หลังบ้านผมเชื่อมต่อกับแดนสวรรค์ (我家后院通仙界)

บทที่ 30

บริษัทการค้า (รีไรท์)

หลี่เหวินหยูขอบคุณหยางเซียวเล่อ สำหรับความเมตตาของเขา เขามอบเงิน 500,000 หยวนให้กับหยางเซียวเล่อ เนื่องจากเขารู้สึกผิดต่อหยางเซียวเล่อเมื่อตอนที่เขานั้นต้องการขอความช่วยเหลือ

ในร้านขายยาเทียนเหอ แต่เขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะทำอะไรในเวลานั้น

แต่ทว่าตอนนี้ภรรยาของเขาได้รับการช่วยชีวิตไว้โดย  หยางเซียวเล่อ ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้ว เขาจึงต้องกังวลเกี่ยวกับผู้มีพระคุณ

เมื่อหลี่เหวินหยูได้ยินว่าหยางเซียวเล่อจะเปิดบริษัทการค้า หลี่เหวินหยูก็ตบหน้าอกของเขา และบอกว่าเขารู้จักผู้ผลิตและตัวแทนทั่วไปมากมาย 

มันเป็นเรื่องง่าย ๆ ปล่อยให้เขาจัดการเอง เขารับประกันว่าจะได้ราคาขายส่งต่ำสุด สำหรับใบอนุญาตประกอบธุรกิจ การตกแต่งและเรื่องอื่นๆ ถ้าหยางเซียวเล่อมีปัญหา สามารถส่งให้เขาจัดการให้ได้

หยางเซียวเล่อรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง วันนี้เขาเหนื่อยมากแค่เลือกสถานที่เปิดบริษัทและตรวจสอบสถานที่

และเมื่อคิดว่าจะต้องพิจารณาการตกแต่ง การจดทะเบียน และใบอนุญาตในอนาคต เขาก็รู้สึกท้อแท้ แต่ตอนนี้มีคนอาสามาช่วยทำเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ให้แก่เขาแล้ว ซึ่งถือว่ามันดีที่สุดสำหรับเขา

ทุกวันนี้ ด้วยความช่วยเหลือของหลี่เหวินหยู ทำให้    หยางเซียวเล่อได้รับใบอนุญาตร้านค้าและธุรกิจอย่างรวดเร็ว สิบวันต่อมา บริษัทการค้าของหยางเซียวเล่อได้เปิดอย่างเป็นทางการ 

ในเวลานี้เขาสามารถขายส่งสินค้าได้ทุกชนิดอย่างเปิดเผย หลังจากบรรจุสิ่งของหลายอย่างลงในถุงเก็บของแล้ว เขาก็เข้าสู่โลกแห่งการฝึกฝนอีกครั้ง เพื่อที่จะทำเงินเป็นจำนวนมาก

หยางเซียวเล่อปรากฏตัวขึ้นในโรงเตี๊ยมจากอากาศ     บางเบา จู่ๆ ก็มีสาวสวยนั่งอยู่บนเตียงของเขา เขาแอบแปลกใจมาก “เจ้าเข้าผิดห้องหรือไม่”

เมื่อเห็นชายคนหนึ่งปรากฏตัวต่อหน้านาง หญิงสาวก็ลืมตาขึ้นด้วยความประหลาดใจ ริมฝีปากสีแดงของนาง เปิดขึ้นเล็กน้อย นางไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นมาจากที่ใด

หยางเซียวเล่อยิ้มอย่างเชื่องช้า “เอ่อ... หลับสบายดีไหม?”

หญิงสาวคนนั้นไม่ได้อ่อนแอและใจดีอย่างที่คิด            นางเคลื่อนไหวชั่วพริบตา กริชสีเงินจ่อไปที่คอของหยางเซียวเล่อโดยตรง

หยางเซียวเล่อตกใจมาก เขาไม่ได้คาดคิดว่า หญิงสาวจะดุร้ายได้ขนาดนี้ ดังนั้นพลังปราณในร่างกายของเขาจึงเริ่มทำงานทันที เขาชี้ไปที่ข้อมือของหญิงสาว และคว้ากริชเอาไว้ เขาหลีกเลี่ยงการถูกโจมตีได้สำเร็จ

บริเวณชั้นล่างมีเสียงฝีเท้ายุ่งๆ ปะปนกับบทสนทนา

“มันต้องอยู่ชั้นบน ค้นหามันให้ข้า!”

