[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ หัวหน้า คุณให้เขาทำอะไร ”

มือขวาลุงพลถามด้วยความสงสัย นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ถามว่าอีกฝ่ายวางแผนจะทำอะไร ตั้งแต่รวมกลุ่มกับวินพวกเขาเหล่าตำรวจก็เริ่มเก็บความคิดเพราะมีวินคอยวางแผน หน้าที่ของพวกเขาจึงมีแค่สอดส่องมองดูรอบๆเพื่อหาจุดบอด

พลไม่ได้ตอบคำถาม เขาทำเพียงยกมือขึ้นแตะปากบอกให้อีกฝ่ายเงียบเสียง ซึ่งการกระทำของพลทำให้นายตำรวจที่อยู่ด้านข้างรู้ว่าพลสั่งการให้โยฮันทำสิ่งใด พวกเขามักได้รับคำตอบนี้จากพลหากว่ามีบางคนหายไปจากภารกิจแล้วกลับมาเจอกันอีกครั้ง

 ---------------------------------------------------------------

“ ช่วยกันหน่อยสิวะ! ”

“ ช่วยด้วย หัวหน้าช่วยด้วย! ”

เสียงร้องตะโกนโหวกเหวกโวยวายดังออกมาจากกลุ่มคนที่กำลังว่ายน้ำขึ้นฝั่ง ตามเส้นทางที่กำลังว่ายล้วนเต็มไปด้วยเลือดสีแดงย้อมแม่น้ำให้มีกลิ่นคาวกระตุ้นให้ซอมบี้ว่ายน้ำเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

กลุ่มคนที่อยู่บนฝั่งเมื่อเห็นว่าหัวหน้าและคนอื่นๆกำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอด พวกเขาจึงพยายามโยนสิ่งของลงไปช่วยเหลือเพื่อขัดขวางไม่ให้ซอมบี้เข้าใกล้กลุ่มหัวหน้าเกินไป ทว่าแรงของพวกเขากลับน้อยมาก ต่อให้จะโยนอิฐและหินรวมไปถึงพื้นถนนบางส่วนที่ทุบแตกลงไปในแม่น้ำ มันกลับไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับซอมบี้ได้เลยแม้แต่น้อย พวกมันยังคงว่ายน้ำมุ่งหน้าเข้าหากลุ่มคนที่ออกมาจากรถบัสเช่นเดิม

“ ไอ้โง่ อย่ามากอดฉัน! ” ชายมีรอยสักมังกรบนแก้มผลักร่างของชายคนหนึ่งที่ว่ายน้ำเข้ามากอดด้วยความกลัวตาย อีกฝ่ายกลับไม่ยอมปล่อยมันจึงใช้กำปั้นทุบหน้าแล้วโยนร่างออกไปให้ซอมบี้กัด จากนั้นก็รีบว่ายเข้าไปรวมกลุ่มเพื่อหนีจากนรกในตอนนี้ แม้จะสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นรถถึงพุ่งลงแม่น้ำ มันกลับต้องเอาชีวิตให้รอดก่อน

“  ตั้งสติหน่อยไอ้พวกโง่ ถ้าพวกแกว่ายน้ำกันแบบนั้นได้ตายกันหมดแน่ เข้ามารวมกลุ่มกันเร็วซะ! ”

เสียงร้องตะโกนดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า คนที่ยังไม่ถูกโจมตีพยายามว่ายน้ำเข้ารวมกลุ่ม ใครที่ถูกโจมตีต่างถูกโยนออกจากกลุ่มเพื่อใช้เป็นเครื่องสังเวยเปิดทางให้คนอื่นรอด  

“ ไอ้พวกโง่ ไปหาอะไรที่มันลอยน้ำมาโยนเร็วเข้า! ”

“ เข้าใจแล้วหัวหน้า! ” กลุ่มคนที่ลงจากรถจักรยานยนต์พยายามวิ่งหาเรือหรือสิ่งใดก็ได้ที่จะทำให้หัวหน้าของมันว่ายน้ำได้เร็วขึ้น ขณะที่พวกมันกระจายตัวออกไปรอบๆต่างก็พบว่าซอมบี้แสดงท่าทางที่ผิดแปลกไป แต่ละตัวที่คิดจะวิ่งเข้ามาใกล้ต่างวิ่งหนีไป แม้แต่ระดับ 3 ยังวิ่งหนีเช่นกัน กลุ่มคนขี่จักรยานยนต์จึงกวาดตามองออกไปรอบๆเพื่อดูว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้พวกมันวิ่งหนีบางตัวกลัวจนตัวสั่น บนฝั่งกลับไม่มีอะไรเลยนอกจากพวกมัน

“ ไม่ต้องสนใจ ออกไปหาเรือหรือเชือก อะไรก็ได้ที่ทำให้ขึ้นจากน้ำได้เร็ว ไป! ”

