ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

     เมื่อจัดการปัญหาความจำระยะสั้นจากพวกบรรดาเหล่าเหลนชายทั้งหลายกันได้แล้ว เหนี่ยวเหนี่ยวกับพวกเหลนสาวก็หันมาสนใจพวกผลไม้หลากหลายชนิดกันต่อเลย ปล่อยให้พวกพี่ชายได้สั่งการสั่งต้นตามใจนึกออกผลกันต่อไปตามที่พวกเขาต้องการ ถึงแม้ว่าจะช้าที่สุดแต่พวกเขาก็ทำสำเร็จกันได้สักทีหนึ่ง

     “กว่าจะได้ พากันวิ่งถามข้าเสียหลายรอบจนข้านี่เริ่มเวียนหัวจริงๆแล้ว”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ใช่เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวน้อย

     “ดีนะที่ข้ามีเหลนสาวน้อยแสนสวย น่ารัก ฉลาดอย่างพวกเจ้าไม่งั้นข้าคงจะปวดหัวหนักกว่านี้แน่ๆ”เหนี่ยวเหนี่ยว

    “ใช่เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวน้อย

    “ต่อจากนี้ไปต้องหาอะไรที่กินแล้วเพิ่มความจำที่ดีขึ้นให้พวกพี่ชายของพวกเจ้าเสียแล้วล่ะ ในตอนแรกข้าคิดว่าที่มีอยู่ตอนนี้น่าจะเพียงพอแล้วแต่ว่ามันไม่ใช่เฮ้อ……”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ใช่เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวน้อย

     “เฮ้อ……”เหลนสาว ก็เลียนแบบทอดถอนหายใจแบบหนักใจมากๆเช่นกันกับพวกพี่ชายที่มีนิสัยและพฤติกรรมแบบนี้มันช่างแก้ไขได้ยากมากมายจริงๆ

     “หง่ำ…หง่ำ….”แต่แน่นอนว่าถึงจะมีเรื่องอื่นมาแทรกแซงบ้างแต่เรื่องหลักในตอนนี้คือกินผลไม้เจ้าค่ะ ส่วนด้านเหลนชายตอนนี้ก็ตะโกนพูดคุยกับแม่นางน้อยด้วยว่า…

     “ท่านย่าเล็กขอรับ น้องสาวดูสิ พวกข้าทำได้แล้ว ทำได้แล้ว และเยอะแยะเลยด้วย”เหลนชายสี่เหล่าสู่

     “มีผลไม้เต็มต้นเลยนะ ท่านย่าเล็กกับน้องสาวจะเอาเพิ่มไหมขอรับ ข้าจะนำไปให้อีก??”เหลนชายสามจีจี

     “มีแต่ของที่พวกข้าชอบทั้งนั้นเลยด้วยนะขอรับ พวกข้าจะแบ่งไปให้เยอะๆเลย ไม่ต้องห่วงรอข้าสักครู่เดียวขอรับ”เหลนชายสองจูจู

     “ขอบใจพี่ชาย ขอบใจมากๆ ”พวกน้องสาวต่างพากันขอบคุณพวกพี่ชาย แต่ก็พากันหันกลับมาสนใจผลไม้ของพวกนางต่อ พวกพี่ชายเหมือนกับอากาศไปเลย

     “.............!!”พวกพี่ชายที่ทำท่าทีกระตือรือร้นพอเจอพวกน้องชายเมินใส่ก็ไปไม่ถูกเช่นกัน และยังไม่พอโดนท่านย่าเล็กตอบให้อีกดอกหนึ่งเต็มๆเลยว่า….

     “ขอบใจนะเหลนชาย แต่ว่านะพวกเจ้าบอกว่ามีแต่ผลไม้ที่พวกเจ้าชอบ แต่ไม่ใช่ที่ข้าชอบหรือเหลนสาวน้อยของข้าชอบเสียหน่อย พวกเจ้ากินกันเองเหอะ”เหนี่ยวเหนี่ยว 

     นางที่ตะโกนคุยกับพวกเหลนชายอย่างตรงไปตรงมา แบบไม่รักษาน้ำใจเลยจริงๆ !! และก็หันกลับมามองผลไม้ของนางเองเหมือนเดิม 

