ข้าผู้มีสายเลือด 12 สัตว์เทพที่แข็งแกร่งที่สุด

หลังจากที่ทั้งสองคนหลานหยูและหลงหยุน ทำการกับนิกายมังกรฟ้าของตนเองเพื่อจะไปส่งภารกิจที่พวกเขานั้นได้สำเร็จแล้วในตอนนี้นั้นเองหลังจากที่พวกเขาทั้งสองคนได้ออกมาจากถ้ำอสูรเมื่อได้แล้ว

ตัดมาที่ทั้งสองคนนั้น ตอนนี้ได้ใช้เวลาในการเดินทางร่วมกันมาได้ประมาณ 1 วันแล้ว หลังจากที่พวกเขาได้หนีออกมานั้นเองกำลังทำการกลับนิกาย เพราะว่าในการออกมาจากถ้ำอสูรเมื่อได้นั้นเวลาของวันนั้นก็ได้กินเวลาไปประมาณครึ่งวันแล้วนั้นเอง

" ดูเหมือนว่าวันนี้เราต้องพักก่อนสินะพรุ่งนี้เราคงจะถึงนิกายมังกรฟ้าแล้วล่ะ"

หลานหยู เธอนั้นได้ลองคำนวณระยะทางคร่าวในการไปถึงนิกายของตนเอง ส่วนทางหลงหยุนตอนนี้นั้นเขากำลังทำการกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย เลยไม่สนใจหลานหยูเลยสักนิด และหลานหยูได้เห็นว่าหลงหยุน นั้นไม่ได้สนใจอะไรเธอแน่ๆตอนนี้ ทำให้เธอนั้นไม่พอใจ เป็นอย่างมาก นั้นเอง ที่หลงหยุน นั้นเอาแต่กิน ถึงเธอจะเข้าใจว่า ในถ้ำอสูร มืดนั้น เธอไม่ค่อยมีอะไรให้กินเลย เธอนั้นก็พอเข้าใจได้

" นี่เจ้าฟังข้าบ้างไหมเนี่ย"

"ข้ากำลังฟังเจ้าอยู่ทั้งระยะทางในการจะกลับนิกายในวันพรุ่งนี้แล้วเรื่องเจ้านั้นอาจจะไม่พอใจข้าก็ได้ในตอนนี้ "

เมื่อหลานหยู เธอได้ยิน คำตอบโต้ ของหลง หยุนแบบนั้น ก็ทำให้เธอนั้น กล่าวกับเขาทันทีว่า

"แล้วเมื่อไหร่เจ้าจะกินเสร็จแล้วเนี่ยเราจะได้ทำการนอนพักผ่อนกันซะก่อนจะได้เดินทางในวันพรุ่งนี้ก่อนอย่าให้มีสัตว์อสูรเข้ามาโจมตีได้ เป็นอันขาดเพราะว่า พวกเรานั้นได้สู้กันมา ที่ถ้ำอสูรมืดมามากมายแล้ว"

ส่วนทางหลงหยุนหลังจากเขาได้ยินแบบนั้น หลานหยูด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแล้วกล่าวกับเธอว่า

" ไม่เป็นไรหรอกน่าเพราะถึงอย่างไรที่แห่งนี้ก็มีแค่ สัตว์อสูรระดับที่ 9 น่าจะสูงสุดแล้วล่ะคงไม่มีสัตว์อสูรระดับหลอมรวมหลุดออกมาหรอก"

ส่วนทางด้านหลานหยูมันก็จริงที่หลงหยุนได้ ได้กล่าวมาเพราะว่าสัตว์อสูรระดับหลอมรวมนั้นก็มีอยู่แค่ในถ้ำอสูรมืดเท่านั้นแหละ คงด้านนอกที่นี้คงไม่มีหรอก แต่ถ้ามีพวกเธอนั้นคงสามารถจัดการได้แค่อสูรระดับหลอมรวมระดับต่ำเท่านั้นแต่ถ้าเจอระดับขั้นกลางขึ้นไปพวกเธอนั้นต้องหนีอย่างเดียวเท่านั้นนั่นเอง แต่แล้วระหว่างที่เธอกำลังคิดอยู่นั้นทันใดนั้นหลงหยุนเขาก็ได้กิน อาหารหมดแล้วนั่นเอง ในตอนนี้ ส่วนหลานหยูหลังจากเธอได้เห็นแบบนั้นก็ทำให้เธอนั้นได้เหนื่อยใจเป็นอย่างมากนั่นเอง ที่มีเพื่อนเดินทางจากหลงหยุนถึงความแข็งแกร่งของเขานั้นสามารถพึ่งพาได้ก็จริงแต่อย่างอื่น นี้แทบไม่ทำอะไรเลย

