ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]

        สวนจิ้งซิน

        เพราะความช่วยเหลือจากระบบซิงเฉินเพียงแค่หนึ่งชั่วยาม ทุกกลไกในร่างกายก็สามารถฟื้นฟูกลับมาได้เป็นอย่างดีผ่านการผ่าตัดเมื่อรวมกับอวัยวะภายในที่ถูกน้ำยาหลิงอวิ้นหล่อเลี้ยงขึ้นมา ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งชีวิตราวกับเกิดใหม่ก็มิปาน

        ทว่าพิษกัดกร่อนเซลล์นั้นหลังจากที่ผ่าตัดเสร็จก็เริ่มกัดกร่อนอีกครั้งและดูเหมือนว่าความเร็วในการกัดกร่อนจะมากกว่าเมื่อก่อนหนึ่งเท่า

        ร่างกายที่บวมมาแต่เดิมของหลี่เอินก็บวมขึ้นมาอีกรอบหนึ่งจริงๆยามนี้มองมิติของเครื่องหน้านางแทบไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

        มู่จื่อหลิงจำเป็นต้องพัฒนายาขึ้นมาต่อต้านพิษที่กัดกร่อนเซลล์โดยเร็วสำหรับพิษในพิษจะทำให้เกิดโรคขึ้นมาใหม่มั้ย ยามนี้ก็ไม่มีวิธีไปตรวจสอบแล้ว

        แม้จะมีเซลล์ในร่างกายเยอะแต่ถูกพิษกัดกร่อนเช่นนี้ก็คงประคองไปได้ไม่นานเท่าใดหลี่เอินก็จะเผชิญกับโอกาสที่จะแห้งเหือดและตายไปได้ทุกเมื่อ

        พิษนี้ มิใช่พิษธรรมดาเลย!

        มู่จื่อหลิงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องพิษที่กัดกร่อนเซลล์นี้แม้แต่น้อยยามนี้ได้เพียงแต่อาศัยการทดลองค่อยๆ ศึกษาค้นคว้าอย่างละเอียด

        ความเจ็บแปลบบริเวณหัวไหล่ไม่ได้บรรเทาลงมาโดยตลอดมู่จื่อหลิงเหนื่อยจนสายตัวแทบขาด เหมือนกับว่าจะฝืนต่อไปได้ไม่นาน

        จิตวิญญาณจะไม่รู้สึกเจ็บปวดและไม่รู้สึกเหนื่อยดังนั้นมู่จื่อหลิงจึงต้องนำพิษออกมาจากร่างกายของหลี่เอินบางส่วนไปค้นคว้าทดลองในระบบซิงเฉิน

        มู่จื่อหลิงจัดการเก็บอุปกรณ์เครื่องมือเข้าไปในระบบซิงเฉินให้เรียบร้อยแล้วตัวคนจึงฟุบลงบนโต๊ะอย่างหมดแรงเข้าสู่ห้วงนิทรา......

        -

        ในลานบ้านมู่เจิ้นกั๋วและเล่อเทียนยังคงนั่งอยู่บนโต๊ะหินอ่อนใต้ต้นมะเดื่อจีนขนาดใหญ่

        เพียงแต่ครั้งนี้ทั้งสองคนกลับมิได้ผ่อนคลายพูดคุยกันพลางดื่มชาอย่างสบายอารมณ์เหมือนก่อนหน้าพวกเขานั่งมองประตูห้องหลี่เอินอย่างเงียบงัน รอให้มู่จื่อหลิงออกมา

        เวลาไหลผ่านไปทีละจุดอย่างเชื่องช้า

        ตะวันตกจนตะวันขึ้น!

        สีหน้าเล่อเทียนยังคงสง่างามนิ่งสงบดื่มชาอีกเพื่อให้สติแจ่มใส ไม่มีผู้ใดรู้ว่าในใจเขายามนี้กลับยิ่งเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆความกังวลก็ค่อยเพิ่มขึ้นไปอีกเท่า

        “ท่านหมอเล่อมิใช่บอกว่าหลิงเอ๋อร์จัดการปัญหาที่เหลืออยู่หรือ จะสิบสองชั่วยามแล้วเหตุใดหลิงเอ๋อร์จึงยังไม่ออกมา?นี่มันกี่วันแล้ว ร่างกายของหลิงเอ๋อร์จะรับไหวหรือ?” ใบหน้ามู่เจิ้นกั๋วเต็มไปด้วยความหนักใจ มีความกังวลลึกๆ ไหลเวียนอยู่อย่างไม่ปิดบัง

        แม้ต้องทำสงครามในสนามรบแอบซุ่มในอาณาเขตศัตรูกี่วันกี่คืนมู่เจิ้นกั๋วก็ไม่เคยสูญเสียความเยือกเย็นมาก่อน

        ในชั่วขณะนี้ เขาสูญเสียความเยือกเย็นไปแล้วจริงๆไม่เพียงเป็นห่วงหลี่เอินแต่ยังเป็นห่วงว่ามู่จื่อหลิงไม่หลับไม่นอนมาหลายวันแล้วร่างกายจะทนไหวหรือไม่!

