ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 99 เกิดเรื่อง

      หลิวจูยืนมองอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าเย่อหยิ่งเย่จื่อเฉินเหลือบตามองเธอเล็กน้อย ก็รู้ได้ทันทีว่าเธอเป็นคนไปตามคนพวกนี้มา

      ในตอนนั้นเองเจ้าของร้านก็ได้รีบเดินออกมา เจ้าของร้านเป็นคุณลุงที่ดูท่าทางใจดีเมื่อเห็นตำรวจมา เขาก็รีบเข้ามาพูดด้วยรอยยิ้ม

      “คุณตำรวจครับ จะดื่มอะไรไหมครับ ผมเลี้ยงเอง ทางนั้นยังมีโต๊ะว่างอยู่เชิญครับ”

      “อย่ามาตีสนิท” นายตำรวจที่หลิวจูพามาผลักเจ้าของร้านออกไปด้านข้างก่อนจะยกมือขึ้นชี้เย่จื่อเฉินกับหลี่เจียอี๋ แล้วพูดขึ้น

      “คุณตำรวจครับ เข้าใจผิดกันหรือเปล่าครับ” เจ้าของร้านหน้าตาเป็นกังวลพร้อมพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

      “อย่ามาพูดว่าเข้าใจผิดกับฉันพนักงานร้านคุณเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีลักลอบนำเข้าของเถื่อนถ้าคุณไม่อยากให้ร้านของคุณมีปัญหา ก็อย่าเข้ามายุ่ง”

      หมวกใบใหญ่ถูกถอดออก เจ้าของร้านยืนตะลึงอยู่กับที่ทันที

      หลี่เจียอี๋ส่งยิ้มให้เล็กน้อย ส่งสัญญาณเป็นเชิงบอกให้เจ้าของร้านไม่ต้องเป็นห่วงก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนายตำรวจคนนั้น แล้วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น

      “คุณมีสิทธิ์อะไรมากล่าวหาฉันว่ามีความเกี่ยวข้องกับแก๊งลักลอบนำเข้าของเถื่อนฉันว่าคุณมากกว่าที่อาศัยหน้าที่การงานเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว”

      “พี่ จะไปเสียเวลาพูดกับมันทำไม จับตัวมันไปซะก็สิ้นเรื่อง”

      หลิวจูยืนยิ้มเยาะอยู่ข้างๆ เย่จื่อเฉินเลียริมฝีปากพลางเหลือบมองผู้หญิงคนนั้นเล็กน้อย

      ความเยือกเย็นผุดขึ้นมาตั้งแต่ปลายเท้าของเธอทันที เธอถอยหลังโดยอัตโนมัติเย่จื่อเฉินจึงพูดกลั้วหัวเราะขึ้นมา

     “คุณตำรวจหลิว?”

      นายตำรวจชะงักไปนิด ก่อนจะพูดขึ้น “นายรู้จักฉันเหรอ?”

      เย่จื่อเฉินยักคิ้วยิ้มให้ แล้วพูดขึ้น “พี่ของหลิวจูถ้าไม่ใช่แซ่หลิวแล้วจะให้แซ่เย่หรือไง ตระกูลของพวกผมไม่มีลูกหลานแบบคุณหรอกนะ”

      “ด่าฉันเหรอ?” นายตำรวจหลิวยิ้มเหี้ยม ก่อนจะพูดด้วยเสียงห้วน “หวังว่าพอนายไปถึงแล้วจะยังปากดีแบบนี้ได้นะ พาตัวพวกเขาสองคนไป”

     “เดี๋ยวก่อน”

      เย่จื่อเฉินยกมือขึ้นห้ามนายตำรวจที่จะพุ่งเข้าหา แล้วพูดพลางหัวเราะเบาๆ

      “คุณแน่ใจนะว่าจะจับผมไป ผมกลัวว่าคุณจะรับผิดชอบการกระทำนี้ไม่ไหวนะครับ”

      น้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัวนั้น ทำให้นายตำรวจหลิวอึ้งไปหรือว่าจะมีคนอยู่เบื้องหลังเจ้าเด็กคนนี้

      ขมวดคิ้วมองดูเย่จื่อเฉิน การแต่งตัวธรรมดาบวกกับในความทรงจำของเขาก็ไม่ได้มีคนคนนี้อยู่ในหัว

      ทันใดนั้น นายตำรวจหลินก็ได้แสยะยิ้มเย็นขึ้น

      “หึ คนของแก๊งค้าของเถื่อนมันก็อวดดีแบบนี้กันทั้งนั้น พาตัวไป”

