“พี่อี้ในแหวนท่านนั้น ท่านลุงเก็บอะไรไว้บ้าง” ชื่อหวันเฉิงรีบถามทันทีที่เขาตามความเร็วหลิวอี้ทัน
“ข้ายังไม่ได้ลองถ่ายพลังให้มันเลย ไว้คืนนี้ข้าจะลองดู”
“เช่นนั้นเกิดสิ่งใดกับท่านช่วยบอกต่อแก่ข้าด้วย เมื่อครู่หาเห็นน้ำตกสูงทิศนั้นข้าว่าจะไปเล่นน้ำเสียหน่อย” พูดไม่ทันจบชื่อหวันเฉิงก็ะโหายไปยังทิศของน้ำตก ในอดีตเขาและพี่ใหญ่มักไปเล่นน้ำกันที่นั่น แต่เวลานี้หลิงอี้ไม่มีอารมณ์จะตามชื่อหวันเฉิงไปเล่นน้ำเท่าใดนัก อีกทั้งหลายปีมานี้น้ำตกนั่นก็ใช่ที่ชายหนุ่มสมควรไป เพราะเวลานี้ของวัน ที่น้ำตกแห่งนั่นเป็่ที่สาว ๆ ในเมืองจะไปเล่นน้ำกันนั่นเอง
“ตายละ น้องเล็กคงไม่โดนพวกนางจัดการหรอกนะ” หลิวอี้ได้แต่ขำรอ ว่าเย็นนี้ชื่อหวันเฉิงจะมาเล่าอะไรให้เขาฟัง
หลังจากที่หลิวอี้มาถึงตระกูลหลิว ก็จัดแจงสั่งงานบ่าวไพร่ ให้เก็บสมุนไพรเกือบทั้งหมด ทั้งที่ถึงฤดูเก็บเกี่ยวและต้นกล้าพันธุ์ใส่กระถาง ด้วยแปลงสมุนไพรของตระกูลหลิวนั้นใหญ่โตมาก พวกเขาจะสามารถเก็บพวกมันเสร็จใน่บ่ายของวันพรุ่งนี้ หลังจากนั้นเขาจึงไปสะสางงานส่วนต่าง ๆ ของตระกูลกว่าจะแล้วเสร็จก็พลบค่ำพอดี หลิวอี้ยังไม่เห็นชื่อหวันเฉิงกลับมา แต่เขาก็พอเดาได้ว่าที่น้ำตกคงมีเื่ดี ๆ สำหรับน้องเล็กผู้นั้นเกิดขึ้นเป็แน่ เขาจึงไม่ใส่ใจกับอีกฝ่ายนัก กลับกันเขารีบเดินกลับห้องเพื่อตรวจสอบแหวนบนนิ้วหัวแม่มือของเขาแทน
หลิงอี้ทำตามพ่อเขาบอกไว้ในจดหมาย เขาเพียงถ่ายพลังปราณที่เทียบเท่าระดับเมฆาลงไป เขาก็รู้สึกได้ถึงแหวนในนิ้วมือกำลังดูดมันหายไปราวกับน้ำหยดบนพื้นทราย ในระหว่างนั้นเองในหัวของเขาก็ได้ยินเสียงหญิงสาวผู้หนึ่ง เสมือนนางอยู่ข้าง ๆ ตัวของเขา
[ระบบกำลังทำการยืนยันตัวตนผู้ใช้ เทียบกับหลักฐานทางพันธุกรรม ที่ทำการบันทึกไว้ก่อนหน้า กรุณาถ่ายพลังงานเข้าสู่แหวนอย่างต่อเนื่อง 10% 20% … 99% 100%]
[ทำการยืนยันตัวตนผู้ใช้งาน หลิวอี้ เรียบร้อย หากท่าน้ารับฟังข้อมูลการใช้งานเริ่มต้นของระบบผู้ช่วย กรุณายืนยันด้วยค่ะ หากไม่แล้วท่านจะไม่ทราบวิธีที่ถูกต้องในการเข้าถึงข้อมูลสำคัญของระบบแหวนผู้ช่วยได้]
