“ไม่อยากไปเที่ยวแล้วอ่ะช่วยจอดรถให้กานต์ลงหน่อย”
ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้นวายุจึงได้จอดรถที่ริมถนนหลังจากที่จอดรถได้แล้วเขาจึงหันหน้าไปคุยกับกานต์หญิงคนรักของเขา
“อะไรของกานต์ เื่นี้เราคุยกันเข้าใจแล้วไม่ใช่เหรอแล้วจะทะเลาะกันทำไม” วายุพูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มหงุดหงิด
“อื้ม...ใช่ เข้าใจ เราเข้าใจคุณ”หลังจากที่กานต์พูดจบเธอก็เปิดประตูรถ และลงจากรถของวายุไปทันทีแบบไม่รีรอ
วายุนิ่งไปสักพักเพราะสรรพนามที่กานต์ใช้เรียกเขามันเปลี่ยนไปจากเดิมอีกทั้งน้ำเสียงและการเดินจากไปโดยไร้เยื่อใยของเธอนั้นทำให้เขาััได้ถึงความเด็ดขาดของเธอ
หลังจากที่กานต์เดินลงจากรถของวายุไปเธอจึงได้โทรให้เพื่อนของเธอมารับกลับไปส่งที่ห้อง ขณะที่วายุก็พยายามโทรเข้าหาเธออยู่หลายสายแต่เธอก็ไม่รับสายของเขาเลยสักครั้ง
“แกโอเคป่าวว่ะ” อิทเพื่อนหนุ่มของกานต์ถามเมื่อมาส่งเธอถึงที่พักของ
“ใครจะโอเค”กานต์ตอบเพื่อนของเธอไปตามความรู้สึกของเธอเมื่อเพื่อนของเธอได้ยินเช่นนั้นเขาจึงลงจากรถก่อนจะเดินตรงเข้าไปจับที่มือของกานต์อย่างนุ่มนวลด้วยความห่วงใย
“รักเขามากขนาดนั้นเลยเหรอ”อิทมองไปที่ดวงตาทั้งสองข้างของกานต์และถามขึ้นมา
“รักสิ รักมาก” กานต์ตอบพร้อมทั้งร้องไห้ออกมา
“รักเขามากกว่ารักตัวเองด้วยหรือเปล่า” อิทถามขึ้นมามือของเขาลูบไปที่ผมของเพื่อนสาวตัวเองเบาๆ
กานต์ได้ยินเพื่อนหนุ่มถามเช่นนั้นเธอจึงโผลเข้ากอดอิทเพื่อนหนุ่มของเธอไม่มีคำตอบใดให้กับสิ่งที่อิทถาม นอกจากได้แต่ร้องไห้เสียใจเ็ปที่ต้องทนเป็ตัวสำรองทั้งที่เธอมาก่อนผู้หญิงอีกคน
“เข้าห้องไปพักผ่อนเถอะ ค่อยๆคิดทบทวนพรุ่งนี้ต้องทำงานนะ”
“ขอบใจแกมากนะที่มาส่ง”กานต์พูดจบเธอก็เดินเข้าไปที่ห้องของเธอ พรุ่งนี้เธอยังคงต้องพบหน้าคนรักอีกเช่นเคย
เวลา 8.00 น.
กานต์มาทำงานตามปกติหลังจากประชุมเช้าของแผนกเสร็จแล้ว เธอจึงเดินไปที่ห้องครัวเพื่อชงกาแฟดื่มสักแก้ว
“เมื่อคืนกลับยังไง”เสียงคนรักของเธอที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องครัวถามขึ้นมา
“ถามทำไม”
“ยุโทรหากานต์หลายสาย ทำไมกานต์ไม่รับสายยุ”
“ไม่รู้จะคุยอะไรเลยไม่อยากรับ”กานต์พูดเสร็จแล้วเธอจึงเดินเข้าไปที่ห้องครัวโดยไม่สนใจว่าแฟนหนุ่มของเธอจะพูดอะไรต่อ
เวลา 12.00 น. พักกลางวัน
“กานต์ พรุ่งนี้หลังเลิกงานเราไปดูหนังกันนะ”วายุเดินมาถึงโต๊ะอาหารที่กานต์กำลังนั่งทานอยู่ เขาวางจานข้าวลงเพื่อจะนั่งทานพร้อมกานต์เหมือนทุกครั้งแต่...
“ชวนไปในฐานะอะไร คิดให้ดีนะ”กานต์ถามพร้อมกับลุกขึ้นจากเก้าอี้ และเดินออกจากโต๊ะอาหารไป
“ในฐานะแฟนไง เราเป็แฟนกันนะ”วายุเดินมาหากานต์ที่ร้านกาแฟภายในตึกบริษัทและตอบคำถามเธอหลังจากที่เขาทานอาหารกลางวันเสร็จ
“ยุจะไม่เลิกกับกานต์ใช่มั้ย”กานต์ถามพร้อมมองสบตาของคนรัก แววตาของเธอจริงจังและเด็ดขาด
“ยุไม่มีทางเลิกกับกานต์หรอก” แฟนหนุ่มของเธอตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ
“โอเค”กานต์ตอบกลับด้วยเสียงที่นิ่งก่อนเขาจะเดินกลับเข้าไปทำงานในเวลา 13.00 น.
เวลา 17.00 น.
เสียงโทรศัพท์มือถือของกานต์ดังขึ้น
“ฮัลโหล”
“กานต์ยังไม่เลิกงานเหรอ” สายโทรเข้าจากวายุเขาไม่เห็นกานต์เดินลงจากออฟฟิศเหมือนทุกวัน
“ยัง วันนี้เลิกช้า ยุมีอะไรหรือเปล่า”
“เปล่า แค่ไม่เห็นเลยโทรมาถาม”
“อ่อ ยังไม่เลิกงาน”
“โอเค งั้นยุกลับก่อนนะ กลับห้องเมื่อไหร่โทรบอกยุด้วย”หลังจากวางสายไปวายุก็ขับรถกลับห้อง ส่วนกานต์ยังนั่งทำงานอยู่ที่ออฟฟิศจนถึง19.00 น.
กานต์ขับรถออกจากบริษัทหลังจากที่ทำงานเสร็จแล้วเธอไม่ได้มุ่งหน้ากลับไปที่ห้องของเธอวันนี้เธอกลับขับรถมุ่งหน้าไปที่ห้องของคนรักโดยไม่บอกให้เขาได้รู้ล่วงหน้า
1K