" เอาล่ะมารีบนอนกันเถอะ"

หลงหยุนได้บอกให้หลานหยูรีบนอนในทันทีเพราะพวกเขาพรุ่งนี้นั้นต้องรีบไปที่นิกายมังกรฟ้าอย่างไว นั้นเองส่วนทางด้านหลาน หยูหลังจากเธอนั้นได้เห็นว่าหลงหยุนได้คิดจะนอนแล้วเธอก็จะไม่ได้ บ่นอะไรเธอนั้นก็ได้ทำการนอนโดยการหลับข้างๆของหลงหยุนส่วนหลงหยุนหลังจากได้เห็นว่าหลานหยูนั้นได้มานอนข้างกายของเขาก็มีสีหน้าเขินอายหน่อยๆแต่ใช้เวลาไม่นานก็หายทั้งสองคนนั้นได้ทำการนอนพักผ่อนในที่สุด

ตัดมาที่นิกายมังกรฟ้าตอนนี้ได้มีคน 3 คนนัดกันมาเจอในกันตอนกลางคืนนั้นเอง ตอนนี้ได้มีชายคนหนึ่งกำลังรออีกคนหนึ่งอยู่นั้นเองคนๆนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนก็คือหลงชุน หลงกัง และก็หลงหนาน กำลังรอคนอยู่นั่นเอง และทันใดนั้นก็ได้มีชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมา

" นี้พวกเจ้ามีอะไรกัน หลงชุน"

แล้วเมื่อ หลงชุน นั้นเขาได้ยินเสียงนี้นั้นทำให้เขานั้นดีใจเป็นอย่างมากนั่นเองเพราะคนที่เขารอมาตลอดได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว ชายคนนี้สวมเสื้อเหมือนเป็นศิษย์สายในของนิกายมังกรฟ้า นั้นเอง

" ในที่สุดท่านก็มาจนได้นะท่านพี่รอง หลงจุน"

แล้วเมื่อสิ้นสุดทำของ หลงชุนนั้นเองก็ทำให้รู้แล้ว ว่าชายคนนี้นั้น เป็นพี่ชายของหลงชุนนั้นเองซึ่งเป็น ศิษย์สายในของนิกายมังกรฟ้า นั้นเอง

" ข้ามีเรื่องให้ ท่านพี่ช่วยหน่อยนะ"

แล้วเมื่อหลงจุนเขานั้นได้ยินว่าน้องชายของตัวเองนั้นต้องการให้เขานั้นช่วยเหลือเขาก็เริ่มอยากรู้เป็นอย่างมากว่าน้องชายของเขานั้นต้องการให้ช่วยอะไรแล้วเมื่อหลงจุนเขานั้นได้ยินว่าน้องชายของตัวเองนั้นต้องการให้เขานั้นช่วยเหลือเขาก็เริ่มอยากรู้เป็นอย่างมากว่าน้องชายของเขานั้นต้องการให้ช่วยอะไรแต่ไม่ว่าเรื่องใดเขาก็ขี้เกียจทำให้น้องชายคนนี้อยู่ดีนั่นเอง แต่ในฐานะพี่ชายเขาต้องยอมทำ

" เจ้ามีเรื่องอะไรที่ต้องการให้ข้าช่วย หลงชุน หรือเจ้ามีเรื่องกับศิษย์สายในคนอื่นถ้าเจ้าถามเรื่องกับศิษย์พวกนี้ข้าขอบอกได้เลยว่าข้าจะไม่ช่วยเจ้าเด็ดขาดเพราะข้าไม่อยากโดนลงโทษ"

" ไม่ใช่เรื่องศิษย์สายใน หรอกข้าต้องการให้ท่านช่วยจัดการคนๆหนึ่งในตระกูลเราให้หน่อยที่มันโดนไล่ออกออกไปแล้ว"