หลิวอี้ถึงจะมึนงงแต่เขาก็พอเข้าใจว่าเสียงหญิงสาวผู้นี้ คงเป็ิญญาเทพที่พ่อของเขาและมู่หยินเคยบอกเอาไว้ ว่าคือผู้ที่จะบอกกล่าววิธีใช้แหวนแกพวกเขา หลิวอี้้าทราบข้อมูลการใช้งาน เขาจึงตอบรับการรับฟังทันที โดยแหวนหยกหยินนั้นมีชื่อทางการว่า แหวนผู้ช่วยและมีชื่อจำเพาะของแหวนวงนี้ว่า A0000135 ระบบแหวนผู้ช่วยนี้เป็ระบบพื้นฐานของโลกแห่งนี้ ที่สามารถรองรับฐานข้อมูลจากระบบหลักของโลกจอมยุทธได้ มันสามารถแสดงหน้าต่างสถานะได้ทันทีตามที่ใจ้า โดยไม่ต้องใช้อักขระเื อีกตั้งยังสามารถมองเห็นข้อมูลสถานะพื้นฐานของคนอื่นได้โดยอีกฝ่ายไม่รู้ตัว ทั้งนี้คนผู้นั้นต้องมีระดับบ่มเพาะต่ำกว่าเท่านั้น มันถึงจะแสดงรายละเอียดทั้งหมด หากอีกฝ่ายสูงกว่ามันจะแสดงเพียงชื่อและอายุ นอกจากสามารถแสดงหน้าต่างสถานะแล้ว ระบบแหวนผู้ช่วยยังมีพื้นที่จัดเก็บส่วนตัว ซึ่งสามารถเก็บสิ่งต่าง ๆ เข้าไปในแหวนได้ หากแต่สิ่งนั้นจำต้องไม่มีชีวิตจิตใจ ระบบแผ่นที่และตรวจสอบรอบทิศทาง รัศมีตามความสามารถพลังของผู้ใช้ หากกล่าวให้เข้าใจได้ง่ายคือ เมื่อผู้บ่มเพาะมีััการรับรู้กว้างไกลเพียงใด ระบบแหวนผู้ช่วยจะทำงานไปพร้อมกับการรับรู้ของผู้ใช้ทันที และจำลองแผนที่ทั้งหมดออกมา โดยที่ผู้ใช้งานไม่ต้องทราบถึงรายละเอียดของสภาพแวดล้อม นอกจากนี้ยังมีระบบอีกมากมายที่หลิวอี้ยังยากที่จะเข้าใจ หากแต่มีสิ่งหนึ่งที่หลิวอี้ได้รับฟังถึงกับยิ้มอยู่ในใจ นั่นคือระบบการจัดการตามความสามารถผู้ใช้ ระบบนี้จะทำงานก็ต่อเมื่อผู้ใช้มีองค์ความรู้และความสามารถมากเพียงพอ ในความรู้และความเข้าใจบางอย่าง ยกตัวอย่างเช่นหลิวอี้รู้วิธีปรุงโอสถ หากแต่เดิมเขาจำต้องใช้เวลานานกว่าจะปรุงสำเร็จ แต่ระบบแหวนผู้ช่วยจะเป็ผู้จัดการแทนและข้ามขั้นตอนที่ยากลำบากเ่าั้ไป หรือก็คือเขาสามารถให้แหวนปรุงโอสถความบริสุทธิ์เต็ม 10 ได้ในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจแทนเขานั่นเอง ยิ่งเวลานี้หลิวอี้แตกฉานด้วยองค์ความรู้ต่าง ๆ จากทั้งหลิวฟงและมู่หยินด้วยแล้ว แหวนผู้ช่วยในมือของเขามันก็เหมือนปีกติดให้เสือเช่นเขาดี ๆ นี่เอง ในระหว่างที่หลิวอี้รับฟังข้อมูลต่าง ๆ ระบบแหวนผู้ช่วยก็ถามคำถามเขาขึ้นมาว่า
