นักฆ่าพักงานกลับไปเรียนมัธยม

"เข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว นายก็อยู่นี่ไปก่อนแล้วกัน"

เมื่อสอบสวนเสร็จสิ้นแล้ว หญิงสาวก็ปิดกล้องดิจิตอลที่เปิดถ่ายเก็บไว้ตอนแรก และเดินออกมาจากห้องทรมาน ปิดประตูล็อคให้เรียบร้อยก่อนจะเดินไปอีกห้องหนึ่งที่อยู่ใกล้กัน

"ตุบ"

เธอเดินเข้ามาในห้อง มัวแต่คิดเรื่องราวที่สอบสวนมาเมื่อสักครู่นี้อยู่ในสมอง วนเวียนไปมาอย่างครุ่นคิด

"เหนื่อยหน่อยนะคะ รุ่นพี่ นี่ค่ะ กาแฟ เข้มๆไม่ใส่น้ำตาล"

เสียงที่ดังขึ้นด้านหน้าเป็นเสียงของสาวน้อยน่ารักๆคนหนึ่ง ที่พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ ชวนให้ผ่อนคลาย และท่าทางที่แสดงออกถึงความขี้เล่นของเธอทำให้ความกดดันในใจของตำรวจสาวลดน้อยลง เธอยื่นกาแฟที่เธอชงไว้เมื่อสักครู่นี้ มาให้ตำรวจสาวรุ่นพี่ดื่ม

"อืม ขอบใจนะ ได้อะไรเยอะเลย ไว้ไปคุยที่ห้องประชุมใหญ่อีกทีดีกว่า"

"มันร้ายแรงขนาดถึงขั้นต้องเรียกประชุมใหญ่เลยหรอคะ"

"ใช่ เรามีเวลาไม่มากแล้ว เรียกทุกคนให้มาประชุมอย่างเร่งด่วน"

"ค่ะ"

เธอขานตอบก่อนจะนั่งลงใช้เครื่องมือติดต่อสื่อสารและส่งข้อความไปหาคนอื่นๆในทีมโดยด่วนที่สุด ให้รีบเข้ามาประชุมโดยเร็ว

ช่วงที่รอทุกคนมาถึงในสมองของตำรวจสาวพยายามเรียบเรียงข้อมูลและคิดหาวิธีการต่างๆนาๆ เธอไม่ได้รอช้ารีบสั่งการลูกน้องเธอไปทันที เธอคิดว่าควรทำเรื่องที่สามารถทำได้ในขณะที่รอสมาชิกคนอื่นๆมาประชุมดีกว่า

*************ShoTToWrite**************

***ผ่านไป10นาที***

"มาแล้ว ผมรีบมาเลยนะเนี่ย ยังไม่ได้กินอะไรมาด้วย มีอะไรให้กินบ้างไหม"

คนแรกที่มาถึงเป็นชายหัวโล้นกล้ามโต เปิดประตูเสียงดังเดินเข้ามาในห้องประชุมใหญ่ ก่อนจะตะโกนถามหาของกินกับหญิงสาวน่ารักๆที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ โดยที่เขาเองก็มองไม่เห็นตำรวจสาวหัวหน้าที่อยู่ตรงศูนย์กลางโต๊ะประชุม

"ไม่ต้องมาทำท่าทางหิวโซเลย พี่นี่ละก็ อายหัวหน้าไหมคะเนี่ย นี่เวลาทำงานนะคะ เดี๋ยวก็โดนทำโทษทางวินัยหรอกค่ะ"

สาวน้อยมองไปทางหัวหน้าสาวรุ่นพี่ของเธอเพื่อบอกให้พี่ชายตนเข้าใจ

"อะ ขอโทษครับ ผมไม่หิวแล้ว โต๊ะนี่ว่างไหมครับ ขอตัวนั่งนะครับ"

เมื่อแววตาของตนมองตามสายตาของน้องสาวตนจนมาสะดุดมองเห็นตำรวจหญิงสาวเรียวขายาวที่ยืนครุ่นคิดอยู่ตรงกลาง ชายหัวโล้นร่างกายใหญ่โตที่มีท่าทางเงอะงะก็นิ่งสงบเหมือนลูกแมวน้อย ย่นก้นนั่งลงไปอย่างเงียบๆอยู่มุมข้างโต๊ะโดยสงบเสงี่ยม

