“สัสไนท์ รอพวกกูด้วยดิเฮ้ย” เสียงไอ้แทนดังมาจากด้านหลังแต่ผมเดินตรงไปที่ห้องสาขาตัวเองทันที หลังจากที่เข้ามาในห้องพวกเราสี่คนก็ต่างจับจองที่นั่งของตัวเอง
“มีเด็กมออื่นท้าแข่ง ROV วะ” ไอ้แทนพูดขึ้นพร้อมกับยื่นข้อความในโทรศัพท์ของมันมาให้พวกผมดู
“เอาดิ” ผมตอบไปสั้นๆ
“จัดไปครับผม” ไอ้ขุนพูดพร้อมกับยกยิ้มกวนๆ
“ฮึ!” เสียงนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน เสียงของไอ้คนที่ไม่ค่อยมีบทพูด หลังจากนั้นพวกเราสีคนก็กดเข้าไปในเกมส์ทันที
“มันมีกี่คนวะ” ผมพูดขึ้นพร้อมกับมือที่กดหยุกหยิก
“สี่ เท่าเรา” ไอ้แทนตอบ
“มันเริ่มละ” เสียงนิ่งๆจากไอ้สิงห์
“จัดการมัน” เมื่อไอ้ขุนให้สัณญาน พวกผมสี่คนก็เริ่มต่อสู้กับคู่แข่ง
“ไอ้ขุน ยิงหัวมันเลย”
“จัดไปครับผม” ไอ้ขุนตอบผมพร้อมกับยิงศัตรูที่อยู่ในเหมส์กระจุย
“ไอ้สิงห์ ด้านหลังมึง” ไอ้แทนะโขึ้นเมื่อไอ้เด็กมออื่นมันอ้อนมาด้านหลังพร้อมกับยิงมัน “ดับไปหนึ่ง” มันยกยิ้มด้วยความพึ่งพอใจ
“สัสเอ้ย ไอ้เหี้ยนี้เกาะกูชิบหาย” ผมสบถออกมาอย่างอารมณ์เสียพร้อมกับมือกดยิงมันซ้ำๆ
“กูเอง” ทันทีที่ไอ้ขุนพูดจบตัวที่ต่อสู้กับผมอยู่ก็หลุดไป “ดับอีกหนึ่ง”
“เหลือสอง” เสียงเรียบนิ่งไอ้สิงดังขึ้น ทำให้พวกผมสี่คนวิ่งเป็หน้ากระดานต่อไปยังป้อมทันที
“ใกล้ชนะแล้ววะ” สิ้นเสียงของผมต่างคนต่างก้มหน้ากดโทรศัพท์ตัวเองอย่างเอาเป็เอาตาย
พราว
ห้องเอกคอมพิวเตอร์
“ไอ้ขุนซ้ายๆ ซ้ายมือกูไอ้เหี้ย ไอ้แทนขวามือมึงจัดการดิ ไอ้สิงห์แม่งเล่นเงียบๆแต่เก็บเรียบทุกคน” เราสามคนยืนมองหน้ากันเลิ่กลั่กอยู่หน้าห้อง
“พวกพี่เขากำลังตีป้อม”
“ถ้าเราเข้าไปตอนนี้เละแน่” ของขวัญและเวลาพูดขึ้น
“มาถึงขนาดนี้แล้วจะถอย” ฉันเลิกคิ้วถาม แฮ่ๆ เพื่อนทั้งสองยิ้มแห้งๆ
“งั้นพวกมึงรอตรงนี้” ทั้งสองคนไม่พูดพร่ำทำเพลงพยักหน้ารัวๆอย่างเห็นด้วยและตกลงพร้อมกับยิ้มอยดฟันขาวด้วยความดีใจ ฉันสูดลมหายใจเต็มปอดและผลักประตูเข้าไป
ผลัก!!!!
O.O!!!!
เมื่อประตูถูกเปิดออกทุกสายตาภายในห้องต่างจับจ้องมาที่ฉันเป็ตาเดียว
“เหี้ยเอ้ย! แพ้เลย” ฉันสะดุ้งใแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่หลังจากพี่ไนท์ะโขึ้น
“อะ…เออ สวัสดีค่ะ” ฉันรีบยกมือไหว้พร้อมกับส่งยิ้มที่คิดว่าหวานที่สุดไปให้
“มาหาใครครับน้อง” ถ้าจำไม่ผิดคนที่พูดขึ้นน่าจะเป็พี่ขุน
นี้ซินะ แก๊งค์ Evil ที่สาวๆมอ M พูดถึง ขนาดฉันยืนติดประตูยังรู้สึกถึงรังสีบางอย่างจากพวกเขาเลย พวกเขาคือรุ่นพี่คณะวิศวะคอมพิวเตอร์ปีสาม ฉันรู้จักพวกเขาผ่านของขวัญ รายนั้นอะบ้าผู้ชายเป็ที่สุดโดยเฉพาะคนหล่อและหนึ่งในนั้นก็คือแก๊งนี้
คนที่เป็มิตรที่สุดน่าจะเป็พี่ขุนกับพี่แทน พี่ไนท์น่าจะคุยได้ ส่วนพี่สิงห์มักหน้านิ่งและหน้าดุสุด
“มะ..มาหาพี่ไนท์ค่ะ”
“มีอะไร” เสียงเข้มติดหงุดหงิดจากคนที่ฉันเอ่ยถึงเมื่อกี้ดังขึ้น
“คือว่า โน๊คบุ๊คของพราวเปิดไม่ติด แล้วคือพราวต้องใช้พรีเซ็นงานบ่ายวันนี้ รบกวนพี่ไนท์ดูให้หน่อยได้ไหมค่ะ”
“ไม่” พี่ไนท์พูดจบก็ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ทันที ฉันเพียงแต่ส่งยิ้มเจื่อนๆไปให้เพื่อนๆของเขา
“ถ้างั้นรบกวนพี่ขุนกับพี่แทนดูให้พราวหน่อยได้ไหมค่ะ” ในเมื่อผลลัพธ์ไม่เป็ไปตามที่้าฉันจึงเปลี่ยนเป้าหมายใหม่เพราะยังไงพวกเขาก็เรียนวิศวะคอมเหมือนกัน
“อาการแบบนี้ต้องมันเลยครับน้องพราว” พี่แทนพูดขึ้นพร้อมกับสายตาแพรวพราว ส่วนพี่ขุนก็นั่งยิ้มกริ่มอยู่ที่เดิม ว่าแต่พวกพี่เขารู้จักฉันได้ไงอะ แต่ก็ช่างเถอะ แล้วฉันจะต้องขอร้องเขายังไงเนี่ย
“มันแค่หงุดหงิดที่เล่นเกมส์แพ้” พี่ขุนพูดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่ม ฉันลากสายตาไปมองพี่สิงห์ที่นั่งเล่นโทรศัพท์อย่างคิดหนัก ถ้าขอให้พี่สิงห์ช่วยฉันอาจจะไม่มีชีวิตรอดออกจากห้องนี้
“น้องพราวนั่งรอมันก่อน เชื่อพี่” พี่แทนพูดขึ้นพร้อมกับพยักพเยิดหน้าไปที่โซฟาตัวยาวไม่ไกลจากพี่ไนท์
“ตะ..แต่ว่าพราวต้องรีบใช้โน๊ตบุ๊ค” ฉันพูดออกไปเสียงเบาพร้อมกับสายตากังวน
“ฮึ!” พี่ขุนมองมาที่ฉันยกยิ้มมุมปากและเดินตรงไปที่พี่ไนท์ก้มลงกระซิบบางอย่างข้างหูเขา
848K