ต่างคนต่างมองหาสิ่งที่สามารถช่วยคนภายในน้ำได้ แต่แล้วหนึ่งในกลุ่มชายขับจักรยานยนต์ได้ทรุดตัวลงไปนอนบนพื้น บริเวณศีรษะของเขาหายไป เหลือเพียงตัวเท่านั้นที่นอนชักกระตุก คนที่อยู่ใกล้เมื่อเห็นว่าเพื่อนถูกลอบโจมตีเข้าศีรษะอย่างจังจนราวกับแตงโมระเบิด มันจึงมองตามทิศทางวัตถุที่พุ่งเข้ามาแต่แล้วศีรษะของมันกลับระเบิดโดยที่ไม่สามารถสัมผัสสิ่งใดได้

โผล๊ะ!

ศีรษะของมนุษย์ระเบิดคนแล้วคนเล่าย้อมฝั่งให้เต็มไปด้วยเลือด กระทั่งคนสุดท้ายที่ลงจากรถจักรยานยนต์หัวระเบิดตาย ชายที่ฆ่าพวกเขาก็ปรากฎตัว

“ ให้ตายสิ ทำลงไปจริงๆจนได้ ”

โยฮันมองไปยังหินภายในมือที่กำลังสั่น เขาฆ่าซอมบี้มามากกลับไม่มีอาการสั่นกลัวเลยแม้แต่น้อย ครั้งนี้เขากลับสังหารมนุษย์ด้วยการใช้หิน มันคืออาวุธสังหารระยะไกล ศีรษะของชายที่เขาฆ่าตายล้วนถูกก้อนหินหลากหลายขนาดกระแทกศีรษะ ด้วยแรงมหาศาลของเขาจึงฆ่าอีกฝ่ายตายด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

แต่แล้วเขากลับกำมือขยี้หินก้อนสุดท้ายในมือทิ้ง ความสั่นกลัวเริ่มสลายหายไปเมื่อคิดว่าคนที่เขาฆ่าคือพวกเลวระยำ จากบทสนทนาที่เขาได้ยินบนรถทำให้รู้ว่าหลายวันที่ซอมบี้ปรากฎตัว พวกมันทำอะไรกับผู้คนไปบ้าง  การแลกอาหารกับร่างกายของหญิงสาว หรือแม้แต่การข่มขู่เพื่อให้ได้ร่างกายของอีกฝ่ายมาสนองตัณหาคือสิ่งที่พวกมันทำ นอกจากนั้นแล้วยังมีการเล่นสนุกกับคนที่ไม่มีทางสู้ บางคนถูกบังคับให้ออกจากโรงแรมไปเป็นเหยื่อล่อให้กับพวกมัน

“ บ้าเอ้ย ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง! ”

เสียงร้องตะโกนดังขึ้นมาจากน้ำ จากเสียงที่กำลังตีมือกระทบน้ำทำให้โยฮันรู้ว่ามีคนรอดชีวิตจากการถูกซอมบี้รุมสังหารเข้าใกล้ฝั่ง ทันใดนั้นชายคนหนึ่งรูปร่างกำยำก็ได้กระโจนขึ้นจากน้ำหลังจากถึงเขตน้ำตื้น ทว่ามันกลับถูกร่างในขนสีดำพุ่งชกหน้าส่งผลให้ศีรษะของมันระเบิดราวกับแตงโม เมื่อฆ่าเสร็จโยฮันก็หมอบต่ำเฝ้ารอคอยให้คนต่อไปขึ้นจากฝั่ง

ชายอีกคนว่ายน้ำขึ้นมาจากฝั่งได้สำเร็จ หลังจากหอบหายใจเข้าปอดมันก็เริ่มมองหาทางที่คิดจะวิ่งกลับขึ้นไปบนขบวนรถ ทว่ามันกลับพบเข้ากับสิ่งที่คลุมร่างตนเองด้วยขนสีดำ ยังไม่ทันจะได้มองดูอีกฝ่ายให้ชัด ภาพที่มันเห็นกลับดับลงไปทันทีหลังจากที่คอถูกตัด

ชายอีกคนกระโจนขึ้นมาจากน้ำด้วยความไว ทว่ามันกลับถูกตัดร่างตายกลางอากาศ จนกระทั่งชายอีก 3 คนว่ายน้ำขึ้นมาพร้อมกัน พวกมันทั้ง 3 ต่างแสดงท่าทางตื่นตะลึงงันเมื่อเห็นศพมนุษย์นอนตายอยู่รอบๆ แต่ละคนมีสภาพหัวเละเทะ

“ มันเกิดบ้าอะไรขึ้น! ”

ชายมีรอยสักรูปมังกรถามด้วยใบหน้าวิตกกังวล มันมองไม่เห็นซอมบี้รอบๆจึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ แต่แล้วกลับมีบางอย่างเดินออกมาจากพุ่มไม้ไม่ไกลออกไป สิ่งนั้นคลุมร่างกายด้วยขนสีดำสะดุดตา  พวกมันทั้ง 3 จึงตั้งท่าโจมตีเพราะคิดว่ามันเป็นซอมบี้ ขณะนั้นเองร่างที่คลุมตนเองด้วยขนก็ได้เปิดเผยให้เห็นใบหน้า ทำให้หนึ่งในคนที่ขึ้นมาจากน้ำตกใจ มันจำใบหน้านี้ได้และไม่มีทางลืม

“ เป็นแกนั่นเอง ”

โผล๊ะ!