        เล่อเทียนดื่มชาช้าๆ หนึ่งอึกพูดปลอบ “แม่ทัพมู่มิจำเป็นต้องกังวลใจหวางเฟยมีวิชาแพทย์ย่อมรู้จักร่างกายตนเองดี คงไม่ปล่อยให้ตนเองเป็นลมไปแน่หรือบางทีหวางเฟยอาจจะเหนื่อยล้า จนนอนพักข้างในก็ได้ พวกเรารออีกประเดี๋ยวหากยังไม่ออกมา ข้าน้อยจะเข้าไปดู”

        ความจริงแล้วเล่อเทียนพูดเช่นนี้เพื่อปลอบใจมู่เจิ้นกั๋วและเพื่อปลอบใจตัวเอง

        มู่จื่อหลิงนานขนาดนี้ยังไม่ออกมาตอนนี้นอกจากคาดไปว่ามู่จื่อหลิงคิดค้นยาต้านพิษที่กัดกร่อนเนื้อหนังอยู่ข้างในก็นึกเหตุผลอื่นไม่ออกอีก

        เพียงแต่ไม่หลับไม่นอนมาหลายวันแล้วไม่พูดถึงเขาที่เป็นบุรุษร่างสูงถึงเจ็ดฉื่อที่ทนไม่ไหวมู่จื่อหลิงสตรีเอวบางร่างน้อยผู้หนึ่ง สามารถทนมาได้หลายวันเพียงนี้เขายอมแล้วจริงๆ

        รออีกครู่หนึ่งถ้ามู่จื่อหลิงยังไม่ออกมา เขาก็จะเข้าไปดู เล่อเทียนปลอบตนเองในใจเงียบๆ

        ลางสังหรณ์ในใจเล่อเทียนถ้ามู่จื่อหลิงเหนื่อยจนล้มหรือเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาจะต้องโชคร้ายตามไปด้วย เป็นดั่งว่าทำสิ่งใดล้วนต้องคำนึงถึงผลที่ตามมา

        แต่ว่าหากเล่อเทียนรู้ว่าลางสังหรณ์ในครั้งนี้แม่นยำยิ่งนักก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะทั้งน้ำตาหรือร้องไห้ไปพร้อมๆ กับหัวเราะ

        แม้ในใจมู่เจิ้นกั๋วจะไม่วางใจแต่เมื่อเล่อเทียนพูดเช่นนี้แล้ว เขาก็ไม่เหมาะจะดึงดันอึก ได้แต่รออีกครู่หนึ่ง

        บรรยากาศก็เงียบสงัดลงทันที

        ทันใดนั้นเงาร่างสูงใหญ่เหยียดตรงที่เปล่งประกายวิบวับดั่งเทพเซียนก็ร่อนตัวจากอากาศลงมาในลานเรือน

        หลงเซี่ยวอวี่ยืนมือไพล่หลังอย่างสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าพวกเล่อเทียน

        “เหล่าเฉินคารวะฉีอ๋อง” มู่เจิ้นกั๋วรีบลุกขึ้นสองมือประสานทำความเคารพอย่างนอบน้อม

        “ยืดกายได้” หลงเซี่ยวอวี่เอ่ยเรียบๆ

        “เซี่ยวอวี่เจ้ามาได้อย่างไร?” เล่อเทียนเผลอถามออกไปอย่างอดไม่ได้

        เพียงแต่ทันทีที่ถามออกไปเขาก็สำนึกเสียใจแล้วที่ฉีหวางมาก็ย่อมมาหาฉีหวางเฟย เขาถามเช่นนี้ยังไม่นับว่าไร้สาระอีกหรือ

        หลงเซี่ยวอวี่ไม่สนใจเล่อเทียนสายตาย้ายไปจับจ้องประตูห้องของหลี่เอินแน่นิ่ง น้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์“อาการมู่ฟูเหรินเป็นอย่างไร? มู่จื่อหลิงเล่า?”

