มหาศึกห้าแผ่นดิน

ผู้เฒ่ากระโหลกขาว กระแทกไม้เท้าปักลงไปที่พื้น แล้วท่องคาถาบางอย่างออกมา แล้วตบไปที่หัวไม้เท้า หัวกระโหลกขาว ลอยกระเด็นออกไปหาราเชน พร้อมกับอ้าปากพ่นควันพิษออกมาเป็นจำนวนมาก

ราเชนขว้างยันต์ระเบิดตอบโต้ไปในทันที

ตูม !!!

หัวกระโหลกระเบิดแตกเป็นชิ้นๆ แต่ว่าตาเฒ่าหัวกระโหลกก็ยังไม่หยุดท่องคาถา

ราเชนได้แต่ขมวดคิ้ว แต่แล้วทันใดนั้นเอง คนที่ตายไปทั้งหมด ก็กลับลุกขึ้นมายืนได้

“ คุณชายระวัง นี่คือ วิชาหุ่นเชิด มันใช้ซากศพเป็นหุ่นเชิด”

อู่เสีย องครักษ์หญิงรีบเอ่ยเตือนราเชน

ราเชนนั้น พยักหน้า แล้วนำยันต์เพลิงสีแดงของตนเองออกมา ปล่อยออกไปนับสิบๆ ใบ ยันต์เพลิงของเขา พุ่งออกไป เข้าหาซากศพคืนชีพ ที่กำลังเข้าจู่โจมเขา

แต่ทว่า พวกมันหาได้เข้าใกล้เขาหรือผู้ใดไม่ ถูกยันต์เพลิงของเขา เผาทำลายลงไปในทันที

แล้วทันใดนั้นเอง เฒ่าหัวกระโหลก ก็พุ่งลอยตัวเข้ามา ฟาดฝ่ามือเข้าใส่หน้าผากของราเชนด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับปล่อยพลังราชันขั้นกลาง เข้ากดดันไม่ให้ราเชนนั้นเคลื่อนไหว

ราเชนตอนนี้มีพลังของหนอนคุณไสย และ ยังมีพลังวานรพันปีอยู่ในร่าง พลังราชันขั้นกลางไม่อาจสะกดร่างของเขาไม่ให้เคลื่อนไหวได้

ราเชนใช้พลังวานรพันปี ต่อยสวนออกไป

โครม !!

ฝ่ามือของเฒ่าหัวกระโหลก ถึงกับแหลกสะบั้น กระดูกแขนถึงกับหลุดทิ่มเนื้อออกมา ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ราเชนไม่ปล่อยให้ยืดเยื้อ สะบัดมีดสั้นนิรนาม พุ่งออกไป ปักเข้าที่หน้าผากของเฒ่ากระโหลกขาว ตายคาที่

“ สุดยอด สุดยอดไปเลยน้องชาย ไม่ทราบน้องชายท่านนี้นามว่าอะไร”

“ ข้าถูเฟย” ราเชนประสานมือตอบกลับองค์ชายสิบสี่ จางซื่อเทียน

“ ขอบคุณจอมยุทธ์ถู ไม่ทราบว่าท่านเป็นศิษย์สำนักใด เพลงหมัดที่มีพลังร้ายกาจเช่นนี้ ข้าไม่เคยพบเห็นมาก่อน”

“ ข้าไม่ได้เป็นศิษย์สำนักใด ข้าเป็นแค่คนเดินทางผ่านมาเท่านั้น เห็นองค์ชายต้องการคนคุ้มครอง พอดีข้าก็ต้องการเงิน ตอนนี้ทุกอย่างจบแล้ว ข้าขออำลา”

“ เฮ้..จะรีบไปไหน ข้ากำลังขึ้นเขาฝอซาน เจ้าก็คงจะขึ้นไปเช่นกันใช่หรือไม่”

องค์ชายจางซื่อเทียน รีบเอ่ยกับราเชน

ราเชนได้แต่พยักหน้า องค์ชายสิบสี่จึงชวนให้เขา นั่งดื่มสุราเป็นเพื่อน ส่วนซากศพที่ตาย คนของเถ้าแก่ ก็รีบมาเคลื่อนย้ายออกไปจนหมด

“ เจ้าจะขึ้นไปวัดฝอซานทำไม” องค์ชายสิบสี่เอ่ยกับราเชนตรงๆ

“ ข้านำจดหมายของอาจารย์มามอบให้กับ ท่านเจ้าอาวาสวัดฝอซาน”

