ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]

       กลางอากาศ เทพปีกเงินสงบนิ่งไม่ไหวติงเปลวไฟสีเงินสาดแสงรายล้อมเขาไว้ แลดูดุจเทพอันสูงส่ง

        เขาสวมชุดสีเงินแวววาว สะท้อนแสงจากเส้นผมและปีกสีเงินของเขาโดดเด่นเหนือผู้คน คล้ายๆ กับเทพเจ้าแลมองลงมายังแดนดิน

        บนพื้นดิน ซากสัตว์ประหลาดขาดเป็นสองท่อน เลือดไหลนองเป็นบริเวณกว้างก้อนหิน ต้นไม้ ใบหญ้า พื้นดินล้วนอาบด้วยสีแดงสด เป็นภาพอันน่าสยดสยอง

        สัตว์ประหลาดตัวยาวสิบกว่าเมตร หนังหนาฟันแทงไม่เข้า ไม่เกรงกลัวอาวุธปืนทลายต้นไม้ใบหญ้าราบเป็นหน้ากลอง สังหารมนุษย์พิเศษไปหลายสิบคนหากสุดท้ายกลับถูกฆ่าตายอยู่ตรงนี้

        เหตุการณ์พลิกผันอย่างสิ้นเชิง คนจำนวนไม่น้อยต่างอกสั่นขวัญแขวนเทพปีกเงินช่างน่าเกรงขาม ห้าวหาญเกินใครจริงๆ

        “โฮก!”

        บนพื้นดินยังเหลือสัตว์ประหลาดอีกตัว เสียงร้องของมันปานเสียงฟ้าร้องมันแสยะเขี้ยว แหงนมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ตาแดงดั่งสายเลือด เสียงร้องโหยหวนคร่ำครวญ

        ผู้คนต่างอุดหู สีหน้าแสดงความเจ็บปวดเป็นอย่างยิ่งคลื่นเสียงของสัตว์ประหลาดตัวนี้มีพลังทำลายล้างสูงส่ง

        สามารถเห็นได้ว่า ต้นไม้ใบหญ้าที่รายล้อมต่างฉีกขาด กรวดทรายถูกพัดปลิวยามที่มันร้องคำราม ฝุ่นควันคละคลุ้งท่วมฟ้า

        มันออกท่าออกทาง ต้องการที่จะทะยานสู่ท้องฟ้า พุ่งเข้าแก้แค้นให้คู่ของมัน

        เทพปีกเงินล่องลอยอยู่กลางอากาศ ไร้สรรพสำเนียง ดวงตาสีเงินเป็นประกายเขากวาดตามองเบื้องล่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย สุขุมนุ่มลึก

        เสียงฟุ่บดังขึ้น สัตว์ประหลาดร่างยาวสิบกว่าเมตรเคลื่อนไหวรวดเร็วและเฉียบคม ดุจสายฟ้าสีเขียว เพียงพริบตาเดียวก็พุ่งไปร่วมสิบเมตร

        แต่ว่า มันไม่ได้ทะยานขึ้นไปกลางอากาศ​แต่กลับพุ่งเข้าหาต้นไม้ต้นเล็กที่อยู่ไม่ห่างออกไปมันคิดจะเขมือบลูกสนสีม่วงทองลูกนั้น

        ถึงแม้ว่าดวงตาแดงฉานจะเต็มไปด้วยแววเคียดแค้น หากมันยังคงควบคุมสัญชาตญาณสัตว์ป่าเอาไว้เลือกที่จะพุ่งเข้าไปแย่งลูกไม้วิเศษก่อน ขอแค่กลืนลงไปพลังของมันก็จะเพิ่มพูนมหาศาล

        เมื่อนั้น มันก็จะสามารถหลุดพ้นออกจากเทือกเขาไท่หังซานทะยานไปทั่วดินแดนแถบเหนือ แล้วเริ่มสร้างอาณาจักรของมันในป่าลึกลับ

        ส่วนคู่แค้นน่ะ แค่พลังความสามารถเพิ่มพูนก็กำจัดได้สิ้นซากแล้ว

        เรื่องนี้เกินความคาดหมายของผู้คนดวงตาแดงฉานทั้งคู่ของสัตว์ประหลาดกลับไร้ซึ่งวี่แววว่าจะโจมตีแปลกประหลาดอย่างยิ่ง

        มันเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่ง พื้นดินแตกแยกเพราะย่างก้าวอันหนักแน่นทุกครั้งที่มันก้าวกระโดด ระยะห่างร่วมสิบเมตร แผ่นดินไหวเยือก

        “เร็ว ขวางมันไว้!” เสียงผู้คนร้องตะโกน

        ให้ตายก็ปล่อยให้ลูกสนสีม่วงทองเข้าไปอยู่ในปากไอ้สัตว์ประหลาดนี่ไม่ได้

        ตึง!

        เหมือนกับกลองขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่กลางอากาศ เสียงดังสนั่นสะท้านสะเทือนปานฟ้าร้องไปทั่วสารทิศ

        จากนั้น ผู้คนกลับเห็นว่าสัตว์ประหลาดถูกผลักลอยออกไปด้วยพลังมหาศาลมันกระแทกเข้ากับภูเขาที่อยู่ห่างออกไป ต้นไม้เก่าแก่หักสะบั้นดินทรายกระจัดกระจาย

        เกิดอะไรขึ้น? ผู้คนต่างตกตะลึง งุนงงอย่างยิ่ง

        ที่ตรงนั้นมีคนผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้นยืนอยู่ไม่ห่างจากต้นไม้พิสดารเท่าไหร่เป็นคนผู้นั้นที่ฟาดสัตว์ประหลาดกระเด็นออกไป ภาพที่เห็นชวนให้ผู้คนแตกตื่นความเงียบบังเกิดขึ้นทันใด

        เขาสวมชุดสำหรับฝึกกังฟู เป็นชุดหลวมๆ ร่างทั้งร่างแลดูแข็งแรง ไม่มีกล้ามเนื้อส่วนเกินสักนิดท่าทางทรงพลังอย่างยิ่ง!

        เพียงแค่มองก็ให้ความรู้สึกว่าเขาต้องมีพลังอันน่าตื่นตาตื่นใจอย่างแน่นอน

        คนผู้นี้พิเศษอย่างยิ่ง หน้าตาไม่ถึงกับหล่อเหลา หากท่วงท่าโดดเด่นคลับคล้ายพุทธะผู้สงบสำรวม หากซุ่มซ่อนไว้ด้วยพลังอันน่าเกรงขาม

        เขาตัดผมสั้น ผิวหนังใสออกเหลือง คล้ายๆ บุษราคัมทั้งยังเปล่งประกายเรืองรอง ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

        ร่างกายของเขาล่ำสัน ให้ความรู้สึกแข็งแกร่งของบุรุษเพศตาทั้งคู่เป็นประกายแวววาว

        “เขาคือ...เทพวัชระ!”

        มีคนร้องเสียงหลงคาดเดาตัวตนของเขาวุ่นวาย

        สี่สุดยอดมนุษย์พิเศษ พวกเขามีพลังมหาศาลกันถึงเพียงไหนนะ?

        ก่อนหน้านี้ ใครที่มีตาล้วนเห็นได้ชัดเจนว่า สัตว์ประหลาดตัวยาวสิบกว่าเมตรแผลงฤทธิ์บดขยี้ตลอดทางแม้แต่มนุษย์พิเศษที่ขยายร่างเป็นมนุษย์ต้นไม้ยักษ์สูงสิบกว่าเมตรยังถูกมันฆ่าอย่างง่ายดาย

        ตอนนี้ มนุษย์เพียงคนเดียวกลับตบมันกระเด็นหากกล่าวกันในแง่ของพละกำลังเพียงอย่างเดียวแล้วล่ะก็ น่ากลัวกว่าสัตว์ประหลาดนั่นเสียอีก

        เจ้าสัตว์ประหลาดตะกายพลิกตัวทันควัน ดวงตาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะอีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น มันก็ได้กินลูกสนนั่นแล้ว ดันมีคนมาขัดลาภปากเสียได้

        พร้อมกันนั้น ดวงตาทั้งคู่ของมันฉายแววหวาดกลัวเมื่อครู่คนผู้นั้นใช้เพียงหมัดลุ่นๆ ก็ชกมันคว่ำแล้วสิ่งนี้สร้างความกังวลให้มันหน่อยๆ

        พรึ่บ!