[ท่าน้าเปิดการใช้งานอัตลักษณ์ของ A0000135 หรือไม่]
“มันคืออะไรหรือ โปรดอธิบายให้ข้าฟังที”
[มันคือ ลักษณะนิสัยจำเพาะของระบบแหวนผู้ช่วยวงนี้ เพื่อให้ปัญญาประดิษฐ์เช่นพวกเรามีลักษณะนิสัยตลอดจนคำพูดใกล้เคียงมนุษย์และรูปลักษณ์ที่ง่ายต่อการสนทนา]
“ได้เอาสิ”
หลิวอี้ตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก สำหรับเขาแล้วปัญญาประดิษฐ์หรือิญญาเทพก็ช่าง ในใจเขาเวลานี้คิดเพียงว่ามีเพื่อนค่อยพูดคุยคอยรับฟังเื่ต่าง ๆ ของเขาก็ดีแล้ว หลายเื่ของเขานั้นมันก็ยากที่จะนำไปพูดคุยกับใครได้
[โปรดระบุชื่อให้กับผู้ช่วยของคุณ]
“เหมยฮัว” หลิวอี้พูดชื่อนี้ออกมาเมื่อมองไปยังกระถางดอกเหมยกิ่งเล็กที่เขานำมาตั้งไว้ที่หน้าต่างห้อง
[ระบบทำการยืนยันชื่อ ‘เหมยฮัว’]
[ทำการเปิดระบบอัตลักษณ์ ‘เสร็จสิ้น’]
[จะทำการรีบูตระบบ เพื่อแก้ไขอัลกอรึทึม โดยอย่างอิงจากระบบชีวภาพผู้ใช้และลักษณะนิสัยผู้ใช้ เพื่ออ้างอิง]
หลังจากเสียงรายงานระรัวถี่พูดจบ มันก็เงียบสนิทไม่มีเสียงตอบรับใดอีกเลย หลิวอี้พยายามจะใช้แหวนของเขา แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับว่าเวลานี้มันกลายเป็แหวนหยกธรรมดา ในตอนนั้นเองชื่อหวังเฉิงได้เปิดประตูพรวดเข้ามา ทำหลิวอี้ใ เพราะยามเมื่ออยู่ในบ้านหลิวอี้เลือกที่จะไม่เปิดรับััการรับรู้ เพราะมันคงไม่ดีหากเขารู้สึกได้ว่าในบ้านเขาเวลานี้มีคนกำลังทำอะไรกันอยู่ ดังนั้นแล้วหลิวอี้จึงใอย่างมากเมื่อน้องเล็กตัวดีของเขากลับมาบ้านและพุ่งเข้ามาเช่นนี้
“เ้าทำข้าใจหายนัก เ้าจะมาโม้อะไรให้ข้าฟังอีก” หลิวอี้ถาม
“ข้ามีเื่เล่าให้ท่านฟังเยอะเลย เอาเป็ว่าข้าจะนอนด้วยกับท่านคืนนี้”
