ย้อนเวลากลับมาสร้างเซฟเฮาส์ในวันสิ้นโลก

        บทที่ 47 การมาขอความร่วมมือถึงบ้าน (รีไรต์)

        ต้าไป๋ไม่ตอบสนอง มีเพียงแค่การขยับของใบหูเล็ก ๆ ของมันเท่านั้น

        ลั่วฉิงเทียนทำได้แค่ถอนหายใจอย่างจนปัญญาจะบอกให้มันกิน เธอจึงไปหาถุงมือมาสวมก่อนจะง้างปากของต้าไป๋ออก แล้วใช้มือหยิบเอาเนื้อในชามข้าวยัดเข้าไปในปากของมัน

        ต้าไป๋ โดนลั่วฉิงเทียนบังคับ จนในที่สุดก็ต้องลืมตาขึ้นมากินข้าว มันกินอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง กว่าจะกินเนื้อทั้งชามหมดเกลี้ยง หลังจากกินเสร็จ ต้าไป๋ ก็นอนแผ่หลาบนพื้นอีกครั้ง

        เมื่อเห็นต้าไป๋เป็นแบบนี้ลั่วฉิงเทียนก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอลูบหัวของต้าไป๋เบา ๆ แล้วพูดว่า

        “ต้าไป๋ แกรีบ ๆ ฟื้นเถอะ ฉันยังรอให้แกพาฉันออกไปเที่ยวอยู่นะ!”

        เปลือกตาของต้าไป๋ขยับเล็กน้อย ดูเหมือนว่ามันอยากจะตอบสนอง แต่เพราะความง่วงที่มากล้นทำให้ไม่อาจขยับกายตามใจได้ ไม่นานก็มีเสียงกรนดังมาจากมัน

        ลั่วฉิงเทียน ออกจากห้องของต้าไป๋ แล้วเปิดโทรทัศน์ดู เธอหยิบขนมขบเคี้ยวมาสองถุงนั่งดูโทรทัศน์ไปกินขนมไปอย่างเพลิดเพลิน

        ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว จนกระทั่งตอนบ่ายก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น 

        เสิ่นอวิ๋นหรานและเหอเสี่ยวต่างมองไปที่ลั่วฉิงเทียน ด้วยแววตาตื่นตกใจทั้งสองคนไม่รู้ว่าควรจะเปิดประตูดีหรือไม่

        ลั่วฉิงเทียนเปิดใช้งานทักษะที่สาม เมื่อเห็นว่าใครมาเคาะประตูก็ตกใจมาก

        “พี่ฉิงเทียน ทำไงดี” 

        เสิ่นอวิ๋นหรานหยิบปืนออกมาแล้วด้วยท่าทีตื่นตระหนกเหอเสี่ยวเองก็หยิบธนูออกมาเช่นกัน ดูเหมือนว่าแค่สิ้นคำลั่วฉิงเทียนสั่ง พวกเขาทั้งสองคนก็พร้อมจะเปิดฉากต่อสู้

        ลั่วฉิงเทียน เอามือปิดหน้า

        “เอ่อ ไปเปิดประตูเถอะ ข้างนอกไม่ใช่ศัตรู”

        เสิ่นอวิ๋นหรานมองลั่วฉิงเทียนด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย จึงค่อย ๆ เดินไปเปิดประตู ข้างนอกมีชายสองคนสวมชุดทหารยืนอยู่

        “สวัสดี พวกเราอยากพบกับคุณลั่วฉิงเทียน” ตี้เจียงเป็นคนพูด เขาจ้องมองหญิงสาวที่เปิดประตูด้วยความประหลาดใจ

        เธอสวมชุดกีฬาที่สะอาดสะอ้าน ผิวขาวราวหิมะ และดวงตาของเธอดูสดใส บ่งบอกว่าเธอไม่เคยอดอยากมาก่อน สิ่งนี้ยิ่งยืนยันความคิดของตี้เจียงมากขึ้น

        เสิ่นอวิ๋นหรานไม่ได้เปิดประตูออกจนสุดแต่เหลือบมองลั่วฉิงเทียนที่นั่งอยู่บนโซฟาก่อน 

        ลั่วฉิงเทียนพยักหน้า 

        “ปล่อยให้พวกเขาเข้ามาเถอะ บอกให้พวกเขาเปลี่ยนรองเท้าด้วยล่ะ” เสิ่นอวิ๋นหรานได้ยินคำสั่งจึงเปิดประตูออก จากนั้นก็หยิบรองเท้าสลิปเปอร์ใช้แล้วทิ้งออกมาส่งสัญญาณให้ทั้งสองคนเปลี่ยน 

