ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        ก้อนถ่านร้อนฉ่าลวกผิวหนังบางเป็นที่เรียบร้อยแล้วถ้าหากกระชากออกมากะทันหันจะทำให้หลินจงอวี้เจ็บปวดเสมือนหัวใจถูกฉีกขาด

        น้าจิ่นเยว่รีบรวบรวมสติสัมปชัญญะ มิรู้ว่าไปหยิบน้ำเย็นมาจากที่ใดนางสาดลงไปตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก้อนถ่านสีดำถมึงทึงจึงกลายเป็นสีขาวและร่วงหล่นจากร่างหลินจงอวี้

        “เสี่ยวอวี้ เสี่ยวอวี้ ตื่นเร็วเข้า! อดทนไว้!”หลินเมิ้งหยาประคองหลินจงอวี้ด้วยความระมัดระวังแผ่นหลังของเขาจะต้องถูกก้อนถ่านลวกจนปวดแสบปวดร้อนอย่างแน่นอน หากไม่จัดการให้ดีแล้วละก็มันอาจส่งผลอันตรายถึงชีวิต!

        ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้หลินจงอวี้สลบไป

        หลินเมิ้งหยาประคองร่างเด็กหนุ่มเอาไว้ในอ้อมกอด ชั่วเวลาบางเศษเสี้ยววินาทีนางรู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังจะสูญเสียเขาไป

        ไม่! ไม่มีทาง!

        นางมีความรู้ความสามารถทางด้านการแพทย์นางจะช่วยชีวิตของเสี่ยวอวี้เอาไว้ให้ได้!

        “พวกเรารีบไปร้านขายยากัน บาดแผลของเสี่ยวอวี้จะต้องได้รับการรักษาโดยด่วนป๋ายจื่อ น้าจิ่นเยว่ พวกเจ้าจะต้องดึงสติกลับมาให้ดีกว่านี้!”

        เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิดในครั้งนี้หลินเมิ้งหยากล้าฟันธงเลยว่าอีกฝ่ายต้องการทำร้ายนางอย่างแน่นอน

        ความโกรธปะทุขึ้นในหัวใจ ใครที่กล้าทำร้ายคนของนางนาง...จะไม่มีวันให้อภัย!

        หลินเมิ้งหยาอุ้มหลินจงอวี้ที่อยู่ในอ้อมกอด นางรีบร้องตะโกนพร้อมทั้งพุ่งตัวเข้าไปที่ประตูของร้านขายยา

        “โธ่ นี่พวกเจ้า...” เจ้าของร้านขายยามองดูคนทั้งสี่ ขณะที่คิดจะรั้งเอาไว้เขากลับถูกหลินเมิ้งหยาผลักตัวออกไป

        คนทั้งสี่ตรงหน้าดูเป็นคนมีฐานะโดยเฉพาะหญิงสาวที่ผลักเขาออกเมื่อครู่ นางมีท่าทางร้อนรนทว่าใบหน้าของนางกลับงดงาม เพียงแต่...สายตาที่มองมาทางเขากลับเจือไว้ซึ่งความเย็นชาเขารู้สึกหนาวเหน็บไปจนถึงกระดูกสันหลัง

        “เถ้าแก่ รบกวนเตรียมมีดให้ข้าหน่อย น้าจิ่นเยว่ข้าต้องการผ้าสะอาดขนาดใหญ่ ป๋ายจื่อ เจ้าไปเตรียมแท่นสะอาดขนาดใหญ่เอาไว้ให้ข้าเร็วเข้า!”

        ทุกคนรีบเร่งเข้าไปหาของตามที่หลินเมิ้งหยาสั่ง

        นางวางร่างของเสี่ยวอวี้ลงบนเตียง ตัดเสื้อผ้าของเขาออกผิวหนังแห้งผอมบางติดกระดูกในเวลานี้ฉีกขาดเพราะถูกถ่านร้อนฉ่านาบร่าง

        ร่องรอยบาดแผลเผยให้เห็นสีดำแดงของเลือดและเนื้อหลินเมิ้งหยากัดริมฝีปากล่างเพราะความเจ็บปวดที่หัวใจ ไม่ นางจะต้องสงบนิ่ง!