นี่นับว่าเป็เื่ปกติของชายผู้นี้ หากเขาได้ไปพบเจออะไรที่เขาคิดว่าดี เขาจะรีบนำมันมาเล่าบอกต่อเพื่อนฝูงทันที อีกทั้งการมานอนกับหลิวอี้นั้น มันทำให้เขาชินกับน้องเล็กผู้นี้ไปแล้ว จนบางครั้งหลิวอี้นอนไม่หลับถ้าไม่ได้ยินเสียงชื่อหวันเฉิงโม้ก่อนนอน อาจเป็เพราะเื่ที่ชื่อหวันเฉิงเล่าให้หลิวอี้ฟังนั้น มันเป็เื่บนเตียงระหว่างชายหญิง
ในคืนนั้นหลิวอี้จึงเก็บเอาเื่เล่าเ่าั้ไปหลับฝัน หากแต่เป็เื่ของเขากับหลินชิวจ้าวที่ได้แต่งงานกันและเข้าหอรวมหลับนอน จนหลินชิงจ้าวท้อง คลอดลูกสาวออกมา หน้าตานางนั้นคล้ายหลินชิงจ้าว 6 ส่วน คล้ายเขา 4 ส่วน แป๊บเดี๋ยวเด็กหญิงก็เติบโตจนอายุ 6 ขวบปีน่ารักน่าชังเฉลี่ยวฉลาดเช่นเขาเมื่อครั้งยังเยาวัย หลิวอี้รักบุตรสาวผู้นี้มากนางนั้นมีกลิ่นหอมคล้ายดอกเหมยในยามเกิด หลิวอี้จึงดังชื่อนางว่าเหมยฮัว
“ปะป๊า ตื่น ๆ เช้าแล้ว” เสียงเด็กหญิงวัยสดใสร้องเรียกผู้เป็บิดา
“เช้าแล้วหรือเหมยฮัว” หลิวอี้กล่าวกับบุตรสาวอย่างเอ็นดู
“เ้าค่ะ เวลานี้เป็เวลา 6:30 น. เทียบตามเส้นแบ่งเวลาสากลของทวีปธาตุทั้งหก”
เหมยฮัวตอบอย่างฉะฉาน หากแต่ว่าหลิวอี้กลับมึนงงกับคำตอบของเด็กสาว แต่ไม่นานคล้ายหลิวอี้จะเพิ่งตื่นและรู้ตัว เพราะว่าเหมยฮัวที่เขาเรียกนั้นหมายถึงลูกสาวในความฝันของเขา หากแต่เด็กสาวที่ยืนเกาะขอบเตียงยิ้มหวานอยู่ผู้นี้คือใครกัน
“เ้าคือใคร?” หลิวอี้ถามอย่างมึนงง
“ปะป๊า หนูเหมยฮัวของท่านไง”
เด็กสาวผู้นี้มีใบหน้าเช่นเดียวกับเด็กสาวในฝันของเขาไม่ผิด ทั้งกลิ่นหอมที่ััได้นั้นยังเป็กลิ่นหอมของดอกเหมย หากแต่เื่ทั้งหมดนั้นมันเกิดในฝัน เหตุใดเด็กสาวในโลกความฝันของเขาถึงออกมายืนอยู่ในโลกความจริง หลิวอี้ใช้เวลาไตร่ตรองไม่นานเขาก็นึกได้ว่า แท้จริงแล้วเหมยฮัวผู้นี้คือเหมยฮัวจากระบบแหวนผู้ช่วย
“เ้าคือระบบแหวนผู้ช่วยใช่หรือไม่” หลิวอี้ทำใจถามไปตามตรง
“เ้าค่ะ หนูเป็ลูกสาวของท่านกับท่านแม่หลินชิงจ้าว หนูเกิดจากความรู้สึกนึกคิดและความ้าของท่านเมื่อคืนนี้ในโลกแห่งนั้น หากแต่ตัวหนูนั้นเป็เพียงอัตลักษณเฉพาะที่ท่านได้สร้างขึ้นมาใหม่”