ไม่นานนัก ก็มีชายหนุ่มท่าทางมีสง่าราศี มาพร้อมกับชายฉกรรจ์4คนเดินเข้ามาในห้องก่อนจะประจำที่นั่งโดยไม่พูดอะไร พวกเขาได้แต่มองตำรวจสาวและลูกทีมของพวกเธอ

"ติก ติก ติก"

นาฬิกาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเดิน ภายในห้องตั้งแต่ชายห้าคนเข้ามาก็ผ่านมาแล้วเกือบจะ10นาทีเห็นจะได้ ก็ยังไม่มีผู้ใดเข้ามาอีกเลย ชายทั้งห้าคนได้แต่ทำสีหน้าไม่พอใจที่ให้พวกเขารอนานขนาดนี้โดยไม่ทำอะไรสักอย่าง

"หัวหน้าอลิซ ลูกน้องของคุณนี่ชักช้าลีลามากเลยนะครับ ปล่อยให้ ตำรวจชั้นผู้ใหญ่รอนานแบบนี้ ผมคงต้องส่งหนังสือตักเตือนถึงผู้บังคับบัญชาแล้วละ ไม่งั้นคนอื่นจะเอาเป็นเยี่ยงอย่างได้"

"ติ่ง ติ่ง"

"มาแล้ว เปิดภาพให้ทุกคนดู"

หัวหน้าอลิซก็คือ ตำรวจสาวที่ยื่นครุ่นคิดตั้งแต่แรก เธอเมินเฉยต่อชายหนุ่มที่พูดต่อว่าลูกน้องเธอ ก่อนจะเปิดภาพกล้องหน้าอกของหนึ่งในลูกน้องเธอ เพื่อเป็นการอธิบายแทน

"อีกาดำเรียกศูนย์ใหญ่ ตอนนี้เข้ามาถึงอณาเขตของเป้าหมายแล้ว ต้องการคำสั่งต่อไป"

"เรียกอีกาดำ ลอบเข้าไปให้ลึกที่สุด หาทางเข้าห้องใต้ดินลับให้ได้ ถ้าไม่ได้ ถอนกำลังโดยด่วน ทราบแล้วเปลี่ยน"

ตำรวจสาวอลิซ กดไมค์พูด ก่อนจะทำสีหน้าเข้มครึม ตัวเธอในตอนนี้รู้ว่ากำลังเล่นอยู่กับอะไรอยู่ เธอไม่กล้าประมาทเลยแม้แต่วินาทีเดียว

"ทราบ"

อีกาดำ ค่อยๆเคลื่อนไหวตามเงามืด มันหลบเลี่ยงเวณยามได้อย่างง่ายดาย ผ่านชั้นนอกเข้ามาชั้นในได้อย่างรวดเร็วง่ายดาย แต่ถึงมันจะง่ายแค่ไหนอีกาดำก็ไม่อาจที่จะประมาทได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว เขารีดเค้นประสาทสัมผัสออกมาให้เต็มประสิทธิภาพ เพื่อลอบเข้าไปทำภารกิจให้ถึงที่สุด

"โฮกกกกกกกกกกกกกก"

เสียงสัตว์ร้ายคำรามเสียงดังลั่นด้วยความน่ากลัว มันคำรามเหมือนต้องการให้แผ่นดินแตกสลาย

"อึก"

วินาทีนั้น ตัวของอีกาดำที่ใช้ประสาทสัมผัสระดับสูงที่สุดก็รับรู้ถึงเสียงคำรามที่ดูน่าหวาดกลัวเข้าไปเต็มที่ ขนตัวของเขาลุกพรืบขึ้นมาทั่วทั้งร่างกาย จนทำให้ขาทั้งสองข้างของเขาสั่นเกร็ง แทบจะยืนไม่ไหว สมองเขาได้แต่สั่งการให้ตนหลบหนีไปจากตรงนี้ แต่จิตใจของเขาไม่อาจเห็นด้วย ได้แต่ต่อต้านกันไปมาโดยไม่ขยับร่างกาย

"อีกาดำ นั่นมันเสียงอะไร อีกาดำ อีกาดำ อีกาดำ"

เมื่อหัวหน้าอลิซเรียกแล้วไม่ตอบ มันยิ่งทำให้เธอมีความกังวลภายในใจมากยิ่งขึ้น จึงพยายามเรียกอีกหลายๆครั้งเพื่อปลุกสติให้อีกาดำตื่นขึ้นมา

