ฉันเบื่ออออออ เมื่อวานฉันว่าฉันทุกข์ที่สุดแล้วนะ มาวันนี้หนักกว่าเดิมเพิ่มเติมคือเป็คนสำคัญที่ควรค่าแก่การจับตามมอง ก็ตอนนี้ทุกคนในบ้าน
หลังนี้พวกเขาทำกับฉันอย่างกับฉันเป็นักโทษ ใด ๆ ก็คือเวลาฉันเดินไปไหนในบ้านนี้ คนใช้ต่างก็พากันชำเลืองมองดูฉัน บางทีก็แอบกระซิบกันบ้าง รู้สึกอึดอัดยิ่งกว่ามีกล้องวงจรปิดติดไว้เต็มบ้านเสียอีก
"เสี่ยวฮวาข้าเบื่อออออ ข้าอยากออกไปข้างนอก"
"คุณชายใหญ่สั่งห้ามไว้นะเ้าคะ...ถ้าคุณหนูดึงดันที่จะออกไปข้าเกรงว่าเราจะถูกส่งกลับไปที่จวนได้"
"ว่าแต่พี่ใหญ่เขาออกไปที่ไหนทุกวันเลย" ใจดีเอาฉันออกไปด้วยก็ไม่ได้ หนีออกมาจากบ้านหลังนั้นมาได้ทั้งทียังมาโดนกักบริเวณที่นี่อีก หนีเสือปะจระเข้จริง ๆ
"คุณชายใหญ่ออกไปดูกิจการร้านหยกเ้าค่ะ" แม่เ้า! ไม่เคยคิดมาก่อนเลย ฉันมีพี่ชายเป็เ้าของร้านขายหยกหรือนี่
"ฉันอยากไปดูร้าน...พาไปได้ไหม? " ฉันจะต้องได้เห็นกับตา
"ถ้าคุณหนูอยากไปก็ลองขอให้คุณชายพาไปดูเ้าค่ะ" อะไร ๆ ก็ต้องรอให้คนอื่นอนุญาตไปเสียหมด กะอิแค่จะไปดูว่าร้านขายหยกของที่นี่มันเป็ยังไงเท่านั้นเอง คนใช้นี่ก็อะไรไม่รู้แอบมองอยู่ได้ ทำยังกะฉันจะไปก่อเหตุอีกอย่างนั้นล่ะ ฉันไม่ได้เป็ตัวอันตรายนะ ฉันคือคุณหนูใหญ่บ้านจางน้องสาวผู้แสนบอบบางของคุณชายพวกเธอนะเผื่อลืมกัน
"เฮ้ย! ...ข้าจะกลับห้องแล้วเบื่อไปนอนกลิ้งบนเตียงให้สบายใจดีกว่า" พูดจบฉันก็เดินกลับไปที่ห้องบนชั้นสองของบ้าน ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงเต็มแรง ดันลืมไปว่าเตียงไม่ได้นุ่มเหมือนที่ห้องนอนฉันในโลกเดิมที่จากมา หรือจริงแล้ว์ให้ฉันมาทัวร์ที่โลกนี้เป็ของขวัญปลอบใจที่โดนรถชน เพราะท่านอาจจะเห็นว่าฉันชอบดูซีรี่จีนโบราณกันแน่ ถ้าเป็แบบนี้ก็ดี แต่ถ้าไม่...ก็คือฉันต้องอยู่ที่นี่ตลอดไปในร่างคุณน้องลู่จิ่ว
"คุณหนูเป็อะไรมากไหมเ้าคะ"
"ถามได้...ข้าก็เจ็บสิ" พูดจบ ฉันก็เอาหมอนปิดหน้าตัวเองก่อนะเิเสียงกรีดร้องออกมาอย่างเหลืออด เสี่ยวฮวาผู้หวังดีที่บ้างทีฉันก็ไม่้าและเธอก็เอาแต่บอกว่ามันเป็หน้าที่ของเ้าตัว ฉันนี่นับถือเธอจริง ๆ
"ข้าสบายใจแล้ว...ลงไปข้างล่างเถอะพี่หญิงน่าจะกลับมาแล้ว" ฉันชวนเธอกลับลงไปข้างล่าง หลังจากที่ได้ระบายความทุกข์กับหมอนแล้ว ช่วยได้เยอะเลยวิธีนี้ เสี่ยวฮวาทำหน้างง ที่เห็นฉันชวนเธอขึ้นมาได้ไม่นานก็ชวนเธอกลับลงไปอีกครั้ง
"เ้าค่ะ"
"ข้าว่าเราไปที่ครัวหาขนมทานนั่งรอพวกท่านพี่กลับมาดีกว่า" ฉันพูดกับเสี่ยวระหว่างเดินลงมาข้างล่าง พอดีกับมีคนสาวใช้สองคนเดินผ่านมา สงสัยได้ยินเข้าเห็นพากันมองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่กก่อนจะพากันวิ่งหายไปทางครัวด้านหลัง เป็อย่างคาดเพราะเมื่อฉันและเสี่ยวฮวาเดินมายังไม่ถึงโรงครัวด้วยซ้ำหัวหน้าพ่อครัววิ่งนำ ขนมดอกไม้กับกาน้ำชาส่งให้กับเสี่ยวฮวา
"เดี๋ยว...ท่านทราบได้อย่างไรว่าข้า้าอะไร"