        “เถ้าแก่ ข้าต้องการหมิงหรูเซียง เซิงสื่อเกา ตี้หยูท่านจีจื่อป๋าย น้ำมันหมู พิมเสน จากนั้นเอาชวนซินเหลียนต้มน้ำ ข้าจะทำการฆ่าเชื้อให้กับเสี่ยวอวี้!”

        หลินเมิ้งหยาเรียนสาขาการแพทย์มานานกว่าห้าปี นางยังคงจดจำคำพูดในชั่วโมงเรียนการผ่าตัดครั้งแรกของอาจารย์ได้

        ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คนเป็นหมอจะต้องสงบนิ่งจึงจะสามารถช่วยชีวิตคนไข้ได้

        ทุกคนทำได้เพียงยืนมองนางล้างแผลให้กับหลินจงอวี้อย่างมีลำดับขั้นตอนจากนั้นนางจึงทายาให้กับเขา

        “พระชายา! พวกท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่!” ทันทีที่รักษาบาดแผลจนเสร็จร่างของพ่อบ้านเติ้งพลันปรากฏอยู่ที่หน้าประตูร้าน

        เขาที่เพิ่งจะเดินจากไปจู่ๆ ก็ได้ยินว่าเกิดเรื่องขึ้นที่รถม้าแต่เมื่อกลับมาถึง เขาพบว่ารถม้าถูกทำลายจนเหลือเพียงเศษไม้แล้ว

        ทว่าเขากลับติดอยู่ในกลุ่มฝูงชน ดังนั้นจึงไม่อาจตามมาได้ทัน

        เขาคิดจะเร่งรุดไปที่หยาหางแต่กลับเห็นสีหน้ากระวนกระวายของป๋ายจื่ออยู่ด้านหน้าร้านเขาจึงรู้ว่าพระชายาอยู่ในร้านยาแห่งนี้

        “ข้าไม่เป็นไร แต่เสี่ยวอวี้ได้รับบาดเจ็บตอนนี้ข้าอยากรีบพาเขากลับไปยังตำหนักโดยเร็วที่สุด จะช้าไม่ได้แม้แต่นาทีเดียว!”

        ภายในร้านขายยาขนาดเล็ก หลินเมิ้งหยายืนอยู่หน้าเตียงของเสี่ยวอวี้นัยน์ตาเผยให้เห็นความเย็นชา

        พ่อบ้านเติ้งเตรียมการเอาไว้แล้วไม่นานรถม้าของตำหนักก็จอดลงที่ประตูหน้าร้านขายยา

        บนถนนในเวลานี้กลับมาเป็นปกติแล้ว

        แม้จะมีผู้คนขวักไขว่อยู่ทางด้านนอกทว่ากลับไม่มีใครกล้าขวางทางรถม้า การเดินทางปลอดโปร่ง ไม่ล่าช้าเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีไม่นานก็กลับมาถึงตำหนัก

        ทันทีที่เสี่ยวอวี้ถึงตำหนักหมอประจำตำหนักรีบพาตัวเขาไปรักษาทันที โชคดีที่ตัวเองช่วยชีวิตเขาเอาไว้ได้ทันอีกทั้งยังใช้ยาได้อย่างถูกต้อง ดังนั้นบาดแผลของเสี่ยวอวี้จึงไม่สาหัสมากกว่าเดิม

        หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ภายในห้องของตนเองทว่านางกลับไม่จุดไฟหรือทำให้เกิดแสงสว่างใดๆ

        ใครกัน?ใครที่สามารถลงมือโดยไร้ร่องรอยกลางถนนเช่นนั้น อีกทั้งยังคิดจะใช้ก้อนถ่านเหล่านั้นทำร้ายตนเอง