        สัตว์ประหลาดยังเลือกที่จะโจมตี ลูกสนใกล้สุกงอมแล้วห่างอีกแค่คืบเท่านั้น จะปล่อยมือง่ายๆ ได้อย่างไร?

        ที่จริง เทพวัชระก็ลงมือแล้ว แถมยังรวดเร็วกว่ามันเสียอีกชั่วระยะห่างสิบเมตรเท่านั้นเพียงเขาสืบเท้าก็เหมือนกับย่นระยะอันห่างไกลให้หดสั้น แค่พริบตาก็ถึงตัว

        “ตึง!”

        ครั้งนี้ เขาใช้เงาหมัดวัชระ ด้วยพละกำลังมหาศาลเหวี่ยงเข้าใส่ปากอันใหญ่โตของสัตว์ประหลาด จนเขี้ยวฟันหักร่วงกราวเลือดกระจายกบปาก

        สัตว์ประหลาดกระเด็นไปอีกครั้งร่วงกระแทกกับพื้นไกลออกไปพลังขนาดนี้มันต้านทานไม่ไหว

        สัตว์ประหลาดที่แรกเริ่มกราดเกรี้ยวไร้เทียมทานสุดท้ายกลับชนเข้ากับคนที่แกร่งกว่า เพียงใช้แรงที่เหนือกว่าเท่านั้นก็กดข่มมันจนอยู่หมัด

        บนพื้นคือเขี้ยวที่หลุดร่วง ล้วนมีความยาวหนึ่งฟุต คมขาวราวกับหิมะหากอาบด้วยเลือดสีแดงเข้มอันน่าสะพรึงกลัว

        “เขาคือเทพวัชระนี่เอง ช่างห้าวหาญ พละกำลังน่ากลัวอย่างยิ่ง!”

        “เทพวัชระมาแล้ว อย่างนี้ต้องเจอกับเทพปีกเงินสักหน่อยวันนี้พวกเรามาไม่เสียเที่ยวแล้ว!”

        คนจำนวนมากต่างก็ตื่นเต้นยินดี

        เมื่อครู่ยังวิตกกังวลกันเรื่องความร้ายกาจของสัตว์ประหลาดอยู่เลยแต่ตอนนี้หาได้คำนึงถึงแต่อย่างใด มีเทพวัชระอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน

        กลางอากาศ เทพปีกเงินเริ่มเคลื่อนไหวแสงสีเงินพร่างพรายร่อนลงยังยอดเขาแห่งหนึ่งที่ห่างออกไปไม่ไกล

        ตรงนั้นมีผู้คนหลายคน ล้วนเป็นบุคคลสำคัญของเทียนเสินเซิงอู้!

        หลินนั่วอียืนอยู่บนยอดเขา ร่างสูงโปร่ง เยือกเย็น งดงามผมยาวสลวยถึงบั้นเอว ใบหน้านวลละอองไม่สามารถอ่านอะไรได้ เธอนิ่งอย่างยิ่ง

        เทพปีกเงินลอยลงสู่พื้นดิน หญิงสาวลุกขึ้นยืนเคียงข้าง

        เมื่อผู้คนเห็นเข้าล้วนเผยสีหน้าประหลาดใจ

        เมื่อตอนที่หลินนั่วอีถูกถ่ายรูปด้านข้างผู้คนต่างก็รู้สึกว่าเธองดงามอย่างยิ่ง จับเธอเป็นคู่จิ้นกับเทพปีกเงินเรื่องนี้กลายเป็นหัวข้อถกเถียงร้อนแรงยามนี้ผู้ที่ได้เห็นกับตาตัวเองต่างรู้สึกว่าหญิงสาวงดงามกว่ารูปถ่ายนั้นหลายเท่าชวนให้พิศวงยิ่งขึ้น

        บนเขายังมีชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง ท่วงท่าโดดเด่น ใบหน้าคมคายเดินมาหยุดอยู่อีกข้างของหลินนั่วอี ออกคำสั่งจัดการนู่นนี่ไม่หยุดปาก

        “มู่?”

