"แดดดี๊.."
ต้นหนาวนั่งเล่นอยู่กับคนเป็พ่อสองคนเพราะว่าตอนนี้ปลายฝนกำลังอาบน้ำอยู่
"ว่าไงครับ"
"หิวนม"
เด็กชายหันมาบอกคนเป็พ่อว่าตัวเองหิวให้พ่อของเขาไปหยิบนมมาให้พลางใช้มือป้อมชี้ไปที่โต๊ะที่วางขวดนม
"เดี๋ยวแดดดี๊หยิบให้นะครับ"
ฟรานซิสเห็นว่าในขวดนมมีแต่น้ำเขาไม่รู้ว่าจะทำยังไงเลยเดินไปเคาะประตูห้องน้ำเพื่อที่จะถามหญิงสาว
ก๊อกๆๆ
"อะไรคุณ..."
ปลายฝนเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จพอดีเธอจึงพันผ้าขนหนูกระโจมอกเอาไว้แล้วเปิดประตูออกมาถามชายหนุ่มอย่างสงสัยว่าเขาเรียกเธอทำไม
"ต้นหนาวหิวนม"
ฟรานซิสหลบสายลงมองไปทางอื่นเล็กน้อยเพราะเขาไม่ได้อยากมองเธอในสภาพนี้สักเท่าไหร่นักเขาก็ผู้ชายกลัวว่าอารมณ์อะไรๆแบบผู้ชายของเขามันจะเกิดขึ้นมาซึ่งมันก็ไม่ใช่เื่ดีนัก
"ตอนนี้หรอ"
"อืม"
"โอเคๆ.. คุณมานี่เดี๋ยวฉันสอน"
หญิงสาวจูงมือฟรานซิสมาที่โต๊ะวางขวดนมเธอถือโอกาสนี้สอนเขาเสียเลยครั้งหน้าหากเธอไม่ว่างเขาจะได้ทำเป็
"อืมม.."
"นี่คือชั้นที่ฉันแบ่งนมเอาไว้คุณก็แค่ใช้น้ำต้มสุกในกระบอกนี้ใส่ให้ถึงขีดบนสุดแล้วก็เทนมผงใส่เขย่าก็ได้แล้วแต่ถ้านมในชั้นหมดในกระปุกนมมีช้อนตวงอยู่ตักใส่สี่ช้อนต่อหนึ่งขวดเข้าใจใช่มั้ยคะ.. "
ปลายฝนชงนมให้ลูกน้อยเธอไปด้วยสอนชายหนุ่มไปด้วยเมื่อชงเสร็จจึงเงยหน้ามาถามเขาว่ามีอะไรที่ไม่เข้าใจตรงไหนหรือไม่
" อืม.. "
สายตาของฟรานซิสตอนนี้ค่อนข้างล่อกแล่กเล็กน้อยเพราะหัวไหล่มนขาวอมชมพูของหญิงสาวนั้นค่อนข้างที่จะดึงสายตาของเขาเสียจริง
"คุณมองที่มือฉันสิคะไม่ใช่ที่ไหล่ฉัน"
ปลายฝนขมวดคิ้วพร้อมส่ายหัว
"อ่ออืม.. เข้าใจแล้วเอามา"
ชายหนุ่มพยักหน้าแก้เก้อแล้วรีบดึงขวดนมจากมือของหญิงสาวและเดินไปหาลูกชายของเขาที่เตียงทันที่
"...."
