วทัญญา เลือกแหวนเพชร ไม่ใหญ่มากไม่เล็กมาก สวยกำลังดี ซึ่ง อีธาน เห็นก็ชอบเหมือนกัน และก็ชื่นชมคนเลือกด้วยเพราะสาวเ้าไม่มองแหวนที่แพงที่สุดเลย ซึ่งเ้าหล่อนอยากได้แหวนเพชรวงเล็กๆ ราคาถูกสุดเสียด้วยซ้ำ นี้ถ้าเขาไม่บังคับให้เอาแหวนวงที่เลือกนี้เ้าหล่อนก็จะไม่ยอมเอาอย่างเด็ดขาด
“ห้ามถอดออกเด็ดขาดจนกว่าจะได้แหวนแต่งงาน เข้าใจตรงกันนะ” เมื่อทั้งสองได้เข้าไปนั่งอยู่ในรถแล้ว อีธาน จึงสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายให้ วทัญญา และเอ่ยสั่งคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“อื่อ!.. ขอคิดดูก่อนได้ไหม?” วทัญญา ทำท่าครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยบอกออกไป
“ไม่ได้ต้องทำตามที่ผมสั่งอย่างเคร่งครัด ถ้าไม่ทำตามผมจะทำโทษคุณ ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันสามวันสามคืนเลย” อีธาน กล่าวขู่ๆ ด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้ง
“นี้ยังไม่ใช่การลงโทษอีกเหรอ แทบจะไม่เห็นตะวันอยู่แล้ว” วทัญญา บ่นอุบอิบเบาๆ
“คุณว่าอะไรนะ?” อีธาน ถามขึ้นเพราะได้ยินไม่ถนัด
“เปล่า.. เปล่าพูดสักหน่อย” วทัญญา เลิกคิ้วและยิ้มก่อนจะตอบกลับชายหนุ่มตรงหน้า
“ไหนคุณบอกว่าจะพาไปเที่ยวไงคะ?” วทัญญา เปลี่ยนเื่ทันที เพราะไม่อยากให้เข้าตัว
“ยังไม่ไป ผมยังไม่ได้รางวัลเลย” อีธาน กล่าวยิ้มเ้าเล่ห์
“หา!.. ต้องมีรางวัลให้ด้วยเหรอ ญาไม่ได้ขอให้คุณซื้อให้ซะหน่อย” วทัญญา ประท้วงโดยพลัน
“ถึงไม่ได้ขอ ก็ต้องให้รางวัล” อีธาน บอกหน้าตาย
“บ้าเหรออย่างนี้ญาก็เสียเปรียบนะสิ” วทัญญา เอ่ยอย่างแง่งอน
“ก็เปลี่ยนกันให้รางวัลสิ จะได้ไม่เสียเปรียบกัน” อีธาน กล่าวยิ้มชอบใจยิ่งขึ้นไปอีก
“อย่างนี้เขาเรียกว่าเอาเปรียบกันชัดๆ เลย คุณได้ทั้งขึ้นทั้งล่อง” วทัญญา อ้าปากแล้วหุบลงทำแก้มป่อง กล่าวตัดรอนชายหนุ่ม
“ไม่รู้ล่ะ ผม้ารางวัลของผม” อีธาน กล่าวขึ้นอย่างเอาแต่ใจบ้าง พร้อมกับยื่นปากเข้ามาให้คนตัวเล็กจูบ
“ครั้งเดียวนะคะ” วทัญญา ต่อรอง คนตัวโตจึงพยักหน้ายิ้มๆ วทัญญา ยื่นปากบางจิ้มลิ้มเข้าไปจูบปากคนตัวโต แล้วรีบผละออกทันที
“นี้ไม่ใช่จูบ ทูนหัว ถ้าจูบมันต้องอย่างนี้สิถึงจะถูก”
อีธาน กล่าวจบก็ดึงร่างบางเข้ามาหาตัว กอดรัดคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนแกร่ง มือใหญ่ช้อนท้ายทอยหญิงสาวให้เงยขึ้นรับปากของชายหนุ่มที่ยื่นเข้ามาประกบลงไปหาปากบางจิ้มลิ้มนั้นอีกรอบ จูบวนเวียนไปมา ทำให้ วทัญญา เผลอไผลเผยปากครางกระเซ้า จึงทำให้ชายหนุ่มสอดลิ้นสากร้อนอุ่นลื่น เข้าไปสำรวจความหวานข้างในโพรงปากบางจิ้มลิ้มได้สะดวก
จูบนี้ราวกับจะสูบิญญาคนตัวเล็กออกจากร่างเลยก็ว่าได้ มันทั้งเสียวสะท้าน ซาบซ่าน วาบหวาม เป็นานกว่าที่ชายหนุ่มจะถอนริมฝีปากออกอย่างช้าๆ
“หวานอะไรอย่างนี้ ทูนหัว” อีธาน กล่าวกระเซ้าคนตัวเล็กในอ้อมแขนแกร่ง พลางใช้หัวแม่มือลูบไล้ไปมาบนริมฝีปากบางจิ้มลิ้ม ที่แดงช้ำขึ้นมาเบาๆ
“โอเค! คุณอยากไปเที่ยวไหนบ้างครับคุณผู้หญิง ว่ามาเลย” อีธาน เอ่ยถามคนตัวเล็กในอ้อมแขนแกร่ง
“ก็อยากไปที่ที่เขานิยมไปกันนั้นแหละค่ะ” วทัญญา กล่าวเมื่อควบคุมอารมณ์วาบหวานนั้นได้แล้ว
“โอเค! งั้นเริ่มจาก..... ก่อนก็แล้วกันนะ” ว่าแล้ว อีธาน ก็เคาะกระจกหน้าต่างรถเป็สัญญาณบอกให้ ทอมสัน ซึ่งได้ยืนรออยู่ด้านนอกของรถ รู้ว่าพร้อมจะไปกันแล้ว
จากนั้นทั้งสามก็พากันตะลอนทัวร์ไปตามสถานที่ต่างๆ ของเกาะพะงัน เท่าที่รถยนต์พอจะเดินทางไปได้ ซึ่งก็สามารถเดินทางไปดูได้หลายที่อยู่เหมือนกัน และยังได้ไปทานอาหารที่ขึ้นชื่อตามที่ต่างๆ รอบเกาะพะงันด้วย และเมื่อทั้งสามสัญจรท่องเที่ยวจนถึงเวลาบ่ายสี่โมงเย็นแล้ว ก็พากันเดินทางกลับยังโรงแรมที่พัก เพราะอยากกลับไปว่ายน้ำเล่นกันต่อ
๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
2K
