ล่าผ่าแดนทมิฬ

ส่วนเชนจากแรงฟันนั้นทำให้เขาหลุดไปจากแง่งหินพร้อมกับตกลงไปยังเหวลึกสีดำมืดมิดนั้นเชนที่ตอนนี้ยมทูตทมิฬถูกปลดไปแล้วพยายามกัดฟันไม่ยอมให้ตัวเองหมดสติเขารู้ว่าถ้าเขาหมดสติไปตอนนี้โอกาสที่จะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลยสูงมาก เขาถูกแรงลมจากการตกเหวพัดเข้าใส่บาดแผลจนต้องกัดฟันแน่นอย่างเจ็บปวดเขากำลัง...รอคอยเขากัดฟันรออยู่ร่วมห้าหกอึดใจในที่สุดสิ่งที่เขารอคอยก็มา นั่นคือวังวนสีดำที่ปรากฏขึ้นจากการดูดกลืนวิญญาณจากเทียน!"ยะ..ยม.มะ.ทูต..ทมิฬ! " เชนที่เลือดเต็มปากพูดกระท่อนกระแท่นเพื่อเปิดใช้ยมทูตทมิฬ บาดแผลที่หน้าอกของเขาที่เป็นแผลลากยาวในตอนนี้กำลังสมานกันด้วยความเร็วที่สายตามนุษย์สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า การเปิดใช้ยมทูตทมิฬทำให้สติเขาของกลับมาแจ่มใสอีกครั้งเขาเหลือบตามองฝ่าสายลมที่พัดใส่เขามองลงไปยังเบื้องล่างแต่ก็ยังไม่เห็นก้นของเหวนี้เลยแม้แต่น้อยแต่ในตอนนั้นเองเชนก็ได้ยินเสียงน้ำไหลมาจากเบื้องล่างเมื่อเชนเพ่งตามองจึงเห็นว่าด้านล่างของเหวนี้เป็นแม่น้ำสายใหญ่ที่ตอนนี้กำลังไหลเชี่ยวกราก คงเป็นเพราะสายฝนที่ตกโหมกระหน่ำในตอนนี้ทำให้แม่น้ำเบื้องล่างจึงไหลเชี่ยวอย่างที่เห็นเชนเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ยกยิ้มขึ้นอย่างดีใจ ถ้าด้านล่างเป็นพื้นดินเขาคงยากนักจะรอดชีวิตแต่ถ้าเป็นน้ำก็มีโอกาสรอดอยู่ไม่น้อย"ต้องเอาขา..ทิ่มลง" เชนพูดจบพร้อมกับพยายามพลิกตัวกลางอากาศให้ตัวเองอยู่ในท่าเอาขาทิ่มลงไป เขาเคยได้ยินว่าคนธรรมดาตกจากที่สูงสิบเมตรในท่าแผ่ก็ช้ำในตายได้แล้ว แต่นี่เขาตกลงมาจากที่เขาคาดคงไม่ต่ำกว่าหกถึงเจ็ดสิบเมตร! เพราะฉะนั้นเขาต้องลงในท่าเอาขาทิ่มลงน้ำมิเช่นนั้นเขาที่มีอาการบาดเจ็บหนักอยู่แล้วคงยากจะคาดคิดว่าจะเป็นเช่นไรเชนทำการหมุนตัวกลางอากาศและในที่สุดเขาก็อยู่ในท่าเอาขาทิ่มพื้นได้สำเร็จ และในที่สุดเชนก็พุ่งไปลงในน้ำที่ไหลเชี่ยวกรากนั้นด้วยความเร็วจากการตกจากที่สูง ทำเอาน้ำพุ่งกระจายลอยสูงขึ้นไปเกือบห้าเมตรตูม!สัมผัสแรกที่เขารู้สึกคือน้ำเย็นอย่างที่สุดราวกับกระดูกจะถูกแช่แข็ง และสัมผัสต่อมาคือกระแสน้ำนี้ช่างรุนแรงอย่างที่สุด! เขาถูกพัดไปอย่างรุนแรงไม่อาจฝืนรั้งได้เพียงนิด ไม่รู้ว่าตำแหน่งไหนบนไหนล่างเขาถูกพัดจากกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวกรากนี้ราวกับไร้น้ำหนัก ถ้าเป็นคนปกติเมื่อโดนกระแสน้ำขนาดนี้พัดใส่คงหมดสติไปแล้ว แต่เชนที่อยู่ในสภาวะยมทูตทมิฬกลับสามารถอดทนฝืนกลั้นไว้ได้เขาพยายามโผล่หัวไปหายใจอย่างยากลำบาก แต่หลังจากผ่านไปร่วมสองนาทียมทูตทมิฬก็ถูกปลดออกและเมื่อไร้สภาวะยมทูตทมิฬเชนก็ไม่อาจฝืนรั้งได้อีกต่อไป สติของเขาดับวูบและร่างของเขาก็ถูกกระแสน้ำอันเชี่ยวกรากนี้พัดไปอย่างไม่รู้ว่าจะไปถึงที่ใด.......