สรรพธาตุสังหารเทพ

หลังจากผ่านไปหลายชั่วยามพระอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าทำให้ยามคํ่าคืนมาถึง..

"พี่ติง เสี่ยวโหยว..ถึงเวลาที่ข้าจะต้องเข้านอนแล้วล่ะ.." หวงลี่ผิงกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกเสียดายที่จำเป็นต้องหยุดเล่นกันแล้ว..

"..นี่ก็ดึกแล้วนะเสี่ยวโหยว..พวกเรากลับไปเข้านอนกันดีหรือไม่..?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน..

"..ข้ากำลังสนุกเลย..แต่คงจะต้องกลับแล้วสินะ.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวขึ้นด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยก่อนจะเดินมาหาสวี่หยุนพร้อมกับกางแขนทั้งสองข้างออกมา..

"พี่ชาย..อุ้มข้าที" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มคาดหวัง..สวี่หยุนยิ้มออกมาเช่นกันเมื่อเห็นท่าทีเอาแต่ใจของหลินเสี่ยวโหยวก่อนที่เขาจะก้มตัวไปอุ้มเด็กสาวขึ้นมาอย่างอ่อนโยน..

"ไว้พวกเรามาเล่นกันใหม่นะลี่ผิง!" เสี่ยวโหยวหันมากล่าวกับหวงลี่ผิงด้วยรอยยิ้มสดใส..

"อื้ม! ข้าจะรอเล่นกับพี่ติงและเสี่ยวโหยวอีกนะ!!" หวงลี่ผิงกล่าวออกมาด้วยความคาดหวังก่อนที่สวี่หยุนจะเดินออกจากห้องของหวงลี่ผิงไป..

เมื่อสวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวกล่าวลาหลินชูหรงอย่างนอบน้อมก่อนที่ทั้งคู่จะเดินจนมาถึงหน้าประตูบ้านของหวงเหวิน..แต่เมื่อสวี่หยุนกำลังจะเปิดประตูนั้นเองจู่ๆประตูก็ถูกเปิดขึ้นมาซะก่อน..เมื่อสวี่หยุนเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับหวงเหวินที่มองมาทางเขาและหลินเสี่ยวโหยวด้วยรอยยิ้ม..

"น้องติง..น้องหญิงเสี่ยวโหยว..พวกเจ้ามาเล่นกับน้องเล็กหรือ? ข้าต้องขอบใจพวกเจ้ามากจริงๆที่มาเล่นกับน้องเล็ก..น้องเล็กไม่ค่อยมีคนคุยด้วยเลยน่ะข้าก็เลยห่วงนางนิดหน่อย.." หวงเหวินกล่าวออกมาพร้อมกับสีหน้าขอบคุณ..หลังจากเขากลับมาถึงบ้านหลินชูหรงและหวงลี่ผิงต่างก็มาต้อนรับเขาด้วยความอบอุ่นก่อนที่หวงลี่ผิงจะเล่าเรื่องของสวี่หยุนหลินเสี่ยวโหยวให้หวงเหวินฟังด้วยความตื่นเต้น...

"พี่เหวินไปหาพี่หญิงซือเหยียนมาหรือ? ทำไมพี่เหวินถึงจากไปนานถึงขนาดนี้ล่ะ?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา..

"อืม..พอดีว่าหลังจากที่ข้าไปขอบคุณศิษย์น้องซือเหยียนแล้วทางศิษย์น้องซือเหยียนเลยขอให้ข้าช่วยเตรียมการเรื่องการประมูลที่จะมาถึง..เพราะว่าการประมูลประจำเมืองเซี่ยหลงครั้งนี้ทางหอโอสถเป็นผู้เตรียมการทั้งหมด.." หวงเหวินกล่าวตอบคำถามที่สวี่หยุนสงสัยออกมาด้วยนํ้าเสียงราบเรียบราวกับว่าทุกคนในเมืองเซี่ยหลงต่างก็รู้เรื่องนี้..

