อลิซสำลักน้ำเมื่อศีรษะโผล่พ้นผิวน้ำ หัวใจเธอเต้นรัวแรงด้วยความหวาดกลัว ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังติดตา—รถที่พุ่งตกลงมา เสียงะุ และความมืดมิดของสายน้ำ
แขนแกร่งคว้าเธอไว้ ลีออนลากเธอเข้าหาฝั่ง ขณะที่เสียงเครื่องยนต์ดังก้องอยู่บนถนน้า
ไฟหน้ารถสาดส่องลงมา ตามมาด้วยเสียงะโจากชายชุดดำที่รีบกรูลงมาช่วยพวกเขา
“บอส! คุณโอเคไหม!?”
ลีออนดึงอลิซขึ้นจากน้ำ ก่อนสะบัดหยดน้ำออกจากใบหน้า “ฉันไม่เป็ไร จัดการพวกมันหรือยัง?”
“พวกมันหนีไปแล้วครับ ทีมของเรากำลังไล่ตาม” ลูกน้องรายงานเสียงเคร่งเครียด
อลิซตัวสั่นด้วยความหนาว เธอกอดแขนตัวเองแน่น ก่อนจะหันไปมองลีออนที่ยังนิ่งสงบ ราวกับเื่เมื่อครู่ไม่มีผลกระทบต่อเขาเลย
“บ้าไปแล้ว…” เธอพึมพำเสียงเบา
ลีออนเหลือบตามองเธอ “ว่าไงนะ?”
อลิซเงยหน้าขึ้น ดวงตาสั่นไหวด้วยอารมณ์หลากหลาย “ฉันบอกว่าคุณมันบ้า! คุณคิดจะฆ่าตัวตายหรือไง!?”
ลีออนกระตุกยิ้มเล็กน้อย “ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก”
อลิซกัดริมฝีปากแน่น หัวใจยังเต้นโครมครามจากความกลัว “แล้วถ้าฉันตายล่ะ!?”
เขาจ้องเธอ ก่อนโน้มตัวเข้าใกล้ กระซิบเบาๆ ข้างหู “ฉันไม่ปล่อยให้เธอตายง่ายๆ หรอก อลิซ”
เธอสะดุ้งเฮือก ใจเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม แต่ครั้งนี้… มันไม่ใช่เพราะความกลัว
—
หลังจากเหตุการณ์ระทึกขวัญ ลูกน้องของลีออนพาพวกเขากลับคฤหาสน์อย่างปลอดภัย
“ลงมา” ลีออนสั่ง
อลิซกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะก้าวลงจากรถ
เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังก้องในค่ำคืนที่เงียบสงัด
“ั้แ่วันนี้ ที่นี่คือบ้านของเธอ” ลีออนพูดพลางเดินนำเข้าไปข้างใน
เมื่ออลิซก้าวเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่ เธออดไม่ได้ที่จะมองไปรอบๆ
ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบจนเหมือนกับภาพลวงตา
แต่เธอรู้ดีว่าใต้ความงามเหล่านี้ซ่อนอะไรบางอย่างที่อันตรายไว้
“แล้วฉันต้องทำตัวยังไง?” เธอถาม
ลีออนหันมามองเธอ ดวงตาของเขาเป็ประกายวาบ “อย่าทำอะไรโง่ๆ ก็พอ”
อลิซขมวดคิ้ว เธอรู้ว่าต่อจากนี้ไปชีวิตของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป
อลิซถอนหายใจแรง ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง “ฉันเข้ามาในรังเสือแล้วจริงๆ สินะ…”
เธอไม่รู้เลยว่าต่อจากนี้ ชีวิตของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป!
5K
