่แค่สัตว์เลี้ยง แต่คือยอดฝีมือที่ 'ระบบ' จัดสรรมาให้เขาอย่างลงตัว

บนยอดไม้สูง 'จูเลีย' ลีเมอร์หางแหวนส่งสัญญาณมือลงมาอย่างฉับไว 

(ศัตรู 4 ตัว ทิศ 12 นาฬิกา... เฝ้ายาม)

เธอดีดนิ้วแผ่วเบา ร่ายสกิล [กระสุนพฤกษา] 

เมล็ดพันธุ์อัดพลังเวทพุ่งออกจากปืนไรเฟิลดัดแปลงปักเข้าที่ลำคอของยามฮาร์ปี้อย่างแม่นยำ 

เถาวัลย์หนามพุ่งออกจากบาดแผลรัดร่างอสุรกายไว้ไม่ให้ร่วงลงไปเบื้องล่างเพื่อป้องกันเสียง

ในวินาทีนั้นเอง 'อัคคี' เสือดาวเจ้าความเร็วละลายหายไปในเงามืด 

ราวกับหยดหมึกที่ซึมลงในผืนน้ำ เขาโผล่ออกมาอีกครั้งข้างหลังยามที่เหลือ คมมีดสั้นปาดผ่านคอหอยพวกมันในพริบตาเดียว

"ลุย!" 

อคินสั่งการด้วยเสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

ทองดีพุ่งทะยานออกไปเหมือนรถบรรทุกที่ไร้เบรก 

ชักดาบยักษ์บนหลังออกมาพร้อมคำรามใช้สกิล [ราชสีห์คำราม] คลื่นเสียงอัดกระแทกจนฝูงฮาร์ปี้ชะงักงันด้วยความหวาดกลัว 

อคินไม่รอช้า เขาวาดมือผ่านอากาศเรียกใช้สกิลที่เขาเชื่อว่าเป็นบัฟของอัศวิน

" [อวยพร] !" 

แสงสีทองนวลอาบไล้ไปทั่วชุดเกราะ 

ตามด้วยการลูบคมดาบกระดูกอสูรเพื่อกระตุ้นสกิล [ลับคม] จนใบดาบส่งเสียงกรีดร้องกระหายเลือด

"บัวลอย จัดการ!"

แมวสามสีบนไหล่โบ้สะบัดอุ้งเท้า แสงสีม่วงดำอาบลงบนดาบของอคินและคมเขี้ยวของโบ้ทันที 

เธอใช้ [เคลือบอาวุธ] ธาตุมืดเพื่อกัดกร่อนพลังเวทของศัตรู

"โฮ่ง!" 

โบ้เห่าก้องด้วยสกิล [ยั่วยุ] ร่างของมันขยายใหญ่ขึ้น 

ขนบนอานหลังพองออกพร้อมเปิดใช้งาน [กำแพงเหล็กกล้า] ต้านทานกรงเล็บของฮาร์ปี้จ่าฝูงที่โฉบลงมาประหนึ่งอุกกาบาต

ตึงงงงง!

พื้นดินใต้เท้าแตกละเอียด แต่โบ้ยืนหยัดมั่นคงราวกับภูผา 

อคินเห็นจังหวะพุ่งทะยานเข้าไปราวลูกศร 

" [ฟาดฟัน] !"

คมดาบที่เคลือบพลังเงาตัดผ่านเกราะหนังหนาๆ ของอสุรกายราวกับใบมีดร้อนๆ ที่กรีดผ่านเนย 

เขาหมุนตัวหลบแล้วแทงสวนเข้าจุดตายอย่างลื่นไหล 

ร่างกายของเขาเบาหวิวและเฉียบคมกว่าตอนที่เป็นพนักงานออฟฟิศหลายเท่า ทุกท่วงท่าดูงดงามราวกับร่ายรำท่ามกลางฝนเลือด

ตลอดห้าวันของการสู้รบ อคินรู้สึกว่าตัวเอง 'สมบูรณ์แบบ' เกินไป ความเหนื่อยล้าทางกายไม่เคยมาเยือน 

มีเพียงความพร่าเลือนในจิตใจที่เขาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น

...

[6 มิถุนายน | 01:15 น.]