        มือ...กำก้อนถ่านที่แอบหยิบกลับมาเมื่อตอนกลางวันเอาไว้แน่น

        ถ่านก้อนนี้...ดูเหมือนจะไม่ใช่ของที่หาได้ทั่วไป

        “ใครก็ได้เข้ามาที ไปตามคนดูแลถ่านหินในช่วงฤดูหนาวมาพบข้า!” ด้านนอกบ่าวเฝ้าหน้าประตูรีบออกคำสั่ง

        เวลาเพียงครึ่งถ้วยชาผู้ควบคุมดูแลถ่านคุกเข่าลงภายในตำหนักชิงหลาน

        “ที่ข้าเรียกเจ้ามาในวันนี้ ก็เพราะข้าอยากให้เจ้าดูหน่อยว่าถ่านก้อนนี้แตกต่างอะไรจากถ่านทั่วไป”แสงเทียนในห้องถูกจุดจนสว่างหลังจากที่บ่าวรับใช้ได้เห็นใบหน้างดงามประหนึ่งนางฟ้าของพระชายาแล้ว อยู่ๆ เขาก็รู้สึกหนาวเหน็บ

        ดวงตาของหลินเมิ้งหยาแฝงไว้ซึ่งความอาฆาต

        คนคนนั้น หากนางจับตัวมาได้แล้วละก็ จะต้องชดใช้เป็นสิบเท่า!

        “ทูลพระชายาถ่านก้อนนี้เหมือนถ่านหยินเซียงที่ผลิตในเยว่โจวพ่ะย่ะค่ะ”

        “โอ้?เจ้าลองบอกข้าทีสิว่ามีตรงไหนที่แตกต่างถ่านทั่วไป?” คิ้วเลิกสูงขึ้นนาง...ทายถูกซินะ

        เหตุเพราะอยู่กับบรรดาถ่านที่เป็นเชื้อเพลิงทุกวันดังนั้นบ่าวผู้นั้นจึงมีความรู้กว่าคนทั่วไป

        “ถ่านหยินเซียงที่ผลิตในเยว่โจวจะใช้ไม้ป๋ายเซียงในการเผาไม่เหมือนกับถ่านทั่วไป ไม้ป๋ายเซียงค่อนข้างแข็งและต้องใช้ไฟค่อนข้างแรงดังนั้นเมื่อเผาออกมาเป็นถ่านแล้วจึงมีลักษณะแข็งกว่าถ่านทั่วไปอีกอย่างหลังจากเผาแล้วจะมีกลิ่นหอมอ่อนๆ เฉพาะตัว แต่ถึงกระนั้นระยะการเผาไหม้ของถ่านชนิดนี้ยังนานกว่าถ่านชนิดอื่นอีกทั้งยังไม่ทำให้เกิดเขม่าควัน ดังนั้นบรรดาคุณหนูจึงชอบนำมาใช้แทนกำยานทว่าราคาของถ่านชนิดนี้เองก็แพงเอาเรื่อง ที่เมืองหลวงแห่งนี้นอกจากในพระราชวังแล้ว ก็มีเพียงห้าหกตระกูลเท่านั้นที่ใช้มัน”

        คำพูดของบ่าวคนนั้นทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกงงงวย

        หากอ้างอิงจากตามคำพูดนั่นหมายความว่าถ่านราคาแพงเช่นนี้มีเพียงคุณหนูในตระกูลชั้นสูงใช้เท่านั้นทว่าตนเองไม่เคยออกไปเดินเพ่นพ่านที่ไหนแล้วตนเองจะไปสร้างความแค้นเคืองให้ใครได้กัน?

        สมองพลันปรากฏแสงประกายบางอย่าง หรือจะเป็น...นาง?

        แต่ก็ยังผิดปกติอยู่ดี ในเวลานั้นมีเพียงรถม้าของตนเองผู้เดียว

        เด็กคนนั้นเป็นคนหยิ่งยโสไม่มีทางเลยที่นางจะยอมอยู่ปะปนกับชาวบ้านธรรมดาทั่วไป แล้วตกลงถ่านเหล่านี้มาจากที่ใดกันแน่?

