ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ภายในห้องเก็บตัวอย่างมีเพียงแสงสีม่วงสลัวจากหลอดไฟยูวี ผมอาศัยแสงเพียงเล็กน้อยนี้นำทางขณะรีบวิ่งออกไปจากที่นี่

รอบตัวผมเต็มไปด้วยตู้กระจกซึ่งภายในบรรจุร่างไร้วิญญาณมากมาย ทั้งชายและหญิง หลากหลายลักษณะ

มีบางร่างที่ถูกผ่ากลางอกและถูกจัดแสดงในท่าตรึงนิ่ง บางร่างเป็นผู้ป่วยหนักที่ร่างกายเกิดความผิดปกติจากโรคภัย

เมื่อกวาดตามองไป ผมพบว่าศพทั้งหมดกำลังหันมาทางผม

ดวงตาซีดขาวไร้ชีวิตจ้องมองผมราวกับจะพูดว่า...‘พาฉันไปด้วย...’

ผมไม่กล้าจ้องพวกมันนาน รีบก้มหน้าวิ่งไปทางประตูโดยไม่เหลียวหลัง

ภายในห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียง “ตึงๆๆ” จากการกระแทกตู้กระจกและเสียงน้ำยาฟอร์มาลินที่ไหลกระเพื่อมอยู่ภายใน

ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังวิ่งสุดแรงเกิด แต่นี่ผ่านไปราวสามสิบเมตรแล้ว ผมกลับยังมองไม่เห็นประตูทางออก

ผมเงยหน้ามอง สิ่งที่เห็นยังคงเป็นตู้กระจกเรียงรายหนาแน่น

ผมยังคงอยู่ตรงใจกลางของห้องเก็บตัวอย่าง!

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่! ทำไมฉันยังอยู่ที่นี่!” ผมพูดออกมาอย่างหวาดหวั่น เหงื่อเย็นไหลซึมทั่วแผ่นหลัง

ห้องเก็บตัวอย่างมีขนาดไม่ใหญ่นัก และผมมั่นใจว่าตัวเองวิ่งมาไกลพอสมควรแล้ว มันจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่ผมจะยังไม่ถึงทางออก

และยิ่งไปกว่านั้น...ผมมองไม่เห็นแม้แต่ประตู!

ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจผมอย่างช้าๆ

ดูเหมือนผมจะถูกผีบังตาเข้าให้แล้ว!

พวกสิ่งที่อยู่ในขวดแก้วเหล่านี้ไม่ต้องการให้ผมออกไป ไม่เช่นนั้น คงไม่มีทางที่ผมจะวิ่งมาไกลขนาดนี้ แต่ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของประตู

เมื่อคิดได้ดังนั้น ผมจึงหยุดวิ่ง

ผมยืนอยู่กลางห้องเก็บตัวอย่าง กำกระบี่กระดูกปลาไว้แน่น สายตากวาดมองไปรอบตัวด้วยความระแวดระวัง

ศพในขวดแก้วลอยขึ้นลงช้าๆ ดวงตาของพวกมันทั้งหมดจับจ้องมาที่ผม

เสียงน้ำยาฟอร์มาลินกระเพื่อม “ซ่าๆ” ดังไม่หยุด

มีเสียง “ตึงๆ” เป็นระยะๆ ราวกับมีบางอย่างกำลังทุบกระจกจากด้านใน

ความกดดันในห้องนี้หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก

หากเป็นเมื่อหลายวันก่อนที่ผมยังไม่เคยเผชิญหน้ากับพวกวิญญาณมาก่อน ผมคงยืนตัวแข็งทื่อหรืออาจเป็นลมหมดสติไปแล้วก็ได้

ผมพยายามควบคุมสติของตัวเองให้มั่น ในสถานการณ์เช่นนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือห้ามตื่นตระหนก

ผมยกกระบี่กระดูกปลาขึ้น แล้วตะโกนออกไปเสียงดัง “ท่านผู้เฒ่าผู้แก่ทั้งหลาย ผมมีนามธรรมว่าตู้เอ้อ มาที่นี่ด้วยเหตุส่วนตัว ไม่ได้ตั้งใจรบกวนผู้ใด ขอท่านโปรดเมตตาเปิดทางให้ผมออกไปด้วยเถิด”

