เช้านี้ดูเหมือนฝนจะตกหนักและอาการของไคโรก็ดูไม่ค่อยดีขึ้นสักเท่าไหร่ อาจจะเพราะเขาไม่ค่อยได้ดูแลตัวเองด้วยละมั้งก็เลยป่วยง่ายแค่เพราะได้นอนหลังจากไม่ได้นอนมานานร่างกายเลยไม่ชินจนป่วยแบบนี้
"ไคโรนายหิวไหมเดี๋ยวฉันไปทำอะไรมาให้?"
"อืม..."ไคโรหายใจหอบแหบก่อนจะทำท่าจะหลับแต่เขาก็ปิดตาไม่ลงแม้จะเหนื่อยล้าสักแค่ไหน
"ไคโร นายคอยกินข้าวก็ได้เดี๋ยวฉันมาปลุกอีกทีนายดูเหนื่อยๆนะนอนสักงีบดีมั้ยเดี๋ยวฉันอยู่เป็เพื่อนนายให้"เชนย่าสงสารที่เขานั้นจะนอนก็นอนดั่งใจอยากในทันทีไม่ได้แล้วยังมาป่วยอีก
"ไม่...เป็ไร"เขาตอบเสียงแ่ อย่างเหนื่อยหอบ
"เอาเถอะนอนอีกหน่อยเถอะนะนายไม่สบายอยู่นะ"เชนย่าพูดจบก็ยื่นมือไปลูบหัวของไคโรเบาๆก่อนจะร้องเพลงกล่อมเด็กออกมา ไม่นานนักไคโรก็หลับไปอีกครั้ง
"ฝันดีนะไคโร"พูดจบเธอก็เดินออกไปจากห้อง แล้วตรงไปที่ห้องครัวอย่างรวดเร็วแม้จะใส่ชุดนอนที่ยาวจนเกือบลากพื้นอยู่ก็ตาม
ปกติที่เธอตื่นมานั้นจริงๆแล้วควรเป็เวลาที่จะมีข้ารับใช้ออกมาทำความสะอาดหรือเดินไปมมาแล้วแต่คนใช้ที่นี่นั้นอู้งานและค่อนข้างี้เีกันในยามเช้าเธอเลยต้องทำอะไรเองไปเสียหมดทุกสิ่ง
"ทำข้าวต้ม ใส่ไข่ก็แล้วกัน แหะ อะ...ทำไมถึงมี..."
"ลูกแมวอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?"เชนย่าถึงกับงงเมื่อเธอเจอลูกแมว3-4ตัวนอนคดอยู่ในตู้เก็บวัตถุดิบกันกลมเป็ก้อนๆ
"มีคนเอามาเลี้ยงไว้ในนี่แน่เลยแล้วทำไมเอาเด็กๆพวกนี้มาไว้ที่นี้ล่ะไว้ที่อื่นนไม่ดีกว่าหรอ? แต่เถอะยังไงเสียเราก็ได้มาเจอกันฉันจะดูแลพวกแกไว้ในคฤหาสน์ก็แล้วกัน"
"แง้ววว"
หลังจากนั้นเชนย่าก็หานมแพะมาใส่ถาดตื้นๆแล้วว่างไว้ใกล้กับที่นอนของเ้าเหมียวน้ิอยทั้ง4ตัว
จากนั้นเชนย่าก็ทำข้าวต้มตามสูตรที่แม่เคยบอกตอนเด็กๆดู หลังจากทำอยู่ประมาณ20นาทีก็ได้ข้าวต้มหน้าตาหน้ารับประทานมา2ถ้วย ถ้วยนึ่งของไคโรอีกถ้วยหนึ่งเป็ของท่านดยุกคนก่อนที่เธอก็ช่วยดูแลท่านแค่ตอนเช้าที่คนรับใช้ยังไม่มา
8K