        “อืม ข้าเข้าใจแล้ว แม่นมหยู รางวัล”

        หลินเมิ้งหยาห่อก้อนถ่านขนาดเล็กเอาไว้ในผ้าเช็ดหน้า นางรู้แล้วว่าต่อให้รีบร้อนไปก็ไม่ช่วยอะไร

        คนคนนั้นทำร้ายนางครั้งแรกไม่สำเร็จ จักต้องมีครั้งที่สองอย่างแน่นอน

        ดูท่าแล้วมีเพียงวิธีเดียวเท่านั้นที่จะจับตัวบงการได้ภายใต้แสงเทียน นัยน์ตาของหลินเมิ้งหยาพลันเผยให้เห็นความกระวนกระวาย

        ภายในห้องอ่านหนังสือที่อยู่ไม่ไกล หลงเทียนอวี้สวมใส่ชุดฝึกวิทยายุทธ์แม้จะเป็นชุดที่ดูเรียบง่าย แต่กลับไม่ทำให้สง่าราศีของเขาเสื่อมลง

        คิ้วของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย ภายในห้องมีเพียงความเงียบงันไม่มีใครอาจล่วงรู้ความคิดอ่านของเขาได้

        “ตรวจสอบชัดเจนหรือยังว่าผู้ใดเป็นคนบงการสร้างความวุ่นวายบนถนนในครั้งนี้?” ตอนบ่าย เย่เข้ามารายงานเขาเรื่องบนถนนวันนี้แล้ว

        หากไม่ใช่เพราะหลินจงอวี้ยอมสละตนเพื่อช่วยหลินเมิ้งหยาแล้วละก็เกรงว่าคนที่ผิวหนังมอดไหม้เสียหายจะกลายเป็นผู้หญิงคนนั้นแทน

        “ยังพ่ะย่ะค่ะ เรื่องราวในครานี้แปลกประหลาดยิ่งนัก ข้าน้อยไร้ความสามารถท่านอ๋องได้โปรดลงโทษข้าน้อยด้วย!” พ่อบ้านเติ้งคุกเข่าอยู่บนพื้นเพื่อรอรับโทษทัณฑ์

        “ลุกขึ้นเถิด ข้าไม่โทษเจ้าหรอกแต่เจ้าหาเบาะแสไม่ได้เลยแม้แต่น้อยจริงหรือ?” แม้หลินเมิ้งหยาจะเป็นเพียงเครื่องมือสำหรับเขา

        อีกทั้งความเป็นความตายของนางยังไม่เกี่ยวกับเขา

        แต่ว่า...คนที่กล้าลงมืออุกอาจทำร้ายนางกลางถนนเช่นนั้นก็มิต่างอะไรจากการยั่วยุเขาผู้นี้

        คนที่เข้ามายั่วยุเขา แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยพบจุดจบที่สวยงาม

        พ่อบ้านเติ้งครุ่นคิด ก่อนตอบได้เพียง “ตอนนั้นมีชาวบ้านอยู่มากมายข้าน้อยไปถึงหลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นกับพระชายาแล้ว เบาะแสถูกทำลายข้าน้อยจึงไม่อาจมั่นใจได้พ่ะย่ะค่ะ”

        หลงเทียนอวี้พยักหน้าลง พ่อบ้านเติ้งเป็นคนน่าเชื่อถือหากแม้แต่เขาเองก็พูดเช่นนี้ ดูท่าแล้วคนที่ต้องการทำร้ายหลินเมิ้งหยาตอนนี้คงหลบอยู่ในเงามืดและกำลังรอที่จะเคลื่อนไหวต่อไปแน่

        “เสริมกำลังคุ้มครองพระชายา แต่อย่าได้เผยตัว อีกอย่าง หากพบใครน่าสงสัยจะต้องจับมาไต่สวนให้หมด เปิ่นหวัง1จะไม่ยอมให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีกเป็นครั้งที่สองเข้าใจแล้วหรือไม่?”