"อึก อ่ะ ครับ ม....มันเป็นเสียงของสัตว์ร้าย ไม่น่าใช่สิงโตครับ แต่เป็นอะไรที่ดูน่ากลัวกว่านั้นมากๆ"

"สิงโต ก็ไม่ใช่แล้วอะไรละ ที่ดูร้ายกว่าเสียงสิงโตคำราม ที่ผมฟังเมื่อกี้ ยังไงก็สิงโตชัดๆ"

ชายหัวล้านที่ไม่มีความละเอียดฃพูดขึ้นมากลางวงประชุม ก่อนที่ทั้งโต๊ะประชุมจะหันมามองที่เขาด้วยสายตาต่างๆนาๆ

"คืนนี้เราต้องหาหลักฐานให้ได้ อีกาดำ ไหวหรือเปล่า"

"สบายครับ ผมจะเริ่มค้นหาต่อไปแล้ว"

อีกาดำ ฮึดสู้ขึ้นมา ก่อนจะพุ่งตัวไปตามเสียงคำราม แม้ในใจของตนจะหวาดกลัว แต่ก็พึงระลึกไว้ว่าตนเป็นใคร เขาก็มีแรงใจมากขึ้นในการทำภารกิจนี้

"ฟุบ ฟุบ"

การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วเป็นอย่างมาก เขาใช้เวลาไม่นานก็เคลื่อนที่ใกล้ถึงจุดหมายแล้ว แต่ทันใดนั้น เขาก็ต้องรีบแอบเพราะ เบื้องหน้าของเขาพบชายคนหนึ่งกำลังทำท่าทางลับๆล่อๆ

"ติดตามไป"

ในโสตประสาทหูของเขาได้ยินคำสั่งของหัวหน้าอลิซ ตนจึงรีบซ่อนเร้นติดตามชายคนนั้นไปโดยทันที

"ฟุบ ฟุบ"

ชายท่าทางลับๆล่อๆ เคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็วดูเป็นคนมีฝีมือมาก แต่ถึงยังงั้นก็ไม่เท่ากับอีกาดำที่สามารถลอบติดตามโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัวเลยสักนิด เขาเฝ้าติดตามจนมาถึงที่แห่งหนึ่งก่อนจะพบว่า ชายคนนั้นพุ่งตัวเข้าไปจับเมดสาวอ้วนท้วมสองคนหิ้วขึ้นบ่าอย่างรีบร้อนพาไปสถานที่แห่งหนึ่งโดยรวดเร็ว

"หืม ลักพาตัว"

หัวหน้าอลิซได้แต่ครุ่นคิดอย่างไม่เข้าใจว่าชายคนนี้ทำไมถึงต้องลักพาตัวเมดสาวทั้งสองด้วย เธอคิดว่าเธอเข้าใกล้เป้าหมายไปอีกขั้นแล้ว จึงสั่งการลงไปทันทีให้อีกาดำตามไปติดๆ

"ตามไปอย่าให้คลาดสายตา"

"ฟุบ ฟุบ"

ฝีเท้าของทั้งสอง ไม่นานเกินรอก็พุ่งไปถึงจุดหมายปลายทาง มันเป็นห้องลับแห่งหนึ่งที่มีทางเชื่อมลงไปถึงใต้ดิน อีกาดำรอให้ชายคนนั้นหิ้วเมดสาวทั้งสองเข้าไปข้างในประตูก่อนเขาถึงจะตามเข้าไป

"แอ๊ดดดด"

ชายลับๆล่อๆเปิดประตูอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะเหวี่ยงหญิงสาวทั้งสองเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว และรีบวิ่งหนีออกมาโดยทันทีเขาไม่มีแม้แต่จะหันหลังกลับมามองข้างหลังเลยแม้แต่น้อย

"......"