        มาหามู่จื่อหลิงจริงดังคาด

        “บัดนี้อาการป่วยของมู่ฟูเหรินถูกควบคุมไว้แล้วหวางเฟยยังอยู่ในห้องของมู่ฟูเหริน หลังจากที่นางเข้าไปในวันนั้นก็มิได้ออกมาอีก”เหตุใดเล่อเทียนจะไม่รู้ว่าที่หลงเซี่ยวอวี่ต้องการถามหาจริงๆ คือมู่จื่อหลิง

        แม้หลงเซี่ยวอวี่เพียงถามว่ามู่จื่อหลิงอยู่ที่ใดแต่เล่อเทียนก็ตัดสินใจรายงานให้ชัดเจนไปก่อนล่วงหน้า

        หลงเซี่ยวอวี่ขมวดคิ้วน้อยๆแล้วชำเลืองมองเล่อเทียนอย่างเย็นเยียบ “วิชาแพทย์ของเจ้าถดถอยแล้ว? มีเวลาว่างมานั่งจิบชาอยู่อีก?”

        สิ้นเสียงพูดหลงเซี่ยวอวี่ก็ยกเท้าเข้าไปในห้องหลี่เอิน

        เล่อเทียนคิดจะรั้งหลงเซี่ยวอวี่แต่เมื่อคำพูดมาจรดริมฝีปากก็กลืนกลับเข้าไป ดูท่าทางทรงอำนาจของหลงเซี่ยวอวี่แล้วถ้าเขารั้งไว้ เช่นนั้นก็มีแต่ผีแล้ว

        เพียงได้ยินคำพูดของหลงเซี่ยวอวี่เล่อเทียนก็อยากร้องไห้โดยไม่มีน้ำตาโดยพลันรู้สึกว่าตนเองได้รับความไม่เป็นธรรมยิ่งนัก

        ความหมายของฉีอ๋องก็คือฉีหวางเฟยยังยุ่งอยู่ข้างในเขาเดิมมาเพื่อช่วยเหลือหวางเฟย กลับมานั่งจิบชาอย่างสบายใจตรงนี้?

        ทั้งๆ ที่เขาช่วยมาสองวันแล้วทั้งยังถูกไล่ออกมาเขานั่งดื่มชาอยู่ตรงหน้ายังไม่ใช่เพราะกังวลว่ามู่จื่อหลิงจะเหนื่อยจนล้มพับหรือมิเช่นนั้นเขาคงกลับไปนอนที่อุทยานจื่อจู๋แล้ว ไหนเลยจะมานั่งรับโทษอยู่นี่

        แล้ววิชาแพทย์ของเขาก็ไม่ได้ถดถอยเพียงได้พบมู่จื่อหลิงวิชาแพทย์ของเขาเมื่อเทียบกันต่อหน้ามู่จื่อหลิงขึ้นมายังไม่เข้าขั้นอยู่เล็กน้อย

        เพียงแต่สุดท้ายเมื่อเห็นสายตาลุ่มลึกอันเย็นเยียบของหลงเซี่ยวอวี่ จู่ๆ ในใจเล่อเทียนก็มีลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง

        -

        ในระบบซิงเฉินมู่จื่อหลิงกำลังทดลองรอบแล้วรอบเล่า

        เพราะว่าระบบซิงเฉินมีแต่สิ่งมีพิษไม่มีหนูขาวที่นำมาทดลองได้มู่จื่อหลิงจึงนำงูพิษหลายตัวมาขจัดเมือกพิษขนลำตัวออกจนสะอาด ใช้มันแทนหนูขาว

        มู่จื่อหลิงฉีดพิษเข้าไปในงูตัวแรก

        คิดไม่ถึงว่า เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นลำตัวเรียวยาวของงูจะทนการกัดกร่อนของพิษไม่ไหว ส่งเสียง ปังระเบิดออกมาเป็นกองเนื้อ

        มีบทเรียนจากก่อนหน้านี้ยามที่ฉีดยางูตัวที่สอง มู่จื่อหลิงจึงลดปริมาณพิษลงไปกว่าครึ่ง

        งูตัวที่สองก็มิได้มีอันใดผิดปกติทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินการได้อย่างราบรื่น

        เพียงแต่ในชั่วขณะสุดท้าย มู่จื่อหลิงก็นำยาถอนพิษที่วิจัยออกมาฉีดเข้าไปในตัวงูพิษก็หยุดกัดกร่อนเซลล์ แต่ชีวิตงูก็ดับสิ้นไปด้วย

        งูตัวที่สาม ตาย ล้มเหลว

        งูตัวที่สี่ ตาย ล้มเหลว

        ......

