หลังจากฟังสิ่งที่ซ่งซือโถวพูด หัวผมเหมือนจะะเิ ข้อมูลทั้งหมดมากเกินไปจนยากจะย่อยได้ในทันที
‘ชะตาตายก่อนวัยอันควร? ดวงชะตาแย่? ถูกผีตามหลอก? แฟนเก่าช่วยปกป้อง? เหรียญนำโชค?’
ผมเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความซับซ้อน พยายามเรียบเรียงสิ่งที่ซ่งซือโถวบอกมา
ตามคำพูดของเขา ดวงชะตาผมถูกเรียกว่า ‘ดวงชะตาสี่มหาเคราะห์’ ซึ่งประกอบด้วย ฆาต คม ภัย และร้าย
ในศาสตร์ดวงจีน นี่เรียกว่า ‘สี่มหาเคราะห์แห่งแปดตัวอักษร’ หมายถึงผู้ที่มีชะตาไม่ดีและมักอายุสั้น
การที่ผมยังมีชีวิตรอดมาถึงตอนนี้ เป็เพราะแฟนเก่าของผม เสี่ยวอวี่
ในคำพูดของซ่งซือโถว เขาบอกว่าเหรียญที่เสี่ยวอวี่ให้ผมไม่ใช่เหรียญนำิญญา เพราะถ้ามันเป็เหรียญแบบนั้น ผมคงตายไปตั้งนานแล้ว ไม่มีิญญามาตามรังควานแบบนี้หรอก
เหรียญนั้นคือ เหรียญนำโชค หรือที่เรียกว่า เงินต่ออายุ
หลังจากที่ผมกับเสี่ยวอวี่แยกทางกัน ผมก็ไม่มีแหล่งที่มาของโชคอีกต่อไป
ผมไม่สามารถระงับดวงชะตาสี่มหาเคราะห์นี้ได้ด้วยตัวผมเอง มันจึงเริ่มกัดกร่อนผมเรื่อยๆ ทำให้พลังลบเข้ามาเกาะผมอย่างหนัก
ผมจึงกลายเป็คนที่ดวงถึงฆาต ทำให้ผีและิญญาร้ายจ้องเล่นงาน
จนร่างกายปรากฏรอยจ้ำดำคล้ายรอยศพ...
คำพูดเหล่านี้เกินความเข้าใจของผมไปมาก ทั้งความรู้ทางการแพทย์และสามัญสำนึกถูกลบล้างหมดสิ้น มันเต็มไปด้วยความลี้ลับและแปลกประหลาดเกินกว่าจะจินตนาการได้
แต่มันก็ช่วยอธิบายว่า ทำไมผมถึงมักเห็นสิ่งสกปรกเหล่านี้ และทำไมพวกมันถึงตามรังควานผม
เพราะดวงชะตาผมแย่ ร่างกายอ่อนแอจนใกล้ตาย ไฟชีวิตก็ริบหรี่
ซ่งซือโถวเห็นผมหน้าตาเคร่งเครียด ก้มหน้าก้มตาไม่พูดอะไร จึงเอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า
“จะอธิบายง่ายๆ ก็ได้...ดวงชะตานายแบบนี้ ควรจะอยู่ได้ไม่เกินอายุยี่สิบปี แต่ตอนนี้นายกลับมีชีวิตเกินมาอีกปีกว่าแล้ว
“และเมื่อหนึ่งปีก่อน ก็คือตอนที่นายรู้จักแฟนเก่าของนาย”
เขาหยุดเล็กน้อยก่อนพูดต่อ “นั่นหมายความว่า นายควรตายไปแล้วั้แ่หนึ่งปีก่อน เพราะสำหรับคนปกติทั่วไป คนที่กำลังจะตายเท่านั้นถึงจะเห็นผีได้
“แต่นายกลับมีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้ เพราะตลอด่เวลานั้น นายได้รับเหรียญจากเธอใน่เวลาที่กำหนด
“พูดง่ายๆ ก็คือ แฟนเก่าของนายใช้เหรียญนำโชค เพื่อช่วยปกป้องชีวิตนายไว้”