        รถม้าของตำหนักถูกทำลายบนถนน แม้แต่พระชายายังถูกปองร้ายดูท่าว่าฝูหยิน2ของเมืองหลวงจะอยู่ในตำแหน่งได้เพียงเท่านี้แล้ว!

        แต่การออกไปนอกบ้านของหลินเมิ้งหยาในวันนี้เป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้คนกลุ่มนั้นรู้ได้อย่างไรว่านางจะไปยังเส้นทางไหน?

        หรือว่า...ภายในตำหนักของเขาจะมีคนสอดแนม?

        เมื่อคิดได้ดังนี้ คิ้วก็ขมวดเข้าหากันแน่น หากเป็นเช่นนั้นจริงเกรงว่าตำหนักของเขาจะไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว

        ความหม่นหมองปรากฏขึ้นภายในดวงตาของหลงเทียนอวี้ หากภายในตำหนักอวี้แห่งนี้มีคนสอดแนมจริงๆแล้วละก็ เขาจะกระชากคนคนนั้นออกมา จากนั้นก็กำจัดทิ้งเสีย

        แผนการในครั้งนี้จำเป็นต้องได้รับความร่วมมือจากผู้หญิงคนนั้น

        เขาลุกขึ้นแล้วออกจากห้องอ่านหนังสือไปหวังว่าผู้หญิงคนนั้นจะไม่โง่!

        ตำหนักทางทิศตะวันออกของตำหนักชิงหลาน หลินเมิ้งหยายกชามซุปไก่ร้อนๆเข้ามานั่งลงข้างเตียงของหลินจงอวี้แล้วป้อนเขา

        ช่วงเวลาพลบค่ำ หลินจงอวี้เริ่มมีไข้

        แม้จะรู้ว่านี่เป็นเรื่องปกติ ทว่านางอดไม่ได้ที่จะเจ็บปวดใจ

        “พี่สาว...ข้าเจ็บเหลือเกิน...”หลินจงอวี้ที่เพิ่งตื่นขึ้นหลังจากสลบไปกะพริบตาปริบๆนัยน์ตาของเขาแทบจะไร้ซึ่งชีวิตชีวา

        ช่างเป็นเด็กดีอะไรเช่นนี้ อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็รู้สึกแสบร้อนที่จมูกอีกทั้งยังมิอาจห้ามความเปียกชื้นที่ขอบตา

        “เด็กโง่ ทำไมต้องรับถ่านร้อนๆ นั้นแทนข้า?เจ้ารู้หรือไม่ว่าหากถ่านแม้แต่ก้อนเดียวโดนใบหน้าของเจ้าเจ้าจะกลายเป็นคนอัปลักษณ์ไปชั่วกัปชั่วกัลป์!”

        นางหยิกใบหน้าเรียวเล็กของเด็กหนุ่มทว่าหัวใจกำลังรู้สึกซาบซึ้งเกินพรรณนา

        เขาพยายามเงยหน้าขึ้นทว่าการเคลื่อนไหวของร่างกายกลับกระทบไปที่บาดแผลบริเวณหลังแต่ถึงอย่างนั้นหลินจงอวี้ก็ยังพยายามใช้สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความบริสุทธิ์ใจจ้องมองไปทางหลินเมิ้งหยา

        “พี่สาวเป็นคนช่วยชีวิตข้า ถ้าไม่มีพี่สาว ก็ไม่มีเสี่ยวอวี้ แม้เสี่ยวอวี้จะต้องตายแต่ก็ต้องปกป้องพี่สาวเอาไว้ให้ได้” แม้เสียงที่ส่งออกมาจะนุ่มนวลทว่าน้ำเสียงกลับเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นและไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

        หลินเมิ้งหยาลูบไล้ศีรษะของเด็กหนุ่ม นางรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นในหัวใจ

******************************

1 เปิ่นหวังคือคำแสดงตัวขององค์ชาย

2 ฝูหยินคือข้าหลวงบริหารงานระดับจังหวัด