“ อาจารย์ของคุณชายคือ?” อู่เสีย เอ่ยคำถามด้วยความอยากรู้

ราเชนก็ไม่ได้คิดปิดบังเรื่องนี้

“ อาจารย์ของข้าคือ ท่านเทพโอสถเทียนซาน”

“ โอ้ ที่แท้เจ้าเป็นศิษย์ของเทพโอสถเทียนซานหรือนี่ ข้าไม่เห็นได้ยินมาก่อนเลย ว่าท่านมีลูกศิษย์ที่มีวิชายุทธ์ลึกล้ำเช่นนี้”

“ นั่นซิ ทำไมข้าไม่อาจสัมผัสถึงพลังปราณยุทธ์ของท่านได้เลย” อู่เสียก็สงสัย

“ ข้าไม่มีพลังปราณยุทธ์”

“ อะไรนะ แล้วพลังหมัดที่เจ้าใช้ออกนั่นเล่า” องค์ชายสิบสี่เอ่ยอย่างสงสัย

“ มันเกิดจากพลังปราณจิตของข้าที่ปล่อยออกไป” ราเชนโกหกออกไป ไม่ยอมบอกว่าเป็นพลังวานรพันปี แต่ทั้งสองคนก็เชื่ออย่างสนิทใจ เพราะเห็นทั้งมีดสั้น เข็มบิน  ของราเชนที่วิ่งไปมาอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกควบคุมเอาไว้

“ หนทางขึ้นเขานั้นอันตราย ข้าอยากให้คุณชายถู คุ้มครององค์ชายของเราเพื่อไปให้ถึงวัดฝอซานอย่างปลอดภัย ไม่ทราบว่า ท่านคิดค่าคุ้มครองเท่าไร”

อู่เสียเอ่ยอย่างจริงจัง องค์ชายสิบสี่พยักหน้า แล้วเอ่ยว่า

“ ข้ามีทองคำติดตัวอยู่อีก 2 แสนเหรียญ พอหรือไม่”

ราเชนกำลังสงสัยบางอย่าง  จึงเอ่ยถามออกไปว่า

“  ทำไมยอดฝีมือพวกนี้ ถึงอยากได้ คัมภีร์พระไตรปิฏกของท่าน และ ท่านจะขึ้นไปวัดฝอซานเพื่ออะไรกันแน่”

“ บอกตามตรง ข้าถูกใส่ร้ายว่าล่วงเกิน พระสนมของเสด็จพ่อ ดังนั้นข้าจึงถูกลงโทษเป็นสามัญชนและ ให้มาบวชสำนึกผิดเฝ้าคัมภีร์พระไตรปิฏกที่วัดฝอซาน ตลอดชีวิต”

“ คุณชายอาจสงสัย ทำไมคนพวกนี้อยากได้คัมภีร์ของสถาบันพุทธใช่หรือไม่”

อู่เสียเอ่ยออกมาตามตรง เพราะเห็นสีหน้าของราเชนที่ยังคงสงสัย

ราเชนได้แต่พยักหน้า แต่ก็เข้าใจในชะตากรรมของ องค์ชายสิบสี่ ที่ต้องรับโทษมาบวชเป็นหลวงจีนตลอดชีวิตเช่นนี้

“  ความจริงแล้ว คัมภีร์พระไตรปิฏกนั้น หาใช่สำคัญต่อบุคคลภายนอกไป แต่สิ่งที่นำมาจารึกในคัมภีร์นั่นต่างหาก ที่เป็นของวิเศษ ที่ทุกคนต้องการ”

“ ของวิเศษ?”

“ ใช่ ตามตำนานได้กล่าวเอาไว้ว่า เมื่อคราวที่พระศาสดาทรงบรรลุธรรม และกำลังเผยแพร่คำสอน และกำลังคิดจะสลักคำสอนของท่าน บรรดาสัตว์เทพมากมายต่างเข้ามาเสนอตัว เพื่อมอบเนื้อหนังของตน เพื่อสร้างบุญกุศลให้กับตนเอง แต่สุดท้าย พระโมคคลานะ พระอรหันต์ที่เป็นผู้บันทึก

ได้เลือกที่จะใช้ เกล็ดของมังกร มาสลักบทพระวินัยของเหล่าสาวก เกล็ดพญานาคราช มาจารึกเป็นพระสูตร คำสอนของพระศาสดาตามสถานที่ต่างๆ

และ หนังพญาครุฑ มาจารึกเป็นพระอภิธรรมขั้นสูง ซึ่งคัมภีร์พระไตรปีฏกของที่องค์ชายจะนำไปมอบให้กับวัดฝอซาน นั้นคือ ส่วนที่เป็นหนังพญาครุฑ ว่ากันว่า