ซ่งซือโถวพูดต่อ “นายให้เหรียญกับเธอ เธอส่งคืนมาให้เป็โชคและอายุยืน สิ่งที่นายใช้ไปคือพลังลบในดวงชะตาของนาย ทั้งฆาต คม ภัย และร้าย ด้วยเหตุนี้ นายถึงอยู่ต่อมาได้อีกหนึ่งปี แต่ตอนนี้ เธอไม่สามารถปกป้องนายได้อีกต่อไป เมื่อไม่มีเหรียญนำโชค นายก็ไม่มีแหล่งโชคลาภและอายุยืนอีก ดวงชะตาของนายที่เต็มไปด้วยฆาต คม ภัย และร้าย พอเวลาผ่านไป มันจะสะสมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พวกสิ่งสกปรกทั้งหลายก็จะตามมารังควาน มันคือวงจรอุบาทว์ที่จะดำเนินต่อไปจนกว่านายจะตาย”
จากสถานการณ์และประสบการณ์ที่ผมเล่าไป ซ่งซือโถววิเคราะห์ปัญหาและสาเหตุได้อย่างแม่นยำ แสดงให้เห็นว่าเขามีความเชี่ยวชาญในด้านนี้เป็อย่างมาก แต่ผลลัพธ์ที่เขาบอกมา ทำให้ผมยากจะยอมรับ
ตามคำพูดของเขา ดวงชะตาผมมีปัญหา การที่ผมมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้คือขีดจำกัดแล้ว ผมถูกตัดสินว่าต้องตาย ไม่มีทางช่วยได้ แม้ผมจะส่งิญญาของจางเฉียงไปได้แล้ว ก็จะมีผีตัวที่สองหรือตัวที่สามตามมา
สุดท้าย ผมก็ต้องตายเพราะถูกิญญาตามรังควาน...ยกเว้น เสี่ยวอวี่จะกลับมา และมอบ ‘เหรียญนำโชค’ ให้ผมอีก
ถ้าผมได้ใช้เหรียญนั้นเดือนละครั้งหรือสองครั้ง ผมก็จะสามารถยื้อชีวิตตัวเองต่อไปได้ แต่เื่นั้นแทบเป็ไปไม่ได้เลย เพราะผมไม่รู้ว่าเสี่ยวอวี่หายไปไหน
นอกจากนี้ ตัวเสี่ยวอวี่เองก็ดูเหมือนจะเจอปัญหาใหญ่จนเอาตัวไม่รอดเหมือนกัน แต่ผมก็ไม่อยากยอมรับชะตากรรมและตายไปง่ายๆ แบบนี้...
ผมมองไปที่ซ่งซือโถว ก่อนถามออกไปว่า “อาจารย์ซ่ง มีวิธีที่ทำให้ผมรอดตาย และแก้ปัญหานี้ได้แบบถาวรไหม ผมไม่อยากตาย ผมยังอยากอยู่จนได้ส่งคุณปู่จากไปในวันสุดท้าย และอยากเป็หมอต่อไป ผมอยากมีชีวิตอยู่”
ซ่งซือโถวยังคงนั่งเหวี่ยงเบ็ดตกปลาอย่างสบายอารมณ์ ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า “วิธีก็มีอยู่! อย่างแรก แฟนเก่าของนายต้องกลับมา ทำเหมือนเมื่อก่อน ใช้วิธีของเธอเพื่อช่วยนายหาโชคต่อไป
“เธอให้เหรียญนำโชคกับนาย แล้วนายก็เอาไปใช้เดือนละครั้งหรือสองครั้ง นายก็จะต่อชีวิตไปได้เรื่อยๆ
“หรือไม่ก็ต้องเป็ตัวนายเองที่หาโชคได้
“ถ้านายทำไม่ได้ ก็อีกไม่นาน เร็วสุดหนึ่งวัน หรืออย่างช้าไม่เกินสามวัน นายก็จะโดนิญญาตนอื่นตามเล่นงาน และสุดท้าย นายก็ต้องตาย...”
