ในคืนที่กรุงเทพฯ ฝนตกจนถนนสุขุมวิทด้านล่างกลายเป็คลอง คอนโดหรูชั้นสูงของพิมกลับร้อนอบอ้าวเหมือนกับนรกแตก แอร์ที่เคยเย็นฉ่ำดันมาดับสนิท เสียงเครื่องเงียบกริบ เหลือแค่เสียงฝนกระทบกระจกหน้าต่าง
พิมนั่งพัดตัวเองด้วยนิตยสารเก่าๆ เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก เสื้อกล้ามบางๆ ที่ใส่อยู่ติดตัวจนเห็นร่องรอยความอวบอิ่มของร่างกาย พิมถอนหายใจยาว รู้สึกหงุดหงิดสุดๆ กับความร้อนที่ทำให้หัวสมองมึนงง
“เฮ้อ... ทำไมต้องมาเสียตอนนี้วะ”
เธอบ่นพึมพำ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์โทรหาช่างแอร์ฉุกเฉิน หวังว่าคืนนี้จะไม่ต้องนอนทรมานกับความร้อนไปทั้งคืน
ประมาณครึ่งชั่วโมง เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น พิมลุกไปเปิดประตูด้วยความเหนื่อยหน่าย แต่พอเห็นหน้าคนที่ยืนอยู่ พิมก็ชะงักเล็กน้อย
ตี๋ เด็กหนุ่มหน้าตาดีอายุราวๆ สิบเก้าถึงยี่สิบ ยืนตัวเปียกจากฝน รอยยิ้มขี้อายประดับบนใบหน้าที่ดูใสๆ เขาสะพายกระเป๋าเครื่องมือ สวมเสื้อยืดตัวเก่าที่เปียกจนรัดรูป จนมองเห็นกล้ามแขนที่เซ็กซี่
“สวัสดีครับ พี่เรียกช่างแอร์ใช่ไหมครับ”
เสียงของเด็กหนุ่มทุ้มนิดๆ แต่ฟังดูสุภาพ
“ผมชื่อตี๋ครับ เป็นักศึกษาช่างฝึกงานอยู่ที่ร้าน ลูกพี่ส่งผมมาครับ”
พิมพยักหน้าแล้วหลีกทางให้เขาเข้ามา สายตาแอบมองตามหุ่นสูงโปร่งที่เดินผ่านหน้าเธอไป
“ใช่ แอร์มันเสีย ร้อนจะตายอยู่แล้ว ช่วยดูให้พี่หน่อยนะ”
เธอพูดเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ขณะที่ตี๋เดินไปที่เครื่องแอร์ตรงมุมห้อง เขาก้มลงตรวจสอบด้วยความตั้งใจ มือไม้ของเด็กหนุ่มดูเงอะงะเล็กน้อย เหมือนยังไม่ชินกับงาน
พิมยืนมองจากระยะไกล มุมปากยกยิ้มโดยไม่รู้ตัว เธอรู้สึกว่าความเงอะงะของหมอนี่มันน่ารักดี
ระหว่างรอซ่อมแอร์อยู่ ในห้องเงียบสงัด มีแค่เสียงฝนตกหนักด้านนอก และเสียงเครื่องมือที่ตี๋ใช้ซ่อมแอร์ เขาก้มตัวลงจนเสื้อรัดแน่น จนพิมมองเห็นแผ่นหลังกว้างเปียกเหงื่อ กล้ามเนื้อเคลื่อนไหวช้าๆ ตามจังหวะที่เขาขยับตัว
พิมกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เธอรู้สึกถึงความ้าบางอย่างที่พลุ่งออกมา
“ร้อนมากเลยใช่ไหมครับพี่”
ตี๋เงยหน้าขึ้นมาถามกะทันหัน ดวงตาคู่คมสบเข้ากับสายตาของพิม เธอสะดุ้งเล็กน้อย รีบหลบตาแล้วพยักหน้า
“อื้อ ร้อนมากเลย เอ่อ... พี่จะไปเอาน้ำเย็นมาให้ดื่มนะ”
เธอถามเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน ตี๋ยิ้มกว้างแล้วพยักหน้า
“ขอบคุณครับพี่”
“เรียกพี่ว่า พี่พิมก็ได้”
“ได้ครับพี่พิม”
เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อ
พิมเดินไปที่ตู้เย็น หยิบน้ำเย็นออกมา แต่หัวใจเต้นตอนนี้ไม่เป็จังหวะ พิมรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่าง ไม่ใช่แค่หน้าตา แต่มันเป็ความรู้สึกที่บอกไม่ถูก
พิมยื่นน้ำให้ตี๋ เขารับไปด้วยรอยยิ้มขอบคุณ นิ้วของทั้งสองแตะโดนกันในจังหวะนั้น พิมรู้สึกเหมือนไฟฟ้าช็อตวูบหนึ่ง พิมรีบดึงมือกลับ ตี๋เองก็ดูเหมือนจะพูดบางอย่าง แต่เขาแค่ยิ้มแล้วดื่มน้ำเงียบๆ
“อีกสักพัก แอร์น่าจะเสร็จครับ”
ตี๋พูดขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบ พิมพยักหน้าแล้วนั่งลงบนโซฟา สายตามองเขาทำงานต่อ ความเงียบในห้องทำให้บรรยากาศมันยิ่งตึงเครียด
พิมพยายามข่มใจตัวเอง แต่สายตากลับมองไปที่ร่างกายของตี๋ไม่หยุด
สุดท้ายแอร์ก็ทำงาน ตี๋เก็บเครื่องมือแล้วหันมาบอกเธอด้วยรอยยิ้ม
“เสร็จแล้วครับพี่ ลองดูว่าดีไหม”
พิมลุกขึ้นไปเช็ค ความเย็นที่พัดออกมาทำให้เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“ดีมากเลย ขอบใจมากนะ”
พิมขอบคุณชายหนุ่ม
ตี๋ยิ้มแล้วสะพายกระเป๋าเตรียมตัวกลับ แต่ก่อนที่เขาจะเดินออกไป สายตาของทั้งสองมองกันอีกครั้ง
พิมรู้สึกหัวใจเต้นแรง อยากพูดอะไรสักอย่างเพื่อรั้งเขาไว้ แต่สุดท้ายก็ได้แค่ยิ้มบางๆ
“ถ้ามีปัญหาอะไร โทรหาผมได้นะครับ”
ตี๋พูดก่อนจะเดินออกไป พิมมองตามหลังเขาจนประตูปิดลง
พิมยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจยังเต้นไม่หยุด ตอนนี้พิมโคตรอยากเจอเขาอีก และครั้งหน้าอาจจะไม่ใช่แค่เื่แอร์เสียเท่านั้น
1K