        งูตัวที่สิบ ตกอยู่ในสภาพบ้าคลั่งก็ยังล้มเหลว

        ความล้มเหลวซ้ำๆ ซากๆก็มิได้เอาชนะความอดทนของมู่จื่อหลิงได้

        มู่จื่อหลิงยังคงรักษาท่าทางสุขุมเยือกเย็นในตอนแรกไว้เช่นเดิมกลั่นยาถอนพิษครั้งแล้วครั้งเล่า ทดลองครั้งแล้วครั้งเล่า

        เพราะนางรู้ว่าหลี่เอินในปัจจุบันมีโอกาสรอดเพียงแค่ห้าจากร้อยส่วนบางทีตอนนี้เซลล์ในร่างกายของหลี่เอินอาจจะถูกกัดกร่อนไปอย่างรวดเร็วเช่นนั้นก็คงยิ่งต่ำลงไปอีก

        หากไม่รีบคิดค้นออกมาหลี่เอินคงมีแต่หนทางแห่งความตายเท่านั้นแล้ว

        แม้จะเป็นสถานการณ์คับขันแต่สมองของมู่จื่อหลิงก็ยังนิ่งสุขุม ครุ่นคิดถึงทุกความเป็นไปได้อย่างละเอียดนัยน์ตาของนางยังคงเคร่งขรึมจริงจัง มือกระทำการอย่างระวังรอบคอบ

        มู่จื่อหลิงคิดวิธีมากมายมากลั่นเป็นยาถอนพิษผลลัพธ์ก็ยังคงไม่เป็นไปตามที่ใจต้องการ

        สุดท้ายมู่จื่อหลิงจึงคิดออกใช้หนอนพิษมาดูดพิษบนตัวงู ใช้พิษต้านพิษ ท้ายที่สุดค่อยคิดวิธีเอาแมลงพิษออกมา

        วิธีนี้ได้ผลอยู่บ้างแต่กลับสามารถดูดได้เพียงส่วนหนึ่งเท่านั้นความเร็วในการแพร่กระจายของพิษนั้นรวดเร็วยิ่ง บริเวณที่ถูกดูดไปมันก็จะรีบเติมเข้าไปทันที จึงเหมือนกับในตอนแรก ไม่เพิ่มไม่ลด

        พิษกระจายไปทั่วเส้นเลือดในร่างกายการดูดพิษต้องดูดจากทุกเส้นเลือดให้หมดในคราเดียวกัน มิอาจปล่อยให้ตรงใดว่างเว้นได้

        ดังนั้นหนอนพิษจึงต้องเล็กจนมิอาจเล็กได้อีกแต่แมลงพิษต่อให้เล็กลงอีกก็ไม่เล็กเท่าขนาดที่ตาเปล่ามองไม่เห็นแมลงพิษมากมายไม่สามารถเข้าไปในหลอดลมทั่วทั้งร่างกายในครู่เดียวแน่

        แมลงพิษที่ตาเปล่ามองไม่เห็น

        จู่ๆสมองมู่จื่อหลิงก็สว่างวาบ!

        จู่ๆ นางก็คิดขึ้นมาได้ ยังมีหนอนที่ตาเปล่ามองไม่เห็นอยู่นี่นาหนอนพิษนี้ยังแข็งแกร่งนัก

        ก็มิใช่กู่ควบคุมใจที่ฮองเฮาตั้งใจเตรียมให้นางเป็นพิเศษหรือความรวดเร็วในการแพร่กระจายของกู่ควบคุมใจยอดเยี่ยมนัก

        ตั้งแต่นางนำกู่ควบคุมใจเข้าไปในภาชนะแบบปิดก็มิได้ไปยุ่งกับมันอีกต่อให้กู่ควบคุมใจจะกลายร่างเป็นราชินีกู่ในสี่สิบเก้าวันแต่ว่าตอนนี้ก็ยังไม่ถึงเวลาอยู่ดี

        แม้มู่จื่อหลิงจะไม่รู้ว่าใช้กู่ควบคุมใจมาดูดกินพิษนั้นมีประโยชน์หรือไม่แต่มีก็ดีกว่าไม่มี อย่างไรก็ต้องลองดู

