“คัมภีร์เต๋าเหนือโลกันตร์”

สายลมยามเช้าพัดผ่านนครเมฆคราม

แต่บรรยากาศภายในจัตุรัสคัดเลือกกลับไม่สงบเหมือนวันก่อน

ข่าวเรื่องผลตรวจของหลินเซวียน

แพร่กระจายไปทั่วนครอย่างรวดเร็ว

"มรรคาไม่สามารถระบุได้"

เพียงประโยคเดียว

ก็เพียงพอให้ผู้คนจำนวนมากพูดถึง

บางคนคิดว่าเป็นอัจฉริยะ

บางคนคิดว่าเป็นขยะ

บางคนถึงกับเชื่อว่าเครื่องตรวจเกิดความผิดพลาด

...

ภายในลานคัดเลือก

กลุ่มผู้สมัครนับพันยังคงรวมตัวกัน

เจ้าหน้าที่ของนครเมฆครามกำลังเตรียมการสอบรอบแรก

หลินเซวียนยืนอยู่มุมหนึ่งของจัตุรัส

พลางมองผู้คนรอบตัว

ทันใดนั้น

เขาสัมผัสได้ถึงสายตาหลายคู่ที่กำลังมองมา

บางคนมองด้วยความสงสัย

บางคนมองด้วยความดูแคลน

ส่วนบางคน

กลับมองด้วยความหวาดระแวง

"นั่นไง"

"คนที่ตรวจไม่พบมรรคา"

"ได้ยินว่าเครื่องตรวจแทบระเบิด"

เสียงกระซิบดังขึ้นเป็นระยะ

แต่หลินเซวียนไม่ได้สนใจ

ตลอดเวลาที่ผ่านมา

เขาเรียนรู้แล้วว่า

คำพูดของคนอื่น

ไม่ได้ทำให้ตนแข็งแกร่งขึ้น

...

ลั่วชิงอวี่เดินเข้ามาหา

พร้อมถุงอาหารในมือ

"ตอนนี้เจ้าดังไปทั่วเมืองแล้ว"

นางพูดพลางหัวเราะ

หลินเซวียนส่ายหน้า

"ชื่อเสียงแบบนี้ข้าไม่ต้องการ"

"แต่ข้าคิดว่ามีคนต้องการ"

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

ทั้งสองหันกลับไปพร้อมกัน

ชายหนุ่มชุดขาวกำลังเดินเข้ามา

กระบี่สีฟ้าถูกสะพายไว้ด้านหลัง

ใบหน้าหล่อเหลา

แต่สายตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ

เซียวอวี่เฟิง

ศิษย์สำนักกระบี่เมฆา

ขั้นที่ 3 สร้างชีพจรมรรคา

...

เซียวอวี่เฟิงหยุดตรงหน้า

ก่อนกล่าวเรียบ ๆ

"ข้ายอมรับ"

"ผลตรวจของเจ้าแปลกจริง"

"แต่การคัดเลือกไม่ได้วัดกันที่ความแปลก"

"สุดท้ายก็ต้องวัดกันที่พลัง"

หลินเซวียนมองอีกฝ่าย

ก่อนตอบ

"ข้าไม่เคยบอกว่าตัวเองแข็งแกร่ง"

คำตอบนี้ทำให้เซียวอวี่เฟิงชะงักไปเล็กน้อย

จากนั้นจึงหัวเราะ

"อย่างน้อยเจ้าก็รู้ตัว"

พูดจบ

เขาหันหลังเดินจากไป

แต่ก่อนจะไป

กลับทิ้งประโยคหนึ่งไว้

"รอบแรก"

"หวังว่าเจ้าจะไม่ตกรอบเร็วเกินไป"

...

ไม่นานนัก

เสียงระฆังขนาดใหญ่ดังขึ้นทั่วจัตุรัส

กังวานสะเทือนไปทั่วนครเมฆคราม

ทุกคนเงียบลงทันที

ชายชราชุดน้ำเงินผู้หนึ่งก้าวขึ้นสู่แท่นสูง

แรงกดดันจากร่างของเขาแผ่ออกมา

จนผู้สมัครหลายคนหน้าซีด

"ข้าคือผู้ดูแลการคัดเลือก"

"ซ่งเหยียน"

"ขั้นที่ 5 หลอมแก่นวิญญาณ"

ทันทีที่กล่าวจบ

ทั่วลานเกิดเสียงฮือฮา

ผู้ฝึกตนขั้นที่ 5

ถือเป็นผู้แข็งแกร่งระดับหนึ่งแล้ว

...

ซ่งเหยียนกวาดตามองทุกคน

ก่อนกล่าวต่อ

"การคัดเลือกศิษย์พิเศษแห่งนครเมฆคราม"

"รอบแรก"

"ทดสอบการรับรู้มรรคา"

สิ้นเสียง

เจ้าหน้าที่หลายคนยกแท่นหินขนาดมหึมาออกมา

แท่นหินสูงกว่าสามเมตร

เต็มไปด้วยอักขระโบราณ

"ผู้ฝึกตน"

"ไม่ได้วัดกันเพียงระดับพลัง"

"แต่ยังวัดกันที่ความเข้าใจในมรรคา"

"ผู้ที่ผ่านการทดสอบนี้"

"จึงมีสิทธิ์เข้าสู่รอบต่อไป"

...