        ตี้เจียงและเฉินหาวเดินเข้าประตูมา พอเห็นสภาพภายในห้องก็ถึงกับสะดุ้ง 

        พวกเขาไม่คิดว่าบ้านของลั่วฉิงเทียนจะเป็นแบบนี้

        ไม่ต่างอะไรกับชีวิตก่อนวันสิ้นโลกเลยสักนิด

        นอกจากในห้องจะมีไฟฟ้าใช้แล้ว ยังมีเครื่องทำความร้อน อีกทั้งลั่วฉิงเทียนในตอนนี้ก็กำลังดูทีวีอยู่ แม้จะเป็นการแคสต์หน้าจอก็ตาม แต่ชีวิตแบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับความฝันเลย 

        “สวัสดีคุณลั่ว พบกันอีกแล้วนะครับ” ตี้เจียงนั่งลงบนโซฟาพลางยิ้มให้ลั่วฉิงเทียน ส่วนเฉินฮ่าวนั้นนั่งลงตรงข้ามลั่วฉิงเทียนโดยตรง

        “ฉิงเทียน บ้านคุณดีจังเลย” 

        ลั่วฉิงเทียนหยิบขนมขยับไปใกล้ ๆ เฉินฮ่าว

        “กินไหม?” 

        เฉินฮ่าวเองก็ไม่เกรงใจ รับมันฝรั่งทอดที่ลั่วฉิงเทียนยื่นมาเปิดกินทันที 

        “ขอบคุณ!” 

        ตี้เจียงมองเฉินฮ่าวแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองลั่วฉิงเทียนต่อ 

        “คุณลั่ว ผมมาเพื่อร่วมมือกับคุณ” 

        ลั่วฉิงเทียนเลิกคิ้วมองตี้เจียง 

        “ร่วมมือ? ไม่ทราบว่าฉันมีอะไรให้ร่วมมือกับคุณได้บ้างละ” 

        ตี้เจียงเผยยิ้มน้อย ๆ 

        “ผมรู้ว่าคุณเป็นผู้มีพลังพิเศษ แถมยังมีตั้งสองธาตุ ทั้งธาตุทั้งไฟและธาตุพืช ถ้าผมเดาไม่ผิด คุณน่าจะเร่งการเติบโตของพืชได้ คุณต้องระมัดระวังตัวฉันเข้าใจดีแต่ตอนนี้กองทัพของเราต้องการเสบียงอาหารจำนวนมากเพื่อหล่อเลี้ยงชีวิต ผมหวังว่าคุณ.จะใช้พลังพิเศษเร่งการเติบโตของธัญพืชให้กับกองทัพของเรา” 

        ลั่วฉิงเทียนไม่ได้ตอบคำถามโดยตรง แต่กลับถามกลับไปว่า 

        “หืม? ตอนนี้แม้แต่กองทัพก็เริ่มจะอดอยากแล้ว?” 

        ตี้เจียงหัวเราะแห้ง ๆ แล้วพูดว่า 

        “ด้วยสภาพอากาศแบบนี้ แม้แต่ธัญพืชในนาที่ใช้ทดลองปลูกก็เกือบจะตายหมดแล้ว ครั้งนี้พวกเราได้รับภารกิจให้มาสร้างฐานที่มั่นแห่งแรกของมนุษย์ที่นี่ แต่ไม่คิดว่าหลังจากนั้นจะมีสภาพอากาศที่เลวร้ายขนาดนี้ งานก่อสร้างหยุดชะงัก พวกเราขาดการติดต่อจากเบื้องบนโดยสิ้นเชิง ตอนนี้พวกเรายังพอมีเสบียงอาหารหลงเหลืออยู่บ้าง แต่หลังจากนี้ไม่นานก็จะเข้าสู่ยุคน้ำแข็งขนาดย่อม ผมเกรงว่าตอนนั้นนอกจากเธอแล้วคงไม่มีใครสามารถผลิตอาหารได้อีก”

        ลั่วฉิงเทียนไม่ตอบโต้ช่วงนี้พื้นที่ของเธอผลิตธัญพืชออกมาจำนวนไม่น้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ทักษะที่สี่ปรากฏขึ้น

        ทุกครั้งที่เธอเข้าไปในพื้นที่ เธอจะใช้มันกับพื้นที่เพาะปลูกของเธอ

        บวกกับธัญพืชที่มีอยู่ในพื้นที่ของเธออยู่แล้ว เพียงพอที่จะเลี้ยงดูฐานที่มั่นขนาดใหญ่ได้นานนับร้อยปีแต่ลั่วฉิงเทียนไม่ไว้ใจตี้เจียง