        มู่จื่อหลิง สวมแว่นตาที่มีความแม่นยำสูงเพื่อนำกู่ควบคุมใจออกจากภาชนะที่ปิดสนิทและฉีดเข้าไปในงูที่มีพิษกัดกร่อนเซลล์อยู่ในตัว

        งูที่เดิมทีบวมขึ้นมาเล็กน้อยหลังจากฉีดกู่ควบคุมใจเข้าไป ก็ค่อยๆ บวมลดลงในระดับที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าไม่นานก็กลับเข้าสู่สภาพเดิม

        มู่จื่อหลิงมองงูที่เปลี่ยนมาเป็นสภาพเดิมยามนี้ นางซาบซึ้งเสียจนจะร่ำไห้ออกมา

        สวรรค์ย่อมเมตตาคนเพียรพยายาม!

        ไม่คิดว่าตอนแรกแค่จะลองดูเท่านั้นแต่กลับสำเร็จขึ้นมาจริงๆ

        จู่ๆ มู่จื่อหลิงก็หัวเราะออกมาโดยไม่สนใจภาพลักษณ์สีหน้าพึงพอใจเป็นที่สุดนางต้องขอบคุณรังนกที่ฮองเฮาตั้งใจทำให้นางเป็นพิเศษอย่างเป็นมิตร

        กู่ควบคุมใจสามารถช่วยเหลือเรื่องยิ่งใหญ่เช่นนี้ได้

        ในขณะนี้ มู่จื่อหลิงแสดงออกว่ารักจุดประสงค์แอบแฝงของฮองเฮานัก

        ยามนี้ขอเพียงแค่นำกู่ควบคุมใจเข้าไปในเส้นเลือดทั่วร่างกายหลี่เอินได้อย่างราบรื่นไร้กังวลให้พวกมันต่อต้านพิษกัดกร่อน เช่นนั้นก็ง่ายดายแล้ว

        แม้การใช้กู่ควบคุมใจจะเป็นวิธีที่อันตรายที่สุดแล้วยังต้องนำเข้าไปมากมายเพียงนั้นในครู่เดียว หากเกิดข้อผิดพลาดผลที่ตามมาคงเกินกว่าที่จะนึกถึง

        แต่ว่า

        อยากสมปรารถนาก็ต้องเดิมพันไว้ก่อน!

        ขอเพียงคุมเวลาของกู่ควบคุมใจให้ดีให้เสี่ยวไตกูดึงดูดกู่ควบคุมใจออกมาในทันที ก็จะไม่มีปัญหา

        มู่จื่อหลิงพกจิตใจที่ตื่นเต้นตื่นมายังความเป็นจริง

        เมื่อมู่จื่อหลิงกลับมายังความเป็นจริงทั่วทั้งตัวก็ราวกับเพิ่งขึ้นจากน้ำ เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

        ทั้งตัวคนดูแล้วหมดสภาพจนถึงที่สุด

        อาการเจ็บแปลบของหัวไหล่ของมู่จื่อหลิงดูเหมือนจะรุนแรงขึ้นไปสองสามเท่าทำให้นางเกือบจะทนไม่ไหว

        มู่จื่อหลิงพิงขอบโต๊ะไว้ใช้มือค้ำกายยืนขึ้น สมองหนักอึ้ง ทั้งสิ้นไร้เรี่ยวแรง เหนื่อยล้ายิ่งนักราวกับว่าแค่ลมแผ่วเบาพัดมานางก็ล้มลงไปได้ทันที

        แต่ว่าต่อให้เหนื่อยอีกก็ไม่สามารถกีดขวางความตื่นเต้นฮึกเหิมในใจมู่จื่อหลิงในยามนี้นางแทบรอไม่ไหวที่จะไปแบ่งปันเรื่องน่ายินดีนี้กับคนข้างนอก

        มู่จื่อหลิงเดินไปทางประตูทีละก้าวทีละก้าว

        นางไม่รู้เลยว่าระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าวกลับใช้เวลานานนัก อย่างไรเสียมือนางก็เอื้อมมือไปจับที่จับประตูได้อย่างราบรื่น

        นางใช้มืออ่อนแรงเปิดประตูออกอย่างเชื่องช้าที่เห็นกลับมิใช่ลานเรือนที่โล่งกว้าง แต่เป็นเงาดำหนาทึบลมหายใจอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอันคุ้นเคย

        มู่จื่อหลิงเงยหน้าขึ้นไปมองช้าๆตามจิตใต้สำนึก แต่ยังไม่ทันมองให้ชัดเจน นางก็ล้มไปข้างหน้าเป็นลมหมดสติไป......