ปลายฝนส่ายหัวตามหลังชายหนุ่มเพราะดูท่าว่าเขาจะไม่ฟังที่เธอสอนเอาเสียเลยแล้วจึงเดินหลบไป
"คุณๆ.. "
ปลายฝนเรียกชายหนุ่มที่กำลังให้ลูกนอนที่ตักกินนมอยู่ให้เขาหันมาดูเธอ
" อะไรอีกทำไมไม่แต่งตัวซะที"
ฟรานซิสหันไปถามหญิงสาวอย่างสงสัยเธอเข้าไปในห้องแต่งตัวครู่นึงแล้วแต่ทำไมยังออกมาเป็ผ้าขนหนูกระโจมอกอยู่อย่างเดิม
"คุณชอบผู้หญิงใส่ชุดนอนสีอะไรหรอ"
"ถามทำไม"
ฟรานซิสขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่รู้ว่าหญิงสาวจะถามเขาในเื่นี้ทำไม
"ฉันซื้อมาแทบทุกสีเลยเลือกใส่ไม่ถูกคุณช่วยเลือกหน่อยสิ"
ปลายฝนชุดนอนที่เธอแทบจะเหมามาทุกสีและก็หลายแบบให้เขาได้ดูให้เขาเลือกเพราะตอนนี้เธอเลือกไม่ถูกเหมือนกันว่าจะใส่ชุดไหน
"อื้มมมม...ชุดไหนก็ใส่มาเถอะ"
ชายหนุ่มไม่อยากจะเชื่อว่าหญิงสาวจะเลือกซื้อชุดนอนหลากสีมาเยอะแยะขนาดนี้
"ถ้าคุณไม่เลือกฉันก็ไม่ใส่จะนอนแก้ผ้า"
"จะบ้าหรือไง.."
ฟรานซิสหันขวับมองหญิงสาวอย่างรู้สึกทึ่งในคำพูดของเธอ
"ฉันล้อเล่นน่า..ช่วยเลือกหน่อยๆเร็ว"
ปลายฝนเห็นสีหน้าใของชายหนุ่มก็ต้องรีบบอกเขาว่าเธอแค่เพียงพูดเล่นเท่านั้นแต่ดูท่าแล้วเขาคงจะคิดจริงจังเป็แน่
"สีชมพู"
ฟรานซิสชี้เลือกๆไปจะได้จบๆ
"ชมพูดำนี่หรอ"
หญิงสาวถามเขาให้แน่ใจอีกครั้งเพราะชุดสีชมพูดำตัวนี้เป็สายเดี่ยวซาตินรูปแบบเซกซี่เกินต้านแบบที่เธอเองก็ไม่เคยใส่เหมือนกัน
"อืม...รีบๆแต่งตัวแล้วก็มานอน"
"โอเคๆ"
ในเมื่อเขาชอบแบบนี้เธอก็จะต้องใส่แบบที่เขาชอบเพื่อเอาใจเผื่อเขาจะหวั่นไหวกับเธอบ้าง
"นี่เ้าเสือปกติแม่เราเค้าเป็แบบนี้บ่อยมั้ยเนี่ย.."
ฟรานซิสเห็นหญิงสาวหายไปในห้องแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเขาจึงก้มมาคุยกับลูกเขาอย่างกระซิบกระซาบไม่อยากจะคิดว่าถ้าเขาปล่อยให้หญิงสาวเลี้ยงลูกคนเดียวลูกเขาจะเป็ยังไง
"แฮร่ๆๆ..."
เด็กชายตัวกลมละจากการดูดขวดนมมายิ้มปากบานให้คนเป็พ่อทำเหมือนจะรู้ว่าพ่อเขาคุยอะไรด้วย
"แน่ะทำยิ้มเหมือนจะรู้เื่นะเรา"
ฟรานซิสก้มลงไปจูบกระหม่อมลูกชายเขาอย่างนุ่มนวลด้วยความหมั่นเขี้ยวที่ดูแล้วลูกชายของเขาจะฉลาดเกินเสียตัวเกิน
“ดูท่าจะหลับแล้วนะคะ."