     “...........!!”เหลนชายผู้มีน้ำใจทั้งหลาย ที่อุตส่าห์นึกถึงน้องสาและท่านย่าเล็กของพวกเขาพร้อมที่จะแบ่งปันผลไม้ที่พวกเขาทำกันได้แล้วในตอนนี้ แต่คำตอบที่ได้จากท่านย่าเล็กทำให้อึ้งไปเลยจริงๆ

     “ฮ่า…ฮ่า…”พวกผู้ใหญ่เอง ที่คอยแอบฟัง แอบดูพวกเด็กๆก็พากันหัวเราะอยู่เรื่อยๆจริงๆ เป็นการคลายเครียดสำหรับพวกท่านในแต่ละวันเสมอๆ 

     “แสบมากจริงๆพวกนางเนี่ย พูดแบบนี้ต่อไปจะมีใครกล้าถามเล่า เจ้าตัวแสบเอ๊ย”ท่านแม่ ที่ได้ยินก็เริ่มนินทาลูกสาวแล้ว

     “น้องเล็กน่าจะใช้คำพูดที่ผิดไปหน่อยนะเจ้าคะ”พี่สะใภ้ใหญ่

     “น่าจะแกล้งพวกเหลนชายเขานั่นแหละเจ้าค่ะ โดนกันเป็นประจำอยู่แล้วในแต่ล่ะวันน่ะเจ้าค่ะ”พี่สะใภ้รอง เองก็พากันส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มไปด้วย

     “ก็ใช่นะ”ท่านแม่

     พวกท่านเองก็ยังคงอยู่กับต้นตามใจนึกกันอยู่เช่นกัน และคอยเก็บเกี่ยวผลไม้ที่ได้ทยอยเก็บใส่แหวนมิติ กำไลมิติสำรองเอาไว้เยอะๆ อย่างคึกคักไม่ต่างจากพวกเหล่าบรรดาเด็กผู้ชาย

     “ผลงานของวันนี้ พวกเจ้าต้องได้แน่นอนทุกตนเลยนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ขอบคุณท่านย่าเล็กของเจ้านาย”เหล่าบรรดาสัตว์อสูรเด็กในพันธะสัญญาของพวกเหลนๆ ต่างก็รีบตะโกนออกมาอย่างดีใจเพราะไม่ว่าจะได้รางวัลอะไรก็แล้วแต่ ขอแค่มีกลิ่นไอละอองพลังธาตุสีทองๆ จากท่านย่าเล็กของเจ้านายพวกมันก็เพียงพอแล้วสำหรับพวกมัน

     “ไม่เป็นไร พวกเจ้าทำดีก็ต้องได้รับรางวัลตอบแทนกัน”เหนี่ยวเหนี่ยว 

     พากันกระโดด ไปมาอย่างดีใจที่ได้ยินท่านย่าเล็กของเจ้านายเอ่ยปากชื่นชมพร้อมกับรางวัลที่พวกมันจะได้รับอีกด้วย

“ท่านพ่อ ท่านแม่ คงจะต้องอิจฉาพวกเราเป็นแน่เนอะที่ได้อยู่ใกล้ท่านย่าเล็กของพวกเจ้านายเราน่ะ”สองซี่ ของเหลนสาวสี่

     “ใช่ๆ ข้าเห็นด้วยเลยสัตว์อสูรตนใดจะมีโชคลาภอย่างพวกเราเล่า แค่อยู่ใกล้ๆท่านย่าเล็กของเจ้านายก็ได้กลิ่นไอพลังธาตุสีทองๆนี่ก็ดีเยี่ยมแล้ว”มีเกล็ด ของเหลนสาวสาม

     “จะว่าไปพวกเราก็ถือว่าช้ากันนะที่เจอพวกเจ้านายกับครอบครัวพวกเขาน่ะ”เหล็กใน ของเหลนสาวรอง

     “ใช่ๆ ช้าเกินไป”

     “ช้าไปจริงๆนั่นแหละ แต่เดี๋ยวสักพักหนึ่งข้าว่าจะขอของกินอร่อยจากท่านย่าเล็กของเจ้านาย นำไปแบ่งให้ท่านพ่อ ท่านแม่ได้กินบ้าง ของที่มีไอละอองพลังธาตุสีทองเข้มข้นขนาดนี้ข้ารับรองเลยว่าพวกท่านจะต้องไม่เคยสัมผัสมาก่อนแน่นอน”ก๊าบ..ก๊าบ

     “อือ…..”

