(จบ) ทะลุมิติไปเป็นแม่สามีสุดแสบ

ตอนที่ 38 แม้ไม่อยากเชื่อฟังก็ต้องฝืน

        สุดท้ายแล้ว หลิวซานนีก็เป็นเพียงเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ไม่ว่านางจะต่อต้านรุนแรงเพียงใด นางก็ไม่อาจสู้แรงของแม่เฒ่าหลิวกับลูกสะใภ้ได้ อีกทั้งยังต้องคอยระวังไม่ให้ทั้งสองไล่ตามหลิวอู่นีไป ด้วยการถ่วงเวลาให้หลิวอู่นีหลบหนีไปได้ไกลมากขึ้น แน่นอนว่านางเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ไม่นานก็ถูกแม่สามีกับลูกสะใภ้จับตัวไว้ได้

        เพียะ!

        แม่เฒ่าหลิวโกรธจัด จึงตบหน้าหลิวซานนีที่หลี่ซิ่วเจวียนจับไว้ให้อย่างแรง เมื่อนางต้องการตบอีกครั้ง หลี่ซิ่วเจวียนก็ห้ามไว้

        “ท่านแม่ อย่าตบหน้าอีก หากเสียโฉมขึ้นมาจะอธิบายยากเจ้าค่ะ” หลี่ซิ่วเจวียนส่ายหน้า แต่มองเมื่อมองหลิวซานนีที่กำลังดิ้นรน นางก็หัวเราะ “ตบหน้าไม่ได้ แต่ที่ตัวทำได้!”

        หลังจากพูดแล้ว นางก็ใช้มือหยิกเนื้อนุ่มที่เอวของหลิวซานนีอย่างแรง

        หลิวซานนีสูดหายใจเฮือกด้วยสีหน้าเหยเกเพราะความเจ็บปวด ร่างกายที่กำลังเกร็งบิดไปมาโดยไม่รู้ตัว พยายามหลีกหนีจากการทรมานที่ไร้มนุษยธรรมนี้

        แม่เฒ่าหลิวก็เริ่มหัวเราะเช่นกัน เสียงหัวเราะของนางดุร้ายเป็นพิเศษ นางยื่นมือไปทำร้ายร่างของหลิวซานนี โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า พลางสาปแช่งนางด้วยคำพูดหยาบคาย

         ในที่สุดหลิวซานนีก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ขณะที่กำลังดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง นางก็กรีดร้องลั่นและน้ำตาไหลพราก

        “ปล่อยข้าไป ปล่อยข้าไป พวกเจ้ามันไม่ใช่คน ปล่อยข้าไป!”

        หลิวซานนีพยายามดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง แต่นางก็ไม่อาจรอดพ้นเงื้อมมืออันชั่วร้ายของแม่เฒ่าหลิวและลูกสะใภ้ได้ นัยน์ตาของนางบวมแดงจากการร้องไห้

        ในที่สุดแม่เฒ่าหลิวก็ไปนำเชือกมามัดนางให้แน่น แล้วการทรมานก็สิ้นสุดลง

        “ถุย” แม่เฒ่าหลิวเฒ่าถ่มน้ำลายใส่นาง แล้วจ้องมองหลิวซานนีด้วยสายตาดุร้าย “นังสารเลว สุราคำนับไม่ดื่ม ชอบดื่มสุราลงทัณฑ์ ข้าปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดี เจ้าดันไม่ชอบ ซ้ำยังกำเริบเสิบสานต่อสู้กับข้า คอยดูเถอะว่าข้าจะจัดการกับเจ้าอย่างไร”

        “ท่านแม่ นางบังอาจมาก เหนื่อยจนจะเป็นลมแล้วเจ้าค่ะ” หลี่ซิ่วเจวียนเหนื่อยมากจนหายใจไม่ทัน

        “พวกเจ้าจะไม่ตายดี” หลิวซานนีตวาดใส่พวกนางด้วยความเจ็บปวดและดุร้าย “นังแก่ตายยาก เจ้าอำมหิตมากที่คิดจะขายหลานสาวของตัวเอง เจ้าจะถูกลงโทษ เจ้าจะถูกลงโทษ!”

        “สวรรค์จะไม่ปล่อยคนใจร้ายใจดำเช่นเจ้าไป ข้าบอกเจ้าแล้ว ข้าบอกเลยว่าต่อให้ข้าจะตายกลายเป็นผี ข้าก็จะไม่มีวันปล่อยพวกเจ้าไป!”