"หืม? มันอีกตั้งสองเดือนเลยไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงได้รีบร้อนขนาดนั้นล่ะ?" สวี่หยุนกล่าวถามขึ้นมาด้วยความสงสัย..

"โอ้? น้องติงยังไม่ทราบเรื่องนี้หรือ? ตอนนี้ทั้งหอโอสถสวรรค์ต่างก็วุ่นวายกันยกใหญ่ทีเดียวเพราะพ่อค้าจากแดนอื่นๆต่างก็นัดหมายกันว่าจะเดินทางมาที่เมืองเซี่ยหลงเร็วกว่ากำหนดเป็นในอีก 3 วันข้างหน้าแทน..หากวันนี้น้องติงได้ไปหอโอสถสวรรค์ก็จะทราบเรื่องนี้อย่างแน่นอน..ข่าวนี้ยังไม่ได้กระจายออกไปไกลมากนัก..กว่าทั้งเมืองเซี่ยหลงจะรู้ก็คงใช้เวลาอีกประมาณ 1 วันเห็นจะได้.." หวงเหวินกล่าวอธิบายออกมาทำให้ข้อสงสัยทั้งหมดของสวี่หยุนหายไป..

"อืม..ท่านพอจะมีรายชื่อของที่จะออกประมูลบ้างหรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยความคาดหวังเล็กน้อย..

"..รายชื่อของสินค้าที่จะลงประมูลจะเดินทางมาถึงในวันพรุ่งนี้น่ะ..ไว้มันมาถึงเมื่อไหร่ข้าจะใช้ศิลาสื่อสารไปบอกน้องติงเอง..น้องติงคงจะไม่เดินทางออกจากเมืองเซี่ยหลงก่อนวันพรุ่งนี้ใช่หรือไม่? ศิลาสื่อสารระดับตํ่ามันติดต่อกันได้แค่ในรัศมี 1 หลี่เพียงเท่านั้น.." หวงเหวินกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย..

"อืม..ขอบคุณพี่เหวินมากจริงๆ..ข้าคงจะไม่มีความจำเป็นที่ต้องออกจากเมืองเซี่ยหลงเร็วๆนี้เป็นแน่.." สวี่หยุนกล่าวขอบคุณขึ้นอย่างตรงไปตรงมาก่อนจะโค้งตัวให้หวงเหวินเล็กน้อย..

"น้องติง..ที่จริงแล้วเจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้าเลยด้วยซํ้า..เป็นข้ามากกว่าที่ต้องตอบแทนน้องติง..หากน้องติงมีเรื่องที่ข้าสามารถช่วยได้ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่เกรงใจข้านะ" หวงเหวินรู้สึกละอายใจกับการโค้งตัวของสวี่หยุนก่อนจะกล่าวออกมาอย่างรีบร้อน..

"ถ้าพี่เหวินสบายใจงั้นข้าก็จะมาหาพี่เหวินอย่างแน่นอนถ้ามีปัญหาอันใด.." สวี่หยุนกล่าวตอบด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาก่อนที่ทั้งสองจะบอกลากัน..สวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวกลังจากที่เดินออกจากบ้านของหวงเหวินมาก็เดินออกจากสำนักกระบี่ล่องนภาทันที..

"..เสี่ยวโหยว..เสี่ยวโหยวอยากจะนอนหลับพักผ่อนที่โรงเตี๋ยมหรือกระท่อมไม้ในมิติศิลา?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยรอยยิ้มขณะมองไปที่เด็กสาว..

"..ถึงที่กระท่อมไม้จะสว่างจนทำให้นอนหลับยากนิดหน่อย..แต่พี่ชายยังไม่หายดีจากอาการบาดเจ็บใช่หรือไม่? งั้นพวกเราก็ไปนอนกันที่กระท่อมไม้กันเถอะ.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยความห่วงใยขณะที่กำลังถูกสวี่หยุนอุ้มอยู่อย่างนุ่มนวล..

