" เดี๋ยว " เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นขณะที่ฉันกำลังจะเปิดประตูรถ
" อะไร " ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
" ของเธอ " เขาว่าพลางยื่นของสิ่งหนึ่งมาให้ฉัน
" เจอแล้วทำไมไม่คืนชั้นั้แ่แรก ..นายนี่มัน " หลังจากที่รับของจากมือเขา ฉันถึงได้รู้ว่าเป็อะไร
" หึ " ใบหน้าหล่อยกยิ้ม..แต่เพราะความอายที่มีมากกว่าฉันจึงไม่ได้ใส่ใจกับรอยยิ้มนั่น
ฉันรีบใส่กางเกงในตัวจิ๋วโดยไม่ได้สนใจคนที่นั่งมองอยู่ด้านข้าง ...ยังไงซะ..ก็คงไม่ได้เจอกันอีก เมื่อใส่เสร็จเรียบร้อยฉันก็เปิดประตูเดินลงจากรถไปโดยไม่หันกลับมามองคนที่นั่งอยู่ในรถเลย
:
:
( เนื้อหาที่เว้นไว้ไม่สามารถลงที่เว็บนี้ได้ ติดตามอ่านต่อได้ที่ readawrite , fictionlog หรือ อีบุ๊ค ที่ mebmarket นะคะ)
อีกด้าน
ชายหนุ่มขับรถกลับมายังบ้านพักของตนเอง เขาดับเครื่องยนต์พร้อมกับลดกระจกลงเพื่อรับไอเย็นจากลมทะเลในยามค่ำคืน
กลิ่นหอมอ่อนๆจากเธอยังติดที่ปลายจมูกของเขา
" ยัยนั่น..ใส่เสน่ห์รึยังไงวะ " ชายหนุ่มสบถคำพูดพร้อมทั้งส่ายหัวไปมาเพื่อไล่ความคิดที่อยู่ในหัวให้หลุดออกไป
ปลาวาฬใช้เวลานั่งอยู่ในรถสักพักจึงเปิดประตูออกจากรถยนต์คันหรูตรงไปยังห้องนอนของตัวเองในบ้านพักริมทะเล
สองวันต่อมา
ติ๊ง...ขณะที่กำลังขับรถไปมหาวิทยาลัยก็มีเสียงดังจากข้อความที่ส่งเข้ามายังไลน์กลุ่มของเขา
หมอก : อยู่ไหนกันหมดวะ
นิว : คอนโดกู
หมอก : มึงสองคนไม่มาเรียน ?
นิว : สักพัก ทำธุระก่อน
หมอก : ธุระ?..อะไรของมึง
นิว : คนไม่มีเมียอย่างมึงไม่เข้าใจหรอก
หมอก : ไอ้ห่า
ปลาวาฬ : กำลังไป
หมอก : กูกับไอ้วินกำลังจะไปกินข้าวที่โรงอาหารคณะบริหาร มึงตามไปที่นั่นได้เลย
หลังจากขับรถเข้ามาจอดที่หน้าตึกคณะบริหาร ชายหนุ่มก็เดินตรงไปยังโรงอาหารของคณะที่เพื่อนของเขาได้บอกไว้ั้แ่แรก เมื่อเดินเข้าไปภายในเขากลับต้องหยุดชะงักกับภาพที่ปรากฏตรงหน้า
ลดากำลังยืนคุยกับกวินขณะที่ทั้งสองยืนเข้าแถวรอซื้อข้าวมันไก่อยู่ เขากวาดสายตามองหาหญิงสาวอีกคนก็พบพิชชากำลังจ้องมองกวินคู่หมั้นของตัวเองอยู่เช่นกัน
สายตาที่พิชชามองไปยังคนทั้งสองทำให้ปลาวาฬรับรู้ว่าเธอเองก็กำลังหนักใจอยู่เช่นกัน ชายหนุ่มกำมือแน่น เขาตัดสินใจเดินถอยหลังออกจากโรงอาหารมายืนรออยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ด้านหน้า
" อ๊ะ.." ลดาเสียงร้องด้วยความใเมื่อรู้สึกถึงแรงกระชากแขนจากใครสักคน
อุ๊บบบ ...มือหนาของใครคนหนึ่งปิดปากเธอไว้จากทางด้านหลังทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นเขาได้ชัดเจน แต่กลิ่นจากตัวของเขาที่ลอยเข้าจมูกทำให้เธอคลายกังวลเพราะกลิ่นนี้เป็กลิ่นที่เธอรู้สึกคุ้นเคย ...เธอจำได้...เธอจำเขาได้ เพราะในชีวิตของเธอไม่เคยได้ััผู้ชายคนไหนใกล้ชิดนอกจากพ่อของเธอ และ....เขาคนนั้น
" หึ้ยยยย..ทำบ้าอะไรของนาย " เธอตวาดเขาเสียงดังเมื่อหลุดจากพันธนาการได้ ดวงตาของคนตัวเล็กจ้องมองสายตาคมอย่างไม่ได้หวาดกลัวอะไร
" ....... " ปลาวาฬยืนนิ่งไม่พูดอะไร
หมับ... ขณะที่ลดากำลังจะก้าวเท้าเดินหนีชายหนุ่มเพราะไม่ได้รับคำตอบ แต่ข้อมืิอเรียวก็ถูกเขาคว้าเอาไว้เสียก่อน
" อะไรอีก " หญิงสาวหันกลับไปจ้องสบตากับเขาอีกครั้ง
" ชั้นบอกเธอแล้ว ทำไมไม่ฟัง " เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น
" บอก ? ...บอกอะไร "