ภายใต้แสงจันทร์สีเงินที่สาดส่องผ่านม่านหมอกหนา 

อคินและปาร์ตี้สัตว์เคลื่อนตัวขึ้นสู่ยอดสูงสุดของผาตัดจันทร์ มายาหยุดกึก 

จมูกยาวของเธอขยับฟุดฟิดก่อนจะส่งกระแสจิตเตือนทุกคนด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

"ข้างหน้า... ในรอยแยกหินกว้าง พลังงานพลังเวทผันผวนรุนแรงมาก มีกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นจนผิดปกติ"

อคินกระชับดาบในมือ สายตาเฉดสีน้ำเงินเข้มของเขาซูมผ่านความมืดจนเห็นร่างของอสุรกายบินได้กลุ่มหนึ่ง 

พวกมันมีขนาดใหญ่กว่าฮาร์ปี้ปกติเกือบเท่าตัว 

ขนปีกเริ่มเปลี่ยนเป็นเกล็ดเหล็กแข็งกล้าและมีประกายไฟสีม่วงปะทุออกมาตามผิวหนังที่ปริแตก

"พวกมันกำลังจะวิวัฒนาการ..." 

อคินกระซิบ "ถ้าปล่อยให้ข้ามระดับสำเร็จ พรุ่งนี้เมืองเขาชะอมเดือดร้อนแน่"

(ศัตรู 6 ตัว ระดับกึ่งจ่าฝูง... กำลังเข้าสู่สภาวะดักแด้) 

จูเลียส่งสัญญาณมือจากยอดสน 

เธอไม่รอช้าประทับปืนไรเฟิลไร้เสียง [กระสุนพฤกษา] พุ่งแหวกอากาศปักเข้าที่กลางอกของตัวที่อยู่ขอบนอกสุดทันที

"ลุย!"

อัคคีเลือนหายไปในเงามืดอีกครั้ง เขาโผล่ออกมากลางวงล้อม 

สะบัดมีดสั้นปาดลำคออสูรที่กำลังสะลึมสะลือด้วยความเร็วที่มองตามไม่ทัน 

ขณะที่ทองดีพุ่งกระโจนเข้าใส่พร้อมเสียงคำรามที่ทำเอาอากาศรอบข้างสั่นสะเทือน

อคินวาดมือเรียกสกิล [อวยพร] แสงสีทองนวลอาบไล้เกราะของเขาอีกครั้ง 

พลางใช้นิ้วลูบคลิบดาบกระตุ้น [ลับคม] จนเกิดกระแสพลังสีขาวบริสุทธิ์ 

"บัวลอย เคลียร์ทาง!"

บัวลอยพองตัวขึ้น ร่ายสกิล [เงาพันธนาการ] ยืดเงาสีดำทึบจากใต้เท้าอคินไปรัดขาฮาร์ปี้จ่าฝูงที่กำลังจะบินหนีไว้แน่น 

โบ้ไม่ปล่อยโอกาสทอง มันคำรามเห่า [ยั่วยุ] แล้วกระโจนเข้าตะปบด้วย [โล่กระแทก] จากไหล่ที่หุ้มเหล็กไหล

กระแทกหน้าอกอสุรกายจนกระดูกแหลกละเอียด

อคินพุ่งเข้าไปปิดฉากด้วยท่า [ฟาดฟัน] ดาบที่เคลือบพลังธาตุมืดจากบัวลอยตัดผ่านร่างที่กำลังวิวัฒนาการจนขาดสะบั้น 

ร่างกายของเขาลื่นไหลราวกับร่ายรำ ทุกการเคลื่อนไหวแม่นยำจนเขาเองยังรู้สึกทึ่งใน 'พรสวรรค์' ที่ได้รับมา

...

[6 มิถุนายน | 02:00 น.]

หลังจากเสียงกรีดร้องสุดท้ายดับลง ความเงียบงันที่ชวนให้อึดอัดก็กลับคืนสู่หน้าผาอีกครั้ง 

แต่อคินกลับรู้สึกถึงความผิดปกติ กลิ่นสาบที่รุนแรงกว่าซากศพฮาร์ปี้โชยมาจากส่วนลึกของถ้ำหินที่พวกมันเคยใช้เป็นรัง

เขาเดินลึกเข้าไปเพียงไม่กี่ก้าว แสงสีเหลืองนวลจากหน้าต่างระบบก็กะพริบถี่รัวจนน่ากลัว

[ตรวจพบสัญญาณอันตราย! กลิ่นกำมะถันเข้มข้นขนาดนี้... มีแค่พวก 'โทรลล์ถ้ำ' จากชั้นใต้ดินเท่านั้นแหละ ถอยออกมาเดี๋ยวนี้เจ้าเบ๊! นี่ไม่ใช่คำสั่ง แต่เป็นคำเตือนจากใจ!]

