ทะลุมิติมาสร้างตัวสมัยจีนโบราณ

บทที่ 48 ข้ากับเจ้ามาลองกันอีกครั้ง 

“มิผิดหรอก เจ้านั่นจงใจไม่ยอมเขียนให้ครบถ้วน ช่างน่าโมโหยิ่งนัก คราวนี้ให้ท่านโหวเตะสั่งสอนเจ้านั่นเสียสองสามที เขียนไม่ครบถ้วน แล้วยังกล้าโยนความผิดให้บิดาอีก เจ้าว่าเจ้านั่นสมควรโดนสั่งสอนหรือไม่”

หลี่เอ้อร์ปรากฏกายอยู่หน้าประตูโดยไม่รู้ตัว เอ่ยพลางยิ้มน้อย ๆ

ฮองเฮารีบลุกขึ้น องค์หญิงจ้าวหยางผู้อยู่บนแท่นบรรทมก็ลุกขึ้นคำนับอย่างว่าง่าย ส่วนเจ้าหนูตัวน้อยก็เอาแต่โขกหัว “กึก ๆ”

“จ้าวหยาง หากเจ้าไม่พึงใจฉู่เฟิง ข้าจะช่วยเจ้าถอนหมั้นเอง ไม่ให้เจ้าต้องทนทุกข์ใจ”

คำพูดของหลี่เอ้อร์ทำให้จิตใจของจ้าวหยางสั่นสะท้าน เมื่อครู่ยังแค้นใจอยากจะสั่งโบยฉู่เฟิงแทบแย่ แต่พอได้ยินดังนั้น กลับลังเลขึ้นมา ไม่ใช่เพราะฉู่เฟิงเอาชนะบัณฑิตเมิ่ง แต่เป็นเพราะคำพูดของเขาที่หอจุ้ยเซียง ที่ดูเหมือนจะเป็นความจริงทั้งสิ้น เหตุใดพวกบัณฑิตอย่างพวกเขาถึงได้ถือเอาบทกวีบทเดียวมาอ้างเพื่อเชยชมร่างกายของพวกนางได้ พวกนางต่างก็ตกอยู่ในห้วงเหวแห่งโลกีย์ น่าสงสารยิ่งนัก

“ท่านพ่อ… ลูกแค่โกรธที่เขาไปสถานที่แบบนั้น ไม่ได้คิดจะ… โอ๊ย… ไม่พูดแล้ว ลูกยังมีเรื่องต้องจัดการ ขอตัวลาไปก่อนเจ้าค่ะ”

องค์หญิงจ้าวหยางกล่าวพลางรู้สึกได้ว่าฮองเฮาและฮ่องเต้ต่างจ้องมองนางด้วยรอยยิ้ม ราวกับกำลังเย้าแหย่ ทำให้นางอับอายจนพูดไม่ออก จึงแสร้งหาข้ออ้างเพื่อรีบหนีออกมา

ช่างเป็นการมาและไปอย่างเร่งรีบ

อย่างไรก็ตาม สีหน้าของฮองเฮาพลันตึงเครียดขึ้น จ้องมองหลี่เอ้อร์แล้วกล่าวว่า “ดูท่าทาง แม่นมข้างกายนาง คงต้องตายสถานเดียว! กล้าดีอย่างไร ถึงได้พูดจาให้ร้ายเฟิงเอ๋อร์ต่อหน้าจ้าวหยางเช่นนี้ พวกนางช่างกำเริบเสิบสานนัก”

"ดี ๆ ให้นางได้เรียนรู้บ้าง มิเช่นนั้นนางจะไม่มีเล่ห์เหลี่ยมเลย ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ดีแน่ เพราะนางเกิดในราชวงศ์ของพวกเรา! ช่างน่าเสียดาย บางครั้งข้าก็อิจฉาวัวป่าตัวนั้นจริง ๆ ที่มีลูกชายเจ้าเล่ห์เช่นนั้น เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ พวกเราลองอีกครั้ง ข้าอยากได้ลูกชายจริง ๆ"

หลี่เอ้อร์กล่าวพลางหัวเราะเบา ๆ จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นลามกขึ้นมา ไม่สนใจการมีอยู่ของเสี่ยวเจาจื่อเลย แน่นอน… เสี่ยวเจาจื่อค่อย ๆ คลานหนีไปอย่างเงียบ ๆ

ใบหน้างดงามของฮองเฮาผู้สง่างามก็เริ่มแดงระเรื่อ ดวงตางามเป็นประกายวาววับ นางพยักหน้าเบา ๆ...

