เทพยุทธ์แห่งใต้หล้า [แปลจบแล้ว]

        เป็นเฉกเช่นที่เหล่าผู้คนได้คาดเดาไว้ ข่าวลือที่หลินเฟิงท้าเฮยม่อได้แพร่กระจายไปทั่วสำนักเทียนอี้

        ไม่เพียงเหล่าศิษย์สายทหารที่ได้ยินเท่านั้นแต่สายชนชั้นสูงและสายนักฆ่าต่างก็ได้ยินเช่นกัน

        ผู้คนเริ่มสนใจและตรวจสอบประวัติของหลินเฟิงแต่คนที่เห็นประวัติของหลินเฟิงแล้ว ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรน่าสนใจเลยแต่จู่ๆ ก็ได้เข้าสำนักเทียนอี้นอกจากนี้ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นที่โปรดปรานของรองเจ้าสำนัก  

        แต่ทว่าผู้คนต่างต้องประหลาดใจมากยิ่งขึ้น เมื่อพวกเขาตรวจสอบประวัติของหลินเฟิงกลับพบว่ายิ่งหาก็ยิ่งมีเรื่องราวซับซ้อนมากกว่านั้น ดูเหมือนหลินเฟิงจะมีหลายสถานะแต่ทุกสถานะดูจะไม่สอดคล้องกันราวกับว่ามีบางคนกำลังพยายามทำให้ทุกคนสับสนกับตัวตนที่แท้จริงของเขา

        ถ้ามันเป็นผลจากการกระทำของใครบางคน หากเป็นเช่นนั้นมันก็น่ากลัวอย่างแท้จริงนั่นก็เหมือนกับเป็นการมอบพลังให้กับหลินเฟิง

        อย่างไรก็ตามสำหรับหลินเฟิงก็ไม่ได้รู้เบื้องเบื้องหลังทั้งหมด

        ตอนนี้เขากับหยวนซานและคนอื่นๆ ตามเวิ่นอ้าวเสวี่ยมาถึงสถานที่หนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากสำนักเทียนอี้ไปร้อยลี้

        ในขณะนั้นได้มีกำแพงอยู่เบื้องหน้าของหลินเฟิง กำแพงขนาดใหญ่ล้อมรอบเมืองซึ่งเป็นเมืองเล็กๆแห่งหนึ่งภายในเมืองหลวง

        กำแพงในสายตาพวกเขานั้น มันเป็นกำแพงที่กว้างขวางมากราวกับไร้ที่สิ้นสุด

        “พวกเราเข้าไปกันเถอะ”

        เวิ่นอ้าวเสวี่ยหันไปกล่าวกับหลินเฟิงและคนอื่นๆ พวกเขาเดินไปที่ประตูใหญ่ของเมืองเล็กๆแห่งนี้

        “อะ!”

        เมื่อเวิ่นอ้าวเสวี่ยมาถึงประตูใหญ่ แล้วมอบหินหยวน 1 ก้อนให้กับยามที่อยู่ข้างๆและคาดไม่ถึงว่าจะเป็นหินหยวนระดับกลาง

        นอกจากนี้หลินเฟิงพบว่าไม่เพียงมีเวิ่นอ้าวเสวี่ย ยังมีคนอื่นๆ ที่เข้าไปในประตูใหญ่แต่ต้องชำระค่าผ่านทางด้วยหินหยวนก่อนถึงจะเข้าไปได้

        หลังจากผ่านประตูใหญ่เข้าไป หลินเฟิงก็เห็นตลาดที่ดูครึกครื้นและเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย

        “ที่นี่คือ?”

        ม่านตาของหลินเฟิงหดลง มันช่างคึกคักเป็นอย่างมากที่นี่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย  

        “ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่คึกคักที่สุดในเมืองหลวงเจ้าต้องการสิ่งใด ที่นี่ล้วนมีหมด เจ้าสามารถมาที่นี่เพื่อหาของที่ต้องการได้”

        เวิ่นอ้าวเสวี่ยอธิบายให้หลินเฟิงฟัง ส่วนหลิ่วเฟยที่อยู่ข้างๆ หลินเฟิงดูตื่นเต้นและกล่าวว่า“ข้าเคยได้ยินเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ แต่ไม่เคยมาเลยสักครั้งมันดูมีชีวิตชีวามากกว่าที่ข้าจินตนาการไว้ไม่สงสัยเลยว่าทำไมเมืองหลวงถึงมั่งคั่ง เมื่อก่อนข้าไม่เคยเชื่อแต่ตอนนี้ข้าเชื่อแล้ว”

        หลินเฟิงพยักหน้า แต่กลับเห็นเวิ่นอ้าวเสวี่ยยิ้ม

        “หลินเฟิง เจ้าสามารถหาสาวงามได้จากที่แห่งนี้ หากเจ้าต้องการความเพลิดเพลิน” เวิ่นอ้าวเสวี่ยกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าจึงทำให้หลินเฟิงประหลาดใจ ส่วนหลิ่วเฟยนางดูโกรธสายตาที่หลิ่วเฟยมองทำให้หลินเฟิงตัวสั่น เขาพยายามยิ้มเพื่อทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดนี้แล้วทำไมเวิ่นอ้าวเสวี่ยถึงพูดเรื่องแบบนี้กัน?

