หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 92: เสียงสะท้อนในผลึก, กลลวงจุดประกาย

ความโกลาหลระลอกแรกที่เจี้ยนหลิน (剑林) จุดประกายขึ้นอย่างแนบเนียนภายในโพรงถ้ำผลึกนั้น แม้จะซื้อเวลาให้เขาได้เพียงเล็กน้อย แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้สถานการณ์เริ่ม "เปลี่ยนแปลง" ไปจากเดิม กลุ่มคนลึกลับสองคนที่ถูกเบี่ยงเบนความสนใจไปปะทะกับฝูงอสูรตะขาบผลึก (晶石蜈蚣) บริวาร กำลังต่อสู้อย่างดุเดือด เสียงคำรามของอสูรและเสียงตวาดของมนุษย์ดังก้องปนเปกันไปหมด เศษผลึกเล็กๆ และประกายพลังปราณ (灵气) สาดกระจายไปทั่วบริเวณ

หัวหน้ากลุ่มคนลึกลับและพรรคพวกที่เหลืออีกสองคน แม้จะยังคงจับจ้องมายังเจี้ยนหลินเป็นหลัก แต่ก็อดจะหันไปมองความชุลมุนนั้นด้วยแววตาที่ฉายแววหงุดหงิดมิได้

'พวกมันเริ่มจะ "เสียสมาธิ" บ้างแล้ว' เจี้ยนหลินประเมินอย่างเงียบงัน สองเท้าของเขายังคงหยั่งลึกลงบนพื้นหินที่เย็นเฉียบ สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากการต่อสู้ที่ส่งผ่านมา 'แต่เพียงเท่านี้ยังไม่พอ...ราชินีอสูรตนนั้นยังคงนิ่งสงบเกินไป ราวกับว่าการต่อสู้ของเหล่าบริวารเป็นเพียง "เรื่องเล็กน้อย" ที่ไม่คู่ควรแก่ความสนใจของมัน'

เจี้ยนหลินรู้ดีว่าเป้าหมายหลักของกลุ่มคนลึกลับคือ "เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ" (灵根之种) ที่อยู่ในอกเสื้อของเขา ตราบใดที่เขายังคงเป็น "จุดสนใจ" หลัก พวกมันย่อมไม่ยอมปล่อยให้เขาคลาดสายตาไปได้ง่ายๆ

เขาเหลือบมองไปยังแท่งผลึกสีม่วงขนาดใหญ่ที่ปักอยู่ไม่ไกลจากรังของราชินีอสูร ผิวของมันสะท้อนแสงวูบวาบจากเห็ดราเรืองแสง (发光菌类) และประกายพลังจากการต่อสู้ สร้างเป็นลวดลายที่ซับซ้อนและแปลกตา ความคิดหนึ่งพลันสว่างวาบขึ้นในใจ

'อสูรตะขาบผลึกไวต่อแสงและเสียง...แล้วถ้าหากเสียงนั้นมัน "พิเศษ" กว่าเดิมเล่า?'

เด็กหนุ่มค่อยๆ เคลื่อนกายอย่างเชื่องช้าและระมัดระวังยิ่งกว่าเดิม เลียบไปตามผนังถ้ำที่ขรุขระ พยายามจะหลีกเลี่ยงการเป็นเป้าสายตาโดยตรงจากทั้งสองฝ่าย เขาใช้ "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" (云蹤步) ในระดับที่ "ละเอียดอ่อน" ที่สุด มิได้เน้นความเร็ว แต่เน้นการ "กลมกลืน" และ "ซ่อนเร้น" กลิ่นอาย (气息) ของตนเอง

เมื่อมาถึงตำแหน่งที่เหมาะสมหลังแท่งผลึกต้นหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากกลุ่มคนลึกลับพอสมควร แต่ก็ยังอยู่ในระยะที่เขาสามารถ "กระทำ" บางสิ่งบางอย่างได้ เจี้ยนหลินค่อยๆ ย่อตัวลง เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง รวบรวมสมาธิทั้งหมดไปที่ "สัมผัสแห่งพฤกษา" (草木之触) อีกครั้ง

คราวนี้ เขามิได้ "กระตุ้น" เห็ดราเรืองแสงโดยตรง แต่กลับใช้พลังธาตุพฤกษา (草木之力) ที่ควบคุมได้อย่างแผ่วเบา "สั่นสะเทือน" ผลึกเล็กๆ ที่แตกกระจายอยู่ตามพื้นดินบริเวณใกล้เคียงกับที่กลุ่มคนลึกลับกำลังยืนคุมเชิงอยู่!