ชายที่ยืนอยู่ฝั่งขวาสุดหัวระเบิดโดยที่ไม่ได้พูดสิ่งใดสักคำ เด็ก ม.6 ที่ชื่อแซมยืนตัวสั่น มันมองเห็นแค่ว่าอีกฝ่ายขยับแขนเล็กน้อยเท่านั้น พี่ของมันกลับถูกฆ่าตายโดยไม่ได้ขยับตัว

“ กะ แก  ”   ชายมีรอยสักรูปมังกรบนใบหน้าแสดงท่าทางสงสัย ท่าทางของแซมแสดงให้เห็นว่ามันรู้จักชายที่โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ แต่ยังไม่ทันจะได้ถามอีกฝ่าย มันก็พบว่าขาข้างซ้ายถูกบางอย่างพุ่งชนจนขากระเด็นขาดหายไป ยังไม่ทันจะได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดขาอีกข้างก็กระเด็นหายจนร่างของมันทิ้งตัวลงมานอนร้องทรมานบนพื้นดิน

อ้าก!

“ หัวหน้า! ”  แซมมองไปยังหัวหน้าที่เป็นพี่ในแก๊งมังกรดำ อีกฝ่ายเป็นคนที่แข็งแกร่งมากแล้วยังมีความพิเศษหลังจากวิวัฒนาการ เขากลับถูกตัดขาจากหินที่ขว้างมาจากอีกฝ่ายโดยไม่สามารถหลบทัน ขณะที่มันกำลังคิดว่าจะทำเช่นไรนั้น ขาข้างซ้ายของมันก็กระเด็นหลุดออกจากตัวจนทิ้งตัวลงไปนอนบนพื้นดิน

“ ฉันไม่รู้จักแก แต่สิ่งที่แกทำบังคับให้ฉันต้องฆ่าแก ส่วนแกเด็กน้อย ขนแกพึ่งเกิดแกกลับทำชั่วไปลงนรกเถอะ ”

“ พี่ พี่ชายใจเย็นๆ ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว ผมรู้เท่าไม่ถึงการ พี่ให้อภัยผมเถอะ พี่ ” ท่าทางหวาดกลัวแสดงออกมาจากแซม มันไม่สนใจสิ่งใดแล้วนอกจากจะต้องมีชีวิตให้ได้ โยฮันกลับเดินเข้าไปกำคอของมันและพี่ที่นอนร้องอยู่ด้านข้างก่อนจะลากขึ้นไปบนถนน ทันทีที่เขากางปีกด้านหลังเรียกให้ซอมบี้มาล้อมตน พวกมันทั้งสองก็รู้ได้เลยว่าจะต้องพบกับอะไร

“ คนที่พวกแกเล่นสนุกด้วยน่าจะมีความรู้สึกเหมือนพวกแกในตอนนี้ ลาล่ะ ”

โยฮันปล่อยร่างทั้งสองเอาไว้ก่อนที่เขาจะกระโจนหายไป ฝูงซอมบี้ที่ถูกเรียกมารวมกันเมื่อพวกมันมองเห็นชาย 2 คนกำลังร้องตะโกนตัวสั่น พวกมันจึงพุ่งเข้าไปขย้ำในทันที แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้วิวัฒนาการก็ตามที กลับถูกฝูงซอมบี้พุ่งเข้าไปกัดส่วนต่างๆของร่างกายจนเกิดแผลเหวอะหวะ โยฮันที่มองดูจากยอดตึกสูงมั่นใจแล้วว่าพวกมันทั้ง 2 จะตายแน่นอน เขาจึงเริ่มกระโจนไล่ตามหลังรถบัสที่กำลังมุ่งหน้ากลับสถานี

เพล้ง!