        “นอกจากนี้เจ้าสามารถเข้ามาในที่แห่งนี้ได้ง่ายดายตราบใดที่เจ้ามีหินหยวนมากพอเจ้าสามารถซื้ออาวุธหรือแม้กระทั่งคนได้ อย่างเช่นใช้หินหยวนซื้อทาสผู้ฝึกยุทธ์นอกจากนี้เจ้ายังสามารถหาทักษะเคล็ดวิชาก็ย่อมได้”

        เวิ่นอ้าวเสวี่ยกล่าว จึงทำให้หลินเฟิงมึนงง อาวุธ ผู้หญิง สัตว์อสูรปีศาจทาสผู้ฝึกยุทธ์ และทักษะเคล็ดวิชา สิ่งเหล่านี้เป็นตัวดึดดูดความสนใจของผู้คนไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมสถานที่แห่งนี้ถึงคราคร่ำไปด้วยผู้คน

        แค่มีหินหยวนมากพอ ก็สามารถเป็นเจ้าของทรัพยากรได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

        “เขตการค้าพวกเราน่าจะมาสถานที่แห่งนี้ให้เร็วกว่านี้” หลินเฟิงคิดตามที่เวิ่นอ้าวเสวี่ยได้พูดไว้ หลินเฟิงรู้สึกสนใจหลายๆอย่าง

        อย่างเช่นทาสผู้ฝึกยุทธ์!

        “แน่นอนผู้ฝึกยุทธ์ที่แท้จริงจะไม่ไปสถานที่ที่ข้าพูดนั้นเป็นแห่งแรกหรือเจ้าอยากไปเพลิดเพลินกับหญิงสาว เฉพาะคนที่มั่งคั่งและต่ำช้าเท่านั้นที่จะไปเขตดังกล่าวผู้ฝึกยุทธ์ที่แท้จริงจะไปยังเขตอื่นๆ ของตลาด และอีกเขตคือที่ที่เหล่าศิษย์ทหารไปกันเป็นประจำ”

        เวิ่นอ้าวเสวี่ยกล่าวดักหลินเฟิง

        “ที่ไหนกัน?” หลินเฟิงถาม เขตการค้าแห่งนี้ก็น่าสนใจเป็นอย่างมากแล้วแต่เวิ่นอ้าวเสวี่ยกลับบอกว่า ยังมีอีกหนึ่งสถานที่ที่เหล่าศิษย์ทหารต่างไปกันเป็นประจำ

        “ที่นั่น ผู้คนต่างคิดว่ามันคือแดนนรก แต่สำหรับศิษย์ทหารอย่างพวกเรามันคือสนามรบมันคือบทเรียนที่ต้องใช้ความกล้าหาญและเลือดเนื้อ”

        “เจ้ากำลังพูดถึงลานประลองเชลย!” หลิ่วเฟยกล่าว

        “ใช่แล้ว มันคือลานประลองเชลยถึงแม้จะเป็นศิษย์ทหารก็ยังไม่มีใครกล้าพอที่จะก้าวเข้าไปในนั้น” เวิ่นอ้าวเสวี่ยพยักหน้าและกล่าวต่อว่า“ไม่ใช่ว่าเจ้าต้องการความแข็งแกร่งมากกว่านี้หรือเพราะลานประลองเชลยมันเหมาะกับเจ้าเป็นอย่างมาก”

        “ลานประลองเชลย!” หลินเฟิงพูดพึมพำ จากนั้นกล่าวถามว่า “ที่นั่นคือสถานที่แบบไหนกัน?”

        “หากเจ้าไปถึงแล้วจะเข้าใจเองว่ามันคือสถานที่แบบไหน”

        เวิ่นอ้าวเสวี่ยกล่าวแล้วเริ่มเดินนำทันที หลินเฟิงอยากรู้มากว่าลานประลองเชลยมันเป็นเช่นไร!