" เธอนี่มันไร้ยางอายสิ้นดี " ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นขณะมือหนาของเขายังจับข้อมือของหญิงสาวไว้อยู่
" นี่..ชั้นไปทำอะไรให้นาย อยู่ดีๆก็มาว่ากันแบบนี้ "
" หึ ... ทำเป็ใสซื่อ หน้าตาก็ถือว่าใช้ได้ เป็ถึงดาวมหาลัย แต่คิดจะแย่งแฟนคนอื่น เค้าสองคนหมั้นกันแล้วเธอรู้เอาไว้ด้วย " ชายหนุ่มพูดพร้อมกับใช้มืออีกข้างจับที่ต้นแขนหญิงสาวและออกแรงบีบอย่างแรง
" อ๊ะ...ไอ้บ้า...ชั้นเจ็บนะ "
" เจ็บสิ..ดี...เธอจะได้จำไว้ว่า...ต่อไปอย่าได้คิดเข้าใกล้ไอ้วินอีก " เขาเอ่ย
" ฮึ...ที่นายเป็เดือดเป็ร้อนนี่เพราะอะไร เพราะพิชชาสินะ...ไม่ดีหรอกเหรอ..ถ้าชั้นแย่งกวินมาได้นายก็จะได้มีโอกาสใกล้ชิดพิชชาไง..นายแอบรักเธออยู่ไม่ใช่เหรอ "
"......" ปลาวาฬชะงักไปชั่วขณะที่มีคนล่วงรู้ความรู้สึกที่เขาเก็บซ่อนไว้
" ชั้นไม่ใช่คนอย่างเธอ ...พิชชารักไอ้วิน "
" ฮึ..คนดี..นายจะบอก..ว่านายเป็คนดีงั้นเหรอ "
" พูดไปผู้หญิงอย่างเธอก็คงไม่เข้าใจหรอก " ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น
" ไอ้บ้า.. ไอ้คนใจร้าย นายมันดีกว่าชั้นรึไง นี่แหนะ " ลดาพูดไปพลางใช้มือข้างที่ว่างตีเข้ากับแผงอกของชายหนุ่มอย่างไม่ยั้งมือ
ตุ๊บบๆๆ " ไอ้บ้า..ไอ้...อุ๊บ " ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้พูดอะไรต่ออีก ริมฝีปากหนาก็ประกบปิดปากของเธออย่างสนิท
" อื้ออออ " เขาบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างแรง มือหนาล็อกใบหน้าหญิงสาวไว้ไม่ให้หนีจากจูบของเขาไปได้ มือเล็กทั้งผลักและดันแผงอกแกร่ง แต่ด้วยแรงที่เขามีมากกว่าเธอจึงไม่สามารถทำอะไรได้
แผ่นหลังบางถูกดันให้ชิดติดกับผนังของตึกเรียน จากจูบที่รุนแรงแปรเปลี่ยนเป็นุ่มนวลอ่อนหวาน กลิ่นกายของเธอที่ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกของเขาทำให้ชายหนุ่มลืมความขุ่นข้องหมองใจที่มีก่อนหน้า .... กลิ่นกายหอมอ่อนๆและริมฝีปากนิ่มๆของเธอที่เขาเฝ้าฝันถึงทุกคืนหลังจากวันนั้น
ลดาเองเมื่อได้รับจูบที่ละเมียดละไมอ่อนโยน เธอก็เผลอปล่อยใจ เผยเรียวปากให้เขาได้ส่งลิ้นสากเข้ามาหยอกล้อ ตวัดพันเล่นกับลิ้นเรียวของเธอ
จ๊วบบๆๆ รสจูบของเขาทำให้เธอเคลิบเคลิ้ม มือบางเปลี่ยนจากการผลักดันอกหนาเป็จับกุมที่ปกเสื้อด้านหน้าของชายหนุ่มให้กระชับเข้าหาตัวเธอ
" ใบเตยยยยย ...แกเห็นลดารึเปล่า เห็นบอกจะมาเข้าห้องน้ำ หายไปเลย " เสียงน้ำหวานเพื่อนสนิทของเธอเอ่ยถามเพื่อนอีกคนที่อยู่ในกลุ่มเดียวกัน
" ไม่นะ ชั้นก็พึ่งจะออกมาจากห้องน้ำเมื่อกี้ ...ไม่เห็นใครอยู่ในห้องน้ำเลยนะ "
เสียงบทสนทนาที่ดังจากทางด้านข้างของตึกทำให้ร่างทั้งสองที่กำลังโอบรัดกันอยู่ต้องผละใบหน้าออกจากกันทันที ลดาผลักร่างสูงให้ถอยห่างจากตัวเธอ น้ำใสๆเอ่อคลอดวงตาเรียว เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกก่อนที่มันจะได้ไหลลงอาบใบหน้า
" ไอ้คนใจร้าย...นายมันใจร้ายที่สุดเลย " พูดจบหญิงสาวก็วิ่งออกจากทางด้านหลังตึกที่ชายหนุ่มฉุดกระชากเธอเข้าไป
ปลาวาฬมองตามแผ่นหลังของคนตัวเล็กที่เขาพึ่งรังแกไปเมื่อสักครู่ด้วยจิตใจที่สับสน เขาไม่เข้าใจตัวเองเช่นกันว่าอยู่ดีๆ ทำไมถึงดึงเธอเข้ามาจูบได้...เขาไม่ชอบเธอ ไม่ชอบผู้หญิงคนนี้ เธอเป็คนที่จะทำให้พิชชาเสียใจ ฉะนั้น...เขายอมไม่ได้
เื่ราวในตอนนี้เกิดขึ้นในบาง่บางตอนในนิยายเรื่ิอง แอบรัก
ติดตามอ่าน แอบรัก ในเื่ก่อนหน้าได้ค่ะ
588