        แม่เฒ่าหลิวโกรธหลิวซานนีที่ยังคงดื้อรั้นกับนางในเวลานี้จนทนไม่ไหว จึงตบหน้านางอีกครั้ง จากนั้นก็หยิบผ้าขี้ริ้วมาอุดปากหลิวซานนี “นังเด็กเวรนี่ เจ้าน่ารำคาญพอ ๆ กับแม่ของเจ้าเลย”

        “ข้าจะบอกให้ว่าข้าทำทุกอย่างก็เพื่อตัวเจ้าเอง ข้าจะให้เจ้าได้เพลิดเพลินกับความสุข เจ้าจะได้อยู่สุขสบาย แต่เจ้ากลับไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่ รนหาที่เอง เจ้ามันเด็กเลวที่สำนึกบุญคุณ ซ้ำยังกล้าด่าทอข้าอีก ข้าจะทุบตีเจ้าให้ตาย “

        แม่เฒ่าหลิวหยุดด่าหยาบคายไม่ได้ นางไปหยิบไม้กวาดที่อยู่ด้านข้างมาฟาดหลิวซานนี

        ร่างของหลิวซานนีกระตุกด้วยความเจ็บปวด ขณะดิ้นไปมาบนพื้น นางอยากจะกรีดร้อง แต่กลับส่งเสียงไม่ได้เลย

        หลี่ซิ่วเจวียนเฝ้าดูจากด้านข้างอย่างเย็นชา และไม่คิดจะห้ามแม่เฒ่าหลิว

        นางอยากจะสั่งสอนนังเด็กตัวแสบหลิวซานนีมานานแล้ว เพราะชอบทำตัวกระด้างกระเดื่องกับนางอยู่เสมอ

        อีกทั้งหลังจากให้บทเรียนอันโหดร้ายนี้ บางทีนางอาจจะเชื่อฟังมากขึ้นในอนาคต แต่ต้องไม่ทำให้ใบหน้านางเป็นแผล

        เมื่อใกล้ถึงเวลาแล้ว หลี่ซิ่วเจวียนก็ตะโกนบอกให้แม่เฒ่าหลิวหยุด โดยบอกนางว่าตอนนี้นางกำลังจะไปจับหลิวอู่นีก่อน เพราะเกรงว่าคนซื้อกำลังจะมาถึง

        แม่เฒ่าหลิวก็จำต้องยอมหยุด “นังเด็กสารเลว ครั้งนี้ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”

        “ไป ไปจับหลิวอู่นีมาเดี๋ยวนี้”

        ในเวลานี้หลิวซานนีเกือบหมดสติหลังจากถูกทำร้าย เมื่อนางได้ยินว่าพวกนางกำลังจะไปจับหลิวอู่นี นางก็ตกใจและพยายามห้ามพวกนาง

        แต่คาดไม่ถึงว่าจะทำให้แม่เฒ่าหลิวโกรธมากขึ้นอีก

        แม่เฒ่าหลิวผู้โกรธจัดรีบเข้าไปเตะหลิวซานนีอย่างแรง ใบหน้าของหลิวซานนีเหยเกทันที

        เมื่อเห็นหลิวซานนีเจ็บปวด แม่เฒ่าหลิวเฒ่าก็พูดด้วยความสะใจ “นังเด็กเลว โดนมัดอยู่แท้ ๆ ยังจะกล้าเหิมเกริมอีก สมควรโดนแล้ว”

        หลังจากด่าเสร็จ แม่สามีและลูกสะใภ้ก็รีบเดินออกประตูไป

        ในขณะนี้ หลิวต้าหลางลากหลิวอู่นีที่กำลังร้องไห้เข้ามา

        ทันทีที่นางเห็นแม่เฒ่าหลิวและคนอื่น ๆ หลิวอู่นีก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น กายของนางสั่นสะท้านด้วยความกลัว เมื่อนางเห็นสภาพที่น่าสังเวชของหลิวซานนีจากหางตา เสียงกรีดร้องของนางก็ยิ่งดังขึ้น “ไม่ ปล่อยข้าไป พี่ใหญ่ปล่อยข้าไปเถอะ ข้าไม่อยากถูกขาย ข้าไม่อยาก”

        หลิวต้าหลางกลอกตา “อู่นี เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? เจ้ากำลังพูดเรื่องเหลวไหลอันใด คิดว่าท่านย่าเป็นคนเช่นนั้นหรือ?”

        เขามองแม่เฒ่าหลิวด้วยสายตาละโมบ “ท่านย่า ข้าเห็นอู่นีวิ่งไปบ้านของหญิงชั่วนั่นอีกครั้ง ข้าจึงจับนางได้อีกแล้ว ท่านจะให้เงินข้าเพิ่มอีกสิบอีแปะหรือไม่ขอรับ?”

        แม่เฒ่าหลิวยกยิ้ม แล้วเอื้อมมือไปดึงหลิวอู่นี “ได้สิ เดี๋ยวจะให้!”

        “ไม่ ปล่อยข้าไป ข้าไม่อยากถูกขาย พี่ใหญ่ ปล่อยข้าไป” หลิวอู่นีร้องไห้และพยายามดิ้นรน นางเสียใจมาก นางไม่ควรเชื่อคำพูดหวาน ๆ ของท่านย่าและคนอื่น ๆ นางถูกหลอกอีกแล้ว

        เมื่อหลิวซานนีเห็นหลิวอู่นีถูกลากตัวกลับมา สายตาของนางก็สิ้นหวัง นางอุตส่าห์ลงทุนทำไปมาก แต่อู่นีก็ยังถูกจับได้

        หลิวซานนีอยากจะกรีดร้อง แต่ก็ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา นางโมโหมากจนหน้ามืด เป็นลมหมดสติไป

