Desire ความปราถนา...ที่จะเปลี่ยน

    Prologue

    มนุษย์ทุกคนก็ล้วนมีความใฝ่ฝันแตกต่างกันออกไป หลายคนฝันที่จะกลายเป็นใหญ่ อยากเป็นคนที่มีชื่อเสียง อยากมีเงินทองมากมายมากองตรงหน้า แต่นั่นยังไม่รวมไปถึงสิ่งที่เรา"อยาก" อยากจะกินอันนี้ อยากจะได้อันนี้ แน่นอนว่านั้นก็ถือเป็นความใฝ่ฝันอย่างหนึ่ง แต่มันอาจจะไม่ได้ยิ่งใหญ่ มันเป็นเพียงความใฝ่ฝันเล็กๆที่เกิดขึ้นในขณะนั้น
    แน่นอนว่าเพราะมนุษย์เรามีความใฝ่ฝันจึงทำให้วิทยาการต่างๆของมนุษย์เรานั้นล้ำหน้าไปมากกว่าพวกสัตว์อื่นๆที่อาศัยอยู่ร่วมท้องฟ้าของเรา เรามีการพัฒนาขึ้นไปเรื่อยๆ จนกลายเป็นอารยธรรม ทำให้คนเรานั้นมีวัฒนธรรม มีคุณธรรมควบคุมจิตใจ มีความรู้สึกต่างๆต่อผู้อื่น ด้วยจุดๆนี้จึงเป็นอีกจุดหนึ่งที่มนุษย์เรานั้นลำหน้าพวกสัตว์ต่างๆไป
    และด้วยความสุดยอดต่างๆของความเป็นมนุษย์ที่ได้กล่าวๆมา ล้วนทำให้สิ่งมีชีวิตต่างๆอาจจะรู้สึกอิจฉา อาจจะรวมไปถึงพวกทวยเทพปีศาจซาตานต่างๆ ที่ถึงแม้ตัวเองนั้นจะมีพลังที่ยิ่งใหญ่ แต่พลังนั้นก็ไม่ได้ทำให้ตัวเองรู้สึกสนุกเลย
    เมื่ออ่านมาถึงจุดๆนี้หลายๆท่านอาจจะมีการงงงวย ใช่..สิ่งที่จะกล่าวคือแม้แต่ทวยเทพต่างๆที่มีความสามารถควบคุมสิ่งต่างๆได้ถึงระดับจักรวาล ก็กลับต้องจับตามองมาที่เหล่าพวกมนุษย์ พวกสัตว์ที่มีอารมณ์ความรู้สึกร้อยล้านรูปแบบ รู้สึกได้ถึงความพิศวง ถึงแม้ตัวเองจะมีพลังมากเพียงใด ก็กลับใช้มันไม่ได้อย่างใจนึก เพราะถ้าใช้มันอย่างอำเภอใจ สมดุลของจักรวาลต่างๆก็อาจจะบิดเบี้ยว แต่ดูพวกมนุษย์พวกนนี้สิ พวกมันสามารถใช้ชีวิตได้หลายล้านล้านรูปแบบโดยบางครั้งก็ใช้ชีวิตโดยไม่จำเป็นต้องสนอะไรก็ได้เลยด้วยซ้ำไป
    เบื่อ...เบื่อจริงๆ นี่เราเอาแต่เฝ้ามองพวกมนุษย์เหล่านี้มานานแค่ไหนแล้วนะ ชีวิตของเรามีแต่ความน่าเบื่อ แต่ดูพวกมนุษย์นี่สิ ยิ่งดูก็ยิ่งชอบ ข้า..ข้าก็อยาก อยากเป็นแบบนั้นบ้างซักครั้ง ข้าอยากลิ้มลองความเป็นมนุษย์ซักครั้ง แต่..โลกของความปราถนาของข้านั้นว่างเปล่า มีแต่ของมนุษย์เท่านั้นที่จะสร้างมันขึ้นมาได้ ทำไมกัน ทำไมกัน ทำไมเราถึงทำไม่ได้ ทั้งๆที่มนุษย์มันก็เป็นแค่สิ่งมีชีวิตแค่เศษเสี้ยวเดียวของจักรวาล แต่เรากลับทำอย่างมันไม่ได้
    อภัยให้ไม่ได้..ใช่ อภัยให้ไม่ได้เด็ดขาด พวกมนุษย์บังอาจมาดูถูกพลังของข้างั้นรึ ได้เลย...ถึงโลกคู่ขนานทางความคิดจะมีแค่มนุษย์ที่สร้างขึ้นมาได้ แต่ข้าก็มีวิธีที่จะสร้างมัน แล้วเจ้าได้เห็นถึงพลังของข้าที่พวกแกบังอาจมาดูถูก
    มนุษย์เอ๋ย ถึงแม้จะแค่ส่วนนึงของไทม์ไลน์ชีวิต แต่ข้าก็จะขอรับมันไว้ แล้วพวกเจ้าจะได้เข้าใจ พวกเจ้าจะได้เจอ พวกเจ้าจะได้วิงวอนต่อพระเจ้าอย่างข้า
    เพราะฉะนั้นข้าก็ขอยินดีต้อนรับพวกมนุษย์ สิ่งมีชีวิตแสนต่ำต้อยทั้งหลายสู่โลกของข้า"desire world"...



    จากผู้เขียน-นี่เป็นนวนิยายเรื่องแรกของผม บทนำบทนี้เป็นแค่ชนวนแรกเริ่มของเรื่องราวต่างๆที่จะเกิดขึ้น ผมวางแผนไว้เวลาต่ำสุดต่อหนึ่งตอนจะอยู่ที่สัปดาห์ละตอน ขอให้ทุกคนร่วมติดตามผจญภัยร่วมกันไปกับผมด้วยนะครับ ชุ้ปๆ อาราดา