จากน้ำเสียงที่ฉะฉานกลับแปรเปลี่ยนเป็เศร้าสร้อยแทบจะทันทีเมื่อนางกล่าวในประโยคท้าย ราวกับความฝันเมื่อคืนนี้คือโลกที่เขาสร้างมาเพื่อนาง นางนั้นคือลูกสาวโดยชาติกำเนิดในโลกแห่งนั้น ถึงนางจะเป็อะไรก็ตามก่อนหน้า เวลานี้ภายในใจหลิวอี้ รับรู้ได้ว่านางนั้นคือบุตรีของเขาไม่ผิดแน่ หลิวอี้นึกสงสารจับใจจึงพยายามเข้าไปกอด หากแต่ร่างนั้นกับบางเบาราวอากาศ เขาไม่สามารถจับต้องตัวนางได้
“ปะป๊าหนูในโลกนี้ไม่มีตัวตน เป็เพียงรูปแบบพลังงานปราณของท่าน ที่ก่อรูปร่างขึ้นมาเพื่อใช้พูดคุย ถึงท่านจะได้ยิน ได้เห็น ได้กลิ่น แต่ปะป๊าไม่อาจััตัวหนูได้เ้าค่ะ” เหมยฮัวกล่าวไปตามฐานข้อมูล
“เช่นนั้นพ่อจะกอดเ้าได้เช่นใด” หลิวอี้ถามอย่างสงสัย ว่าเขาจะมีโอกาสกอดเด็กหญิงผู้นี้ได้อีกครั้งหรือไม่
“ในโลกแห่งมิติจิตใจเ้าค่ะ ท่านพ่อมีทักษะนี้แล้ว พวกเราสามารถใช้ชีวิตเช่นโลกก่อนหน้านี้ได้ภายในโลกแห่งนั้น”
หลิวอี้เมื่อได้ฟังจึงรีบหลับตาเข้าญาณสมาธิเพื่อเข้าสู่มิติจิตใจของเขา หากแต่เมื่อเข้ากลับเข้ามาอีกครั้ง เวลานี้มันแตกต่างจากครั้งล่าสุดที่เขาเข้ามา มันหาใช้พื้นที่ส่องสว่าง ที่มีเพียงกระแสพลังงานอีกต่อไป หากแต่มีบ้านเรือน มีป่าเขา ตลอดจนแม่น้ำลำธาร ท้องฟ้าสดใส ซึ่งทั้งหมดนี้มันถอดแบบมาจากความฝันเมื่อคืนของเขา ไม่นานเด็กสาวนามว่าเหมยถัวก็วิ่งเข้ามากอด หลิวอี้รับรู้ได้ถึงแรงกระแทกของเด็กสาวทันที เขาจึงก้มไปอุ้มนางเช่นที่เคยทำในความฝัน พร้อมหอมแก้มไปฟอดใหญ่อย่างเคยชิน
“ลูกฮัว เ้าบอกพ่อได้หรือไม่ว่าแท้จริงแล้วมันเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนนี้กันแน่” หลิวอี้ถามอีกครั้ง
“เ้าค่ะ เมื่อคืนนี้ระบบอัตลักษณ์ของแหวนวงนี้ถูกเปิดขึ้นมา เพื่อที่จะสร้างอัตลักษณ์ส่วนบุคคล ทางระบบจำต้องเก็บฐานข้อมูลต่าง ๆ ของท่านพ่อ ทั้งจากความทรงจำ ความฝัน ข้อมูลผู้ใกล้ชิดจากความทรงจำ ตลอดจนสายสัมพันธ์ต่าง ๆ เพื่อที่จะหารูปแบบที่เหมาะสมและเข้ากันได้กับท่านมากที่สุด ดังนั้นแล้วเมื่อคืนนี้ในโลกแห่งนั้นหนูจึงได้เกิดขึ้นมาในสถานะลูกสาวของปะป๊า โดยอ้างอิงความสัมพันธ์รูปแบบ พ่อแม่ลูก” เหมยฮัวตอบไปตามฐานข้อมูล