        “อู่นี อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของซานนีเลย ย่าจะยอมขายเจ้าได้อย่างไร เจ้าเชื่อฟังและประพฤติตัวดีมากใช่หรือไม่” มือของแม่เฒ่าหลิวจับมือหลิวอู่นีไว้แน่น พยายามทำเป็นใจดี “อู่นี ทำตัวดี ๆ ไว้ หยุดสร้างปัญหาได้แล้ว อีกไม่นานเจ้าก็จะได้กินดีอยู่ดีแล้ว อย่าลืมขอบคุณย่านะรู้หรือไม่”

        “ใช่แล้ว อู่นี ท่านย่าจะทำร้ายเจ้าได้อย่างไร” หลิวต้าหลางยิ้ม เขาจ้องมองซานนีที่หมดสติอยู่บนพื้น สายตาของเขาฉายแววรังเกียจ “อย่าเป็นเหมือนพี่หญิงสามของเจ้าที่ทะเลาะกับผู้ใหญ่ในครอบครัวทุกวัน นางสมควรโดนทุบตี ใครบอกให้นางดื้อด้านเองเล่า?”

        “ไม่ ไม่ พี่ใหญ่ ไม่ใช่แบบนั้น ท่านย่า นางต้องการขายข้าจริง ๆ ได้โปรดช่วยข้าด้วย ข้าไม่อยากถูกขาย” หลิวอู่นีร้องไห้หนักขณะพยายามดิ้นรนอย่างหนัก

        นางไร้เดียงสา แต่ไม่ได้โง่เขลา

        กินดีอยู่ดี นี่ไม่ได้หมายความว่าต้องขายตัวเองหรอกหรือ?

        พี่เหอฮวาที่เป็นเพื่อนบ้านก็ถูกขายไปเช่นนี้เหมือนกัน ได้ยินมาว่าถูกขายให้กับสถานที่โสมม ซึ่งนางไม่ต้องการ นางไม่ต้องการมีจุดจบแบบพี่เหอฮวา

        “อู่นี เจ้าโง่เขลาไม่รู้ดีชั่วเหมือนหลิวซานนีหรือ?” แม่เฒ่าหลิวหมดความอดทน และแสดงสีหน้าดุร้าย “ข้าบอกเลยว่า แม้ไม่อยากเชื่อฟัง เจ้าก็ต้องฝืน”

        “ย่าไม่ได้จะทำร้ายเจ้า ข้าเจอครอบครัวที่ดีสำหรับเจ้าแล้ว สตรีย่อมต้องแต่งงานไม่ช้าก็เร็วอยู่แล้ว ระหว่างได้เป็นเจ้าสาวเด็กในครอบครัวที่ร่ำรวย กับได้แต่งงานกับผู้ชายยากจนในอนาคต แบบไหนจะดีกว่า?”

        หลิวต้าหลางตกตะลึงและขมวดคิ้ว “ท่านย่า ท่านจะขายอู่นีกับซานนีให้ไปเป็นเจ้าสาวเด็กของคนอื่นหรือขอรับ?”

        “ใช่” แม่เฒ่าหลิวไม่ได้ปิดบังอันใดจากเขาด้วยสีหน้ามั่นใจ “ที่บ้านเรามีที่ดินเพียงเล็กน้อย มีหลายปากท้องต้องกินข้าว ไปเพียงพอได้อย่างไร? แล้วลูกชายของเจ้าก็กำลังจะคลอดอีก ล้วนต้องใช้เงินทั้งนั้น”

        “ให้พวกนางไปเป็นเจ้าสาวเด็กในครอบครัวที่ร่ำรวยไม่ดีหรือ? การมีอาหารกินและเสื้อผ้าดี ๆ ใส่ ก็ถือเป็นบุญแล้ว ยิ่งกว่านั้น หากพวกนางมีชีวิตที่ดี ก็สามารถช่วยเหลือครอบครัวได้เช่นกัน แล้วเหตุใดจะไม่ทำเช่นนี้เล่า?”

        “ท่านย่า พวกนางเป็นน้องสาวของข้า ข้า...”

        “พวกนางเป็นน้องสาวแล้วทำให้เจ้าอิ่มได้หรือ” แม่เฒ่าหลิวตะคอกอย่างเย็นชา โดยไม่เปิดโอกาสให้เขาพูด “พวกนางก็เป็นแค่เด็กขี้แพ้สองคน หากขายไปแล้วก็จะช่วยให้ชีวิตครอบครัวนี้ดีขึ้นได้”

        “หากเจ้ารู้สึกไม่ดีเพราะเรื่องนี้ หลังจากที่ข้าได้รับเงินแล้ว ข้าจะให้เจ้าหนึ่งหรือสองตำลึง”

..............................................................................................................................

สารจากผู้แปล

สงสารซานนี โดนทุบตีหนักขนาดนั้นถ้าเป็นเรื่องจริงคงช้ำในตายไปแล้ว 

หลิวต้าหลางไอ้เลวไอ้ผีเปรต ไม่ช่วยน้องแล้วยังทำให้น้องโดนขายอีก

ไหหม่า(海馬)