แล้วเมื่อหลงจุน ตัวของเขานั้นได้ยินว่าเรื่องภายในตระกูลของเขานั้นก็เริ่มสนใจเป็นอย่างมากนัก เพราะสิ่งอย่างไรก็ต้องเป็นเรื่องของตระกูลของเขาเขาก็ต้องสนใจเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วนั่นเอง

" แล้วทำไมข้าต้องช่วยเหลือเจ้าด้วยเจ้าเป็นคนทำตัวเองไม่ใช่หรอข้าว่าเจ้าคงเป็นคนไปหาเรื่องเขามากกว่า"

หลงชุนเขานั้นได้คิดไว้อยู่แล้วว่าพี่ชายคนรองของเขานั้นต้องไม่ค่อยอยากช่วยเหลือเขาเป็นอย่างแน่นอนเพราะว่าเขารู้ดีว่าพี่ชายของเขานั้นไม่อยากยุ่งเรื่องของเขาขนาดไหนแต่วันนี้ไม่เหมือนเดิมเพราะว่าเขานั้นรู้ดีว่าพี่ชายของเขานั้นได้หลงรักหญิงสาวคนคนหนึ่งที่อยู่กับหลงหยุน งั้นเอง

" ต้องเกี่ยวสิข้ารู้แล้วว่าพี่ชายหลงรักหญิงสาวคนไหนน่ะ"

เมื่อหลงจุน เขานั้นได้ยินว่าเรื่องของหญิงสาวคนที่เขานั้นหลงรักก็ทำให้เขานั้นสนใจขึ้นมาแล้วหันมาหาหลงชุนด้วยสีหน้าจริงจังเป็นอย่างมากนั่นเอง

"เจ้าหมายถึง หลานหยู งั้นหรอผู้หญิงที่เจ้าจะบอกนะ"

ทางด้านหลงชุนเขานั้นก็ได้ทำการพยักหน้าให้พี่ชายในของเขาในทันทีแล้วเมื่อหลงจุนเขานั้นได้เห็นว่าเป็นเรื่องของหลานหยูทำให้เขาน่าสนใจไปอย่างมากในตอนนี้นั้นเอง

" แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้านางก็อยู่ของนางดีๆยังไม่มีผู้ชายหน้าไหนมาแย่งนางไปจากข้าซะหน่อย"

" แน่ใจหรอท่านพี่แต่ตอนนี้มันมีแล้วนะคนๆหนึ่ง ศัตรูของท่านและข้า"

ในเมื่อหลงจุนเขานั้นได้ยินแบบนั้นเขานั้นก็ได้รีบถามในทันที

"ใครกันที่มันบังอาจจะมาแย่งผู้หญิงของข้า"

" ถ้าจะบอกท่านเองว่าใครมันจะแย่งผู้หญิงของท่านมันชื่อว่าหลงหยุนที่ โดนไล่ออกจากตระกูลของเราไปนั่นเอง"

สิ้นสุดคำกล่าวของหลงชุนทำให้หลงจุนนั้นรู้สึกตกใจเป็นอย่างมากเพราะเขานั้นก็ถือว่าเป็นคนของตระกูลหลงเช่นกันเขานั้นย่อมรู้จักหลงหยุน ดีว่าหลงหยุนนั้นอ่อนแอขนาดไหนและก็ไม่น่าเชื่อว่าหลงหยุน จะสามารถเข้ามาในนิกายมังกรฟ้าแห่งนี้ได้ด้วยเขานั้นจำได้อย่างดีเด็กคนนี้ที่ไร้พรสวรรค์ขนาดนั้นจะมาเป็นคู่แข่งของเขาได้เช่นไร เขานั้นได้มองไปที่ หลงชุน ด้วยสีหน้าจริงจัง

"ที่เจ้าพูดมานี้เป็นความจริงอย่างนั้นหรอถ้าเจ้าโกหกข้าแม้แต่คำเดียวข้านั้นเขาบอกเลยว่าต่อให้เจ้าเป็นน้องของข้า ข้าจะทำให้เจ้านั้นรู้สึกอยากจะตายเลยในทันที"

ทางหลงชุนเขานั้นได้ทำการพยักหน้าเพราะว่าที่เขากล่าวมานั้นเป็นความจริง แล้วเมื่อหลงจุนนั้นเขาได้เห็นว่าน้องชายของเขาไม่ได้โกหกเขา ทำให้เขานั้นสนใจเป็นอย่างมากว่าหลงหยุนมีปัญญาชนะน้องเขาได้อย่างไรกันทั้งที่ไร้พรสวรรค์ไม่ใช่หรอตอนเด็กที่เขาเคยเห็นหลงหยุนที่อยู่ในตระกูล