     เหล่าบรรดาสัตว์อสูรเด็กในพันธะสัญญาของเหลนๆเองก็พากันพูดคุยด้วยกันใกล้ๆพวกเจ้านายของพวกมันนั่นแหละไม่ได้ไปไหนไกล

     “ท่านย่าเล็ก น้องสาวนี่ขอรับผลไม้ที่พวกข้านำมาแบ่งให้”เหลนชายใหญ่หยางหยาง

     ถึงแม้ว่าจะโดนพวกนางเมินใส่แบบไม่สนใจอะไร แต่พวกพี่ชายหรือเหลนชายก็ยังคงทำตัวเป็นปรกติทุกอย่าง พากันถือตะกร้าที่ใส่ผลไม้ที่พวกเขาช่วยกันผลิตผลของพวกมันออกมาตรงมาให้แม่นางน้อยกลุ่มนี้เลย

      “โอ้….วางๆเลยเหลนชายขอดูหน่อยสิ”เหนี่ยวเหนี่ยว 

      “นี่ขอรับ..”เหลนชายรองจูจู

     พวกเหลนชายต่างก็นำตะกร้าที่ใส่ผลไม้วางไว้ให้พวกแม่นางน้อยได้ดูกัน

     “อือ….อันนี้ข้าไม่เอา เอาออกเลย อุ๊ย…นี่ข้าชอบมากเอาเก็บไว้”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “..............!!”เหลนชาย 

     “อันนั้นข้าชอบเจ้าค่ะท่านย่าเล็ก ส่งมาให้ข้าเลยเจ้าค่ะ”เหลนสาวใหญ่ยายา

     “อ้อ….ได้เลยนึกว่าต้องทิ้งให้พวกเหลนชายเสียแล้วสิ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “...........!!!”เหลนชาย

     “ลูกนี้ข้าไม่เอาเลยเบื่อแล้ว..ตุ้บ….”เหนี่ยวเหนี่ยว โยนใส่ลงตะกร้าที่คัดออก แบบตกรอบในใจของนาง

     “............!!”เหลนชาย

     “ข้าก็ไม่เอาเหมือนกัน”พวกน้องสาว

     “ตุ้บ…ตุ้บ….”

     “อ๊ะๆ….เหลนสาวโยนตะกร้าผิดแล้วอันนี้ของทิ้งแล้วให้เหลนชายไปไง”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “............!!”เหลนชาย

     “โอ้….จริงด้วยเจ้าค่ะขอโทษทีเจ้าค่ะทิ้งตะกร้าผิดไปหน่อย”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋

     “เอ๋…???เหลนชาย ตะกร้านี้ทิ้งแล้ว เต็มแล้วด้วยเอาไปสิ หาตะกร้าใบใหม่มาวางแทนด้วยนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “...........!!”เหลนชาย

     “ได้ขอรับ..!!”เหลนชาย

     “เนี่ยๆ ลูกแบบนี้พวกเจ้าอย่าเก็บมาเยอะนะดูสิข้ากับเหลนสาวน้อยไม่มีผู้ใดอยากกินเลยต้องทิ้งให้พวกเจ้าหมดเลยเนี่ย”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ไม่เป็นไรขอรับ..!!”เหล่าบรรดาเหลนชาย

     “ดูสิแต่ทีลูกพวกนี้ พวกเจ้ากลับดันเก็บมาเพียงนิดเดียวพวกข้าชิมก็หมดแล้ว เอามาเพิ่มด้วยนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ขอรับ ท่านย่าเล็ก..!!”เหลนชาย

     “ดีๆมากเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว

     เสียงที่กระทบกับตะกร้า และผลไม้ ที่อยู่ด้านในดังอย่างต่อเนื่อง ก็ดูสิแม่นางน้อยกลุ่มนี้มีกันตั้งกี่สิบคนเลือกผลไม้ที่เป็นของชอบของพวกนางเท่านั้นจริงๆๆ 

     อันไหนคัดออกแต่บางคนชอบก็ยังคงเก็บไว้ แต่อันไหนที่ความเห็นเหมือนกันทุกๆคนก็ลงในตะกร้าทิ้งสำหรับพวกเหลนชายเอากลับไป

     “ฮ่า…ฮ่า….”พวกผู้ใหญ่

     “จะบอกแค่ว่าไม่ชอบกินผลนี้ก็พอแล้ว ไม่ใช่ทิ้งให้เหลนชาย ดูหน้าเข้าสิ น่าสงสารจริงๆเฮ้อ…..”ท่านแม่

     “พวกเขาคงจะต้องทำใจจริงๆนะเจ้าคะ มีท่านย่าเล็กกับน้องสาวเป็นแบบนี้น่ะเจ้าค่ะท่านแม่ แสบกันมากมายเหลือเกินเจ้าค่ะ”พี่สะใภ้ใหญ่

     “นั่นน่ะสิเจ้าคะ ข้าเห็นด้วยจริงๆเลยดูทำหน้าเข้าให้สิ”พี่สะใภ้รอง

     “ถ้าเป็นเมื่อก่อนทำแบบนี้นะโดนแน่ๆแม่นางน้อยทั้งหลายเนี่ย ช่วงเวลานี้ถือว่ายกผลประโยชน์ให้ละกันได้เลือกของที่พวกนางชอบกิน แต่คงจะต้องสอนให้ใช้คำพูดให้มันดีกว่านี้สักหน่อยหนึ่งเฮ้อ….”ท่านแม่

     “คงจะยากมากเจ้าค่ะ”พี่สะใภ้ใหญ่

     “แค่บางทีพวกเราจะอ้าปากบอก น้องเล็กรู้ทันวิ่งหนีก่อนก็บ่อยนะเจ้าคะท่านแม่”พี่สะใภ้รอง

     “พวกเราคงจะต้องอยู่กันตรงบริเวณนี้พักใหญ่เลยนะ กว่าจะจัดการอะไรเรียบร้อยน่ะ แต่คงจะไม่เท่ากับรอพวกแม่นางน้อยกินกันจนพอใจหรอก”ท่านแม่

    “นี่น่ะสินะ”ทุกๆคน

     “เฮ้อ……”บรรดาท่านแม่ 

     ณ ช่วงเวลาตอนนี้ไม่มีผู้ใดพอที่จะว่างกันเลย แบ่งให้เห็นเป็นกลุ่มใหญ่ๆได้สองอย่างเลยก็คือว่า…กลุ่มแม่นางน้อยนี่ไม่สนใจอะไรนอกจากกินแล้วก็กินเพียงอย่างเดียวแล้วในตอนนี้ ส่วนพวกผู้ใหญ่และพวกเหลนชายยังคงกระตือรือร้นช่วยกันเพิ่มผลผลิตของผลไม้จากต้นตามใจนึกกันอยู่ไม่ไปไหนเลย

     “เดี๋ยวบางส่วนแบ่งเอาไว้แจกจ่ายให้คนในหมู่บ้านด้วยนะ พวกเจ้าเข้าใจหรือไม่??”ท่านพ่อ 

     “เข้าใจขอรับ”พวกพี่ชาย หลานชาย

     “ทีนี้ก็มีอาหารพลังธาตุเพิ่มอีกเยอะเลยนะว่าไหม”ท่านลุงฉือ

     “มันมีแต่เรื่องดีๆผ่านเข้ามาในชีวิตของพวกเราจริงๆนะ ช่วงเวลานี้น่ะ”ท่านลุงอี้

     “อือ…เหมือนกับจะเป็นความฝันที่ยาวนานที่ไม่อยากจะตื่น ความฝันที่เป็นจริง”ท่านพ่อ

     “เดี๋ยวส่วนที่จะนำไปเพาะพันธุ์ขยายต่อด้านนอกคงจะต้องรอจากเหนี่ยวเหนี่ยวก่อนสินะ”ท่านลุงอี้

     “ใช่แล้ว รอให้ลูกสาวตัวน้อยของข้าจัดการให้เรียบร้อยเพื่อเพิ่มแม่พันธุ์มันก่อนในมิติส่วนตัวของนาง พวกเราค่อยจัดการขั้นต่อไปกัน”ท่านพ่อ

     “คิดดูสิถ้ามีเจ้าต้นตามใจนึกเยอะทั่วทวีปเฟยเทียนของพวกเราจะดีมากแค่ไหนกันนะ พวกเจ้าว่าอย่างไร??”ท่านลุงฉือ

     “มันก็ย่อมต้องดีมากๆอยู่แล้วล่ะเจ้าเฒ่าฉือ”ท่านพ่อ

     “ข้ามีความสุขอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ”ท่านลุงอี้

     “นั่นน่ะสินะ พูดออกมาไม่ได้จริงๆ ความรู้สึกมันหลากหลายตีกันไปหมดเลยในช่วงเวลานี้”ท่านพ่อ