        เมืองนี้เป็นเมืองขนาดกลางที่ดูกว้างใหญ่ หลินเฟิงและคนอื่นๆ ต่างรีบเดินอย่างรวดเร็วคาดไม่ถึงว่าหลังจากครึ่งชั่วโมงผ่านไป พวกเขาก็ยังไปไม่ถึงลานประลองเชลย

        ในขณะนั้นหลินเฟิงกลับได้ยินเสียงดังเข้ามาในโสตประสาทอย่างต่อเนื่อง ทันใดนั้นด้านหน้าเขามีกลุ่มคนกำลังรวมตัวกันอยู่หลินเฟิงเห็นแต่หลังพวกเขาจึงไม่สามารถดูได้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่

        หลังจากนั้นสักครู่ หลินเฟิงและคนอื่นๆ เริ่มเข้าไปดูใกล้ๆเสียงก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ สถานที่แห่งนี้กว้างใหญ่และมีรูปร่างคล้ายวงแหวน มันใหญ่โตมากจริงๆที่ใจกลางของลานรูปร่างคล้ายกับแหวนขนาดใหญ่มีปล่องภูเขาไฟมากมาย

        “หลินเฟิง ที่นี่คือลานประลองเชลยที่เจ้าเห็นฝูงชนนั่นอย่างน้อยก็นับแสนคน และจะมีผู้คนจำนวนมากมายเช่นนี้ทุกๆ วัน” เวิ่นอ้าวเสวี่ยกล่าวขณะชี้ไปยังผู้คนจำนวนมาก

        “ผู้คนนับแสนคน!”

        หลินเฟิงอ้าปากค้างตกตะลึงกับจำนวนที่น่าสะพรึง และทุกๆ วันก็เป็นดั่งเช่นวันนี้ต่างมีผู้คนหลั่งไหลมาที่นี่ มันมากเกินกว่าจะจินตนาการได้

        จากนั้นพวกเขาก็เดินลงบันไดไปข้างล่าง และมองฝูงชนจากระยะไกล

         เมื่อมองลงไปเบื้องล่างจะเห็นสนามประลองอันกว้างใหญ่ในมุมมองของหลินเฟิงนั้น มันคล้ายกับมีภูเขาอยู่นับไม่ถ้วนที่อยู่ท่ามกลางผู้คนบนอัฒจันทร์

         เหนือภูเขาไฟเหล่านี้มีกรงขนาดใหญ่ครอบคลุมไปทั่วสนามภายในสนามถูกติดตั้งไปด้วยกับดักอันตรายเวลานี้ในที่แห่งนั้นมีคนยืนอยู่ตรงกลางคนหนึ่ง

        “เชลย!”

        หลินเฟิงเข้าใจทันทีว่าทำไมสถานที่แห่งนี้ถึงเรียกว่าลานประลองเชลย มันทำให้เขานึกถึงโลกก่อนหน้านี้ในกรุงโรมสมัยโบราณที่บรรดาขุนนางต่างเฝ้าดูพวกทาสและสัตว์ป่าต่อสู้กันในโคลอสเซียม

        แต่ฉากที่หลินเฟิงเคยเห็นในสายตาของเขานั้นน่าประทับใจกว่ามาก มันทำให้เขาสั่นสะท้านไปถึงจิตวิญญาณเพราะความตื่นเต้น

        “ท่ามกลางลานประลองเชลย จะมีกรงเหล็กขนาดใหญ่อยู่ภายในทุกๆ วันจะมีการต่อสู้ที่ดุเดือด การต่อสู้ระหว่างคนกับสัตว์อสูรปีศาจการต่อสู้ระหว่างคนกับคน หากใครที่พ่ายแพ้จะต้องตายและผู้ชนะถึงจะสามารถออกไปจากกรงเหล็กได้”

        เมื่อหลินเฟิงได้ยินคำพูดของเวิ่นอ้าวเสวี่ยแล้วก็ต้องตกตะลึงช่างเป็นสถานที่ที่น่ากลัวยิ่งนัก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเวิ่นอ้าวเสวี่ยถึงกล่าวว่า ในสายตาของเหล่าผู้คนแล้วสถานที่แห่งนี้เปรียบเสมือนแดนนรกดีๆ นี่เอง

         เชลยที่ถูกคุมขังตลอดชีวิตนั้นมีเพียงทางเลือกเดียวเท่านั้นคือ ‘ความตาย’แต่ถ้าได้มาต่อสู้ในสนามประลองแห่งนี้แล้ว หลังจากการต่อสู้ต่างต้องมีคนหรือสัตว์อสูรปีศาจที่ตายลงไปสักฝ่าย

        “เหล่าศิษย์ทหารของสำนักเทียนอี้ของพวกเรา ในทุกๆปีต่างต้องมีคนตายอยู่ที่นี่ และจำนวนศพก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ” เวิ่นอ้าวเสวี่ยมองไปยังกรงเหล็กและกล่าวว่า“คนที่มีความกล้าหาญถึงจะกล้าก้าวไปข้างในซึ่งจะถือว่าเป็นนักรบอย่างแท้จริง และที่แห่งนี้เป็นสนามรบที่เหี้ยมโหดอย่างยิ่ง”