ฉู่เฟิงไม่รู้เลยว่าในตอนนี้ พ่อตาและแม่ยายของเขากำลังวางแผนชีวิตใหม่อยู่บนเตียงมังกร

ส่วนเขากำลังถือถ่านไม้วาดลงบนแผ่นไม้ พลางอธิบายไปด้วย

ด้านหน้ามีกลุ่มช่างฝีมือจากจวนอ๋องนั่งล้อมวงอยู่

จากที่เริ่มต้นไม่เชื่อในตัวคุณชาย จนกระทั่งได้ล่วงรู้ความลับแล้วหลงใหล ทั้งหมดนี้แสดงออกมาอย่างชัดเจนบนใบหน้าของช่างเหล่านี้

ความคิดของคุณชายช่างแยบยลเหลือเกิน

สามารถใช้ประโยชน์จากการไหลของน้ำในแม่น้ำเพื่อสร้างพลังงาน ใช้ล้อไม้ลำเลียงน้ำจากที่ต่ำไปสู่ที่สูง ช่างวิเศษจริง ๆ!

แม้แต่ซวงเอ๋อร์และคนอื่น ๆ ก็เข้าใจแล้ว ในใจยิ่งเชื่อมั่นว่าคุณชายต้องเป็นเซียนแน่ ๆ!

ซวงเอ๋อร์ถึงกับรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง วันนั้นนางไม่ควรลังเล เมื่อคุณชายเปิดโอกาสให้นางแล้ว นางจะมีอะไรให้ต้องอายกันเล่า? ได้รับความรักจากคุณชาย... อ๊ะ ชิ! ทำไมนางถึงดูไร้ยางอายเช่นนี้?

"ฮ่า ๆ เมื่อช่างไม้จางเข้าใจแล้ว ข้าก็จะมอบหมายการสร้างวงล้อน้ำนี้ให้เจ้า วันนี้ เจ้าสามารถพาทุกคนทำแบบจำลองขนาดเล็กออกมาก่อน พวกเราจะทดลองในถังน้ำ หากใช้ได้จริง ก็ให้รีบทำขึ้นมา เพียงแค่สามารถทำวงล้อน้ำแบบนี้ได้ ข้าก็มีรางวัลใหญ่ให้ คนละสองแผ่นเงิน"

ฉู่เฟิงเพิ่งพูดถึงตรงนี้ พวกช่างไม้ก็เปล่งเสียงโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นยินดีอย่างยิ่ง

อย่างไรก็ตาม ช่างเหล็กและช่างหินทั้งหมดต่างรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

ฉู่เฟิงเห็นดังนั้นจึงยิ้มและกล่าวว่า "ช่างไม้จาง ข้าขอเสนอแนะอีกอย่าง ตอนทำวงล้อไม้ใหญ่ของวงล้อน้ำ ไม่ต้องใช้โครงสร้างเดือยและเบ้าเลย มันเสียเวลามากเกินไป ให้ใช้ตะปูเหล็กขนาดใหญ่ทั้งหมด ช่างเหล็กต้องมีส่วนร่วมด้วยแน่นอน"

ทันใดนั้น พวกช่างเหล็กก็ยิ้มกันทั้งหมด

อย่างไรก็ตาม ช่างไม้จางไม่ยอม เขาพูดเสียงดังว่า "หากไม่ใช้โครงสร้างเดือยและเบ้า วงล้อน้ำจะไม่แข็งแรง มันจะเกิดปัญหาได้ง่ายขอรับ!"

