ตอนที่ 155 จำนน
ณ.ดินแดนโลหิตมังกร
ในเวลานี้ซูเวยวางโครงสร้างทุกพื้นที่ของดินแดนโลหิตมังกรเสร็จอย่างสมบูรณ์
ตอนนี้เพียงรอสร้างให้เสร็จเป็นรูปเป็นร่าง
ในเวลานี้ใบหน้าของซูเวยมีความสุขและหัวใจเขาก็ผ่อนลง เขากังวลว่าจะมีใครมาสร้างปัญหายุ่งยากและวุ่นวายในช่วงเวลาสำคัญของการวางโครงสร้างอีกครั้ง
โชคดีที่ไม่มีเรื่องร้ายแรงและปัญหาใดเกิดขึ้น แต่เขายังไม่กล้าผ่อนคลายเต็มที่
เปิดดูแผนที่และเห็นพื้นที่สีแดงที่อันตรายแผ่กระจายไปทั่วดินแดนได้รับการเคลียร์
ยกเว้นเฉพาะสถานที่บางแห่งที่ใกล้ชิดกับธรรมชาติที่เป็นภูเขาและแม่น้ำที่ยากแก่การสำรวจแล้วเข้าถึงดูเหมือนต้องใช้เวลา
ที่เหลือตกอยู่ในมือเขา
ดูแผนที่ในมือพบเห็นพื้นที่สีขาว
พื้นที่สีขาวเหล่านี้แตกต่างจากพื้นที่สีแดงและเป็นพื้นที่ปลอดภัยและไม่มีอันตรายใด
ดูเหมือนไม่ได้เป็นพื้นที่ร้ายแรงและน่ากลัว
อย่างไรก็ตามมันสามารถทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงใหญ่ในดินแดนโลหิตมังกรได้
หลังจากคิดชั่วครู่...
ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเหมาะสมในการแตะต้องพื้นที่สีขาวเหล่านี้และปล่อยไปก่อน
ค่อยหาโอกาสไปสำรวจพื้นที่สีขาวทีหลัง
ตอนนี้มุ่งหน้าเดินทางกลับเมืองของที่ตั้งสาขาสำนักอาญาสวรรค์อย่างรวดเร็ว
ณ.เมืองสาขาของอาญาสวรรค์
ใบหน้าเหล่าอาวุโสของสาขาดูน่าเกลียดและบรรยากาศรอบตัวดูตกต่ำลงมาก
ได้ข่าวว่าซูเวยยึดพื้นที่สี่สิบแปดแห่งกลับมาเป็นของอาญาสวรรค์อย่างสมบูรณ์
ดูเหมือนพวกเขาไม่ได้มองเรื่องนี้ในแง่ดี
เมื่อซูเวยเอาชนะผู้ปกครองพื้นที่และเข้าครองพื้นที่ทรงพลังเหล่านั้นแล้วกองกำลังใต้สังกัดต้องยอมแพ้เป็นไปตามธรรมชาติ
พวกเขาเข้าร่วมสังกัดผู้ปกครองคนใหม่และอยู่ภายใต้กฎอาญาสวรรค์เดียวกัน
ไม่ได้คาดหวังว่าซูเวยจะรวมพื้นที่ทรงพลังสี่สิบแปดแห่งเข้าไว้ด้วยกันได้สำเร็จและสุดท้ายเขาสามารถทำได้อย่างเหลือเชื่อ
อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่คาดฝันว่ามันเป็นเรื่องจริงและซูเวยสามารถทำได้มาก่อน
เกิดสถานการณ์น่าอึดอัดใจกับเหล่าอาวุโสของสาขาและคิดว่าต้องทำอย่างไรต่อไปดี
ในความคิดพวกเขาดูเหมือนว่ากำลังจนตรอกและต้องยอมจำนนต่อเขาเท่านั้น
พวกเขาใช้ชีวิตกันอย่างสุขสบายและไม่สามารถรับได้แล้วต้องการต่อต้านเขา
แต่เมื่อคิดถึงความแข็งแกร่งของซูเวยและเพลงดาบสามโลกในมือเขาที่ทรงอานุภาพ
ในที่สุด...