พวกเหล่ามาร ที่ฝึกฝนวิชาไสยเวทย์มนตร์ดำ ต้องการหนังพญาครุฑนี้เป็นอย่างมาก พวกเขามีความเชื่อว่า จะทำให้ผิวหนังทนทานไม่มีอาวุธใดๆ สามารถทำอะไรได้ พลังเวทย์แข็งแกร่งขึ้น แต่นี่คือความเชื่อของคนพวกนั้น”

“ แล้วของสำคัญเช่นนี้มาอยู่กับพวกท่านได้อย่างไร”

“ มีการขุดพบในวัดร้างแห่งหนึ่งในเมืองหลวง ท่านราชครูฟ้า ตรวจดูดวงชะตาแล้วบอกว่า ต้องนำมามอบให้ที่วัดฝอซานเก็บรักษาเท่านั้น มิเช่นนั้นจะทำให้ ดวงเมืองนั้นลุกเป็นไฟ และต้องให้โอรสของจักรพรรดิ มาบวชที่วัดฝอซาน เพื่อช่วยดวงเมืองให้ร่มเย็นเป็นสุข” องครักษ์หญิงอู่เสีย อธิบาย แต่สีหน้าขององค์ชายสิบสี่นั้น ไม่ค่อยพอใจเรื่องนี้เท่าไร

“ ระหว่างทาง มีคนคิดแย่งชิงมากไหม” ราเชนยังถามต่อ

“ ที่ผ่านมาอยู่ในเขตเมืองหลวง มีทหารมากมายคอยอารักขามาตลอด แต่พอมาถึงเชิงเขาฝอซาน ก็ถูกเรียกกลับหมดเหลือเพียงเท่านี้ สาเหตุที่ข้ากังวลก็คือเส้นทางจากนี้ไป จะเป็นเขตติดต่อของชนเผ่าภูเขาทั้ง 11 ซึ่งชนเผ่าเหล่านี้ ต่างนับถือภูตผี ปีศาจ ชอบศึกษาไสยเวทย์มนต์ดำ บางทีพวกเขาอาจคิดแย่งชิงเหมือน ตาเฒ่าจากเผ่ากระโหลกขาวผู้นี้”

องครักษ์หญิงอู่เสีย เอ่ยด้วยสีหน้ากังวล

“ ตกลง วางมัดจำมาก่อน 1 แสนเหรียญทอง อีกครึ่ง พอข้าส่งท่านถึงวัดฝอซานแล้ว ค่อยจ่ายให้ข้าก็แล้วกัน”

“ ดี ตกลงตามนี้” องค์ชายสิบสี่ ควักเหรียญทองให้ ราเชนอีก 1 แสนเหรียญ 

ราเชนเก็บเงินแล้วจับมือองค์ชายสิบสี่เพื่อตกลง ทำเอาองค์ชายและองครักษ์ทั้งหมด สงสัยว่าราเชนจับมือเพราะอะไร

“ เอ่อ..นี่คือการให้คำมั่นสัญญาของข้า” ราเชนเอ่ยออกมา คืนนั้นราเชนดื่มเป็นเพื่อนกับ องค์ชายสิบสี่ จนดึก แล้วค่อยเข้านอน  ทำให้เขารู้สึกเห็นใจองค์ชายสิบสี่เป็นอย่างยิ่ง เพราะหากว่าเขาหนีไประหว่างทางไม่ยอมบวชเป็นหลวงจีน เสด็จแม่ของเขาอาจจะถูกส่งตัวไปเป็นแม่ชีแทน ทำให้องค์ชายสิบสี่ซึ่งรักเสด็จแม่ของเขามาก จึงได้แต่ยอมรับในชะตากรรมนี้ ซึ่งในใจของเขา อยากคิดจะหลบไปให้ไกลแสนไกล ไม่อยากเป็นแล้ว เชื้อพระวงศ์ตระกูลจาง

ในตอนเช้า ราเชนก็ออกเดินทางขึ้นเขาฝอซาน ซึ่งต้องใช้เวลาเดินทางถึงสองวันกว่าจะถึงยอดเขา แสดงว่า เขาฝอซานนั้นใหญ่มาก มีอาณาเขตติดกับหุบเขามากมาย ซึ่งเป็นที่ตั้งของชนเผ่าต่างๆ ติดกับชายแดน อุดร และปัจจิม