"วงล้อน้ำขนาดใหญ่แบบนี้ใช้ได้สิบกว่าปีก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำให้อยู่ได้นานเกินไป เพราะน้ำในแม่น้ำก็กัดกร่อนไม้อย่างรุนแรงเช่นกัน การใช้ตะปูเหล็กขนาดใหญ่เชื่อมต่อกันก็แข็งแรงเพียงพอแล้ว" 

ฉู่เฟิงกล่าวพร้อมรอยยิ้มเบา ๆ

เหล่าช่างตีเหล็กต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก พวกเขารู้สึกขอบคุณอย่างยิ่ง เพราะรางวัลสองตำลึงเงินนั้นมากมายนัก! เทียบเท่ากับเหรียญทองแดงถึงสองพันเหรียญ!

ฉู่เฟิงมองดูเหล่าช่างหินผู้ผิดหวังลุกขึ้นเตรียมตัวจากไป จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า "พวกเจ้าทั้งหมดนั่งลงก่อนเถิด ข้ายังมีสิ่งของใหม่ ๆ อยากให้พวกเจ้าช่วยกันประดิษฐ์ขึ้นมา สิ่งของชิ้นนี้ขาดช่างหินเช่นพวกเจ้ามิได้"

ทันใดนั้น เหล่าช่างหินก็กลับมามีกำลังใจอีกครั้ง

ฉู่เฟิงไม่รีรอ เริ่มอธิบายโครงสร้างของกังหันน้ำ

ครั้งนี้ ฉู่เฟิงต้องใช้เวลาร่วมชั่วยาม จึงทำให้ช่างฝีมืออาวุโสหลายคนเข้าใจหลักการของมัน เพราะมันซับซ้อนกว่ากังหันธรรมดาอยู่บ้าง

ในท้ายที่สุด ฉู่เฟิงได้ให้เหล่าจางรับผิดชอบเรื่องกังหันน้ำ ส่วนเหล่าสือ ดูแลเรื่องกังหันวิดน้ำ

ส่วนตัวเขานั้น กำลังเตรียมสร้างไพ่นกกระจอกขึ้นมาชุดหนึ่ง เพื่อให้มารดาได้ชื่นใจ

แคว้นต้าเหลียงนั้น ไม่เพียงแต่ขาดแคลนทรัพยากรเท่านั้น แต่กิจกรรมบันเทิงก็มีน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับท่านหญิงทั้งหลาย พวกนางช่างเดียวดายนัก!

งานสังสรรค์ระหว่างเหล่าท่านหญิงนั้นหาได้ยากยิ่ง ไม่เหมือนกับที่แสดงในโทรทัศน์ พวกนางมิได้เลี้ยงฉลองและไปมาหาสู่กันทุกวัน ชีวิตของพวกนางนั้นน่าเบื่อยิ่งกว่าผู้คนในยุคปัจจุบันเสียอีก

"หากสตรีผู้สูงศักดิ์หลายตระกูลสนิทสนมกันมากเกินไป เมื่อใดที่ตระกูลหนึ่งทำผิดพลาด ตระกูลอื่น ๆ ก็จะพลอยเคราะห์ร้ายไปด้วย!

สตรีผู้สูงศักดิ์จะไม่อยู่บ้านเพื่อชิงดีชิงเด่นกัน เพราะไม่ว่าอนุภรรยาจะงดงามเพียงใด ก็ไม่กล้าท้าทายอำนาจของภรรยาเอก

มิฉะนั้น หากภรรยาเอกโกรธเกรี้ยว อาจทุบตีอนุภรรยาจนตาย หรือส่งตัวไปให้ผู้อื่น เจ้าบ้านก็จะไม่ตำหนิภรรยาเอก

เมื่อฉู่เฟิงวาดลวดลายของไพ่นกกระจอกออกมา วงล้อน้ำขนาดเล็กก็ถูกติดตั้งบนอ่างน้ำขนาดใหญ่แล้ว

การทดลองประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง ช่างฝีมือที่มีส่วนร่วมในการสร้างต่างตื้นตันจนน้ำตาคลอ พวกเขารู้ดีว่าสิ่งนี้จะนำประโยชน์มหาศาลมาสู่ประชาชน

ที่ริมแม่น้ำในแคว้นต้าเหลียง นาแห้งมากมายจะกลายเป็นนาน้ำ ทำให้จำนวนชาวบ้านที่อดตายจะลดลงอย่างมาก!