อคินชะงักฝ่ามือที่กำลังจะแหวกเถาวัลย์ออก เขาหมอบลงต่ำ มองเห็นรอยเท้าขนาดมหาศาลที่จมลึกลงไปในเนื้อดินแข็ง 

ร่องรอยขูดขีดบนผนังถ้ำบ่งบอกถึงพละกำลังที่สามารถบดขยี้หินแกรนิตได้เหมือนเต้าหู้ และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ... 

ซากฮาร์ปี้ระดับจ่าฝูงตัวหนึ่งถูกฉีกกระชากหายไปครึ่งตัวเหมือนเป็นเพียงอาหารว่างของบางสิ่งที่ใหญ่กว่ามาก

"นี่มันไม่ใช่แค่รังนกแล้ว..." 

อคินพึมพำ ใบหน้าที่ควรจะมีเหงื่อกลับแห้งผากเย็นชืด 

"แต่มันคือประตูทางออกของรังโทรลล์ถ้ำ..."

เขามองดูตัวเลขระบบนับถอยหลัง พลังงานในร่างเริ่มสั่นคลอน 

สัญญาณเชื่อมต่อเริ่มส่งแรงกระเพื่อมที่หน้าอกเตือนว่าขีดจำกัดกำลังจะมาถึง

"ทุกคน ถอย!" 

อคินสั่งการเสียงเครียด 

"เราจัดการมันตอนนี้ไม่ได้ เวลาของฉันไม่พอ"

...

[6 มิถุนายน | 02:45 น.]

ณ ทางเข้าเมืองเขาชะอม

อคินวิ่งสลับเดินนำปาร์ตี้สัตว์กลับมาถึงประตูเมืองด้วยสภาพที่ดูเหนื่อยล้า... 

แม้ร่างกายจะไม่แสดงอาการหอบหรือเหงื่อออก แต่จิตวิญญาณของเขาเริ่มพร่าเลือน 

ทหารยามหน้าประตูที่เห็นร่างอัศวินเกราะส้มเดินฝ่าหมอกออกมาต่างรีบทำความเคารพด้วยความยำเกรง

"คุณอคิน! กลับมาช้ากว่าปกตินะครับ? เคลียร์รังเรียบร้อยไหมครับ?"

อคินไม่หยุดเดิน แต่หันไปสบตาทหารยามด้วยแววตาที่เคร่งเครียดจนอีกฝ่ายต้องชะงัก 

แววตาที่เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเรืองแสงจางๆ นั้นดูไม่เหมือนมนุษย์เลยสักนิด

"แจ้งหน่วยเหนือทันที ผมพบทางออกรังของ 'โทรลล์ถ้ำ' ที่พิกัดตะวันออกของผาตัดจันทร์ พวกมันเริ่มออกล่าฮาร์ปี้และเคลื่อนไหวใกล้เขตสำรวจแร่แล้ว"

ทหารยามเบิกตากว้าง หน้าซีดเผือด 

"โทรลล์ถ้ำงั้นเหรอ! พวกนั้นมันอันตรายระดับหัวหน้าหน่วยเลยนะ! ถ้ามันหลุดออกมา..."

"ผมยืนยันตามนั้น... ฝากแจ้งมามาเลดด้วย พรุ่งนี้เราต้องการกำลังเสริม" 

อคินเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะลากร่างที่เริ่มรู้สึก 'หนัก' ขึ้นเรื่อยๆ มุ่งหน้าสู่บ้านต้นไม้

เมื่อกลับมาถึงที่พัก อคินทิ้งตัวลงบนเตียงสนามเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่ตัวเลขจะกลายเป็นศูนย์ 

ความง่วงงุนมหาศาลราวกับคลื่นยักษ์ซัดเข้าใส่สติของเขาจนดับวูบ 

[พักผ่อนซะเถอะ... เจ้ามนุษย์ที่แสนจะวุ่นวาย]

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 00:00:01]

[สิ้นสุดการเชื่อมต่อ]