ส่วนองครักษ์อู่เสียนั้น  เดินนำหน้า ราวกับรู้เส้นทางขึ้นเขาเป็นอย่างดี

จนกระทั่งได้เวลาเที่ยง องครักษ์อู่เสีย ก็ยกมือให้ทุกคนหยุด เพราะรู้สึกผิดปกติ

“ มีอะไร?” องค์ชายสิบสี่เอ่ยอย่างสงสัย ราเชนเองก็สัมผัสได้ถึงอันตราย ที่อยู่ด้านหน้า องครักษ์เสื้อทองที่เหลือห้าคน ชักดาบของตนออกมาเตรียมพร้อมทันที

“ ข้าสัมผัสได้ ว่าข้างหน้านั้นมีบางสิ่งบางอย่างที่อันตราย แต่ข้าไม่รู้ว่า มันคืออะไร” องครักษ์อู่เสีย เอ่ยด้วยความหวาดหวั่น

ราเชนเองก็สัมผัสถึงอันตรายเช่นกัน แต่เขาก็ใช้พลังจิตของเขาตรวจสอบก็สัมผัสได้ ว่าสิ่งที่ขวางอยู่ด้านหน้าเขานั้น มันคือเสือดาวถึงห้าตัว มีคนอยู่ห้าคน แต่มีเพียงสองคน มีพลังปราณราชันขั้นต้นแล้ว สามคนมีเพียงพลังปราณ

“ เสือดาวห้าตัว ผู้ควบคุมสัตว์สองคน มีพลังปราณราชันขั้นต้น พวกเราระวังตัวด้วย”

ราเชนเอ่ยไม่ทันจบ ก็พบว่าเสือดาวสามตัว ก็วิ่งกรูกันเข้ามาหาพวกเขาแล้ว โดยมีอยู่ชายสองคนแต่งกายคล้ายชุดนายพราน ขี่หลังเสือดาวตัวใหญ่สองตัวตามาข้างหลังด้วย

“ พวกชนเผ่าเสือดาว”

องครักษ์หญิง รีบเอ่ยออกมา พร้อมกับดึงหน้าไม้ ออกมาจากถุงมิติของตน แล้วเล็งใส่ เสือดาวทันที ส่วนองครักษ์เสื้อทอง ก็ดึงหน้าไม้จากถุงมิติของตนเองออกมา แล้วช่วยกันระดมยิงใส่ เสือดาวทั้งสามตัว

“ คุณชายถู คุ้มครององค์ชายสิบสี่ด้วย” องครักษ์หญิงอู่เสีย ตะโกนสั่งราเชน

ที่ตอนนี้ในมือถือ มีดสั้นนิรนามเอาไว้ ไม่ได้นำธนูที่ติดระเบิดออกมา ไม่อยากให้ใครๆ รู้ ราเชนใช้ยันต์ล่องหนแปะไปที่ร่างของ องค์ชายสิบสี่กับเขา แล้วพากันหลบหายไปจากที่ตรงนั้น 

ธนูหน้าไม้ ที่ยิงใส่ เจ้าเสือดาว แม้จะมีลูกศรปักเข้าที่ร่างของมัน แต่ก็หาหยุดมันได้ไม่ มันกระโจนเข้าใส่ องครักษ์หญิงอู่เสีย และ กลุ่มองครักษ์เสื้อทองที่เหลือห้าคน ที่ชักดาบฟันใส่เจ้าเสือดาวทั้งสาม แต่ทว่าเสือดาวอีกสองตัว กลับกระโจนทยาน ไปจุดที่ราเชนกับ องค์ชายสิบสี่หลบไป

“ แย่แล้ว มันได้กลิ่นของพวกเรา” ราเชนเห็นพวกมันสองตัวกำลังพุ่งเข้ามา

เลยปล่อยยันต์ระเบิดออกไป สะกัดมันเอาไว้

ยันต์ระเบิดถูกหัวของเจ้าเสือดาวตัวหนึ่ง จนหัวของมันถึงกับระเบิดกระจาย แต่เสือดาวอีกตัว กลับอยู่ด้านหลังตัวที่ตายพุ่งกระโจนตะปบองค์ชายสิบสี่ แต่ทว่า ถูกราเชนเคลื่อนไหวเข้ามาดักหน้าเอาไว้ แล้วแทงเข้าที่คอหอยของมัน ลงไปนอนดิ้นตายกับพื้น คนคุมที่อยู่ด้านหลังคนหนึ่ง กระโจนตัวลอย ใช้ทวนสั้นทิ่มเข้าทางด้านหลังของของราเชน โดยที่มีองค์ชายสิบสี่ร้องเตือนเสียงหลง 

ระวัง !!