ขณะที่พูด ผมยกกระบี่กระดูกปลาขึ้นเพื่อแสดงตัว

ผมไม่ได้มาหาเรื่องใคร และก็ไม่อยากติดอยู่ที่นี่เช่นกัน

การเผยกระบี่กระดูกปลาและบอกธรรมนามก็เพื่อให้ภูตผีเหล่านี้รู้ว่าผมเป็นนักพรตและมีที่มาที่ไป

ผมมาที่นี่โดยไม่มีเจตนาร้ายหรือมีความแค้นกับพวกเขา

ตอนนี้ผมมีเพียงความปรารถนาเดียวเท่านั้น ออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด!

แต่ผมไม่แน่ใจว่าสิ่งที่พูดไปจะได้ผลหรือไม่ เพียงแค่อยากลองดูเท่านั้น

ไม่นานหลังจากที่ผมพูดจบ เสียงรบกวนรอบตัวค่อยๆ เงียบลง

เสียงน้ำที่กระเพื่อมอยู่ในขวดแก้วก็ค่อยๆ สงบลงเช่นกัน

เมื่อเห็นเช่นนี้ ผมรู้สึกดีใจอยู่ในใจ ดูเหมือนว่าคำพูดของผมจะได้ผลอยู่บ้าง

ผมรีบออกวิ่งต่อไปตามเส้นทางเดิม มุ่งหน้าไปยังทางออก

ห้องเก็บตัวอย่างแห่งนี้เต็มไปด้วยความอึดอัดและน่าขนลุกเกินไป

แต่เมื่อผมวิ่งออกไปได้เพียงสิบกว่าเมตรก็ต้องหยุดอีกครั้ง

แม้ขวดแก้วทั้งหมดจะสงบนิ่งแล้ว

แม้จะไม่มีเสียงใดๆ หลงเหลืออยู่

แต่ผม...ก็ยังมองไม่เห็นประตูทางออก

เมื่อมองไปรอบๆ ก็พบว่าตัวเองยังคงอยู่ท่ามกลางแถวขวดเก็บตัวอย่าง

แสงสีม่วงที่ส่องสลัวอยู่ในห้องยิ่งทำให้สถานที่นี้ดูลึกลับและน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น

บรรยากาศรอบตัวเยียบเย็นราวกับกำลังถูกบางสิ่งกดทับ

สีหน้าของผมเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ

ดูเหมือนยังมีบางสิ่งในห้องนี้ที่กำลังเล่นตลกกับผมอยู่

ผมพยายามคิดถึงทุกเรื่องที่เคยได้ยินเกี่ยวกับ ‘ผีบังตา’

แต่ความรู้ของผมเกี่ยวกับเรื่องนี้มีเพียงแค่คำบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่ในวัยเด็กเท่านั้น ไม่รู้เลยว่าควรจะรับมือกับมันอย่างไร

เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

ไม่มีสัญญาณ...

ผมไม่สามารถติดต่ออาจารย์เพื่อขอความช่วยเหลือได้ จึงตัดสินใจลองพึ่งตัวเอง

แต่ไม่ว่าผมจะเดินไปทางไหนก็เหมือนวนเวียนอยู่ในห้องเก็บตัวอย่างนี้ รอบตัวมีเพียงร่างไร้วิญญาณที่ลอยขึ้นลงอยู่ในขวดแก้ว

แสงสีม่วงจากหลอดไฟค่อยๆ อ่อนลงเหมือนกับมันกำลังจะดับลงในไม่ช้า...

ผมเห็นร่างไร้วิญญาณภายในขวดแก้วขยับไหวเล็กน้อย

ผมมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด แต่กลับคิดว่าการเคลื่อนไหวนั้น...เป็นฝีมือของเหล่าวิญญาณ

บางทีพวกเขาอาจยังคงอยู่ที่นี่

หลังจากตายลง ร่างของพวกเขาถูกนำมาทำเป็นตัวอย่าง บางทีวิญญาณของพวกเขาอาจยังคงสิงสู่อยู่ในขวดเหล่านั้น

เหล่าวิญญาณอาจถูกขังอยู่ที่นี่มาเป็นเวลานานจนเต็มไปด้วยความคับแค้น

เมื่อพวกเขาเห็นว่าผมดวงอ่อน ชะตาเปราะบางจึงต้องการกักขังผมไว้ที่นี่

อาจจะเพื่อหยอกเล่นหรือทรมาน...