เลือกยอมแพ้ต่อความคิดที่จะต่อต้าน
ไม่มีประโยชน์ที่ต้องเผชิญหน้ากับเขาและดูเหมือนเป็นเรื่องเลวร้ายมากมายด้วยซ้ำ
เหล่าอาวุโสเกือบสิบคนตัดสินใจยุติการเผชิญหน้ากับซูเวยที่ดูไร้ความหมาย
ผู้เฒ่าผู้แก่ส่วนที่เหลือมองหน้ากันและมีใบหน้าซับซ้อนแล้วต้องขมวดคิ้วแน่น
เนื่องจากอาวุโสหลายคนคิดยอมจำนนและส่วนที่เหลือเลือกยอมแพ้ด้วยเช่นกัน
การตัดสินใจต้อต้านทานเป็นสิ่งที่ผิด
พวกเขาจำได้ว่าซูเวยลงแข่งขันผู้นำศิษย์และมีโอกาสกลายเป็นเจ้าสำนักในอนาคต
หากสนับสนุนเขาและบางทีอาจได้รับประโยชน์แล้วผลลัพธ์ที่ดีตอบแทนกลับมา
หลายคนคิดว่าอาจได้รับทักษะวิชาระดับสุดยอดของสำนักใหญ่จากซูเวยด้วย
ใครไม่อยากได้ทักษะวิชาระดับสูงหรือไม่
เมื่อคิดเรื่องนี้และดูเหมือนว่าการเลือกจำนนต่อเขาเป็นทางเลือกที่ถูกต้องที่สุด
เนื่องจากพวกเขาตัดสินใจยอมจำนนจึงเตรียมตัวรอต้อนรับการกลับมาของซูเวย
คำนวณเวลาในการกลับมาของเขา
ผู้คนผงกหัวและบางคนให้คำแนะนําในการชื่นชมซูเวยกับเหล่าอาวุโสคนอื่น
สร้างความประทับใจที่ดีกับเขา
พวกเขาไม่ได้มีศิลปะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมมากนัก แต่สมองพวกเขาไม่ได้แย่
ในขณะนี้คนเฝ้าประตูเมืองสาขาอาญาสวรรค์ตะโกน "หัวหน้าซูเวยกลับมาแล้ว"
"อะไร?"
"เขากลับมาเร็วมาก!"
เหล่าอาวุโสอุทานและพวกเขาเพิ่งพูดคุยเรื่องของซูเวยกันเสร็จได้ไม่นาน
ยังวางแผนเตรียมตัวรอต้อนรับไม่เสร็จ แต่ซูเวยกลับมาก่อนเวลาที่คาดการณ์เอาไว้
ไม่รอช้าและเร่งรีบออกไปต้อนรับทันที
ตอนนี้กองกำลังห้าร้อยคนที่ทรงพลังหยุดหน้าประตูเมืองและเปิดสองข้างทาง
ซูเวยนำและพี่น้องทั้งสามติดตาม
มองเห็นเหล่าสาวกออกมายืนสองข้างทางรอต้อนรับและในเวลาเดียวกันพบเห็นเหล่าอาวุโสกว่ายี่สิบออกมาต้อนรับด้วยเช่นกัน
เหล่าอาวุโสตะโกนและเสียงดังก้องกังวาน
"ขอแสดงความยินดีกับหัวหน้าซูเวย"
"พวกเราขอแสดงความยินดีกับความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของหัวหน้าในครั้งนี้"
ตะโกนไม่มีที่สิ้นสุดและดูเหมือนดังไปไกล
"นี่...!!!"
ฮุ่ยเว่ย เจี้ยนหวา ฉุ่ฉี ทั้งสามกระพริบตา
มองเห็นเหล่าอาวุโสของสาขาอาญาสวรรค์ออกมาต้อนรับพร้อมกับสาวกคนอื่น
พวกเขาจดจำได้ว่าผู้เฒ่าผู้แก่เหล่านี้ต่างสร้างปัญหาและไม่พอใจให้กับพี่น้องซูเวย
ทั้งสามใบหน้าเปลี่ยนไปและมีความสุข
แม้แต่ซูเวยมองเห็นฉากนี้และยิ้มเล็กน้อย
เห็นได้ชัดเหล่าอาวุโสยอมจำนนเรียบร้อย