ความรู้สึกค่อยๆ เริ่มกลับมา เชนที่ตอนนี้หลับตาสนิทรู้สึกว่าตัวของเขาชื้นไปทั้งตัวและกำลังนอนอยู่บนก้อนแข็งๆ อะไรสักอย่างหลายเม็ดทำให้ไม่ค่อยสบายตัวนัก"อ้า.." เชนครางเบาๆ พร้อมกับค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ และใช้สายตาที่พร่ามัวมองไปรอบๆเชนต้องกะพริบตาไล่ความพร่ามัวอยู่สามสี่ครั้งจึงได้เห็นว่าในตอนนี้เขากำลังนอนคว่ำอยู่บนพื้นที่มีก้อนเห็นมากมาย เมื่อความรู้สึกและสัมผัสต่างๆ เริ่มกลับมาเชนจึงรู้สึกเจ็บปวดบาดบริเวณหน้าอกของเขาไม่น้อยเชนกัดฟันแล้วใช้สองมือดันตัวขึ้นนั่งและนั่นทำให้เขาได้เห็นว่าตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ริมแม่น้ำสายใหญ่ที่ตอนนี้ไหลอย่างสงบนิ่ง อากาศในตอนนี้เองก็แจ่มใสแดดอ่อนๆ ส่องลงมากระทบสายตาของเชนจนเขาต้องหรี่ตา"เราคงถูกแม่น้ำสายนี้ซัดมาถึงนี่สินะ...แล้วที่นี่ที่ไหนกัน? " เชนยกมือขึ้นกุมหน้าอกที่มีแผลลากยาวพร้อมมองไปรอบๆเมื่อไร้คำตอบจากคำถามเชนจึงทำการถอดเสื้อเพื่อตรวจสอบบาดแผลลากยาวของเขา เขาจึงพบว่าบาดแผลของเขาในตอนนี้สมานกันไปแล้วร่วมแปดส่วน โชคดีที่ตอนเขาโดนเทียนฟันในตอนนั้นเขาอยู่ในสภาวะยมทูตทมิฬ ทำให้กายเนื้อและเกราะปราณแข็งแกร่งขึ้นอย่างมหาศาลไม่งั้นด้วยระดับของเขาอาจถูกฟันแยกออกเป็นสองส่วนแล้วก็เป็นได้ และการอดทนเพื่อเปิดใช้ยมทูตทมิฬในตอนตกเหวของเชนก็เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง ต่อให้บาดแผลที่โดนเทียนฟันอาจไม่ได้ผ่าร่างของเชนออกเป็นสองส่วนแต่ก็ถือได้ว่าสาหัสอย่างที่สุด ถ้าไม่ได้เปิดใช้ยมทูตทมิฬเพื่อรักษาแผลแล้วปล่อยให้สติดับวูบไปละก็คงไม่อาจจินตนาการได้ว่าเชนจะรอดมาถึงตอนนี้ได้หรือไม่เชนมองสำรวจไปรอบๆ และในตอนนั้นเองความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก็เกิดขึ้นกับเขา ความรู้สึกนี้ราวกับเป็นการเรียกหาและบอกตำแหน่งบางอย่าง ซึ่งตำแหน่งที่เขารู้สึกมันก็อยู่ไม่ไกลจากเขานักและเชนเองก็พอจะรู้ว่าความรู้สึกแปลกประหลาดนี้มาจากอะไรเพราะมันเคยเกิดขึ้นกับเขามาแล้วเมื่อไม่นานนี้เชนลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปยังตำแหน่งนั้นที่เขารู้สึก เดินมาเพียงสามนาทีเมื่อมาถึงเขาก็ได้เห็นต้นเหตุของความรู้สึกแปลกประหลาดนี้และนั่นก็คือดาบกลืนสวรรค์ที่กำลังนอนพาดนิ่งอยู่ที่พื้นที่เต็มไปด้วยก้อนหินมากมาย"ดาบเล่มนี้มันยังไงกันแน่.." เชนมองมันที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นอยู่ครู่แล้วทำการก้มหยิบมันขึ้นมาสะพายหลัง"ต้องหาทางออกจากป่านี้แล้วสิ" เชนมองไปรอบๆ อย่างตัดสินใจ ตอนนี้ด้านหน้าของเขาคือแม่น้ำสายใหญ่ที่เขาพลัดตกลงมาส่วนด้านหลังเป็นแนวป่ารกทึบเขานั้นได้ตกเหวลงมา การจะเดินเลียบแม่น้ำนี้ไปก็คงไม่เจอทางออกจากป่าแห่งนี้แน่นอน เพราะฉะนั้นเชนจึงตัดสินใจหันหลังพร้อมกับเดินเข้าไปยังแนวป่ารกทึบ เมื่อเชนลับหายไปในแนวป่าความเงียบสงบก็กลับมาสู่แม่น้ำแห่งนี้อีกครั้งเชนยังไม่รู้เลยว่าเขาในตอนนี้ที่ถูกพัดจากกระแสน้ำสุดเชี่ยวกรากนั้นได้มาถึงยังสถานที่แห่งหนึ่งที่นักล่าต่างกล่าวขานให้เป็นสถานที่ต้องห้ามแห่งป่าไม้มืดซึ่งเป็นที่ห้ามเข้าใกล้เป็นอันขาด และนั่นคือ...เขตชั้นใจกลาง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 52 เชี่ยวกราก!

คล้ายกับเรื่องล่าผ่าแดนทมิฬ ที่คุณอ่าน

ล่าผ่าแดนทมิฬ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 52 เชี่ยวกราก!

คล้ายกับเรื่องล่าผ่าแดนทมิฬ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้