มันมิใช่การโจมตี แต่เป็นการสร้าง "เสียง" ที่ "แหลมเล็ก" และ "ผิดปกติ" ขึ้นอย่างต่อเนื่อง เสียงนั้นคล้ายกับเสียงเสียดสีของโลหะ หรือเสียงกรีดร้องของวิญญาณที่ถูกกักขัง มัน "กระทบ" กับผนังผลึกโดยรอบ เกิดเป็น "เสียงสะท้อน" ที่ "บิดเบี้ยว" และ "น่ารำคาญ" อย่างยิ่งยวด!

"เสียงอะไรกัน!" หนึ่งในกลุ่มคนลึกลับที่ยืนคุมเชิงอยู่ อุทานออกมาด้วยความรำคาญระคนความสงสัย มันหันรีหันขวางมองหาต้นตอของเสียงนั้น

หัวหน้ากลุ่มเองก็ขมวดคิ้วแน่น "เจ้าเด็กนั่นมันเล่นลูกไม้อันใดอีก!"

ในจังหวะที่ความสนใจของพวกมันกำลังถูก "เบี่ยงเบน" ไปชั่วขณะนั้นเอง! "ขาวน้อย" (小白) ที่ซุกอยู่ในอกเสื้อของเจี้ยนหลิน ก็พลันส่ง "กระแสพลังงาน" ที่ "เย็นสบาย" และ "ชี้เฉพาะ" ไปยังทิศทางหนึ่ง!

มันคือทิศทางของ "ราชินีอสูรตะขาบผลึก" ที่ยังคงนอนนิ่งสงบอยู่ในรัง!

พร้อมกันนั้น เจี้ยนหลินก็รู้สึกได้ถึง "การสั่นไหว" อันแผ่วเบาที่ตอบรับมาจาก "เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ" ที่เขาพกติดตัวอยู่! มันเป็น "แรงสั่นพ้อง" ที่ละเอียดอ่อน แต่ก็ทรงพลังอย่างน่าประหลาด!

'หรือว่า...!'

ยังมิทันที่เจี้ยนหลินจะได้ทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น! ราชินีอสูรตะขาบผลึกที่เคยนอนนิ่งสงบ บัดนี้กลับค่อยๆ "ขยับ" ร่างมหึมาของมันอย่างเชื่องช้า! ดวงตาสีเหลืองขุ่นที่เคยปิดสนิท บัดนี้ค่อยๆ "เปิด" ออก! แสงสีอำพันอันน่าสะพรึงกลัวคู่หนึ่งพลันสาดส่องออกมาจากดวงตาคู่นั้น!

มันมิได้สนใจการต่อสู้ของเหล่าบริวาร หรือเสียงประหลาดที่เจี้ยนหลินสร้างขึ้น! แต่สายตาของมันกลับ "จับจ้อง" ตรงไปยัง "กลุ่มคนลึกลับ" ที่ยืนอยู่ปากอุโมงค์นั้นอย่างแม่นยำ! ราวกับว่ามัน "รับรู้" ได้ถึง "บางสิ่งบางอย่าง" ที่เป็น "ภัยคุกคาม" หรือ "สิ่งแปลกปลอม" ที่แท้จริง!

แรงกดดันอันมหาศาลที่เจี้ยนหลินเคยสัมผัสได้ก่อนหน้านี้ บัดนี้ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นหลายเท่า! อากาศภายในโพรงถ้ำพลัน "หนักอึ้ง" ลงจนแทบจะหายใจไม่ออก!

หัวหน้ากลุ่มคนลึกลับและพรรคพวกถึงกับหน้าซีดเผือด! พวกมันสัมผัสได้ถึง "อันตราย" ที่แท้จริงซึ่งกำลังจะมาเยือน!

"มะ...มัน...มันตื่นแล้ว!" สมาชิกคนหนึ่งในกลุ่มร้องออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา.

เจี้ยนหลินที่ซ่อนตัวอยู่หลังแท่งผลึก มองภาพนั้นด้วยแววตาที่ทอประกาย "เย็นชา" และ "คาดหวัง" ระคนกัน.

'เอาล่ะ...การแสดงที่แท้จริง...กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!'

(จบตอนที่ 92)