"ไอหยา..น้องสาวนิสัยเสียของข้ากลับมีนิสัยดีเช่นนี้เลยหรือ?" สวี่หยุนกล่าวล้อหลินเสี่ยวโหยวออกมาก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งลูบหัวเด็กสาวอย่างอ่อนโยน..

"อืม..ถึงข้าจะนิสัยเสียแต่ข้าก็ชื่นชอบพี่ชายที่สุดเลยนะ!" หลินเสี่ยวโหยวส่งเสียงไม่พอใจคำกล่าวของสวี่หยุนออกมาเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว..

"ข้าเองก็ชื่นชอบน้องสาวน่ารักน่าเอ็นดูของข้าที่สุดเลยเช่นกัน" สวี่หยุนหัวเราะออกมาก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยนํ้าเสียงนุ่มนวล..

"ฮิฮิ..พี่ชายเองก็น่ารักน่าเอ็นดูเช่นกัน!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมกับหัวเราะเช่นเดียวกับสวี่หยุน..แต่เมื่อสวี่หยุนได้ยินดังนั้นรอยยิ้มของเขาก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแห้งแล้งในทันที..

'..เสี่ยวโหยว..ข้าเป็นบุรุษนะ..' สวี่หยุนได้แต่ร้องคร่ำครวญในใจอย่างหมดอาลัยตายอย่างก่อนจะถอนหายใจเพื่อสลัดความคิดทั้งหมดทิ้งไป..

สวี่หยุนเดินเข้าไปในตรอกแคบๆเช่นเคยก่อนจะหยิบเอาแผ่นศิลาขึ้นมาและใช้มันในการเปิดรอยแยกมิติ..หลังจากสวี่หยุนก้าวผ่านรอยแยกมิติมาก็ปรากฏเป็นกระท่อมไม้เบื้องหน้าเขาอีกครั้ง..หลังจากสวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวเข้าไปในกระท่อมไม้สวี่หยุนก็วางเด็กสาวลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล..

"พี่ชาย..รีบขึ้นมานอนบนเตียงเร็วๆเข้าสิ!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูราวกับว่าไม่อยากออกจากอ้อมกอดของสวี่หยุนเลยสักนิด..สวี่หยุนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะขึ้นไปนอนบนเตียงไม้..เมื่อสวี่หยุนขึ้นมาหลินเสี่ยวโหยวก็ซุกหัวของตนเองมาคลอเคลียกับอกของสวี่หยุนราวกับลูกแมวตัวน้อยในทันที..สวี่หยุนยกมือขึ้นมาลูบหัวเด็กสาวอย่างอ่อนโยน..ผ่านไปได้สักพักในที่สุดลูกแมวแสนซนก็ผล็อยหลับไปในที่สุด..

หลังจากที่หลินเสี่ยวโหยวหลับไปได้สักพักแล้วในที่สุดสวี่หยุนเองก็หลับตาลงเช่นกันก่อนจะเริ่มต้นดูดซับธาตุวารีในอากาศทันที..เวลาผ่านไป 3 ชั่วยามในที่สุดสวี่หยุนก็ลืมตาขึ้นมา..เขาได้ฟื้นฟูธาตุวารีในร่างของตนเองสมบูรณ์แล้ว! ตอนนี้สวี่หยุนสามารถใช้กระบี่นํ้าได้ดังเดิมแล้ว..แม้แต่ลูกแก้ววารีอัคคียักษ์ที่เขาเคยใช้เพื่อสังหารหวงเลี่ยงก็กลับมาใช้ได้อีกครั้งเช่นกัน..