" งั้นเจ้าช่วยบอกข้ามาหน่อยสิว่าหลงหยุน ในตอนนี้ มันอยู่ในระดับที่เท่าไหร่แล้ว "

เขานั้นอยากรู้เป็นอย่างมากว่าหลงหยุนในตอนนี้นั้นอยู่ในระดับที่เท่าไหร่แล้วเพราะเขานั้นไม่ได้มีข้อมูลเกี่ยวกับหลงหยุน เลยสักนิดเพราะเขาไม่ได้สนใจอะไรเลย

" เมื่อ 1 เดือนก่อนตอนที่มัน ทดสอบในการเข้านิกายมาอยู่ในระดับที่ 9 ของ ขอบเขต พื้นฐาน แต่ไม่ได้ 1 เดือนมานี้มันอาจจะทะลวงระดับไปอยู่ในระดับก่อเกิดระดับที่ 1 หรือไม่ก็ 2 แล้วก็ได้ เพราะว่าข้าไม่รู้ว่าตัวมันในตอนนี้มันอยู่ในระดับขอบเขตที่เท่าไหร่แล้วในตอนนี้เพราะข้าไม่ได้เห็นมา 1 เดือน แล้วแล้วไม่รู้ด้วยว่ามันอยู่ที่ไหนหรือทำอะไรอยู่ในตอนนี้"

แล้วเมื่อหลงจุนเขานั้นได้ยินว่าหลงอยู่นั้นเมื่อ 1 เดือนที่แล้วอยู่ในระดับขอบเขตพื้นฐานขั้นระดับที่ 9แล้วเมื่อหลงจุนเขานั้นได้ยินว่าหลงหยุน นั้นเมื่อ 1 เดือนที่แล้วอยู่ในระดับขอบเขตพื้นฐานขั้นระดับที่ 9 เขานั้นก็ไม่ได้สนใจหลงหยุนอีก แตไม่อยากจะเชื่อว่าหลงหยุน นั้นว่า 1 เดือนกว่าจะมีระดับ บ่มเพาะมากกว่าน้องชายของเขาซะอีกในตอนนี้ เขานั้นตกใจอยู่หน่อยหนึ่งถึงหลงหยุน นั้นจะสามารถทะลวงระดับมาอยู่ในระดับก่อเกิดได้แต่ก็ยังเป็นขยะในสายตาของเขาอยู่ดีนั่นเอง เมื่ออยู่ต่อหน้าเขายังไง หลงหยุนก็คงไม่สามารถจัดการอะไรเขาได้อย่างแน่นอน

" ก็แค่ ระดับ ก่อเกิด ไม่ต้องกลัวอะไรไปหรอกข้านั้นอยู่ในระดับ ลมปราณ ระดับที่ 1 บดขยี้มันได้อย่างง่ายดายไม่ต้องห่วงหลงชุนเดี๋ยวข้าจัดการมันให้เจ้าคอยดูได้เลยถึงไม่ต้องให้พี่ใหญ่ ของเราเข้ามาช่วยก็ตาม"

แล้วเมื่อหลงชุนเขาได้คำตอบแล้วก็ได้ทำการพยักหน้าพร้อมจะรีบกลับไปให้ไวที่สุดไม่งั้นอาจจะมีใครมาเห็นได้ นั้นเอง

ตัดมาที่พวกหลงหยุนในตอนนี้พวกเขานั้น กำลังพักผ่อนโดยหลานหยูเธอนั้นได้หลับไปแล้วส่วนทางด้านของหลงหยุนเขานั้นไม่ได้หลับเลยสักนิดเดียวเพราะเขานั้นในตอนนี้กำลังดูดซับพลังแก่นอสูรของงูอัสนีหนองน้ำอยู่นั้นเอง หลงหยุนเขาสามารถรู้สึกได้ว่าพลังของเขานั้นค่อยๆเติมเต็มทีละนิดทีละหน่อย

" พลัง ในที่สุดข้าก็สามารถทะลวงได้อีกจนได้นะพลังของข้าในตอนนี้ ได้อีกจนได้นะทะลวง"