        ฉู่เฟิงมองไปทางนั้น ค่อยๆ จำพวกเขาได้ทีละคน

        เขาเคยเห็นรูปของมู่อีกทั้งยังรู้ด้วยว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับสวีหวั่นชิงนั้นไม่ธรรมดาเลยด้วยเหตุนี้จึงจดจำได้อย่างแม่นยำ

        “โครม!”

        กลางลาน สัตว์ประหลาดถูกเทพวัชระอัดเสียจนไม่อาจเผ่นหนีไปได้มันกระแทกเข้ากับต้นไม้เก่าแก่ต้นแล้วต้นเล่าจนอลหม่านวุ่นวาย

        คนไม่น้อยสังเกตว่าเทพวัชระเหมือนกับกำลังอุ่นเครื่องมากกว่าที่จะเร่งมือเผด็จศึก

        ผู้คนต่างก็รู้ว่า คู่แข่งของเขาก็คือเทพปีกเงินหาได้ใส่ใจสัตว์ประหลาดตัวนั้นแต่อย่างใด ตอนนี้ก็แค่ยืดแข้งยืดขาเท่านั้น

        สัตว์ประหลาดโมโหขึ้นมาแล้ว มันอ้าปากกว้างพ่นเปลวไฟสีดำกลิ่นซัลเฟอร์รุนแรง มันทุ่มสุดตัว

        เห็นได้ชัดว่า เทพวัชระนั้นไม่ต้องการเปลืองแรงกับมันเท่าไหร่เสียงฟึ่บดังขึ้น กลางหลังพลันปรากฏดาบยาวขาวสว่างราวกับหิมะเล่มหนึ่งสืบเท้าเพียงก้าวเดียวก็พุ่งไปร่วมสิบเมตร ทะยานถึงเบื้องหน้า

        ปุ!

        แสงดาบสะบัดลง ขาวสว่างราวกับแม่น้ำสีเงิน สว่างวาบขึ้นกลางหุบเขาหัวอันมหึมาปลิวกระเด็นพร้อมเกล็ดเลือดปลิวกระจาย

        ดาบเดียวเท่านั้น เทพวัชระก็สังหารสัตว์ประหลาดไปเสียแล้วก่อนหน้านี้ก็แค่อุ่นเครื่องเท่านั้น!

        “เร็ว ถ่ายเก็บไว้หรือเปล่า? นี่เป็นข้อมูลอันล้ำค่าเลยนะเนี่ยไม่ใช้เอฟเฟกต์ มันจะกลายเป็นซีรีส์ฟอร์มยักษ์ระดับตำนาน!”

        ในเวลาอันน่าตื่นเต้นเช่นนี้ กลับมีคนร้องเร่งโวยวาย

        ผู้คนอึ้งไปชั่วครู่ จากนั้นก็เห็นโจวอี่เทียน คนที่เป็นผู้กำกับนั่นแหละกำลังพาพรรคพวกแบกอุปกรณ์ถ่ายทำ เก็บบันทึกภาพจากทุกมุม

        “เทพปีกเงิน เทพวัชระ ในซีรีส์ฟอร์มยักษ์ของพวกเราคือวีรบุรุษผู้ไร้เทียมทาน” โจวอี่เทียนยังตื่นเต้นไม่หยุด

        แต่ไม่มีใครสนใจเขา ทั้งยังไม่มีใครเฝ้าดูอีกด้วย

        ทุกคนล้วนถูกพลังอันน่ากลัวของเทพวัชระสะกด ดาบพุทธะปรากฏ ใครจะกล้าต่อกร?

        “เทพวัชระ ทางนี้!”

        บนยอดเขา เทพปีกเงินเอ่ยปาก ปีกทั้งคู่สะบัด แสงสีเงินสว่างไสวเรืองรองเขาบินไปทางหนึ่ง กวาดตามองมนุษย์พิเศษตลอดเส้นทาง

        เขาสูงส่ง สำหรับมนุษย์พิเศษคนอื่นๆ แล้วเรียกได้ว่าแทบจะไม่ต่างจากเทพยดาเลย!