“ไปรายงานท่านโจว และบอกว่าเผ่าปีศาจปรากฏตัวแล้ว”

“แน่ใจนะว่าวิ่งมาทางนี้”

“แน่นอน ข้าเห็นกับตา”

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ใบหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไปทันที นางพ่นลมหายใจสีม่วงออกมาที่หยางเซียวเล่อ ทันใดนั้นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ปรากฏขึ้นต่อหน้าหยางเซียวเล่อ เขาสามารถสัมผัสท้องฟ้าสีคราม

ราวกับม้วนภาพวาด

“ภาพลวงตาหรือ?” หยางเซียวเล่อยิ้มจาง ๆ เขามีเจตจำนงแห่งสวรรค์ และพลังวิญญาณที่ทรงพลัง ภาพลวงตาแบบนี้ เขาสามารถทำลายได้  จากนั้นหยางเซียวเล่อเปล่งคำว่า "ทำลายมัน!" อย่างแผ่วเบา

ชั่วขณะหนึ่ง ทุ่งหญ้าที่อยู่ตรงหน้าเขาราวกับกระจกบานหนึ่งซึ่งค่อยๆ สลายไปทีละน้อย เผยให้เห็นสภาพของห้องเดิม ของหยางเซียวเล่อ

เขามองเห็นหญิงสาวซ่อนตัวอยู่บนเตียงของเขา และมองไปยังทิศทางของประตูและหน้าต่าง ด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งคราว เพราะกลัวว่าจะถูกบุกรุกเข้ามาในห้อง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ หยางเซียวเล่อก็อยากจะกลั่นแกล้งนางขึ้นมา เขายิ้มอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม เขาทำท่าทางประหลาด ราวกับยังตกอยู่ในภวังค์ ขณะที่เขาเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เขาก็พูดกับตัวเองว่า "ว้าว ทุ่งหญ้านี้ใหญ่จัง ที่นี่ที่ไหนหรือ"

เด็กสาวที่อยู่บนเตียงคิดว่า หยางเซียวเล่อยังคงอยู่ในดินแดนแห่งความฝัน นางอดไม่ได้ที่จะถ่มน้ำลายออกมาเสียงเบาๆ: “ไอ้โง่ แกติดอยู่ในนั้นดีแล้ว!”

“เอ๊ะ? มีกระต่ายอยู่ด้วย จะหนีไปไหน!” หยางเซียวเล่อพูดพึมพำและกระโดดไปที่หญิงสาว เขาใช้สองมือคว้าไปที่ส่วนที่เป็นใบหน้าของนางด้วยมือทั้งสองข้าง

นางมีชีวิตอย่างยืนยาวมานานขนาดนี้จะเคยมีใครกล้าสัมผัสใบหน้าของนางอีก?

หญิงสาวรู้สึกละอายและโกรธมาก นางยกกำปั้นขึ้นและทุบตีหยางเซียวเล่อ แต่ทว่าหยางเซียวเล่อกลับหลบไปได้อย่างบังเอิญ จากนั้นมือที่ซุกซนของหยางเซียวเล่อก็ขยับไปแตะหูของอีกฝ่ายอีกครั้ง

และพูดด้วยความสงสัยว่า “เอ๊ะ หูของกระต่าย… ทำไมมันเล็กจัง?”

ขณะที่เขาพูด เขาก็เพิ่มความพยายามและดึงหูของ    นางแรงๆ  ดูเหมือนว่าเขาจะคิดว่าอีกฝ่ายเป็นกระต่ายจริงๆ และต้องการยกหูของอีกฝ่ายขึ้น

นางสูดปากด้วยความเจ็บปวด และหยิบกริชออกมาจากเอวของตน พร้อมที่จะแทงหยางเซียวเล่อ และปล่อยให้เขาตายในดินแดนแห่งความฝัน

ในเวลานี้ จู่ๆ ประตูก็ถูกเคาะ ดังนั้นหญิงสาวจึงรีบเก็บกริชลงไป เขาไม่กล้าหายใจ เลยปล่อยให้มือของหยางเซียวเล่อแสดงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมบนใบหน้าของนางต่อไป

“เราเป็นทหารรักษาการณ์ จนถึงตอนนี้ เราต้องค้นบ้านให้ละเอียด โปรดเปิดประตูทันที” ไม่มีการตอบสนองใด ๆ ในห้อง

“หากไม่เปิดประตูอีก เราจะบุกเข้าไป!” แต่ภายในห้องก็ยังไร้คำตอบใด ๆ

หญิงสาวบีบกริชแน่นและเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ที่สิ้นหวัง แต่ในเวลานี้ มีเสียงอื่นดังขึ้นนอกประตู

“นี่คือห้องของญาติของปรมาจารย์หยาง และสหายของนายท่านโจว เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะซ่อนเผ่าปีศาจเป็นการส่วนตัว”

“อะไรนะ นี่คือห้องของนายท่านหยาง?”