“หากข้างนอกนั้นข้าเห็นเ้าได้ แล้วคนอื่นจะเห็นเ้าด้วยไหม” หลิวอี้ถามอย่างใคร่รู้
“ไม่เ้าค่ะ แต่พวกเขาจะรู้สึกถึงกลุ่มก้อนพลังปราณของปะป๊าเท่านั้น แต่ถ้าเป็ท่านอาเล็กที่ยังหลับอยู่ข้างปะป๊าข้างนอก น่าจะมองเห็นหนู”
“อาเล็ก? เ้าคงหมายถึงชื่อหวันเฉิง เ้ารู้จักเขาด้วยหรือลูกฮัว”
“ใช่เ้าค่ะ อาเล็กน่าจะมองเห็นหนู เพราะเขาเองก็เป็ผู้ลงเทียนเบียนระบบแหวนผู้ช่วย ถึงจะยังไม่ทำการยืนยันตัวตนก็ตาม ส่วนที่หนูรู้จักเขาก็เพราะปะป๊ารู้จัก” จากคำพูดของเหมยฮัว หลิวอี้จึงอยากรู้จักลูกสาวผู้นี้ให้มากยิ่งขึ้น เขาจึงใช้เวลาในมิติจิตใจอยู่นาน จนถึงเวลาที่หลิวอี้ควรตื่นเพื่อไปจัดการสะสางธุระของเขาให้เสร็จก่อนเดินทางไปแคว้นจิน
หลิวอี้ลุกออกจากเตียง เขายังเห็นชื่อหวันเฉินที่หลับนอนอยู่ที่เดิม เขาเองก็อยากพิสูจน์ว่าชื่อหวันเฉิงจะมองเห็นเหมยฮัวหรือไม่ จึงบอกให้เด็กสาวไปเป็คนปลุกน้องชายของเขาแทน
“ท่านอาตื่น ๆ สายแล้ว วันนี้ท่านพ่อจะพาพวกเราไปเที่ยวนะ ถ้าท่านยังไม่ตื่น หนูจะะโใส่หูท่านแล้วนะ” ชื่อหวันเฉินยังคงหลับตาหากแต่เขาทำเหมือนรำคาญที่มีคนมาปลุกจึงหันตัวหนี หากแต่เด็กสาวผู้นี้แสนซน เมื่อพูดแล้วก็ต้องทำตาม นางะโใส่หูของชายหนุ่มทันที
“ตื่นได้แล้วท่านอาาาาาาา!!!”
“ข้าตื่นแล้ว ข้าตื่นแล้ว”
ชื่อหวันเฉิงใตื่นมาอย่างมึนงง เขามองซ้ายมองขวาเห็นหลิวอี้ยืนอยู่ ก่อนจะรู้สึกถึงสายตาใสซื่อใครบางคนที่กำลังนั่งเยื้องหลังเขาบนเตียงนอน ชื่อหวันเฉิงจึงหันไปดูก็เห็นเด็กสาวหน้าตาสวยน่ารักสมวัย หากเติบโตไปคงกลายเป็หญิงงามล่มเมือง ด้วยความนึกเอ็นดูอีกทั้งยังมึนงงจากการตื่นนอน ชื่อหวันเฉินจึงหมายที่จะจับเด็กน้อยเข้ามากอดหอมแก้มอันสดใสนั่น หากแต่เมื่อเขาคว้าจบ ร่างนั้นกับแตกสลายราวฝุ่นควัน เหมือนโดนน้ำเย็นสาดใส่ ขนแขนลามไปถึงขนหลังตลอดจนขนต้นคอ ต่างลุกตั้งชันทันที ชื่อหวันเฉิงถึงจะใมาก แต่ก็ยังมีสติพอสมควร เขารีบหันไปถามพี่ชายที่ยืนอยู่ทันทีว่า
“พี่อี้ ท่านเห็นเด็กสาวเมื่อครู่ ตรงนี้ไหม”