        เทพวัชระเงยหน้าขึ้นเหมือนกับว่ารู้อยู่ก่อนแล้วว่าระหว่างพวกเขาต้องเกิดการปะทะกันอย่างแน่นอนบนพื้นดินเขาสืบเท้าก้าวด้วยความเร็วสูง พริบตาก็ทิ้งระยะห่างไกล

        ผู้ชมตะลึงไปตามๆ กัน นี่คือเดินบนพื้นดินงั้นหรือ? รวดเร็วไปไหมนั่นขนาดนกยังบินได้ไม่เร็วเท่าเลย

        โครม!

        ห่างออกไป ท่ามกลางขุนเขากว้างใหญ่ไพศาลเทพปีกเงินและเทพวัชระต่างเผชิญหน้า ศึกชี้ชะตาครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มขึ้น!

        “บุก ลูกไม้นั่นต้องเป็นของพวกเราเทียนเสินเซิงอู้เท่านั้น!” มู่เอ่ยปาก ออกคำสั่ง

        พร้อมกับสัญญาณมือจากเขา มนุษย์พิเศษจำนวนมากต่างก็ออกตัวทยอยกันมุ่งไปทางต้นไม้ต้นเล็กนั้น เพื่อยึดเอาชัยภูมิที่ได้เปรียบ ณ เวลานี้ลูกไม้พร้อมจะสุกงอมได้ทุกเมื่อ

        ในตอนนั้นเอง ผู้คนก็ได้เห็นปากกระบอกปืนดำทะมึนหลายกระบอกปรากฏอยู่บนยอดเขาสร้างความแตกตื่นให้ผู้คนอย่างมาก

        ในตอนนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงดังสนั่นมาแต่ไกลเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธหลายลำแลดูคล้ายอสุรกายเหล็กบินมาอย่างรวดเร็วแล้วลอยลำอยู่เหนือยอดเขา

        ผู้ชมต่างหน้าเปลี่ยนสี อาวุธที่เฮลิคอปเตอร์นั้น ต่อให้ยิงมั่วๆลงมายังสามารถถล่มพื้นที่ตรงนี้ได้อย่างราบคาบ

        “โจวเฉวียน นายรีบหนีไปก่อน!!”

        บนยอดเขา ฉู่เฟิงพูดเสียงต่ำเบา น้ำเสียงเคร่งเครียดเป็นอย่างมากแทบจะเป็นการออกคำสั่งเขาให้โจวเฉวียนรีบออกไปจากที่นี่ทันทีด้วยสังหณ์ถึงความผิดปรกติ

        สัญญาณอันตรายอย่างหนึ่งผุดขึ้นในใจของเขา

        โจวเฉวียนสำเหนียกได้ถึงความร้ายแรง ไม่พูดพร่ำทำเพลงรีบพุ่งตัวลงจากเขาแล้วใส่เกียร์หมาโกยอ้าว พริบตาเดียวก็ห่างไปร่วมร้อยเมตรแล้ว

        ฉู่เฟิงหัวใจกระตุก อวัยวะทุกส่วนทั่วร่างรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดสัญชาตญาณกำลังร้องเตือนเขา เช่นที่เคยเป็นก่อนหน้านี้เมื่อมีคนเล็งอาวุธใส่เขา

        “คิดท้าทายเทียนเสินเซิงอู้ของฉัน ...​ตาย!”

        ห่างออกไป มู่เอ่ยอย่างเย็นชา ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความเลือดเย็นเขาโบกมือเป็นสัญญาณ

        ปังปังปัง...

        วินาทีนั้น กระบอกปืนระเบิดเสียงดังประกายไฟรุนแรงพุ่งตรงไปยังตำแหน่งของฉู่เฟิงที่อยู่บนยอดเขาเตี้ยกระสุนปืนทลายกำแพงเสียง ทั้งหมดเทรัวๆ ไปที่ยอดเขา

        ฉู่เฟิงออกตัวล่วงหน้า ดุจสัตว์ร้ายทะยานจากเขากลิ้งไปอีกด้านหลบห่ากระสุนทั้งหมด

        หวงหนิวโมโหปรี๊ด มันเคลื่อนตัวว่องไวพุ่งตัวตามไปหลบอยู่ด้านข้างของภูเขา

        กลางดวงตาของฉู่เฟิงสาดประกายเย็นเยียบเขาไม่อยากลงมือต่อเทียนเสินเซิงอู้ เพราะหลินนั่วอีอยู่ทางนี้แต่ตอนนี้กลับมีคนคิดสังหารเขา เขาจำต้องตัดสินใจ

        ฉู่เฟิงปรากฏตัว ยกปืนในมือที่เขาพกมาขึ้นอย่างเลือดเย็นและไร้ความปรานีเขาสาดกระสุนสังหารไปทุกทิศทาง

        ปัง!ปัง!ปัง!...

        เพียงแค่พริบตา เขาเหนี่ยวไกรัวๆปลิดชีพยอดฝีมือหกคนที่มารุมเล่นงานเขาเมื่อครู่ กระสุนหนึ่งนัดต่อหนึ่งคน แม่นยำโหดเหี้ยม

        ทั้งหมดเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วหลายคนยังไม่ทันได้ตอบโต้อะไรก็จบชีวิตไปเรียบร้อยแล้ว

        “สวรรค์ หนิวเสินหวังหลบกระสุนพ้นด้วย จากนั้นยังโต้กลับเก็บมือดีของเทียนเสินเซิงอู้ไปตั้งหกคน!”

        “ปฏิกิริยาตอบโต้ของเขาไวขั้นไหนกันเนี่ย?หลบพ้นห่ากระสุนนั่นได้ยังไงกัน?!”

        คนทั้งกลุ่มไม่กล้าเชื่อในสิ่งที่ตาตัวเองเห็น

        มู่มีสีหน้าตะลึง นาทีนี้ เขาประหลาดใจเป็นอย่างมากรู้ได้ทันทีว่าคนผู้นี้ไม่ง่ายเลยทั้งยังสามารถหลบห่ากระสุนที่ระดมสังหารพ้นอีกด้วย

        หลินนั่วอีหันมามองเขา

        “ผมเห็นคนของคุณอาหลินเยี่ยอวี่ถูกเขาหยาม เลยคิดจะใช้จังหวะนี้กำจัดเขาซะไม่คิดเลยว่าเขาจะร้ายกาจขนาดนี้ ผมผิดเอง” มู่สารภาพ

        เพียงไม่กี่คำเท่านั้น เรียบง่าย และตรงไปตรงมาเพื่อที่จะบอกหลินนั่วอีว่าเขาลงมือเพื่ออาของเธอ

        ปัง!

        บนยอดเขา ฉู่เฟิงยกปืนขึ้นอีกครั้ง ยิงกระสุนหนึ่งนัดออกไป

        “หือ?!” มู่พลันหน้าเปลี่ยนสี เขาไม่ใช่คนธรรมดามีสัญชาตญาณอันน่ากลัว เสียงฟึ่บดังขึ้นแล้วเงียบลงเมื่อห่างออกไป

        กระสุนหนึ่งนัด พุ่งเฉียดตัวเขาไป

        “คนคนนี้ไม่ง่ายแฮะ!” ฉู่เฟิงประหลาดใจเขาเพิ่งเจอคนที่เหมือนกับเขาเป็นครั้งแรก คนที่สามารถหลบกระสุนพ้น

        แต่ว่า เทพวัชระและเทพปีกเงินก็ยังคงน่ากลัวกว่าด้วยไม่เกรงกลัวอาวุธปืนตั้งแต่แรก

        “ฆ่ามันซะ!” ดวงตาของมู่เย็นเยียบมองไปทางยอดเขาลูกเล็กนั่น เขาโบกมือออกคำสั่งสังหาร

        กระบอกปืนที่เรียงรายบนยอดเขาเปลี่ยนทิศเล็งไปยังยอดเขาที่ฉู่เฟิงอยู่

        พร้อมกันนั้น เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธที่ลอยอยู่กลางอากาศก็หันไปทางตำแหน่งของฉู่เฟิงเช่นกัน

        “มู่ นายคิดจะฆ่าฉันเรอะ? ดีเลยจะได้ชำระหนี้แค้นครั้งก่อนในวันนี้เสียเลย!”กลางนัยน์ตาของฉู่เฟิง ผุดแววสังหารสาดประกายแวววาว