น้ำอิงแต่งตัวเสร็จแล้วจึงเดินมานั่งที่เตียงพร้อมชะโงกหน้าไปดูลูกชายของเธอบนตักชายหนุ่มที่ดูท่าว่าตอนนี้ใกล้จะหลับแล้ว
"เธอ.. "
ฟรานซิสเลยหน้ามองคนตรงหน้าเขาตะลึงไปครู่หนึ่งไม่คิดว่าชุดที่เขาเลือกให้เธอมันจะเป็รูปแบบนี้ตอนนี้หญิงสาวตรงหน้าทำให้เขารู้สึกเสียอาการไปได้เช่นกันเพราะชุดที่เธอใส่นั่นเอง
"อะไรคะ"
ปลายฝนเริ่มไม่มั่นใจกับชุดนอนที่เธอใส่เสร็จแล้วเพราะดูถ้าชายหนุ่มจะมองเธอแปลกๆแล้วตัวเองก็ไม่ได้มั่นใจที่จะใส่ชุดนี้เหมือนกันแต่เห็นว่าเขาเลือกให้เลยต้องจำใจใส่ดูจากสีหน้าชายหนุ่มตอนนี้เธอมองไม่ออกเลยว่าเขาชอบหรือเปล่า
" ป.. ป่าว.. "
ฟรานซิสแทบจะกลืนน้ำลายไม่ลงคอรีบละสายตามองไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว
"ส่งลูกมาค่ะเดี๋ยวฉันกล่อมเอง"
ปลายฝนคิดว่าชายหนุ่มน่าจะไม่ชอบชุดที่เธอใส่เพราะดูท่าแล้วเขาไม่อยากจะมองเธอด้วยซ้ำเธอจึงหันไปสนใจลูกของเธอตอนนี้จะดีกว่าลูกชายของเธอก็ใกล้จะหลับแล้วจะได้เอาลงเปลแล้วเธอจะได้นอนพักผ่อน
"อืมม.. "
ฟรานซิสส่งลูกชายตัวกลมให้หญิงสาวอย่างเก้ๆกังๆเพราะเขาไม่ได้อยากจะมองเธอเท่าไหร่นักถ้าเป็ไปได้เขาอยากจะหาผ้าห่มซักผืนมาคลุมตัวตอนนี้เหลือเกิน
ครู่ต่อมา
"หลับแล้วหรอ"
"ค่ะ.."
ปลายฝนกล่อมต้นหนาวครู่เดียวเด็กชายก็หลับปุ๋ยไปเธอจึงอุ้มลูกชายของเธอลงไปนอนในเปลแล้วจึงกลับมานอนที่ของตนเองที่มีหมอนข้างกั้นกลางระหว่างเธอกับฟรานซิส
"คุณฟรานคะ.."
ตอนนี้ในห้องมีเพียงแสงไฟสลัวที่ส่งมาจากหลอดไฟด้านนอกเท่านั้นหญิงสาวเอื้อมมือไปสะกิดคนที่นอนตะแคงข้างหันหลังให้กับเธอให้หันกลับมาคุย
"อะไรอีก"
ฟรานซิสไม่อยากสนทนาอะไรกับเธอในตอนนี้จึงถามเธอเสียงแข็ง
"หันมาคุยกันหน่อยสิคะ"
"มีไร.."
และแล้วเขาก็ต้องตัดความรำคาญหันมาคุยกับเธอให้จบ
"พรุ่งนี้คุณอยากกินอะไรเป็พิเศษหรือป่าว"
"ไม่นี่.. เดี๋ยวมอแกนก็ให้แม่บ้านจัดการเองนั่นแหละ"
"แต่ฉันอยากทำให้คุณกินนี่นา.."
"อย่าเซ้าซี้ได้มั้ยฉันจะนอนแล้วพรุ่งนี้ต้องไปทำงาน"
ฟรานซิสมีน้ำเสียงที่ดูรำคาญหญิงสาวอย่างเห็นได้ชัดเพราะเขาไม่อยากจะมองเธอในตอนนี้แต่หญิงสาวก็ดูเซ้าซี้เสียเหลืิอเกิน
" ไม่ยุ่งก็ได้"
ปลายฝนหยุดความพยายามที่จะคุยกับเขาเอาไว้ก่อนในวันนี้และคิดว่าสักวันถ้าเขาพอใจในตัวเธอเมื่อไหร่เขาก็คงจะไม่มีท่าทีรำคาญเธอแบบนี้แน่นอน
........................................................
ทำเป็ดุกลบเกลื่อนนะเฮียใจสั่นล่ะสิไม่ว่า
426