“หา… เด็กสาวที่ไหน เมื่อครู่ข้าก็งงนัก ว่าเ้าอยู่ ๆ ก็ดีดตัวลุกขึ้นมา แล้วยังทำท่าทีประหลาดนัก ก็ยังนึกว่าเ้าละเมอเสียอีก” หลิวอี้ได้ทีจึงอำชายหนุ่มต่อ
“ไม่นะข้า เมื่อกี่นี่ข้าตื่นมาเพราะมีคนมาะโใส่หูข้า ใช่แล้วเป็เสียงเด็กหญิง พอข้าลืมตาเห็นท่านยืนก็รู้สึกถึงสายตาใครอีกคน พอข้าหันไปก็พบเจอเด็กสาวหน้าตาน่ารักยิ่งนัก ข้าจึงจะคว้าจับนางมากอดหอม แต่เมื่อข้าคว้าจับนางก็พลันรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัวตอนที่นางหายตัวไป หรือว่านางจะเป็ิญญาเด็กสาวในตระกูลของท่าน” ชื่อหวันเฉิงผู้นี้ช่างมีจิตนการล้ำเลิศยิ่งนัก
“บ้านข้าไม่มีเด็กสาวตายนะ หรือว่าเ้าไปทำสาวที่ไหนท้อง แล้วตายทั้งกลม จนิญญาลูกเ้ามาตามเพื่อให้กลับไปอยู่ด้วยกัน”
“พี่อี้ ถึงข้าจะมีอะไรไปใครไปทั่ว แต่ข้ามีวิชาควบคุมการคุมกำเนิดตัวเองอยู่นะ มันจะไปทำใครท้องได้เช่นใด มันต้องเป็ผีเด็กในบ้านท่านแน่นอน”
“โธ่… รู้จักกันมาก็หลายเดือน ที่แท้เ้างมงายผีสาง ถามจริงเ้าเชื่อเื่พวกนี้ด้วยหรือ”
“ข้าไม่รู้จะอธิบายยังไงดี แต่ว่าข้าเชื่อว่าข้าตาไม่ฝาดแน่นอน” ชื่อหวันเฉิงกล่าวอย่างมั่นใจ
“โอ้ เช่นนั้นข้าจะแนะนำนางให้รู้จัก ออกมาทักทายท่านอาเล็กเ้าหน่อยเหมยฮัว” เมื่อหลิวอี้พูดจบเด็กสาวตัวเล็กอายุราว 6 ขวบปี ก็ปรากฏออกมาจากด้านหลังของหลิวอี้
“อรุณสวัสดิ์เ้าค่ะท่านอาเล็ก” เหมยฮัวทักทายตามคำสั่ง
“เป็นาง” ชื่อหวันเฉิงผุดลุกยืนบนเตียงนอน พร้อมใช้นิ้วชี้เด็กสาวราว้ายืนยันอีกฝ่าย ให้หลิวอี้เห็น
“ท่านอาเล็ก ท่านช่างหยาบคายนัก” ไวกว่าที่เด็กสาวจะพูดจบประโยคด้วยซ้ำ ร่างหลิวอี้แวบหายไปยืนข้างเตียง พร้อมใช้นิ้วดีดไปที่เป่ากางเกงของชื่อหวันเฉิงทันที นี่คือสัญชาตญาณความเป็พ่อของหลิวอี้ที่มันทำงานของมันเอง เพื่อปกป้องลูกสาวของเขา
“อ๊ากกก!!! พี่อี้ท่านเล่นอะไรเนี้ย ข้าจุกไปหมดแล้ว”
"ก็เ้าชี้หน้าลูกข้า"
“หาาาลูกท่านอะไร ข้าแค่เอามือชี้หน้านางเท่านั้น เหตุใดท่านต้องรุนแรงกับัน้อยข้าเช่นนี้”
“ข้าไม่ได้หมายถึงมือเ้า ัเ้านั่นละชี้หน้านาง นางเป็หญิงนะ เ้าทำกับนางเช่นนี้ได้เช่นใด”