"เออออ...มีคนมาแจ้งขอรับคุณหนู" หัวหน้าพ่อครัวตอบ ฮึ! มีคนแจ้งทำไมฉันถึงซื้อหวยไม่เคยถูกแบบนี้บ้างนะ ป่านนี้ฉันคงรวยเป็เศรษฐีสบายไปนานแล้ว และไม่ต้องไปทำงานเป็พนักงานให้เขาด่าเขาว่าปวดหัวไปวัน ๆ ทำอย่างกับเราไม่ใช่คนเฮ้อออ
"ขอบใจท่านมาก...ไปกันเถอะเสี่ยวฮวา"
"คุณหนูข้าคิดว่าพวกเขาคงกลัวคุณหนูจะไปเผาห้องครัวแน่เลยเ้าค่ะ"
"คงจะอย่างนั้นล่ะ"
หลังจากได้ขนมและน้ำชาจากหัวหน้าพอครัวแล้ว ฉันกับเสี่ยวฮวาก็พากันมานั่งที่ศาลาใต้ต้นไม้ใกล้ ๆ ประตูรั่วทางเข้าบ้าน นั่งคุยกันได้ไม่นานพี่สะใภ้เหมยหลี่ก็เดินเข้ามาพร้อมกับผู้ติดตามเธอสองคน
"พี่หญิงทางนี้เ้าค่ะ" ฉันเรียกเธอ
"วันนี้ข้าแวะไปที่ร้านมา ท่านพ่อของเ้าฝากสิ่งนี้มาให้ด้วย" พูดจบเธอก็ยื่นปิ่นหยกแกะสลักลายดอกไม้มาให้กับฉัน
"ว้าวววว สวยมากเลยเ้าค่ะ...ข้าลองได้ไหมเ้าคะ"
"แน่นอนสิจ๊ะ...มาข้าจะทำให้ ข้าว่ามันเหมาะกับเ้ามากเลยนะ ท่านพ่อนี้ดูรักเ้ามากเลยรู้ไหม" พี่สะใภ้เหมยลี่พูดพรางปักปิ่นให้กับฉัน
"สวยมากเ้าค่ะคุณหนู...เหมือนท่านจางจะทำมันมาเพื่อคุณหนูอีกแล้วนะคะ" เสี่ยวฮวาพูดขึ้นหลังจากที่พี่สะใภ้เหมยลี่ปักปิ่นให้ฉันเสร็จ ดูท่าท่านจางผู้นี้คงรักลูกสาวสุด ๆ อ่ะ ท่านช่างน่ารักนักคุณพ่อจางงงงง
"ขอบคุณพี่หญิงเ้าค่ะ"
"ข้าเต็มใจ"
"ถ้าข้าจะขอถามอะไรสักหน่อย ท่านจะโกรธข้าไหมเ้าคะ"
"ข้าไม่โกรธเ้าหรอก ถามมาเถอะ"
"ท่านกับพี่ใหญ่ของข้าแต่งงานกันมานานหรือยังเ้าคะ...คือพอดีข้าเป็คนความจำไม่ค่อยดีน่ะเ้าค่ะ" พอเธอได้ฟังคำถามของฉัน เธอถึงกับทำหน้าอึ้งไปเลย ไม่ใช่แค่เธอแต่รวมถึงเสี่ยวฮวาและผู้ติดตามเธอด้วย ฉันจึงรีบให้เหตุผลพวกเธอไป ทั้งหมดจึงกลับมาอยู่ในอาการปกติ
"ข้ากับพี่เ้าแต่งงานอยู่กินฉันสามี ภรรยา ปีนี้ก็จะเข้าปีที่หกแล้วล่ะ" นางตอบ
"นานอยู่นะเ้าคะ แล้วเมื่อไหร่ข้าจะได้อุ้มหลานล่ะเ้าคะ"
"คุณชายลู่เขาทำงานหนักมาก กลับถึงบ้านอานน้ำทานอาหารเสร็จเขาก็เขานอนเลย เื่ลูกก็ใช่ว่าข้าไม่อยากมีนะ แต่พอเห็นสภาพเขาที่กลับมาจากร้านแต่ละวันข้าก็ไม่อยากรบกวนเขา" พี่สะใภ้เหมยลี่ตอบฉันเสียงเศร้า เธอคงอยากจะมีจริง ๆ แต่ก็ติดที่ไม่อยากรบกวนสามี ได้เวลากามเทพเอมออกโรงแล้วสินะ ฉันคนนี้จะไม่ทำให้เธอผิดหวังอีกแล้วลู่จิ่ว ฉันจะช่วยให้พี่ใหญ่เธอมีโซ่ทองให้ได้ ถึงฉันจะไม่เคยมีแฟนมาก่อน แต่ฉันก็เคยทำให้คนอื่นสมหวังในเื่ความรักมาแล้ว (เก่งแต่เื่คนอื่นพอมาเป็เื่ของตัวเองกลับทำอะไรไม่ถูกนี่ล่ะตัวฉัน)
"เดี๋ยวข้าจะหาทางช่วยให้ท่านสมหวังเอง...ไว้ใจข้าได้"
"ข้าต้องทำอย่างไรหรือ" เธอถามอย่างใคร่รู้ สงสัยคงอยากมีจริง ๆ สินะ ไม่ต้องห่วงน้องสาวคนนี้จะช่วยให้ท่านสมปรารถนาเอง สนุกแน่ ฮ่าาาา
"เอาไว้พรุ่งนี้ข้าจะมาเล่าให้ท่านฟังนะเ้าคะ ข้าขอกลับไปคิดก่อน"
เชื่อมือฉันเถอะ! รับรองจะไม่ทำให้ผิดหวัง พรุ่งนี้จะมีภารกิจที่มีชื่อว่า *ปฏิบัติการทำลูก*