ผู้สมัครทยอยขึ้นไปทีละคน

บางคนใช้เวลาเพียงไม่กี่อึดใจ

บางคนถูกคัดออกทันที

บางคนได้รับเสียงชื่นชมจากผู้คุมสอบ

การแข่งขันเริ่มดุเดือดขึ้นเรื่อย ๆ

...

จนกระทั่งถึงคิวของเซียวอวี่เฟิง

ชายหนุ่มก้าวขึ้นไปอย่างมั่นใจ

วางมือลงบนแท่นหิน

ทันใดนั้น

แสงกระบี่สีฟ้าพุ่งขึ้นสู่ฟ้า

อักขระบนแท่นส่องสว่างพร้อมกัน

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วลาน

"มรรคากระบี่ระดับสูง!"

"สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะของสำนักกระบี่เมฆา!"

แม้แต่ซ่งเหยียนยังพยักหน้าเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่า

เซียวอวี่เฟิงไม่ใช่คนธรรมดา

...

หลังจากนั้นไม่นาน

ในที่สุดก็มาถึงคิวของหลินเซวียน

ทั่วทั้งลานเงียบลงทันที

ทุกคนจับจ้องมาทางเขา

อยากเห็นว่า

คนที่มีผลตรวจประหลาดที่สุด

จะทำอะไรได้บ้าง

หลินเซวียนเดินขึ้นไปอย่างสงบ

ก่อนวางมือลงบนแท่นหิน

วินาทีแรก

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

วินาทีที่สอง

แท่นหินเริ่มสั่น

วินาทีที่สาม

อักขระทั่วทั้งแท่นพลันส่องสว่างพร้อมกัน

ครืน!

แรงสั่นสะเทือนรุนแรงแผ่ออกมา

ผู้สมัครจำนวนมากตกใจจนต้องถอยหลัง

จากนั้น

ภาพที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น

บนผิวแท่นหิน

อักขระนับร้อยเริ่มปรากฏขึ้นพร้อมกัน

มรรคากระบี่

มรรคาอัคคี

มรรคาอัสนี

มรรคาวิญญาณ

มรรคาผนึก

มรรคาโอสถ

มรรคาค่ายกล

ราวกับทุกมรรคากำลังตอบสนองต่อเขา

แต่เพียงครู่เดียว

อักขระทั้งหมดกลับดับลงพร้อมกัน

ก่อนปรากฏข้อความใหม่

กลางอากาศ

"ไม่สามารถจำแนกได้"

ทั้งลานตกอยู่ในความเงียบ

...

แม้แต่ซ่งเหยียนยังลุกขึ้นจากที่นั่ง

สายตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

"เป็นไปไม่ได้..."

เขาพึมพำเบา ๆ

ตลอดชีวิตการเป็นผู้คุมสอบ

ไม่เคยเห็นผลเช่นนี้มาก่อน

...

หลินเซวียนเองก็ขมวดคิ้ว

เพราะในวินาทีที่สัมผัสแท่นหิน

เขากลับเห็นภาพประหลาด

เสี้ยววินาทีนั้น

เขาเห็นตะเกียงวิญญาณเก้าชั้นฟ้าภายในทะเลจิต

ส่องแสงขึ้นมาเอง

ก่อนที่ทุกอย่างจะหายไป

...

ค่ำคืนวันนั้น

หลังจบรอบแรก

หลินเซวียนกลับมายังที่พัก

ผลการสอบของเขา

กลายเป็นหัวข้อสนทนาทั่วทั้งนครเมฆคราม

แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้สนใจ

สิ่งที่เขาสนใจ

คือภาพที่เห็นในแท่นหิน

ขณะกำลังนั่งสมาธิ

ดวงตาแห่งกรรมพลันเปิดขึ้นเอง

ทันใดนั้น

เขาก็มองเห็นเส้นกรรมสายหนึ่ง

ทอดยาวออกจากหอคัมภีร์เมฆคราม

พุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน

ก่อนหายเข้าไปในหมู่เมฆ

ราวกับกำลังเชื่อมต่อกับบางสิ่ง

ที่อยู่ไกลออกไปมาก

หลินเซวียนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

ความรู้สึกประหลาดก่อตัวในใจ

ดูเหมือนว่า

การคัดเลือกครั้งนี้

จะไม่ใช่เพียงการแข่งขันธรรมดา

และนครเมฆคราม

ก็อาจซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้เช่นกัน

"เมื่อเส้นทางของผู้ฝึกตนเปิดออก"

"ผู้คนต่างมองหาพลัง"

"แต่บางครั้ง..."

"ความจริงที่ซ่อนอยู่ กลับกำลังมองหาเจ้าก่อน"