ถัดมาสวี่หยุนก็เลือกจะใช้เวลาที่เหลือในการฝึกฝนวรยุทธเหยียบวารีท่องนภา..วรยุทธเหยียบวารีท่องนภาและดรรชนีวารีไร้เงาของสวี่หยุนในตอนนี้ต่างก็ถึงระดับหนึ่งขั้นสูงสุดกันหมดแล้ว..แต่ไม่ว่าสวี่หยุนจะดูดซับธาตุวารีเพิ่มเข้าไปมากเท่าใดระดับของวรยุทธทั้งสองก็ยังคงไม่เพิ่มขึ้น..สวี่หยุนได้ทดลองใช้วรยุทธเหล่านั้นสักพักก็ได้รู้ว่าการที่จะเลื่อนระดับของวรยุทธตัดระดับจากระดับหนึ่งไประดับสองจำเป็นที่จะต้องฝึกฝนมันอย่างเดียวเท่านั้น..

หลังจากได้ข้อสรุปดังนั้นแล้วสวี่หยุนก็สร้างแท่นเหยียบนํ้าทั่วกระท่อมไม้ในทันทีโดยที่สวี่หยุนไม่ให้มันไปรบกวนหลินเสี่ยวโหยวที่กำลังหลับอยู่แม้แต่น้อย..ผ่านไปสองชั่วยามหลังจากการพยายามใช้วรยุทธอย่างหนักหน่วงของสวี่หยุนในที่สุดวรยุทธเหยียบวารีท่องนภาของเขาก็เลื่อนมาเป็นขั้นสองระดับพื้นฐานแล้ว..สำหรับเหยียบวารีท่องนภาของสวี่หยุนในตอนนี้เทียบเท่ากับวรยุทธระดับทมิฬขั้นตํ่าแล้ว! ความมั่นคงของแท่นเหยียบนํ้าและความหลากหลายของมันเพิ่มขึ้นค่อนข้างมากหลังจากการก้าวข้ามระดับมาแล้ว..เมื่อสวี่หยุนลองสร้างแท่นเหยียบนํ้าพร้อมกับบีบมันเพื่อทดสอบความแข็งแรงสวี่หยุนก็ตกตะลึงไปเล็กน้อยเพราะความแข็งแรงของมัน..มันสามารถต้านรับพลังของผู้ฝึกตนขั้น 4 ของรวบรวมลมปราณได้อย่างง่ายดาย! ถึงแม้มันจะดูไม่น่าตกใจนักเพราะความแข็งแกร่งของสวี่หยุนแต่ต้องอย่าลืมว่าเหยียบวารีท่องนภาเป็นวรยุทธเคลื่อนไหว..การที่ใช้วรยุทธการเคลื่อนไหวในการป้องกันการโจมตีขั้น 4 ของรวบรวมลมปราณได้นับว่าน่าตกใจเป็นอย่างยิ่ง!

"อืม.." จู่ๆสวี่หยุนก็ได้ยินของหลินเสี่ยวโหยวขึ้นมา..หลังจากนั้นเพียงครู่เดียวดวงตาที่สวยงามของเด็กสาวก็ค่อยๆเผยขึ้นมาอย่างช้าๆ..

"..น้องสาวของข้านอนมาถึง 5 ชั่วยามแล้ว..เสี่ยวโหยวอยากจะนอนต่ออีกสักหน่อยหรือไม่..?" สวี่หยุนกล่าวขึ้นก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบศีรษะเล็กๆของเด็กสาวอย่างนุ่มนวล..

"พี่ชาย..ข้าขอนอนต่ออีกนิด.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาอย่างงัวเงียก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งและกอดสวี่หยุนแน่น..ผ่านไปสักพักในที่สุดเด็กสาวก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง..คราวนี้เด็กสาวไม่ได้มีสีหน้างัวเงียเช่นเดิมแต่เป็นสีหน้าสดใสของเด็กสาวธรรมดาทั่วๆไป..ถึงจะไม่ได้งัวเงียเช่นเดิมแล้วแต่ก็ยังคงกอดสวี่หยุนแน่นเช่นเคย..บางทีอาจจะแน่นกว่าเก่าก็เป็นได้..