      ไม่ต้องพูดให้มากความ นายตำรวจอีกสองคนก็เข้ามาประกบทันที

      เย่จื่อเฉินสะบัดไหล่ ทำให้มือของนายตำรวจสองคนหลุดออกไปก่อนจะพูดเสียงห้วน

      “ฉันเดินเองได้ แต่ผมหวังว่าคุณจะไม่เสียใจที่หลังนะ”

      หลี่เจี๋ยอี๋ก็โดนพาตัวมายังโรงพักด้วย ทั้งสองคนไม่ได้ถูกพาไปที่ห้องสอบปากคำแต่โดนนายตำรวจหลินสั่งขังไว้ในห้องขัง

      สองมือถูกใส่กุญแจมือติดเอาไว้กับเครื่องฮีตเตอร์

     “เย่จื่อเฉิน เป็นยังไงบ้าง?”

      หลี่เจียอี๋ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความเป็นห่วง โตมาตั้งขนาดนี้นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เข้าห้องขัง

     “ไม่ต้องห่วงหรอก”

      เย่จื่อเฉินนิ่งสงบอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่จะมาเขาได้ส่งข้อความไปหาผู้การหลิวแล้วอีกไม่นานทางการตำรวจฝั่งนั้นก็น่าจะโทรศัพท์มาที่นี่

      ถึงตอนนั้นก็ถึงคราวของผู้ชายคนนั้นแทน

      “เย่จื่อเฉิน นายดู นั่นมันแฟนของตำรวจหลินไม่ใช่เหรอ?”

      หลิวฉิงลอยอยู่กลางอากาศ แล้วชี้มือออกไปข้างนอกเย่จื่อเฉินจึงมองออกไปนอกหน้าต่าง

      ใช่จริงๆ ด้วย

      “หลิวเฉียง!” จ้าวจื่อหมิงเรียกหลิวเฉียง

     “หัวหน้าจ้าว”

     “ได้ยินว่านายจับพวกค้าของเถื่อนมา ชื่อว่าเย่จื่อเฉินใช่ไหม?”

      จ้าวจื่อหมิงหรี่ตาลง หลิวเฉียงขนหัวลุกพรึบขึ้นทันทีที่ได้ยิน

      หรือว่าเจ้าเด็กนั่นจะรู้จักหัวหน้าจ้าว?

     “หัวหน้าจ้าว หัวหน้า…”

      “ไม่ต้องตื่นเต้นไป” จ้าวจื่อหมิงยื่นมือไปตบบ่าเขาสองครั้งพร้อมกับยื่นผ้าผืนหนึ่งให้เขา “ถ้านายจับคนที่ชื่อเย่จื่อเฉินมาจริงๆก็ทำให้เขาอยู่สบายๆ หน่อย คงรู้นะว่าต้องทำยังไง?”

      หลิวเฉียงมองผ้าในมือของเขาแล้วยิ้มออกมาทันทีคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าเด็กนี่จะมีความแค้นกับหัวหน้าจ้าว

     “เข้าใจครับ”

     “ได้ ไปเถอะ อย่าให้เหลือร่องรอย”

      เมื่อตบบ่าหลิวเฉียงแล้วก็หันหน้าไปสบตากับเย่จื่อเฉินเล็กน้อย แล้วจึงหมุนตัวเดินออกไป

     “เอ๊ะ ทำไมเขาถึงไปแล้วล่ะ?”

      หลิวฉิงอุทานโดยไร้เสียงออกมา เย่จื่อเฉินกระตุกยิ้มมุมปาก

      เจ้าหมอนี่มีพิรุธแล้ว

      แก๊ก

      ประตูห้องขังถูกคนผลักเข้ามาจากด้านนอก หลิวเฉียงเดินเข้ามาจากด้านนอกพร้อมกับถือผ้าและกระบองไว้ในมือ

      เมื่อเห็นผ้าผืนนั้นเย่จื่อเฉินก็หรี่ตาลงทันทีนั่นเป็นผ้าที่จ้าวจื่อหมิงมอบให้เขา

     “เจ้าหนู สารภาพมาเถอะ”

      สิ่งแรกที่ทำเมื่อหลิวเฉียงเข้ามาในห้อง ก็คือกดล็อกประตูพร้อมกับดึงผ้าม่านลง

      เย่จื่อเฉินหรี่ตาลง แสยะยิ้มมุมปากแล้วพูด

      “ผมไม่มีอะไรต้องสารภาพ”

      “งั้นเหรอ? ดูท่าว่าทางองค์กรจะสำคัญกับนายมากเลยนะเก่งนักใช่ไหม”

      หลิวเฉียงยิ้มเหี้ยมพร้อมกับเดินเข้าไปหาเย่จื่อเฉินก่อนจะเอาผ้าขนหนูคลุมท้องเขาไว้ แล้วยกกระบองขึ้นฟาดที่ท้องทันที

     “เวรเอ๊ย!”

      เย่จื่อเฉินเปล่งเสียงกระท่อนกระแท่นแล้วยกเท้าถีบหลิวเฉียงจนกระเด็นออกไป

      หลิวเฉียงที่ลุกขึ้นจากพื้นได้ ก็ปัดฝุ่นบนร่างกายตัวเองเล็กน้อยหน้าตาดุดัน

     “กล้าทำร้ายเจ้าหน้าที่ตำรวจเหรอ”

      ผ้าขนหนูเปียกโชก กระบองมีกระแสไฟฟ้าวิ่ง…

      เปรี๊ยะ!

      เย่จื่อเฉินที่พิงเครื่องฮีตเตอร์อยู่ตัวกระตุกขึ้นมาทันที

     “เย่จื่อเฉิน!”

     “เย่จื่อเฉิน!”

      หลิวฉิงกับหลี่เจียอี๋อุทานขึ้นมาพร้อมกัน หลิวเฉียงลดกระบองลงก่อนจะเอื้อมมือไปตบหน้าเย่จื่อเฉิน

     “จะสารภาพไหม”

     “สารภาพบ้าอะไร…ถุย…”

      เย่จื่อเฉินพ่นน้ำลายใส่ หลิวเฉียงหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดหน้าความถี่ของกระแสไฟฟ้าที่กระบองเพิ่มขึ้น ก่อนจะฟาดไปที่เย่จื่อเฉินอีกครั้ง

     “อุบ…อ๊อก…”

      ทั้งร่างของเย่จื่อเฉินสั่นเทิ้มขึ้นมาอย่างรุนแรงหลี่เจียอี๋จึงตะโกนขึ้นเสียงดัง

      “ช่วยด้วย…ใครก็ได้ มีคนทำร้ายผู้ต้องหา!”

      เพียะ!

      หลิวเฉียงตวัดมือลงบนใบหน้าของหลี่เจียอี๋เย่จื่อเฉินลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ประจวบกับได้เห็นภาพนั้นเข้าพอดี

      “แกมันไอ้สวะ เก่งจริงก็มาลงที่ฉันสิ!”

      “ฮะฮะ ดูไม่ออกเลยนะเนี่ยว่าแกจะเป็นฮีโร่ด้วย แต่ว่าสายตาแย่ไปหน่อยนะเนี่ย”

      เปรี๊ยะ!

      เอากระบองจี้ใส่ตัวเย่จื่อเฉินอีกครั้ง

     “จะสารภาพไหม”

     “ฉัน…ถุย…”

      เย่จื่อเฉินลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง แสยะยิ้มแล้วพ่นน้ำลายใส่หลิวเฉียง

     “เย่จื่อเฉิน!”

     หลี่เจียอี๋กระเสือกกระสนจะเข้าไปช่วยเย่จื่อเฉินข้อมือทั้งสองข้างโดนขูดจนมีรอยเลือดซึมออกมา

      หลิวฉิงที่ลอยอยู่กลางอากาศกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจเธออยากช่วยเย่จื่อเฉิน แต่เย่จื่อเฉินกลับออกคำสั่งว่าไม่ให้เธอเข้าไปวุ่นวาย

      “ทำไมพ่อถึงได้ช้าขนาดนี้นะ”

      หลิวฉิงกัดริมฝีปากเต็มแรงทำได้แค่เบิกตามองเย่จื่อเฉินที่โดนหลิวเฉียงเอากระบองจี้ตัวครั้งแล้วครั้งเล่า

      ในเวลาเดียวกัน ณ กองบังคับการตำรวจ

      ผู้การหลิวนั่งอ่านคดีใหญ่ในช่วงนี้อยู่ในห้องทำงานประตูห้องทำงานถูกคนผลักออก ตำรวจจางเดินเข้ามาจากข้างนอก

      “ผู้การหลิวครับ ชาร์จแบตโทรศัพท์เต็มแล้วครับ”

     “อ้อ วางไว้ตรงนั้นแหละ”

      ผู้การหลิวไม่ได้ลืมตาขึ้นมอง นายตำรวจจางวางโทรศัพท์ลงแล้วจึงเดินออกไปจากห้อง

      เนิ่นนาน ผู้การหลิวถึงได้วางเอกสารคดีใหญ่ในมือลงก่อนจะคลึงขมับแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเครื่อง

      เพียงครู่เดียว ก็มีข้อความของเย่จื่อเฉินเด้งขึ้นมาในโทรศัพท์ผู้การหลิวรีบกดเปิดข้อความ ก่อนจะตะลึงงันไปทันที

      เมื่ออ่านข้อความที่ส่งมาแล้ว

      ตุบ

     แย่แล้ว