เมื่อได้ยินคำตอบ ผมก็รู้ว่าเสี่ยวอวี่เองก็คงเอาตัวไม่รอด อีกทั้งสถานการณ์ของเธอก็ยังไม่ชัดเจน
ถ้าเป็แบบนั้น ผมก็เหลือแค่พึ่งตัวเอง “อาจารย์ซ่ง แล้วถ้าผมต้องหาโชคเอง ผมควรทำยังไง”
ซ่งซือโถวยิ้มเล็กน้อย ก่อนตอบกลับอย่างเรียบง่าย “การหาโชคไม่ได้ยากเลย นายแค่เดินออกไปเก็บขยะ หรือช่วยพาคุณยายข้ามถนน ก็เพิ่มโชคและอายุขัยให้นายได้แล้ว”
ผมชะงักไปเล็กน้อย ถ้าการต่อชีวิตมันง่ายขนาดนั้น ผมก็ต้องทำความดีครั้งใหญ่เพื่อให้มีชีวิตรอด
“ถ้าผมช่วยชีวิตคน ผมจะได้รับโชคมหาศาลใช่ไหม” ผมถามออกไปโดยไม่ทันคิด
อาจารย์ซ่งหัวเราะเบาๆ “พอมีหัวคิดอยู่บ้าง ใช่แล้ว การช่วยชีวิตคนจะนำโชคมหาศาลมาให้ แต่การช่วยชีวิตคนนั้นไม่ใช่เื่ง่ายๆ หรอก และสถานการณ์ของนายในตอนนี้ ต่อให้นายเป็หมอไปนั่งตรวจคนไข้ ก็คงยังไม่อาจต้านทานพลังลบจากสี่มหาเคราะห์ในดวงชะตาของนายได้”
ได้ยินดังนั้น สีหน้าผมก็เต็มไปด้วยความกังวล ก่อนจะถามต่อ “อาจารย์ซ่ง นอกจากวิธีนี้แล้ว ยังมีวิธีอื่นอีกไหม”
อาจารย์ซ่งยังคงไม่มองผมตรงๆ ตอบกลับด้วยท่าทีสบายๆ ว่า “แน่นอนว่ามีอีกวิธี คนมีเกิดแก่เจ็บตาย โลกมีหยินหยาง
“ในโลกนี้ยังมี...คนที่ไม่ยอมหมดลมหายใจ ศพที่ไม่ยอมเข้าโลงศพ และิญญาที่ไม่ยอมไปยังปรโลก ถ้านายสามารถจัดการกับสิ่งเหล่านี้ได้ โชคดีที่นายได้รับจะยิ่งใหญ่กว่าการช่วยชีวิตคนสิบคนเสียอีก พลังลบทั้งสี่มหาเคราะห์ในดวงชะตาของนายก็จะสลายไป และนายก็จะมีชีวิตต่อไปได้”
ฟังจบ ผมถึงกับพูดไม่ออก ก็สิ่งเหล่านี้มันไม่ใช่พวกิญญาสกปรกหรือ ตอนนี้ผมยังถูกพวกิญญาตามรังควานจนตัวเองเอาตัวไม่รอดเลย ถ้าผมมีความสามารถจัดการได้ ก็คงไม่ต้องมาขอความช่วยเหลือจากเขาหรอก
ขณะนั้นเองอาจารย์ซ่งก็หันมามองผมด้วยสายตาแปลกๆ อีกครั้ง ก่อนจะพูดต่อว่า “แน่นอนว่า นายมันก็แค่คนธรรมดา จะไปจัดการพวกิญญาเ่าั้ได้ยังไง
“แต่นายก็เป็คนที่ศิษย์น้องของฉันแนะนำมา ฉันดูแล้วนายก็พอมีหัวคิดอยู่บ้าง เอาแบบนี้ละกัน! ตอนนี้ฉันกำลัง้าผู้ช่วยพอดี นายมาเป็ศิษย์ฉันแล้วทำงานเป็ลูกมือฉัน ฉันจะสอนวิชาเอาตัวรอดให้ จากนั้นนายก็จะสามารถหาโชคเอง ต่ออายุให้ตัวเองได้ และยังจะได้เป็ ‘คนเก็บศพ’ เหมือนฉัน ว่าไงล่ะ”
ได้ยินคำพูดนี้ ผมถึงกับอึ้งไป นี่เขาคิดจะรับผมเป็ศิษย์เหรอ แต่ให้ผมเป็ศิษย์คนแก่ที่นิสัยขี้โมโหแบบเขาเนี่ยนะ แถมยังต้องเป็คนเก็บศพ? พูดตรงๆ ผมไม่อยากทำเลยสักนิด เป้าหมายของผมคือการเป็หมอ ความพยายามตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็เพื่อจะได้เข้าทำงานในโรงพยาบาลใหญ่ ไม่ใช่มาเป็คนเก็บศพ...