ทันใดนั้นพลังในร่างกายของเขานั้นก็ได้ระเบิดออกมา และระดับของเขาก็เพิ่มขึ้นจากกำเนิดลมปราณระดับที่ 3 พุ่งขึ้นสู่ระดับที่ 4 แล้วในตอนนี้นั้นเอง ทำให้ตัวของเขานั้นรู้สึกว่าเขาแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมากหลังจากเขานั้นได้ขึ้นสู่ระดับที่ 4

" ในที่สุดข้าก็สามารถทะลวงพลังระดับมาได้สมแล้วล่ะที่เป็นอสูรระดับหลอมรวมขั้นกลาง แต่พลังมันยังเหลืออยู่สินะถ้าจะขอดูดซับพลัง ให้หมดเลยละกัน "

หลังจากนั้นหลงหยุนเขาก็ได้ทำการดูดซับแก่นอสูรต่อในทันที ที่พลังงานยังเหลืออยู่ในแก่นอสูรของ งูอัสนี หนองน้ำ โดยเขาไม่สนใจสิ่งรอบๆตัวเลยสักนิดว่าเกิดอะไรขึ้นนั่นเอง จนเวลานั้นได้ผ่านพ้นไปจนถึงรุ่งเช้า

" นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย"

หลานหยู เธอได้ตื่นขึ้นมา หลัง จากที่เธอนั้นได้พักผ่อนเธอก็รู้สึกสบายตัวเป็นอย่างมากนั่นเองเพราะว่าเธอนั้นต้องสู้กับสัตว์อสูรในถ้ำอสูรมืดตลอดเวลาทำให้เธอนั้นแทบไม่มีเวลาพักเลยสักนิดเดียว หลังจากเธอนั้นได้ตื่นขึ้นมาเธอนั้นก็ได้มองไปหาหลงหยุน ตอนนี้นั้นกำลังนั่งฝึกฝนอยู่

" หือ หลงหยุนเจ้ายังฝึกฝนอยู่หรออย่าบอกว่าเมื่อวานเจ้าไม่ได้นอนเลย"

แล้วทันใดนั้นเธอก็สามารถสัมผัสพลังรอบๆตัวของหลงหยุนได้ ว่าตอนนี้พลังที่ดูดซับ จากแก่นอสูร ไปนั้น วันนั้นได้รวบรวมอยู่ในร่างกายของหลงหยุน แล้ว พลังแห้งเหือดไปจนหมดหลังจากโดน ดูดซับพลังของแก่นอสูรไปจนหมดนั่นเองจนตอนนี้นั้นหลงหยุนพลังงานในร่างกายของเขาก็ได้เติมเต็มอีกครั้งหนึ่งและทันใดนั้นร่างของเขาก็ได้ทำการลืมตาขึ้นมา

" ทะลวง"

จากระดับ กำเนิดลมปราณ ระดับที่ 4 สูตรกำเนิดลมปราณระดับที่ 5 เรียบร้อยแล้วในตอนนี้ นั้นเอง

" ในที่สุดข้าก็สามารถทะลวงมาอยู่ในระดับที่ 5 ของกำเนิดลมปราณได้ ในที่สุดตอนนี้มั่นใจได้ว่า ข้าสามารถสู้กับกำเนิดลมปราณ ระดับที่ 8 หรือไม่ก็ระดับที่ 9 ขอกำเนิดลมปราณได้เลย"

ส่วนทางหลานหยูหลังจาก เธอนั้นได้เห็น ว่าหลงหยุนเขานั้นสามารถทะลวงไว้ในระดับใหม่ได้แล้วนั้นเองถึง 2 ระดับ ด้วยกันทำให้เธอนั้น ตอนนี้ตื่นเต้นเป็นอย่างมากว่าทำไม ถึงสามารถทะลวงมา 2 ระดับได้ โดยเวลาสั้น ได้กันแน่เธอนั้นอยากรู้เป็นอย่างมากนั่นเองเพราะว่าหลงหยุนเขานั้นไม่ได้บอกเธอว่าได้ฆ่างูอัสนีหนองน้ำไปแล้วนั่นเองดูที่เธอนั้นไม่รู้เลยสักนิดเดียว

แก้ตอนที่ 33 ถึง 40 ไปแล้วนะ และข้อ ตอนที่ 3 ตอนที่ 4 และก็ตอนที่ 5 ก็แก้เรียบร้อย แต่ตอนอื่นยังนะลองกลับไปอ่านกันได้