     “จริง”ท่านลุงทั้งสองคน

     “เอาล่ะ ค่อยๆทำไปทีละขั้นตอนไม่ต้องเร่งรีบอะไร อย่างไรเสียก็มองเห็นหนทางที่ดีขึ้นในภายหน้าหน้านั่นแหละ ไม่ต้องมองไกล แค่แต่ละวันเจอของดี ของวิเศษแบบนี้วันละครั้งก็เกินคุ้มแล้วจริงๆ”ท่านพ่อ

     “ใช่”ท่านลุงทั้งสองคน

     “แต่แรกๆพวกเราคงจะต้องเหนื่อยกันหน่อยกับการเริ่มต้นนำพืชผัก ผลไม้ สมุนไพรที่เหนี่ยวเหนี่ยว และพวกสัตว์อสูรเด็กพาไปเจอไปขยายพันธุ์เพาะปลูกด้านนอก”ท่านพ่อ

     “ใช่ คงจะหนักหนาพอควรที่จะต้องสอนและให้ความรู้กับผู้อื่นด้วยกับการใช้พลังธาตุในการเกษตรแบบนี้ คงไม่มีผู้ใดเคยเห็นหรือพบเจอมาก่อนหรอก”ท่านลุงอี้

     “เมื่อก่อนพวกเราก็เข้ากันแต่ว่า ผู้ที่มีพลังพฤกษาเพียงอย่างเดียวเท่านั้นถึงจะสามารถเพาะปลูกพืชผัก ผลไม้ สมุนไพร ต่างๆที่ให้มีพลังธาตุขึ้นมาได้”ท่านลุงฉือ

     “เพียงแค่ลูกสาวข้าทำให้ดู เปลี่ยนแปลงทุกอย่างจริงๆ ที่เหล่าบรรพบุรุษเคยปลูกฝัง สั่งสอนกันมาไม่รู้ตั้งแต่กี่รุ่นต่อกี่รุ่นมาแล้ว ถ้าข้ามิใช่ท่านพ่อของนางและเห็นกับตา สัมผัสด้วยมือคงจะไม่มีทางเชื่ออย่างแน่นอน คงจะว่าพูดเพ้อฝันไปเท่านั้นเอง”ท่านพ่อ

     “จริง”ท่านลุงทั้งสอง

      ทางด้านพวกผู้ชายเองก็มีการปรึกษากันต่อไปเรื่อยๆกับการวางแผนในขั้นต่อไป เพื่อต่อเสริมขยายการเกษตรแบบใช้พลังธาตุเป็นตัวนำ เพื่อให้ได้ผลผลิตที่มีพลังธาตุที่ดีเยี่ยมออกมาสู่ทวีปเฟยเทียนได้เยอะๆ   

     ด้านบรรดาพวกฮูหยินเองก็พากันจัดเตรียมแบ่งแยกประเภทผลไม้สำหรับการใช้กินในแต่ละวันให้กับทุกๆคนเหมือนเช่นเคย เรียกได้ว่าตั้งแต่เหนี่ยวเหนี่ยวพาทุกๆคนมีความเป็นอยู่ดีขึ้นพวกท่านเองก็ยุ่งวุ่นวายกับเรื่องตระเตรียมอาหารการกิน ขนมของว่างอยู่บ่อยๆ และไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยเลย พวกท่านกลับมีความสุขมากๆ ดูได้จากสีหน้าแววตาทุกๆครั้งที่เตรียมอาหารและขนมของว่างให้กับคนในสมาชิกของตระกูล

************

     ก็ยังคงวุ่นวายกันเช่นเดิมกับเหล่าแม่นางน้อยทั้งหลายที่ช่วยกันคัดเลือก คัดทิ้งกับผลไม้ที่ตัวเองชอบเก็บไว้ ไม่ชอบก็ตัดทิ้งไป!!! 

     น่าสงสารพวกท่านพ่อท่านแม่ของพวกเด็กๆจริงๆ ที่ต้องหัวเราะขำท้องแข็งกันหลายรอบในแต่ละวัน กับคณะตลกประจำตระกูลที่มักจะทำให้พวกท่านได้คลายเครียดและมีความสุขกับเสียงหัวเราะทุกครั้งไป แม้จะต้องทนปวดหัวที่พากันปั่นป่วนในแต่ละวันก็ตามที