“หาาา ท่านโอ้ย ท่านก็เป็ชายเช่นข้าไม่ใช่หรือไร ยามเช้าเืลมชีพจรไหลเวียนปกติเช่นนี้ท่านไม่เคยหรือไร”
“ก็… แต่เ้าแต่งตัวไม่เรียบร้อยแล้วยังมาเกิดเช่นนี้ ข้าเลยหลงลืมตัว ข้าขอโทษ” แล้วในที่สุดหลิวอี้ก็รู้ตัวว่าตัวเองเป็บ้าด้วยความเป็ห่วงลูกสาวเกินงาม จนหลงลืมไปว่าพวกเขาเวลานอนนั้นใส่เพียงชุดนอนที่เบาบาง แถมเื่นี้มันไม่ใช่เื่ที่จะควบคุมได้
“นางคือลูกสาวท่านหรือ ท่านมีลูกแต่ยังเด็กหรือ?” ชื่อหวันเฉิงถามเพราะเข้าใจว่าหลิวอี้อาจจะทำใครท้องั้แ่หลายปีก่อนก็ได้
“ลูกข้าจริง หากแต่นางเพิ่งเกิดเมื่อคืนนี้ นางคือสิ่งที่แหวนหยกหยางให้ข้ามา” หลิวอี้ตัดสินใจบอกไปตามตรงเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดไปมากกว่านี้
“หาาาา แหวนวงนั้นสามารถให้กำเนิดคนได้เลยหรือ”
“ไม่ใช่เช่นนั้น ข้าจะบอกให้เข้าใจง่าย ๆ แล้วกัน แหวนของพวกเรามีิญญาเทพสถิตอยู่ใช่หรือไม่ หากพวกเรา้าให้ิญญาในแหวนมีอัตลักษณ์ขึ้นมา ิญญานั้นก็กลายร่างเป็บุคคลที่ผู้สวมใส่้ามากที่สุด คล้ายเมื่อคืนนี้ข้าอยากแต่งงานกับชิงเอ๋อและอยากมีลูกกับนาง ผลเลยออกมาเป็เช่นที่เ้าเห็น ข้าได้ลูกสาว” หลิวอี้บอกไปตามจริง
“ใช่เ้าค่ะ เหมยฮัวเกิดขึ้นมาเพราะปะป๊า้าลูกสาว แต่หนูเกือบกลายเป็เด็กผู้ชายไปแล้ว ไม่เช่นนั้นคงตลกน่าดู คงเป็เด็กผู้ชายที่ชื่อเหมือนผู้หญิง คริคริ”
“ิญญาเทพในแหวนนั้นคล้ายกำเนิดขึ้นมาใหม่ในร่างที่พวกเรา้าที่สุดใช่หรือไม่พี่อี้” ชื่อหวันเฉิงหันไปถามยืนยันอีกครั้ง
“ใช่แล้วละ แหวนจะดูจากอะไรหลายอย่างประกอบขึ้นมา”
“ถ้าหากข้า้าหญิงสาวสวยเช่นพี่สาวสักคน ิญญาเทพในแหวนข้าก็จะกลายเป็แบบที่ข้า้าใช่หรือไม่” ชื่อหวันเฉิงถามมาอย่างมีความหวัง หลิวอี้เขาไม่แน่ใจนักจึงหันไปมองลูกสาวที่เพิ่งเกิดคล้ายถามหาความคิดเห็น
“ถ้าใน่นั้นอาเล็กมีความ้าและอะไรหลายอย่างเหมาะสม ท่านอาจจะได้แบบที่ท่าน้าเ้าค่ะ” เมื่อเหมยฮัวพูดมาเช่นนี้ ชื่อหวันเฉิงก็ตั้งหน้าตั้งตารอวันที่เขาจะเปิดใช้งานแหวนผู้ช่วยอย่างมีความสุข
โปรดติดตามตอนต่อไป…
3K