        ตี้เจียงมองออกว่าลั่วฉิงเทียนลังเล จึงพูดต่อว่า 

        “ไม่ต้องกังวลไปเลย หากยินดีมอบอาหารให้กับพวกเรา หลังจากที่ยาตัวนี้ได้รับการพัฒนาขึ้น ตราบใดที่ต้องการ พวกเรายินดีจัดหาให้โดยไม่มีเงื่อนไข และในอนาคตตราบใดที่ฐานที่มั่นได้พัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ ๆ ขึ้นมา หลังจากที่มั่นใจแล้วว่าไม่เป็นอันตราย พวกเรายินดีให้คุณได้ใช้ หากยินดีพวกเราก็จะคอยบริการเธอที่ฐานที่มั่นได้ รวมถึงตำแหน่งผู้นำฐานที่มั่นเองก็ด้วย”

        เงื่อนไขนี้ถือว่าเย้ายวนใจมาก แต่ลั่วฉิงเทียนรู้ดีว่าเธอคงจะไม่ได้อยู่ในฐานที่มั่นนาน ดังนั้นเงื่อนไขนี้จึงไม่มีความหมายสำหรับเธอ

        “ท่านนายพล เงื่อนไขที่พูดมาช่างเย้ายวนใจจริง ๆ แต่ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องของอนาคต ฉันพอจะช่วยกองทัพได้ระยะหนึ่ง แต่ฉันคงไม่สามารถให้ฟรี ๆ ได้ตลอดไปได้หรอกนะ”

        ลั่วฉิงเทียนยิ้มมองตี้เจียงเหมือนจะหลอกล่อเธออีกแล้ว 

        “คุณพูดถูก เรื่องค่าตอบแทนตอนนี้พวกเราก็ยังไม่รู้ว่าควรจ่ายเป็นอะไร แม้แต่เรื่องผลึกคริสตัลพวกเราก็เพิ่งรู้จัก งั้นเอาแบบนี้ดีไหม ผมขอออกเป็นใบสั่งจ่าย พอฐานทัพสร้างเสร็จนอกจากเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้า พวกเราจะจ่ายเป็นผลึกคริสตัลหรือทองคำเงินตราให้ คุณว่ายังไง?” 

        ลั่วฉิงเทียนไม่รีบตอบ เธอไม่ค่อยไว้ใจตี้เจียง จึงหันไปมองเฉินฮ่าว ในแววตาของเฉินฮ่าวตอนนี้เต็มไปด้วยความหวัง เธอคิดถึงความเอาใจใส่ที่เฉินฮ่าวเคยสอนเธอในชาติที่แล้ว 

        ลั่วฉิงเทียนตัดสินใจ เพื่อเฉินฮ่าวเธอจะลองเชื่อใจตี้เจียงดูสักครั้งก็แล้วกัน

        “ตกลง แต่ฉันเพิ่งจะปลุกพลังได้ไม่นาน ยังเร่งผลผลิตได้ไม่มาก  มากสุดต่อครั้งฉันให้ได้แค่สองพันจิน จะมันฝรั่งหรือข้าวสาลี ถ้าพวกคุณมีเมล็ดพันธุ์ก็ส่งมาให้ฉันได้”

        ได้ยินลั่วฉิงเทียนพูดแบบนั้นตี้เจียงก็ดีใจมาก

        สองพันจิน มากกว่าที่เขาคาดไว้มากแล้ว เขายิ้มพร้อมพยักหน้า

        “ได้ครับ ขอบคุณมาก เดี๋ยวพวกเราจะให้คนติดต่อกลับมาอีกครั้ง”

        พูดจบตี้เจียงก็ลุกขึ้นยืน เฉินฮ่าวเห็นดังนั้นก็ลุกตามอย่างอาลัยอาวรณ์ ลั่วฉิงเทียนมองเสิ่นอวิ๋นหราน 

        “ขนมแพนเค้กมันฝรั่ง”

        เสิ่นอวิ๋นหรานแปลกใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปที่ห้องครัวเพื่อหาปิ่นโตใบใหญ่ แล้วใส่ขนมแพนเค้กมันฝรั่งที่อยู่ในกระทะลงไปจนหมด

        “นี่เป็นขนมแพนเค้กมันฝรั่งที่พวกเราทำจากมันฝรั่งค่ะ พวกคุณทั้งสองเอาไปกินระหว่างทางเถอะค่ะ” 

        ตี้เจียงไม่ได้รับไว้ ส่วนเฉินฮ่าวไม่สนใจอะไรทั้งนั้น รีบเอื้อมมือไปหยิบมาทันที

        “ผมไม่ได้กินอะไรอร่อย ๆ แบบนี้มานานแล้ว! งั้นพวกเราไม่เกรงใจแล้วนะ!”