“ขออภัยด้วย โปรดยกโทษให้ข้าด้วย”

"ดูเหมือนว่าท่านหยางจะไม่อยู่ในห้องแล้ว..."

“จะอะไรอีกล่ะ เจ้าต้องการบุกเข้าไปในห้องของ        ท่านหยางหรือไม่ เกิดอะไรขึ้น หากท่านหยางกำลังฝึกฝน ข้าแนะนำให้ไปค้นหาที่อื่น!”

เสียงฝีเท้านั้นดังออกไปไกลจากห้องของหยางเซียวเล่อ และตอนนี้ดูเหมือนนายทหารรักษาการณ์จะจากไปแล้ว

หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนที่นางจะผ่อนคลายอย่างสมบูรณ์ นางรู้สึกผิดปกติ ดูเหมือนว่ามีบางอย่าง        ยุกยิกอยู่ที่หน้าอกของนาง

เมื่อมองลงไป มันคือมือของสัตว์ร้าย!

ดวงตาคู่สวยเกือบจะลุกเป็นไฟ หญิงสาวยกกริชในมือขึ้นมาอย่างโกรธจัด เขาฟันมันอย่างรุนแรง

หยางเซียวเล่อหัวเราะและหลบเลี่ยง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายโกรธจริงๆ หยางเซียวเล่อจึงรีบพูดว่า “ล้อเล่น อย่าโกรธไปเลย อย่างน้อยข้าก็ช่วยชีวิตเจ้าไว้”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หญิงสาวตะลึงในตอนแรก และโกรธมากขึ้น "เจ้า... ไอ้สารเลว เจ้าไม่ได้ตกอยู่ในมนต์สะกดของข้า? "

“เฮ้ ใจเย็นๆ คนพวกนั้นไม่ได้ไปไหนไกล!”

“ข้าไม่สน แม้ว่าข้าจะตาย ข้าก็จะฆ่าเจ้า!”

“ตายซะ” หญิงสาวปล่อยเปลวไฟสีม่วงจากปากของนาง หยางเซียวเล่อหลบไปทางซ้ายและขวา เมื่อเปลวไฟสีม่วงสัมผัสกับไม้ที่ติดไฟได้ เช่น โต๊ะและเก้าอี้ พวกมันลุกไหม้ และกลายเป็นเถ้าถ่านทันที

ภายในเวลาเพียงไม่กี่นาที ห้องก็กลายเป็นทะเลเพลิงสีม่วง

“ว้าว เจ้าจริงจังหรือ” เด็กสาวเปลี่ยนมือของตนเองเป็นกรงเล็บของจิ้งจอก และโจมตีจากซ้ายไปขวาไปยังร่างของ     หยางเซียวเล่อ อย่างดุเดือดราวกับพายุ

ในตอนแรก หยางเซียวเล่อสามารถต้านทานและหลบหลีกได้อย่างง่ายดาย แต่ด้วยกรงเล็บจิ้งจอก การต่อสู้เริ่มที่จะยากลำบากขึ้น

กรงเล็บจิ้งจอกนั้นคมกว่ากริชมาก กริชไม่สามารถสร้างบาดแผลใด ๆให้กับหยางเซียวเล่อได้ มันทิ้งร่องรอยไว้เพียงรอยขีดข่วนเล็ก ๆ

แต่หากโดนกรงเล็บของนาง มันจะไม่เพียงแค่ทิ้งรอยไว้เท่านั้น แต่ยังมีความรู้สึกแสบร้อนที่เจ็บปวดอย่างมากอีกด้วย

นี่คือเพลิงจิ้งจอก! หยางเซียวเล่อใช้ปราณในร่างกายของเขา เขาพยายามอย่างดีถึงที่สุดเพื่อจะป้องกัน 

ตัวเอง เพื่อสร้างความได้เปรียบในการต่อสู้กับหญิงสาว ถ้าไม่ใช่เพราะพลังที่แข็งแกร่งในร่างกายของเขา

เขาคงพ่ายแพ้กับนางไปนานแล้ว