ก่อนหน้านี้ที่ผมเปิดเผยธรรมนามของตัวเองคงทำให้พวกเขาบางส่วนรู้สึกเกรงกลัว

ไม่เช่นนั้น ความวุ่นวายในห้องนี้คงไม่สงบลง ความเย็นยะเยือกที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณลดลงไปเล็กน้อย

แต่ก็ยังมีบางส่วนที่ไม่ต้องการให้ผมออกไป

ผมตั้งสติและพยายามวิเคราะห์สถานการณ์ท่ามกลางบรรยากาศอันน่าอึดอัดนี้ แต่ก็ยังไม่พบวิธีที่จะออกไปจากที่นี่ได้เลย

ขณะที่ผมค่อยๆ เดินไปท่ามกลางแถวขวดแก้ว

เสียง “เอี๊ยด...เอี๊ยด...” พลันดังขึ้นจากเบื้องหน้า

แสงไฟสลัวเกินไป ผมจึงต้องเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์และส่องไปข้างหน้า

เมื่อแสงไฟจากโทรศัพท์ของผมส่องไปยังปลายสุดของห้องเก็บตัวอย่าง ผมมองเห็นเงาร่างหนึ่งยืนอยู่หน้าตู้กระจก...

มันกำลังพยายามเปิดฝาครอบโลหะที่ปิดอยู่ด้านบนของขวดแก้ว

ฝานั้นทั้งหนักและหนา แต่เงาร่างนั้นยังคงพยายามดึงเปิดมัน

เสียงเสียดสีของโลหะกระทบกับขอบแก้วดังกรีดเข้าไปในโสตประสาทของผม

เมื่อเห็นภาพนั้น หัวใจของผมกระตุกวูบ ถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

ผี...ปรากฏตัวอีกแล้ว

ผมกำกระบี่กระดูกปลาแน่นขึ้น เตรียมพร้อมรับมือทุกเมื่อ

เงานั่นค่อยๆ หันมาหาผมแล้วยกมือกวักเรียก

แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่ความหมายของมันชัดเจน

มันต้องการให้ผมเข้าไปหา

ไม่...หากพูดให้ถูกต้อง มันต้องการให้ผมเข้าไปในขวดแก้วนั้น

ต้องการให้ผมเป็นเหมือนพวกมัน ถูกแช่ไว้ในฟอร์มาลิน กลายเป็นตัวอย่างไร้ชีวิต

ให้ตายสิ ผมประเมินความอาฆาตของพวกมันต่ำเกินไป

ตอนแรกผมคิดว่าพวกมันแค่ต้องการหลอกหลอนและกลั่นแกล้งผมเล่น

แต่ตอนนี้ชัดเจนแล้ว...พวกมันต้องการฆ่าผม!

ผมเห็นใบหน้าของมันไม่ชัดเจนเพราะระยะทางที่ห่างไกล แต่ผมรู้ว่าไม่ควรเข้าไปใกล้เด็ดขาด

ผมตัดสินใจหันหลังและรีบวิ่งไปอีกทาง

แต่ไปได้ยังไม่ไกล เงานั้นก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าผมอีกครั้งในท่าเดิม!

มือหนึ่งจับขอบฝาครอบแก้ว อีกมือกวักเรียกผมให้เข้าไปหา

ผมแข็งค้างอยู่กับที่...

ผมถูกผีบังตา ไม่ว่าผมจะวิ่งไปทางไหนก็จะพบกับเงาร่างนี้เสมอ

ผมสูดหายใจลึก แม้ในใจจะหวาดกลัว แต่ก็ได้ตัดสินใจครั้งสำคัญ

ในเมื่อหนีไปไม่ได้...ก็จะไม่หนีอีกต่อไป

แทนที่จะวิ่งหนีอย่างตื่นตระหนก ผมควรจะเผชิญหน้ากับมัน

และที่สำคัญ ผมยังมีกระบี่กระดูกปลาเล่มนี้...กระบี่ที่สลักอักขระขับไล่วิญญาณสิบแปดตัว