ระเบิดขวดยังคงทำงานได้ดี มันสามารถขับไล่ซอมบี้ให้หนีออกไปได้ ทว่าซอมบี้มนุษย์กลับไม่ได้กลัวไฟ ทำให้คนที่อยู่รอบๆรถบัสต้องลงมาจัดการกับมัน  ขณะที่ตำรวจกระโดดขึ้นลงรถเพื่อขวางระดับ 4 ไม่ให้มาสร้างปัญหาให้กับตัวรถ พวกเขาก็พบว่านักสู้ที่มากับรถบัสถูกฆ่าตาย มันเป็นการตายที่ไม่ได้เกิดจากการต่อสู้ บางคนจู่ๆก็ล้มตัวลงไปนอนราบกับพื้นดิน เมื่อสังเกตให้ดีพวกเขาพบว่าบริเวณศีรษะของคนที่ตายระเบิดออกราวกับถูกวัตถุขนาดใหญ่พุ่งชนด้วยความแรง

เหล่าตำรวจที่เห็นการตายแปลกๆเกิดขึ้นเรื่อยๆต่างพากันหันหน้าไปหาลุงพล อีกฝ่ายกลับยกมือขึ้นแตะปากของตน พวกเขาจึงเลิกสนใจเพราะรู้ว่าสิ่งที่กำลังเกิดน่าจะมาจากฝีมือของโยฮันที่ตามมาแล้ว

โผล๊ะ!

หนึ่งในนักสู้ล้มตัวลงนอนบนถนนก่อนจะถูกฝูงซอมบี้วิ่งเข้าฉีกร่างจนขาดออกจากกัน  เหล่าคนที่มากับรถบัสยังไม่มีใครรู้ว่าคนที่ตายมาจากฝีมือสิ่งอื่นที่ไม่ใช่ซอมบี้ ด้วยประสาทสัมผัสของพวกเขาในตอนนี้ที่ไม่ได้ดีมากรวมกับความวุ่นวายที่กำลังเกิด จึงทำให้การลอบสังหารเป็นไปด้วยดี

โผล๊ะ!โผล๊ะ!

สองคนสุดท้ายที่แสดงท่าทางไม่ดีออกมาให้โยฮันเห็นระหว่างเดินทางร่วมกันตกตาย ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนตัวเองให้กลับมาอยู่ในรูปลักษณ์ปกติทั่วไปแล้วกระโจนลงจากดาดฟ้ากระโจนขึ้นรถกับลุงพล อีกฝ่ายที่เห็นโยฮันกลับมาแล้วจึงถามความคืบหน้าในทันที

“ ตอนฉันฆ่าคนครั้งแรกก็สั่นแบบนี้แหละ แต่ฉันจะไม่บอกให้ชินกับมันเพราะการฆ่าคนไม่ใช่เรื่องดี ”

“ผมรู้แล้วลุง แต่ผมไม่มั่นใจว่าพวกที่เหลืออยู่จะไม่สร้างปัญหา ”

“ แค่ตัวเป้งตายแล้วที่เหลือก็ง่ายที่จะควบคุม ”

“ แล้วแอลลี่ไม่มาด้วยเหรอครับ ”

“ ตอนแรกบ่นอยากมาด้วย ฉันกลัวว่าจะเกิดปัญหาเลยให้เธอรออยู่ครึ่งทาง อีกเดี๋ยวก็เจอกันแล้ว ”

“ นึกว่าจะมาด้วย ผมยิ่งกลัวว่าน้องสาวจะเห็นผมฆ่าคน ”

“ เอาน่า บางครั้งเราก็ต้องกำจัดปัญหาเพื่อรักษาคนหมู่มาก ส่วนน้องสาวแกคงจะรับได้ในสักวัน ค่อยๆหาทางบอกเธอเองแล้วกัน ”

ขบวนรถวิ่งไปเรื่อยๆโดยที่โยฮันใช้ความกดดันขับไล่ซอมบี้ออกจากทาง ระดับ 4 ที่โผล่ออกมาขวางล้วนถูกก้อนหินในมือของเขาขว้างปาจนพวกมันวิ่งหนีกระเจิงออกไป ทันใดนั้นเขาก็พบว่าน้องสาวกระโดดลงมาจากตึกพลางยิ้มให้ก่อนจะกระโจนขึ้นรถไปด้วยกัน

“ วินให้หนูมาดักรอระหว่างทาง เป็นยังไงบ้างคะ ”

“ อย่างที่เห็นเลย ออกมา 7 คันเหลือ 6 คัน ”

“ พี่ทำเต็มที่แล้วล่ะ ว่าแต่พี่เจอซอมบี้โหดๆบ้างไหม ”

“ ยังนะ ยังไม่เจอระดับ 5 อีกเลย นอกจากตัวที่อยู่ในสถานีรถไฟใต้ดิน ”

แอลลี่ปล่อยให้รถวิ่งต่อไปตามทางมุ่งหน้ากลับสถานี ในระหว่างนี้เธอก็ขอหินจากพี่ชายแล้วปาหัวซอมบี้ช่วยอีกฝ่าย จนกระทั่งมองเห็นตึกสูง 20 ชั้นเธอจึงโยนก้อนหินทิ้งเพราะไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว.