ผู้กอบกู้

        “การัน!”

        ริน่าตะโกนด้วยความกังวล

        ร่างการันกระพริบหนึ่งทีชายหนุ่มปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศเหนือร่างเสือดำเขาเงินเขาใช้หมัดที่ไม่ได้ผสมพลังสายฟ้าต่อยเข้าที่กลางลำตัวเสือดำเขาเงิน

        ร่างเสือดำเขาเงินจมลงไปในพื้นดินแต่การันยังคงไม่หยุดชายหนุ่มยืนบนร่างใหญ่โตนั้นแล้วกางแขนออกสายฟ้าสีม่วงแผ่ออกจากร่างการันเป็นจำนวนมาก

        สนามสายฟ้า!   

        นี่เป็นสนามสายฟ้าที่รุนแรงที่สุดเท่าที่ชายหนุ่มเคยใช้ให้เห็น

        ร่างทั้งร่างของเสือดำเขาเงินดำเป็นตอตะโกถึงร่างของมันจะดำอยู่แล้วก็เถอะ

        ร่างการันกระพริบหนึ่งครั้งแล้วไปโผล่อยู่บนกำแพงชายหนุ่มหงายตัวล้มตึงลงไปโดยที่ทุกคนได้ยินเสียงพึมพำของชายหนุ่มลอยมาก่อนที่เขาจะสลบไป

        “ฉันยอมแพ้~”

        กาเวนพลันมองไปทางราจา

        “แกคงได้ยินแล้วใช่ไหม?”

        ราจาแสยะยิ้ม

        “แน่นอนส่งตัวแทนคนถัดไปมาเถอะ”

        สัตว์ร้ายระดับอาณาจักรที่ราจาพามามีทั้งหมดสามร้อยสิบห้าตัวตอนนี้การันจัดการไปแล้วสามสิบสามตัวดังนั้นจึงเหลือสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรที่พวกเขาต้องกำจัดอีกสองร้องแปดสิบสองตัว

        คราวนี้คนที่ออกมาสู้ก็คืออเดล

        ชายวัยกลางคนผู้เป็นผู้นำตระกูลขนนกคนนี้สามารถจัดการสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรไปได้ทั้งหมดยี่สิบแปดตัวสภาพหลังจากสู้เสร็จแล้วขอยอมแพ้ของชายวัยกลางคนแทบไม่ต่างจากการันแต่ดีกว่าการันหน่อยตรงที่ไม่สลบเหมือดไป

        สัตว์ร้ายระดับอาณาจักรที่ต้องกำจัดเหลืออยู่สองร้องห้าสิบสี่ตัว

        ผู้ที่ออกมาสู้ต่อจากอเดลคือแจ็คผู้นำตระกูลทองคำ ตัวเขากำจัดสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรได้สิบเก้าตัวสภาพตอนสู้จบของเขาดีกว่าอเดลกับการันอยู่มากแต่ไม่มีใครว่าแจ็คสักคนเพราะรู้ดีว่าสิ่งที่แจ็คถนัดไม่ใช่การต่อสู้แต่เป็นการตรวจจับสัตว์ร้ายบ่งบอกระดับพลัง ดังนั้นจึงไม่มีใครว่าแจ๊คแม้เขาจะกำจัดสัตว์ร้ายได้ไม่ถึงยี่สิบตัว

        เหลือสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรที่ต้องกำจัดอยู่อีกสองร้อยสามสิบห้าตัว

        จากนั้นคนที่ออกมาต่อสู้ถัดจากแจ็คก็คือจอร์นผู้ที่เป็นพี่ชายของแจ็คจอร์นต่อสู้ด้วยความดุดันและสามารถสังหารสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรไปได้ยี่สิบห้าตัวชายวัยกลางคนผู้นี้มีสภาพหลังต่อสู้ไม่ต่างจากอเดลเพียงเห็นลักษณะการต่อสู้ของเขาก็รู้ได้ทันทีว่าจอร์นเป็นคนอารมณ์ร้อนขนาดไหน

        เหลือสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรที่ต้องกำจัดอยู่อีกสองร้อยสิบตัว

        ผู้ที่ออกมาต่อสู้เป็นคนถัดไปคือพ่อของมาเรียผู้นำของตระกูลมงกุฎมรกต พ่อของมาเรียเองก็เป็นผู้มีรอยประทับสายฟ้าเหมือนกับการันทว่าสายฟ้าของชายวัยกลางคนผู้มีนี้มีสีเหลืองต่างจากการันที่มีสีม่วงก่อนจะต่อสู้จนหมดสภาพและขอยอมแพ้พ่อของมาเรียสามารถจัดการสัตว์ร้ายไปได้สามสิบตัว

        เหลือสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรที่ต้องจัดการอยู่อีกหนึ่งร้อยแปดสิบตัว

        คนต่อมาคือผู้ที่อายุมากที่สุดในที่แห่งนี้ชายชราฟารอน ผู้นำแห่งตระกูลสายลมก่อนที่ฟารอนจะออกไปสู้เฟย์ได้บอกกับปู่ของตนว่าท่านปู่แก่แล้วจัดการได้ยี่สิบตัวก็ควรยอมแพ้จะได้ไม่ลำบากร่างกายแม้จะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาแต่สายตาของชายหนุ่มก็บ่งบอกถึงความเป็นห่วงชัดเจนผลกลับกลายเป็นว่าเฟย์ถูกชายชราเขกกบาลไปหนึ่งที ฟารอนพูดยิ้ม ๆว่าอย่างน้อยก็ขอยี่สิบเอ็ดตัวเถอะ แล้วเขาก็ออกไปต่อสู้

        ฟารอนที่มีพลังสายลมสามารถจัดการสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรไปได้ถึงยี่สิบหกตัวสภาพหลังยอมแพ้ไม่ต่างจากการัน ผู้เฒ่าสลบเหมือดไปทันทีที่ออกจากการต่อสู้

        เหลือสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรที่ต้องจัดการอยู่อีกหนึ่งร้อยห้าสิบสี่ตัว

        ผู้ที่ออกมาต่อสู้เป็นคนถัดมาคือผู้นำตระกูลไม้เท้าทองคำชายวัยกลางคนร่างกำยำสวมเกราะสีเงินพกดาบใหญ่ผู้นำของตระกูลไม้เท้าทองคำคนนี้มีพลังธาตุดินซึ่งมีพลังโจมตีไม่มากการต่อสู้ของเขาใช้เวลานานมากกว่าทุกคนที่ผ่านมาแต่ตัวเขาก็สามารถจัดการสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรไปได้ถึงยี่สิบสี่ตัวก่อนจะยอมแพ้

        เหลือสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรที่ต้องจัดการอีกหนึ่งร้อยสามสิบตัว

        คนถัดมาที่ออกไปสู้ก็คือผู้นำตระกูลหญิงแห่งตระกูลดอกหญ้าหญิงวัยกลางคนอายุใกล้เคียงกับริน่า ผู้นำตระกูลดอกหญ้ามีพลังธาตุน้ำอันเป็นธาตุที่มีพลังโจมตีอ่อนแอที่สุดทว่าการต่อสู้ของผู้นำตระกูลหญิงคนนี้ทำให้ทุกคนต้องเปลี่ยนความคิดไปแม้ว่าเธอจะไม่มีท่าโจมตีที่ทรงพลังแต่การควบคุมมวลน้ำของเธอนั้นเข้าขั้นสุดยอดเธอควบคุมให้น้ำไหลเข้าไปในร่างกายสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรและทำร้ายพวกมันจากในร่างกายมีสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรมากมายที่ตายด้วยการโจมตีแบบนี้ของเธอสัตว์ร้ายดับอาณาจักรที่ตายด้วยฝีมือของผู้นำตระกูลดอกหญ้ามีทั้งหมดสามสิบเอ็ดตัวร่างกายของเธอไร้บาดแผลหากไม่ใช่เพราะพลังในรอยประทับหมดก่อนจนต้องยอมแพ้เธอคงจัดการสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรได้มากกว่านี้

        เหลือสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรที่ต้องจัดการอีกเก้าสิบเก้าตัว

        ทางฝั่งผู้มีรอยประทับระดับอาณาจักรเหลือสองคนเท่านั้นที่ยังไม่ได้ออกไปต่อสู้นั่นก็คืออลิสกับริน่า

        ริน่ามองอลิสหวังให้ลูกสะใภ้คนนี้ออกไปต่อสู้ก่อนเพราะคนสุดท้ายที่ออกไปต่อสู้จะต้องรับแรงกดดันมหาศาลเนื่องจากเป็นคนตัดสินชะตากรรมของมวลมนุษย์

        ทว่าอลิสกลับส่ายศีรษะแล้วกล่าวกับริน่าด้วยใบหน้าเรียบเฉย

        “ท่านแม่ออกไปสู้ก่อนเถอะค่ะเดี๋ยวหนูจะออกไปสู้เป็นคนสุดท้ายเอง เชื่อใจหนูนะคะ”

        ริน่าที่ได้ยินเงียบไปพักแล้วจึงยอมพยักหน้าบินไปที่สนามต่อสู้ที่มีสภาพยับเยิน

        สัตว์ร้ายระดับอาณาจักรตัวแรกที่ริน่าต้องสู้ด้วยคือหมาป่าขนสีเทาตัวสูงราวยี่สิบเมตรทันทีที่บินมาหยุดอยู่ห่างจากสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรตนนี้ราวสามร้อยเมตรริน่ากางมือไปทางหมาป่าขนเทาหมาป่าขนเทาคำรามพุ่งเข้าใส่หญิงวัยกลางคนด้วยความปราดเปรียว

        ริน่าแน่นิ่งไม่ขยับรอจนหมาป่าขนเทาเข้ามาใกล้เกือบสามสิบเมตรเธอจึงตวัดมือขึ้นกำแพงน้ำแข็งพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าหมาป่าขนเทา

        หมาป่าขนเทาพุ่งเข้าใส่กำแพงน้ำแข็งอย่างบ้าคลั่งเมื่อกำแพงน้ำแตกสลายไปหมาป่าขนเทาพลันพบว่าริน่าหายไปแล้ว

        เหนือร่างสูงใหญ่ริน่าใช้ฝ่ามือตบไปที่กลางลำตัวหมาป่าขนเทาจนมันปลิวกระเด็นไปหลายสิบเมตรทว่าไม่นานหมาป่าขนเทาก็ตั้งตัวได้และเตรียมรับมือกับการโจมตีของริน่าแต่มันกลับเห็นว่าหญิงวัยกลางคนยังคงนิ่งอยู่กับที่ไม่ทำอะไร

        ทันใดนั้นมันพลันรู้สึกว่าบริเวณที่ถูกฝ่ามือของริน่าตบเกิดความเย็นเยียบแปลกๆเมื่อมันเหลียวไปมองก็พบว่ากลางลำตัวของมันมีตราประทับรูปเกล็ดหิมะส่องแสงสีฟ้าอยู่

        ฉวยโอกาสที่หมาป่าขนเทาเหลียวไปมองลำตัวตัวเองริน่าควบแน่นหอกน้ำแข็งขึ้นมาหนึ่งเล่มหอกน้ำแข็งพุ่งเข้าใส่หมาป่าขนเทาด้วยความเร็วสูง

        หมาป่าขนเทารู้สึกถึงสิ่งที่กำลังพุ่งเข้ามาได้มันกระโดดไปทางซ้ายเพื่อหลบหอกน้ำแข็งทว่าหอกน้ำแข็งกลับพุ่งตามติดมันราวกับมีความคิดเป็นของตนเอง

        หอกน้ำแข็งพุ่งแทงหมาป่าขนเทาโดยแทงเข้าไปตรงจุดที่มีตราประทับรูปหิมะทะลุไปอีกด้านของร่าง

        ตราประทับรูปหิมะคือหนึ่งในความสามารถของริน่าเมื่อมีสิ่งใดถูก‘ตีตรา’ด้วยตราประทับเกล็ดหิมะของริน่าการโจมตีเธอของเธอจะไม่มีทางพลาดเป้าเลยเพราะการโจมตีของเธอจะพุ่งตามติดตราประทับรูปเกล็ดหิมะนั้นไป

        หลังจากหมาป่าขนเทาล้มลงไปสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรที่มีรูปร่างเป็นกระรอกขนสีน้ำตาลเข้มขนตรงหางชี้แหลมราวกับหนาม มันโน้มตัวลงชูหางขึ้น ปลายขนแหลมเล็กสั่นเทาเบา ๆก่อนจะพุ่งเข้าใส่ริน่า

        หญิงวัยกลางคนสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมากั้นไว้เบื้องหน้าพร้อมยกมือข้างหนึ่งขึ้นฟ้าอากาศพลันเย็นเยียบ ไอเย็นจำนวนมหาศาลควบรวมกันเป็นภูเขาน้ำแข็งลูกหนึ่งภูเขาน้ำแข็งพุ่งเข้าใส่กระรอกขนน้ำตาลอย่างเชื่องช้า

        กระรอกขนน้ำตาลชูเท้าหน้าขึ้นฟ้าภูเขาหินพลันก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่าพุ่งเข้าปะทะกับภูเขาน้ำแข็ง

        ริน่าพุ่งเข้าใส่กระขนน้ำตาลด้วยความเร็วสูงพื้นดินที่เธอลอยผ่านไปถูกแช่แข็งเป็นทางยาว

        กระรอกขนเทาไม่หนีแต่ใช้เท้าหน้าตะปบเข้าที่ศีรษะริน่า

        ริน่าเบี่ยงตัวหลบแล้วใช้ฝ่ามือข้างหนึ่ง‘ผลัก’หน้าท้องกระรอกขนน้ำตาลจนมันกระเด็นไปหลายร้อยเมตรและก่อนที่กระรอกขนน้ำตาลจะรู้ตัวว่าที่หน้าท้องของมันได้ปรากฏตราประทับรูปเกล็ดหิมะส่องแสงสีฟ้าหอกน้ำแข็งก็ได้พุ่งเข้าใส่หน้าท้องของมันแล้ว

        การต่อสู้ครั้งต่อๆไปของริน่าล้วนเป็นเช่นนี้เกือบทั้งหมดคือสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรเหล่านั้นเมื่อถูกตราประทับเกล็ดหิมะของริน่าแล้วจะตายลงในการโจมตีครั้งถัดไปของเธอทันที

        หรือต่อให้รอดมาได้ก็ผ่านการโจมตีครั้งต่อไปไม่ได้อยู่ดี

        ผู้มีรอยประทับคนอื่นๆยกเว้นกาเวนที่เห็นริน่าจัดการสัตว์ร้ายตัวที่สามสิบสี่ได้แล้วก็ตกใจระคนตื่นเต้นเป็นอย่างมากพวกเขาไม่รู้มาก่อนเลยว่าภรรยาของผู้นำตระกูลดวงดาวจะแข็งแกร่งขนาดนี้

        ทางฝั่งของราจานับตั้งแต่ริน่าเริ่มต่อสู้มันก็ยิ้มมุมปากมาโดยตลอด

        บราม่ามองริน่าที่เริ่มต่อสู้กับสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรตัวที่สามสิบห้าแล้วก็ถามขึ้นอย่างไม่แน่ใจ

        “องค์ราชันครับหรือว่าผู้หญิงคนนี้คือ...”

        ราจาแสยะยิ้มมันกล่าวพร้อมหัวเราะเล็กน้อย

        “ข้าเองก็คิดแบบเจ้ารอยประทับของหญิงผู้นี้เป็นหนึ่งในรอยประทับแบบเดียวกันกับรอยประทับของเจ้าองค์ชายที่ข้าเคยสู้ด้วยเมื่อหนึ่งหมื่นกว่าปีก่อน”

        บราม่าจ้องมองริน่าอย่างเคร่งเครียดเมื่อเทียบกับเหล่ามนุษย์ในตอนนี้พวกเขารู้เรื่องเกี่ยวกับรอยประทับมากกว่าอีกฝ่ายพอสมควร

        บราม่าเคยได้ยินมาว่าหลังจากผู้มีรอยประทับหรือสัตว์ร้ายตายไปรอยประทับจะกลับไปยังมิติลึกลับแห่งหนึ่งแล้วรอยประทับนั้นจะทรงพลังขึ้นอีกระดับรอจนกว่าจะมีผู้ที่เหมาะสมเกิดขึ้นมารอยประทับนั้นถึงจะหวนกลับมาสู่โลกใบนี้อีกครั้ง

        “แต่ค่อนข้างแปลกที่หญิงสาวผู้นี้เป็นเพียงระดับอาณาจักรทั้งที่ครอบครองรอยประทับที่แข็งแกร่งขนาดนี้”

        ราจาเอ่ยออกมาอย่างแปลกใจ

        เนื่องจากมันไม่รู้ถึงการมีอยู่ของระฆังที่ผู้มีรอยประทับระดับดวงดาวในอดีตทิ้งไว้จึงไม่รู้ว่าความจริงแล้วพรสวรรค์ของริน่าเดิมทีควรจะได้เป็นระดับทวีปแต่ถูกระฆังดูดพรสวรรค์ไปสะสมไว้ให้กับคนที่ถูกเลือกผู้หนึ่ง