ทั้งอีกาดำและภายในห้องประชุมไม่มีใครสักคนที่ไม่อึ้งกับการกระทำของชายลับๆล่อๆคนนี้

"เข้าไปดู"

หัวหน้าอลิซที่รู้สึกตัวได้แล้วเธอรีบสั่งการทันที มันเป็นห้องนี้แหละที่เธอได้รับข้อมูลจากชายชุดคลุมดำที่เธอจับได้ ว่าเขานำพาผู้คนที่ลักพาตัวมาไว้ที่นี่ จำนวนคนที่พามาก็เกือบจะ10คนเห็นจะได้

"ครับ"

อีกาดำถึงจะหวาดหวั่นแต่เขาก็ยังทำตามคำสั่ง เขาวิ่งเข้าไปถึงหน้าประตูอย่างรวดเร็วก่อนที่จะแง้มประตูเปิดเข้าไป

"มืด"

ภายในนั้นมืดมากไม่มีแสงไฟเลยแม้แต่นิดเดียว เขาก้าวเท้าเข้ามา ก่อนจะคลำหาไฟฉายที่ติดตัวของเขาออกมา ในตอนนั้นก็มีเสียงพูดดังขึ้น เพราะข้างในเงียบมาก จึงง่ายต่อการเกิดเสียง อีกาดำไม่กล้าเปิดไฟฉายเขายืนนิ่งก่อนจะแง้มหูฟังเสียงพูดคุย

"อะ เกิดอะไร โอ๊ยย ระบมไปทั้งตัวเลย"

เสียงที่ได้ยินเป็นเสียงของเมดสาวใช้รูปร่างอ้วนท้วม กำลังพูดคุยกัน อย่างหวาดกลัวต่อความมืด

"แก๊ก แก๊ก แก๊ก"

ไม่นานก็มีเสียงไฟแช็คกำลังถูกจุดขึ้นมา ก่อนที่ไฟจะสว่างขึ้นให้ อีกาดำรับรู้มองเห็นพร้อมกับไฟฉายในมองที่เปิดส่องไปที่มัน

"(ตัวอะไรว่ะเนี่ย)"

ภายในสมองและห้องประชุมที่มีคนมองหล้องหน้าอกของอีกาดำต่างส่งเสียงคำพูดออกมาเหมือนกัน ทุกคนอึ้งกับสิ่งที่พบเจอ

"รีบออกมาโดยด่วนนนนน"

เสียงตะโกนของหัวหน้าอลิซดังขึ้น ในตอนที่เธอมองไปที่ดวงตาของมัน

"ฟุบ ตู้มมมมมมมม"

หลังจบเสียงตะโกนของหัวหน้าอลิซ สิ่งที่อีกาดำพบเจอมันพุ่งเข้าใส่อีกกาดำทันทีก่อนจะง้างหมัดโจมตีไปที่อีกาดำ

"หืม"

เสียงที่ดูน่าหวาดหวั่นกำลังแสดงออกถึงความไม่พอใจออกมา สร้างความหวาดกลัวให้กับทุกคนที่ได้ยิน

"พวกหนูแมลงสาบ ตาย"

สิ่งนั้นมันง้างหมัดอีกครั้งเพื่อทำลายบดขยี้ประตูที่ขวางหน้าตนเอง ก่อนจะมองหาคนที่พุ่งหนีไป

"ตัวอะไรวะ ตัวอะไรวะ"

อีกาดำที่วิ่งออกมาจากห้องใต้ดินอย่างฉิวเฉียดจากความตาย เหงื่อของเขาแตกพลั่กออกมาหยดไหลตามทางที่วิ่งหนีมา ในสมองของเขาได้แต่ตะโกนถามคำถามคำนี้ออกมาไม่หยุดไม่หย่อน

"โฮกกกกกกกกกกกกก"

เสียงคำรามของสัตว์ร้าย ไล่ตามหลังมาอย่างรวดเร็ว มันยิ่งทำให้เขาเหงื่อแตกพลั่กยิ่งกว่าเดิม สถานการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้เริ่มทำให้ทั้งคฤหาสน์กลับมาสู่สถานการณ์วุ่นวายเหมือนก่อนหน้านี้อีกครั้ง ผู้คนเวณยามต่างวิ่งออกมาตามเสียงคำรามที่ดังขึ้นเพื่อมาดู ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่เว้นแม้แต่พ่อบ้านและผู้ติดตามของเขา

"ฟุบ ฟุบ"

"เกิดอะไรขึ้น ทำไมท่านฮาเวิร์ดถึงคำรามด้วยความโกรธขนาดนี้ นายเอาอะไรให้ท่านกิน"

"เออ.......ผมเอาสาวใช้สองคนครับ"

ผู้ติดตามตอบออกมา เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไรท่านฮาเวิร์ดถึงคลั่งแบบนี้ ทั้งสองไม่อาจนิ่งดูดายได้จึงรีบวิ่งมาหาท่านฮาเวิร์ดโดยด่วนที่สุด