"..เสี่ยวโหยวจะนอนเช่นนี้ทั้งวันเลยหรือ..?" ในที่สุดสวี่หยุนก็กล่าวถามขึ้นมาด้วยนํ้าเสียงนุ่มนวลน่าฟังเป็นอย่างยิ่ง..

"อืม..ข้าจะนอนกอดพี่ชายทั้งวัน..ข้าเป็นเด็กนิสัยเสียมิใช่รึ?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มสดใสดูแล้วน่ารักน่าเอ็นดูเป็นอย่างยิ่ง..

"เสี่ยวโหยวเอาคำพูดของข้ามาใช้เป็นข้ออ้างได้ดีเป็นอย่างยิ่ง..สงสัยว่าน้องสาวของข้าคงจะใกล้เป็นเด็กนิสัยเสียจริงๆแล้วสิ" สวี่หยุนหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะใช้นิ้วของตนเองหยิกแก้มของหลินเสี่ยวโหยวอย่างเบามือพร้อมกับกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม..

"ฮิฮิ..ข้าชอบที่พี่ชายหยิกแก้มข้าจริงๆ..สงสัยว่าข้าจะต้องพยายามเป็นเด็กนิสัยเสียแบบที่พี่ชายบอกแล้วสิ!" หลินเสี่ยวโหยวหัวเราะออกมาและกล่าวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้างก่อนจะยกมือเล็กๆมาจับมือของสวี่หยุนที่อยู่บนแก้มของตนเอง..

"ฮุฮุ..เอาล่ะๆ..เสี่ยวโหยวอยากจะไปหาน้องลี่ผิงหรือไม่? ไม่ใช่ว่าเสี่ยวโหยวกล่าวไว้ว่าจะไปเล่นกันอีกครั้งมิใช่หรือ?" สวี่หยุนหัวเราะออกมาเล็กน้อยเพราะท่าทีของหลินเสี่ยวโหยวก่อนจะกล่าวโน้มน้าวให้เด็กสาวเดินทางไปหาหวงลี่ผิงที่บ้านของหวงเหวิน..

"อืม..พี่ชายใช้ลี่ผิงมาหลอกล่อข้าอีกแล้ว! แต่ข้าก็ต้องไปเล่นกับลี่ผิงตามที่กล่าวไว้จริงๆนั่นแหละ.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวขึ้นมาด้วยความเสียดายก่อนจะคลายแขนตนเองที่กอดสวี่หยุนแน่นให้กลายเป็นอ้อมกอดหลวมๆ..สวี่หยุนหัวเราะออกมาอีกครั้งก่อนจะค่อยๆพยุงเด็กสาวขึ้นมาอยู่ในท่านั่งอย่างอ่อนโยนพร้อมกับจัดผมเผ้าและเสื้อผ้าของเด็กสาวด้วยความชำนาญเป็นอย่างยิ่ง..

"เอาล่ะ..พวกเราไปกันเถอะ" สวี่หยุนกล่าวขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงไม้..แต่หลินเสี่ยวโหยวไม่ได้ลุกขึ้นเหมือนกับสวี่หยุนแต่อย่างใด..เด็กสาวกับกางแขนทั้งสองข้างออกมาแทน..

"พี่ชาย..อุ้มน้องสาวนิสัยเสียคนนี้ทีสิ!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใสก่อนที่สวี่หยุนจะยิ้มออกมาเช่นกันและก้มตัวไปอุ้มหลินเสี่ยวโหยวขึ้นมาอย่างนุ่มนวล..

หลังจากนั้นสวี่หยุนก็หยิบเอาแผ่นศิลาขึ้นมาเพื่อเปิดรอยแยกมิติอีกครั้งและก้าวเข้าไปข้างในทันที..

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------