“คุณชายช่างเป็นเหมือนพระโพธิสัตว์มาโปรดเเลยขอรับ!"

พรวด!

ช่างฝีมือทั้งหมดคุกเข่าลงต่อหน้าฉู่เฟิง "คุณชาย บุญกุศลของท่านมากมายนัก! คุณชายจะต้องมีชื่อเสียงตราบนานเท่านาน!"

ฉู่เฟิงตกตะลึงชั่วครู่ แล้วรีบยื่นมือไปดึงเหล่าจางขึ้นมา พลางหัวเราะพูดเสียงดัง "ทุกคนลุกขึ้นเถิด ข้ายังอยากมีชีวิตอยู่อีกหลายปี ไม่อยากมีชื่อเสียงตราบนานเท่านานตอนนี้หรอก!"

ซวงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ด้านข้าง และบ่าวรับใช้คนอื่น ๆ ต่างมองดูฉู่เฟิงด้วยแววตาตื่นเต้น ราวกับดวงตาคู่สวยนั้นเอ่อล้นไปด้วยความชื่นชม ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าเขาช่างสง่างามเหลือเกิน 

เหล่าจางผู้ถูกฉู่เฟิงพยุงขึ้นนั้นปาดน้ำตาพลางมองท่านด้วยแววตาจริงใจ เอ่ยว่า "คุณชาย ท่านรู้หรือไม่ว่ากังหันนี้มีความสำคัญต่อชาวบ้านมากเพียงใด พวกเขาต้องรู้สึกขอบคุณท่านอย่างแน่นอน เฉกเช่นเดียวกับท่านแม่ทัพที่ได้รับความเคารพจากคนทั่วหล้า"

"ฮ่า ๆ พูดเช่นนี้ข้าก็เขินแย่สิ ข้าเพียงแค่อยากใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยเป็นคุณชายผู้มั่งคั่ง ไม่ต้องการให้ใครมาเคารพยกย่องหรอก อีกอย่างชื่อเสียงของข้าในเมืองหลวงก็ดูจะไม่ค่อยดีเท่าใดนัก" 

พอพูดถึงตรงนี้ ฉู่เฟิงก็พลันนึกอะไรบางอย่างออก ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ ตัวเขานั้นไม่ได้ใส่ใจชื่อเสียง แต่มีบางคนที่ใส่ใจไม่ใช่หรือ? หรือว่าเขาควรขายชื่อเสียงในการประดิษฐ์กังหันนี้ให้กับคนผู้นั้น?

ฮึ ๆ เขาช่างเป็นยอดนักคิดนักเจรจาเสียจริง!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฉู่เฟิงจึงหันไปมองหน้าเหล่าจางพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า "ท่านช่างจาง บอกทุกคนให้ข้าที พรุ่งนี้พวกเจ้าจงทุ่มเทกำลังสร้างกังหันนี้ให้ดีที่สุด ค่าแรงเพิ่มเป็นสามเท่าจากเดิม!"

สิ้นคำ ช่างไม้ทุกคนต่างโห่ร้องด้วยความยินดี มีเพียงเยว่เอ๋อร์ที่ขมวดคิ้วน้อย ๆ ในใจคิดว่าคุณชายช่างใจกว้างนัก เพิ่มค่าแรงเป็นสามเท่าเชียวหรือ! หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูเศรษฐีคนอื่น ๆ พวกเขาต้องตำหนิท่านอย่างแน่นอน

ทว่าฉู่เฟิงมิได้ใส่ใจความกังวลของเยว่เอ๋อร์ เขาหันไปมองซวงเอ๋อร์พร้อมกับเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า "ซวงเอ๋อร์ เอาเจ้ากังหันอันเล็กนี่ไป แล้วไปหาเงินกับข้า ฮึ ๆ เงินพันตำลึงทองต้องเป็นของพวกเราแน่!"