ยิ่งกว่านั้น นี่เพิ่งเป็ครั้งแรกที่เราสองคนเจอกันแท้ๆ! อาจารย์ซ่งกลับเอ่ยปากเองว่าอยากรับผมเป็ศิษย์ ทำไมกันล่ะ เพราะผมหน้าตาดีงั้นเหรอ แถมยังไม่คิดจะเก็บเงินผมเลย หรือเป็เพราะเขา้าลูกมือไว้ช่วยงาน
ผมรู้สึกว่าเื่ในโลกนี้มันไม่น่าจะง่ายขนาดนั้น หรือว่า...เขาสนใจในดวงชะตาที่มีเคราะห์ร้ายของผม เพราะก่อนหน้านี้ตอนที่เขาดูดวงให้ผม เขามองผมด้วยสายตาตื่นเต้นแปลกๆ
หรือว่าดวงของผมจะมีผลดีกับเขา
อาจารย์ซ่งเห็นผมนิ่งเงียบไป สีหน้าของเขาก็ดูขุ่นมัวขึ้นทันที “ไอ้หนุ่ม ยังมัวคิดอะไรอยู่อีก ชีวิตของนายเหลือเวลาอีกแค่สองวันเท่านั้น ถ้าอยากรอด นายก็ต้องเรียนรู้วิธีหาโชคเอง แต่ในเมืองนี้ คนที่จะสอนนายเื่พวกนี้ได้มีแค่ฉัน ซ่งเต๋อไฉ คนเดียว ไม่มีใครอื่น!”
ผมเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์ซ่งที่มีสีหน้าทะนง ก่อนจะเอ่ยถามว่า “อาจารย์ซ่ง ที่ท่านจะรับผมเป็ศิษย์คงมีเงื่อนไขอะไรสินะ”
อาจารย์ซ่งได้ยินคำถามก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มบางๆ แล้วตอบกลับว่า “นายก็ไม่ได้โง่นี่ เงื่อนไขน่ะมีแน่นอน เพราะวิชาของฉันไม่ได้ถ่ายทอดให้ใครง่ายๆ ถ้านายเป็ศิษย์ฉัน ฉันจะสอนวิชาป้องกันตัวเองให้ แต่หลังจากนั้นภายในห้าปี ชีวิตของนายจะเป็ของฉัน นายต้องทำงานให้ฉัน ฉันสั่งให้นายไปทางซ้าย นายไม่มีสิทธิ์ไปทางขวา แม้วันใดฉันสั่งให้นายไปตาย นายก็ต้องไป ถ้านายขัดคำสั่ง ฉันจะเป็คนเอาชีวิตนายเอง ถ้านายตกลง ฉันก็คืออาจารย์ของนาย แต่ถ้านายไม่ตกลง ฉันจะช่วยนายแค่คืนนี้ตามที่เคยพูดไว้ และเพราะเห็นแก่อวี๋หลง ฉันจะช่วยส่งสิ่งสกปรกที่คอยตามรังควานนายไปให้ แต่หลังจากนี้จะเป็ยังไง นายก็ต้องหาทางเอง เราจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก และฉันจะไม่ช่วยนายอีกแล้ว เอาละ นายเลือกเอาเองเถอะ!”
5K
