ตอนที่ 33 ผู้สืบทอดเพลิงทมิฬ
กลิ่นยาสมุนไพรลอยอบอวลภายในห้องเงียบสงัด
ซูผิงค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ
สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานไม้สีขาวและแสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านหน้าต่าง
“ตื่นแล้ว?”
เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างเตียง
ซูผิงหันไปมองก่อนพบชายชราผมขาวกำลังนั่งจิบชาอยู่เงียบๆ
เขาคือผู้อำนวยการมหาวิทยาลัย
“ผมนอนนานแค่ไหน”
“สองวัน”
ซูผิงขมวดคิ้วทันที
การแข่งขันรอบรอง…
เหมือนอ่านความคิดเขาออกชายชราจึงพูดต่อ
“การแข่งขันถูกเลื่อน”
“หลังเกิดเรื่องแบบนั้นไม่มีใครสนใจผลแพ้ชนะแล้ว”
ซูผิงพยายามลุกขึ้น แต่ทันทีที่ขยับร่างกายกลับปวดร้าวไปทั่ว
เหมือนกล้ามเนื้อถูกฉีกแล้วเย็บใหม่หลายครั้ง
ชายชรายื่นขวดยาให้
“ดื่มซะ”
ซูผิงรับมาดื่มโดยไม่พูดอะไร
ความร้อนอ่อนๆ ไหลเข้าสู่ร่างทำให้อาการดีขึ้นเล็กน้อย
ห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง
ก่อนชายชราจะเอ่ยขึ้นช้าๆ
“เจ้ารู้ไหมว่าเพลิงทมิฬคืออะไร”
ซูผิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า
“ผมเองก็เพิ่งรู้ชื่อมัน”
ชายชราถอนหายใจเบาๆ
“เมื่อร้อยปีก่อน…”
“มีคนผู้หนึ่งใช้เพลิงชนิดนี้เผาเมืองทั้งเมืองจนหายไปในคืนเดียว”
“หลังจากนั้น พลังนี้ก็ถูกเรียกว่าเพลิงต้องสาป”
ซูผิงเงียบฟัง
“มันแข็งแกร่งมาก”
“แต่ผู้ใช้ส่วนใหญ่สุดท้ายจะถูกพลังกลืนกิน”
“กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่สูญเสียสติ”
สายตาชายชราจริงจังขึ้น
“และวิหารเงา…กำลังตามหาผู้สืบทอดพลังนี้มาตลอด”
ซูผิงเริ่มเข้าใจทันทีว่าทำไมชายหน้ากากถึงสนใจเขาขนาดนั้น
ชายชรายื่นหนังสือเก่าเล่มหนึ่งให้
หน้าปกเต็มไปด้วยอักขระโบราณ
“นี่คือบันทึกเกี่ยวกับเพลิงทมิฬทั้งหมดที่มหาวิทยาลัยมี”
“เอาไปศึกษา”
ซูผิงรับหนังสือมาเงียบๆ
ก่อนถามขึ้น
“แล้วท่านไม่คิดจะฆ่าผมหรือผนึกผมไว้?”
ชายชราชะงักเล็กน้อย ก่อนหัวเราะ
“หากข้าคิดทำแบบนั้นเจ้าคงไม่ตื่นอยู่ตรงนี้”
“อีกอย่าง…”
เขามองตรงเข้าดวงตาซูผิง
“ข้าเชื่อว่าเจ้าต่างจากคนพวกนั้น”
ซูผิงเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบเรียบๆ
“ผมก็หวังแบบนั้น”
ทันใดนั้นเอง
ประตูห้องถูกเปิดออกแรงๆ
ปัง!
ถิงถิงเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“ในที่สุดนายก็ฟื้น!”
แต่ทันทีที่เห็นผู้อำนวยการเธอก็รีบยืนนิ่ง
“เอ่อ…ข้าคารวะท่านผู้อำนวยการ”
ชายชราหัวเราะเบาๆ
“ไม่ต้องเกร็งหรอก”
“ข้าจะไปแล้ว”
ก่อนเดินผ่านถิงถิงเขาหยุดเล็กน้อยแล้วพูดเบาๆ
“ฝากดูเจ้าหมอนี่ด้วยล่ะ”
ถิงถิงกะพริบตาปริบๆ
“หา?”
แต่ชายชราหายตัวไปแล้ว
ภายในห้องจึงเหลือเพียงซูผิงกับถิงถิง
เธอมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
“นายนี่สร้างเรื่องเก่งจริงๆ”
“เกือบเผามหาวิทยาลัยทั้งแห่งแล้วรู้ตัวไหม”
ซูผิงถอนหายใจ
“ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจ”
ถิงถิงนั่งลงข้างเตียงก่อนโยนแอปเปิลให้ลูกหนึ่ง
“แต่ตอนนั้น…”
เธอเงียบไปเล็กน้อย
“ฉันนึกว่านายจะหายไปแล้วจริงๆ”
ซูผิงชะงักเล็กน้อย
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นสีหน้าจริงจังแบบนี้จากเธอ
บรรยากาศเงียบลงชั่วครู่
ก่อนถิงถิงจะรีบเปลี่ยนเรื่อง
“อ้อ จริงสิ”
“ตอนนายสลบ มีคนมาหานายด้วย”
“ใคร”
เธอขมวดคิ้ว
“คนใส่หน้ากากเงิน”
“เขาฝากข้อความไว้”
สายตาซูผิงเปลี่ยนทันที
“ข้อความอะไร”
ถิงถิงมองเขา ก่อนพูดช้าๆ
“เขาบอกว่า…”
“ถ้าไม่อยากถูกวิหารเงาตามล่าไปตลอดชีวิต”
“ให้รีบแข็งแกร่งขึ้นซะ”
ภายในห้องเงียบสนิททันที
ส่วนซูผิงค่อยๆ กำหนังสือในมือแน่น
เพราะเขารู้ดี…
จากนี้ไป ชีวิตของเขาคงไม่สงบอีกแล้ว
……จบตอน……
1K
![[จบ] แม่ปากร้ายยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664518889_43567285.webp)
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)
